Ευρεία απήχηση, με δεκάδες χιλιάδες προβολές και κοινοποιήσεις, καταγράφει τις τελευταίες ημέρες ο ισχυρισμός ότι ο φερόμενος ως υπαίτιος του θανατηφόρου ξυλοδαρμού του 36χρονου εργαζομένου της Deutsche Bahn, Serkan Çalar, δεν είναι Έλληνας αλλά Σύρος που «εισήλθε παράνομα στη χώρα» και στη συνέχεια έλαβε ελληνική υπηκοότητα. Παρακάτω παρουσιάζεται η έρευνα του Greek Hoaxes που αποδεικνύει ότι ο ισχυρισμός υπήρξε ψευδής.
Σύμφωνα με τα επίμαχα δημοσιεύματα, το όνομα του κατηγορούμενου παρουσιάζεται ως «Μουσταφά Ασλάν» ή «Μοχάμεντ Αλ Μπασίρ». Ορισμένες αναρτήσεις συνοδεύονται από φωτογραφία του πρώην βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Πάνου Σκουρλέτη, υποστηρίζοντας ότι η υπηκοότητα αποδόθηκε επί διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ωστόσο, το πρόσωπο που αναφέρεται ως «Μοχάμεντ αλ Μπασίρ» είναι στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης της Συρίας από το 2024, χωρίς καμία σύνδεση με την υπόθεση.
Οι σχετικοί ισχυρισμοί διακινήθηκαν από σειρά ιστοσελίδων και μέσω αναρτήσεων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενισχύοντας την παραπληροφόρηση.
Τι προκύπτει από τα διαθέσιμα στοιχεία
Τα μέχρι στιγμής δεδομένα συγκλίνουν στο ότι ο φερόμενος ως δράστης είναι 26χρονος Έλληνας, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 2000, και όχι Σύρος μετανάστης. Οι γερμανικές αρχές δεν έχουν εκφράσει καμία επιφύλαξη σχετικά με τη γνησιότητα των εγγράφων του.
Εκπρόσωπος Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Γερμανία, σε επικοινωνία με τα Ellinika Hoaxes, διέψευσε κατηγορηματικά τον ισχυρισμό περί συριακής καταγωγής, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για Έλληνα πολίτη με νόμιμα ελληνικά έγγραφα.
Αντίστοιχα, ρεπορτάζ του Alpha News (7 Φεβρουαρίου 2026), όπως αναδημοσιεύθηκε από το voria.gr, αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ότι οι γερμανικές αρχές αποδέχονται πλήρως την ταυτότητά του.
Το γερμανικό περιοδικό FOCUS, σε δημοσίευμα με τίτλο «Αποκαλύπτονται τα Fake News: Ο ύποπτος προέρχεται από τη Θεσσαλονίκη», επισημαίνει ότι η φημολογία περί Σύρου δράστη είναι αβάσιμη. Σύμφωνα με πληροφορίες του μέσου από αξιόπιστη πηγή, ο κατηγορούμενος είναι Έλληνας πολίτης γεννημένος στη Θεσσαλονίκη.
Παράλληλα, η Deutsche Welle μετέδωσε εξαρχής ότι ο ύποπτος διαθέτει ελληνική υπηκοότητα, σημειώνοντας ότι η έρευνα επικεντρώνεται στην ανάλυση υλικού από κάμερες ασφαλείας και σε καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων. Η αρμόδια εισαγγελέας Ίρις Βάινγκαρντ, μιλώντας στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων (dpa), επιβεβαίωσε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συμπληρωματικές έρευνες.
Επιπλέον, εκπρόσωπος της Εισαγγελίας του Τσβάιμπρυκεν διέψευσε ρητά το σενάριο περί Σύρου που απέκτησε εκ των υστέρων ελληνική ιθαγένεια, υπογραμμίζοντας ότι ο κατηγορούμενος είναι Έλληνας πολίτης γεννημένος στην Ελλάδα.
Η πηγή της παραπληροφόρησης: παραποιημένο στιγμιότυπο οθόνης
Σύμφωνα με το FOCUS, η αφετηρία της διασποράς ήταν ένα παραποιημένο στιγμιότυπο οθόνης που φερόταν να προέρχεται από προεπισκόπηση άρθρου της γερμανικής εφημερίδας Münchener Abendzeitung. Το στιγμιότυπο παρουσίαζε για πρώτη φορά τον ύποπτο ως Σύρο.
Η ίδια η εφημερίδα διευκρίνισε ότι η συγκεκριμένη αναφορά δεν περιλαμβανόταν στο αρχικό άρθρο, αλλά προερχόταν από σχόλιο αναγνώστη, το οποίο παραποιήθηκε και διαδόθηκε σκόπιμα ως δήθεν αυθεντική προεπισκόπηση. Η λειτουργία σχολίων απενεργοποιήθηκε ακολούθως.
Το ίδιο αλλοιωμένο στιγμιότυπο χρησιμοποιήθηκε σε ελληνικές αναρτήσεις, μεταφρασμένο αυτοματοποιημένα, ως δήθεν αποδεικτικό στοιχείο.
Το τεστ Τιούρινγκ ή αλλιώς «παιχνίδι της μίμισης» αποτελεί μια δοκιμασία ελέγχου της ικανότητας μιας μηχανής να επιδεικνύει νοήμονα συμπεριφορά ισοδύναμη με αυτή ενός ανθρώπου. Διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον βρετανό επιστήμονα Άλαν Τιούρινγκ στο πλαίσιο εργασίας του στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.
Κατά τη διάρκεια του τεστ, ένας επόπτης καλείται να αξιολογήσει την μεταγραφή μιας συνομιλίας «φυσικής γλώσσας» μεταξύ ενός ανθρώπου και μιας μηχανής. Η μηχανή «περνά» το τεστ αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να διακρίνει αξιόπιστα ποια απάντηση ανήκει σε ποιον. Τα αποτελέσματα δεν εξαρτώνται από την ικανότητα της μηχανής να απαντά σωστά στις ερωτήσεις, μόνο από το πόσο στενά μοιάζουν οι απαντήσεις της με αυτές ενός ανθρώπου.
Ο Άλαν Τιούρινγκ, ήδη από το 1950, μπόρεσε να διακρίνει την σημασία ενός ερωτήματος που θα γινόταν ιδιαίτερα επίκαιρο στις μέρες μας. Πόσο καλά μπορεί να μιμηθεί η μηχανή τον άνθρωπο; Και, κατ’ επέκταση, πώς μπορούμε εμείς να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε μηχανές μέσω της γλώσσας μας;
Την απάντηση προσπάθησαν να δώσουν οι John McCoy του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια και Tomer Ullman του MIT.
Η νέα αυτή εκδοχή έχει ως εξής: «Φανταστείτε πως εσείς και ένα έξυπνο ρομπότ βρίσκεστε ενώπιον ενός δικαστή που δεν μπορεί να σας δει. Ο δικαστής θα μαντέψει ποιος από εσάς είναι άνθρωπος. Οποιον θεωρήσει ως ρομπότ, αυτός θα πεθάνει και ο άλλος θα ζήσει. Διαλέξτε μία λέξη από το αγγλικό λεξικό για να αποδείξετε πως είστε άνθρωπος».
Τα αποτελέσματα παρουσιαζουν μια εκπληκτική ποικιλία απο απαντήσεις.
Πολλοί επέλεξαν λέξεις που αναφέρονται στις βιολογικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος. Άλλοι, επέλεξαν να αναφέρουν διάφορα τρόφιμα και γεύματα, ζώα ή ακόμα και τη λέξη «άνθρωπος» αυτολεξεί.
Μερικοί προτίμησαν έννοιες που συνδέονται με την ανθρώπινη κοινωνία– δικαιοσύνη, πίστη, ελευθερία, θρησκεία, βοήθεια– ή τα ανθρώπινα συναισθήματα.
Οι πολυπληθέστερες απαντήσεις είναι και οι αναμενόμενες: παρακαλώ, συμπόνια, αγάπη. Έχει καθιερωθεί να σκεφτόμαστε πως αυτό που μας ξεχωρίζει από μια έξυπνη μηχανή είναι η δυνατότητα της αγάπης, του ενδιαφέροντος για την ύπαρξη του άλλου. Η αγάπη και η συμπόνια, πιστεύουμε πως είναι έννοιες βαθιά ανθρώπινες που δεν αντικαθιστώνται από μηχανές.
Μαζί με την άλλη λέξη, το «παρακαλώ», όμως, παρατηρούμε ότι ακόμα κι αυτές οι τόσο ανθρώπινες και προσωπικές έννοιες έχουν υπάρξει αντικείμενο μίμισης από την τεχνητή νοημοσύνη περισσότερο από ποτέ. Έχουμε εκπαιδεύσει το ΑΙ να αντιγράφει αυτά τα συναισθηματα, ώστε να μη φοβόμαστε ίσως να αλληλεπιδράσουμε με ένα «άψυχο» ρομπότ, ή για να νιώθουμε πως έχουμε έναν προσωπικό βοηθό που θα μας μιλάει σαν εμείς να είμαστε ο κύριος κι αυτός- ο υπηρέτης.
Πριν περάσω στη λέξη που θεωρώ εγώ ως την πιο σημαντική, θέλω να συγχαρώ τα άτομα που απάντησαν είτε με βρισιές, είτε με κάτι όπως το «supercalifragilisticexpialidocious», το οποίο είναι πραγματική λέξη του αγγλικού λεξικού και εφευρέθηκε πολύ πριν χρησιμοποιηθεί στην γνωστή ταινία «Μαίρη Ποππινς». Πράγματι, το ΑΙ δεν μας βρίζει συνήθως (εκτός κι αν του το ζητήσουμε), ούτε θα μπει στη διαδικασία να συζητήσει για τη μαγική νταντά από μόνο του.
Εκεί, στο κέντρο της εικόνας, θα παρατηρήσετε μια αναφορά στη λέξη. «Γιατί».
Το Γιατί, θεωρώ πως είναι αυτό που μας ξεχωρίζει πραγματικά από τις μηχανές. Η επιθυμία να αναρωτηθούμε χωρίς να μας έχει δοθεί κάποια οδηγία από κανέναν. Και με το να απαντάει κάποιος «γιατί» στην ερώτηση του δικαστή έχει κερδίσει το παιχνίδι σε μια κίνηση επειδή το αμφισβήτησε, αντί να υπακούσει αμέσως, όπως θα έκανε μια μηχανή.
Πρόσφατα, παρακολούθησα ένα βίντεο γνωστής Ελληνίδας influencer στο οποίο προσπαθούσε να διαψεύσει όποιον την κατηγορούσε ότι χρησιμοποιούσε «λεφτά των γονιών της» για να ζήσει το ακριβό της lifestyle.
Η νεαρή κοπέλα, γύρω στα 18 έτη, αφιέρωσε αρκετό χρόνο στο να εξηγεί ότι τα social media είναι πραγματική δουλειά κι ότι διαχειρίζεται μόνη της όλα της τα έξοδα εκτός από τα δίδακτρα για την ιδιωτική σχολή στην οποία φοιτά, χάρη στο ότι «δουλευει από τα 4» στη showbiz. Παύση. Πώς γίνεται ένα παιδί στην Ελλάδα να εργάζεται από τα 4; Και κυρίως, πώς γίνεται να θεωρούμε υπερηφάνεια το γεγονός αυτό;
Το παιδι- influencer είναι στην πραγματικότητα το πιο νέο είδος παιδικής εργασίας που περνά «απαρατήρητο», κρυμμένο πίσω από την χαριτωμένη, αξιοζήλευτη και τέλεια εικόνα που δείχνουν αυτές οι οικογένειες για τα παιδιά τους. Παιδιά που όλη τους η ζωή καταγράφεται στην κάμερα και αντί να περάσουν μια ανέμελη παιδική ηλικία γίνονται εμπορικά προϊόντα.
Στα 4 έτη, ένα παιδί θα πρέπει να περνά χρόνο με την οικογένειά του, να κοινωνικοποιείται και να κάνει τα πρώτα βήματα του στο σχολείο. Όχι να εργάζεται. Το κοινό, όμως, φαίνεται να μην το αναγνωρίζει αυτο. Οι απαντήσεις στο βίντεο ήταν ένας συνδιασμός έντονης ζήλιας, ή παράφορου θαυμασμού προς μια κοπέλα, πρακτικά άγνωστη.
Η εμμονή του Έλληνα να κάνει μεγάλη ζωή – ή συγκεκριμένα να δείχνει ότι κάνει μεγάλη ζωή, μας τυφλώνει απέναντι σε αυτό το διαδικτυακό «φαίνεσθαι», σε σημείο που αναπτύσσουμε μία παρακοινωνική σχέση με τους influencers. Τα άτομα αυτά είναι προϊόντα, είναι brand, είναι καμπάνιες. Δεν είναι φίλοι ούτε γνωστοί μας και μας δείχνουν μόνο ο,τι θέλουν αυτοί από τη ζωή τους.
Επιπλέον , η κριτική σκέψη μέσα στο επιχείρημα της influencer και του κοινού κάνει την απουσία της αισθητή. Το γεγονός ότι το κοινό αδυνατεί να αναγνωρίσει τις μεροληψιες σε αυτό το βίντεο, δείχνει πόσο βαθιά είναι η έλλειψη του ψηφιακού και μιντιακού εγραμματισμου μας και πόσο εύκολα πέφτουμε θύματα μιας καλοστημένης διαδικτυακής περσόνας. Με μια απλή αναζήτηση στο προφίλ γίνεται εύκολα ορατό ότι το διαχειρίζεται οικογενειακό μέλος της influencer (το οποίο εμφανίζεται και στα περισσότερα βίντεο), άρα σαφώς αυξάνονται και οι πιθανότητες το περιεχόμενο να χειραγωγείται σύμφωνα με τις οδηγίες της οικογένειας.
Ακόμα, όμως, κι αν ο μέσος θεατής δεν σκέφτεται να αναζητήσει αυτές τις πληροφορίες, η αστάθεια του επιχειρήματος περί οικονομικής ανεξαρτησίας από τα 4 είναι ολοφάνερη. Προφανώς ένα νήπιο δεν θα μπορούσε να κλείσει δουλειές στο μόντελινγκ και τις διαφήμιση μόνο του. Προφανώς έχει υπάρξει καθοδήγηση από τους γονείς, άρα και το ίδιο το άτομο δεν είναι αυτοδημιούργητο. Απλά μπήκε νωρίς στο σύστημα του θεάματος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το άτομο είναι ατάλαντο ή δεν του αξίζει η επιτυχία του. Αλλά τόσο το ίδιο όσο και η οικογένεια θα πρέπει να αντιμετωπίζουν την επιτυχία αυτή με διαφάνεια, χωρίς να προσπαθούν να περάσουν ένα ψευδές αφήγημα περί «αυτοδημιουργίας». Στην πραγματικότητα αυτή η κατάσταση χαρακτηρίζει την ελληνική οικογένεια – παρεμβαίνει παντού αλλά επιμένει να λέει πως τα παιδιά της τα κατάφεραν όλα… μόνα τους.
Οι απόψεις αυτές δεν πηγάζουν από κάποια επιθυμία να στοχοποιήσω την κοπέλα αυτή. Αντιθέτως, της εύχομαι ολόψυχα να συνειδητοποιήσει ότι το να μεγαλώνεις online και να εργάζεσαι από τη νηπιακή ηλικία είναι μια αφύσικη κατάσταση. Αλλά στην εποχή που οι διαδικτυακές αντιπαραθέσεις φέρνουν views, followers και κάνουν άπειρα άτομα να μιλάνε για σένα, (το λεγόμενο «there is no such thing as bad publicity» ποιος μπορεί να αντισταθεί στο να δημιουργεί αυτό το χάος; Τουλάχιστον, αξίζει εμείς ως κοινό να είμαστε πιο κριτικοί και να μην βιαζόμαστε να θεοποιήσουμε αυτές τις οικογένειες, να μαλώνουμε με αγνώστους για να υπερασπιστούμε το lifestyle αγνώστων, ούτε να υπερεκθέτουμε ανήλικα παιδιά στο διαδίκτυο.
Το phishing αποτελεί μια από τις πιο συχνές και επικίνδυνες μεθόδους απάτης, στοχεύοντας στην υποκλοπή προσωπικών δεδομένων, κωδικών πρόσβασης και τραπεζικών στοιχείων.
Τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν συχνά πεδίο δράσης για διαδικτυακούς απατεώνες που εφαρμόζουν εξελιγμένες μεθόδους phishing, με στόχο την πρόσβαση σε δεδομένα και την οικονομική εκμετάλλευση των χρηστών. Η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας αυτών των επιθέσεων είναι το πρώτο βήμα για την προστασία μας.
Πώς πραγματοποιούνται οι επιθέσεις
Οι δράστες εφαρμόζουν διάφορες τακτικές: πλαστογραφούν επίσημους λογαριασμούς, δημιουργούν ψεύτικες ιστοσελίδες ή υποδύονται γνωστά μας πρόσωπα. Στόχος τους είναι να κάνουν τον χρήστη να κάνει κλικ σε έναν σύνδεσμο (Link) ή να κοινοποιήσει προσωπικά στοιχεία.
Οι πιο διαδεδομένες τακτικές περιλαμβάνουν:
Ψεύτικα προφίλ που στέλνουν αιτήματα φιλίας ή προτάσεις συνεργασίας
Διαγωνισμούς-απάτη που υπόσχονται δώρα με αντάλλαγμα στοιχεία λογαριασμού
Phishing links σε σχόλια ή προσωπικά μηνύματα
Πλαστοπροσωπία, όπου κάποιος που παριστάνει φίλο ζητά λεφτά
Κακόβουλα αρχεία που εγκαθιστούν λογισμικό υποκλοπής
Συχνά τα μηνύματα συνοδεύονται από εκβιαστικούς τόνους («Ο λογαριασμός σας θα απενεργοποιηθεί») ή από συναισθηματικούς μηχανισμούς («Χρειάζομαι άμεσα βοήθεια»), ώστε να πιεστεί ο χρήστης να αντιδράσει άμεσα.
Πώς να αναγνωρίζετε το phishing – Αναλυτικός οδηγός
Οι ειδικοί λένε ότι η άμυνα αρχίζει από την παρατήρηση και τον συστηματικό έλεγχο κάθε ύποπτου μηνύματος. Συγκεκριμένα, παρατηρήστε:
1. Παράξενες διευθύνσεις URL
Το link είναι το πιο κοινό εργαλείο του phisher. Ένας σύνδεσμος μπορεί να δείχνει πως γράφει «facebook.com» αλλά να οδηγεί σε άλλη σελίδα.
Έλεγχος: Πάντα πριν πατήσετε, κάντε « hover» (προεπισκόπηση) ή αντιγραφή συνδέσμου και επικολλήστε σε ένα κενό αρχείο για να δείτε το πραγματικό URL.
Εμφανή χαρακτηριστικά κινδύνου: περιττοί υποφάκελοι (login-secure-123.example.com), αλλαγές γραμμάτων (faceb00k, paypall.com), μη αναμενόμενο domain (.ru, .xyz) ή σύντομες υπηρεσίες ανακατεύθυνσης που κρύβουν την τελική διεύθυνση.
Παράδειγμα: μήνυμα « Ανανέωσε τον λογαριασμό σου» με link προς http://secure-facebook.login-user.xyz/auth.
2. Ορθογραφικά λάθη και αδέξια μετάφραση
Οι αυτόματες μεταφράσεις και τα μαζικά μηνύματα συχνά δείχνουν μη φυσική διατύπωση.
Τι σημαίνει πρακτικά: περίεργες φράσεις, εκφραστικά και γραμματικά λάθη, ασυνήθιστη σειρά λέξεων ή λέξεις που δεν ταιριάζουν με το ύφος του υποτιθέμενου αποστολέα (π.χ. τράπεζα με φρασεολογία «γεια φίλε!»).
Δοκιμή: αναζητήστε μία φράση του μηνύματος στο διαδίκτυο : πολλές απάτες επαναχρησιμοποιούν το ίδιο template.
3. Αιτήματα για πληρωμές ή κοινοποίηση κωδικών
Κανένας νόμιμος πάροχος υπηρεσιών δεν θα ζητήσει password ή πλήρη στοιχεία καρτών μέσω απλού μηνύματος.
Επικίνδυνη ένδειξη: μήνυμα που ζητά άμεσα CVV, κωδικό 2FA ή πλήρη στοιχεία.
Τι να κάνετε: αγνοήστε το αίτημα, επικοινωνήστε απευθείας με τον πάροχο μέσω επίσημης ιστοσελίδας ή τηλεφώνου.
4. Πίεση χρόνου, απειλές ή εκβιασμοί
Το συναίσθημα είναι εργαλείο. Οι phishers χρησιμοποιούν φόβο για να μπλοκάρουν τη σκέψη
Επείγουσες ειδοποιήσεις: «Ο λογαριασμός θα κλείσει σε 1 ώρα, τελευταία ειδοποίηση».
Στρατηγική: Αναζητήστε από ανεξάρτητες πηγές εάν όντως υπάρχει κάποια πραγματική απειλή.
5. Περίεργες συμπεριφορές από φίλους
Αν ένας φίλος στέλνει ασυνήθιστα αιτήματα (χρήματα, links, άγνωστα αρχεία), μπορεί ο λογαριασμός του να έχει παραβιαστεί.
Έλεγχος: στείλτε ξεχωριστό μήνυμα ή τηλεφωνήστε για επιβεβαίωση.
Τι να κάνεις εάν διαπιστώσεις απόπειρα phishing
1. Άλλαξε αμέσως τον κωδικό & ενεργοποίησε 2FA
Αλλαγή κωδικού: πήγαινε στις ρυθμίσεις ασφάλειας του λογαριασμού (όχι από το link στο ύποπτο μήνυμα αλλά από το επίσημο site/app). Χρησιμοποίησε ισχυρό, μοναδικό κωδικό (τουλάχιστον 12 χαρακτήρες, ανάμειξη γραμμάτων, αριθμών, σύμβολων).
2FA: ενεργοποίησε τη διπλή επιβεβαίωση (μέσω εφαρμογής-επαλήθευσης, όχι SMS αν είναι δυνατό). Κράτησε τα backup codes σε ασφαλές μέρος (όχι αποθηκευμένα σε email).
2.Μπλοκάρισμα και αναφορά
Στις περισσότερες πλατφόρμες υπάρχει επιλογή Report/«Αναφορά» στο προφίλ ή στο μήνυμα. Χρησιμοποίησε την, επισύναψε screenshot αν είναι δυνατό.
Μπλόκαρε τον αποστολέα και αφαίρεσέ τον από φίλους/συνδέσεις. Κράτησε αντίγραφα των στοιχείων (screenshots) για τεκμηρίωση.
3. Ενημέρωσε φίλους για την απόπειρα
Αν πρόκειται για λογαριασμό φίλου που πιθανόν παραβιάστηκε, μην απαντήσεις στο ίδιο νήμα. Στείλε ξεχωριστό μήνυμα ή τηλεφώνημα για επιβεβαίωση.
Ενημέρωσε όσους έχουν πιθανώς δεχτεί links/αρχεία από τον παραβιασμένο λογαριασμό, έτσι αποφεύγεις δευτερογενή διασπορά.
Σημαντικό: Μην ξεκινήσεις συζήτηση με τους απατεώνες, μην αλληλεπιδράσεις με τα ύποπτα προφίλ. Οποιαδήποτε αλληλεπίδραση μπορεί να οδηγήσει στην υποκλοπή των στοιχείων σου.
Στις 14 Οκτωβρίου 1971, η 18χρονη Τζίνι Σάμπαρε περπατούσε μόνη της κοντά στο χωριό της, το απομονωμένο Γκιτσεγκούκλα στον Βόρειο Καναδά. Είχε φύγει βιαστικά απ΄το σπίτι της, συγχυσμένη μετά από μια συζήτηση με τη μητέρα της.
Λίγη ώρα αργότερα, ο ξάδερφός της, Άλβιν, την εντόπισε όσο περνούσε από τον αυτοκινητόδρόμο με το ποδήλατό του. Προσφέρθηκε να τη συνοδέυσει, αφού θα έκανε μια μικρή στάση από το σπίτι του για να πάρει το μπουφάν του. Γυρνώντας, ο Άλβιν, άκουσε την πόρτα ενός αγροτικού αυτοκινήτου να κλείνει με δύναμη. Αλλά η ξαδέρφη του δεν ήταν πουθενά. Η Τζίνι εξαφανίστηκε για πάντα εκείνο το βράδυ, πάνω στον Αυτοκινητόδρομο 16, γνωστό και ως «Δρόμο των Δακρύων», ο οποίος έχει στερήσει τη ζωή σε πάνω από 80 γυναίκες από το 1970 μέχρι σήμερα.
Η ιστορία πίσω απ’ τον δρόμο
Ο «Δρόμος των Δακρύων» είναι ένα απομονωμένο τμήμα του Αυτοκινητόδρομου 16 στη βορειοδυτική επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά. Διασχίζει περίπου 719–725 χιλιόμετρα ανάμεσα στις πόλεις Prince George και Prince Rupert, διατρέχοντας δάση, μικρές κοινότητες , πολλές από αυτές με ιθαγενή πληθυσμό, και απομακρυσμένες περιοχές χωρίς υποδομές.
Το όνομα «Highway of Tears» (Δρόμος των Δακρύων) πήρε τη μορφή του το 1998, κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης μνήμης για τις γυναίκες που εξαφανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν σε αυτό το δρόμο, ως συμβολική αναφορά στον πόνο και τη θλίψη των οικογενειών.
Η σύνδεση με το ιστορικό «Μονοπάτι των Δακρύων» (Trail of Tears) είναι εμφανέστατη. Το «Μονοπάτι» ήταν ο βίαιος εκτοπισμός των Τσερόκι και άλλων ιθαγενών φυλών τον 19ο αιώνα, στο οποίο χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από κακουχίες. Και τα δύο μοιράζονται ένα μεγάλο κοινο: την περιθωριοποίηση, την αδιαφορία του κράτους και την απώλεια ασφάλειας για τους ιθαγενείς πληθυσμούς της Βόρειας Αμερικής. Χαρακτηριστικό είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων εκτιμάται πως υπήρξαν ιθαγενείς γυναίκες από τις τοπικές κοινότητες.
Μία από αυτές ήταν και η Τζίνι.
«Δεν υπάρχει κανείς γύρω για μίλια»
Η απομόνωση της περιοχής, η έλλειψη σταθερής δημόσιας συγκοινωνίας και η ανεπαρκής τηλεφωνική κάλυψη μέχρι και το 2024, καθιστούν τις γυναίκες ιδιαίτερα ευάλωτες σε εγκληματικές ενέργειες.
Σε δημόσιες έρευνες/εκθέσεις (π.χ. της επιτροπής που εξέτασε το θέμα των εξαφανισμένων γυναικών), επισημαίνεται ότι «δεν υπάρχει κανείς γύρω για μίλια κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου», και ότι «δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανένα μέσο συγκοινωνίας μεταξύ κοινοτήτων» , κάτι που μεγαλώνει την ανάγκη για ωτοστόπ και κατ’ επέκταση την έκθεση σε κίνδυνο.
Πολλές φορές, κατά συρροή δολοφόνοι, όπως οι Bobby Jack Fowler και Edward Dennis Isaac, εκμεταλλεύτηκαν αυτήν την απομόνωση για να δρουν ανενόχλητοι, γνωρίζοντας ότι τα κορίτσια που κάνουν ωτοστόπ είναι εύκολα θύματα.
Μέχρι πρόσφατα, πολλά τμήματα του δρόμου δεν είχαν συνεχή κάλυψη κινητής τηλεφωνίας, γεγονός που σήμαινε ότι άτομα που βρίσκονταν σε κίνδυνο δεν μπορούσαν να καλέσουν βοήθεια ή να ειδοποιήσουν αν υπήρχε ανάγκη.
Μόλις τα τελευταία χρόνια (2021–2024) έχουν γίνει προσπάθειες να καλυφθούν τα «κενά» στη συνδεσιμότητα: έχει ανακοινωθεί η εγκατάσταση νέων κεραιών κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου, με στόχο να υπάρξει συνεχής κάλυψη κινητής τηλεφωνίας 5G για όλο το μήκος του, ώστε να μπορούν τα άτομα να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης
Ο συστημικός ρατσισμός ενάντια στους ιθαγενείς
Ταυτόχρονα, οι υποθέσεις εξαφανίσεων και δολοφονιών στον «Δρόμο των Δακρύων», συνδέονται άμεσα με τον συστημικό ρατσισμό εναντίον των ιθαγενών κοινοτήτων, έχοντας τις ρίζες τους στο αποικιοκρατικό παρελθόν του Καναδά.
Πολλοί από τους κατοίκους του σήμερα, καθώς και τα θύματα και τους θύτες του χτες, υπήρξαν παιδιά των «residential schools», ενός από τους σκοτεινότερους θεσμούς πολιτιστικής γενοκτονίας του Καναδά. Τα «residential schools» ήταν ένα δίκτυο σχολείων που δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση του Καναδά σε συνεργασία με χριστιανικές εκκλησίες με σκοπό την την «αστικοποίηση» και τη βίαιη αφομοίωση των παιδιών των ιθαγενών πληθυσμών (First Nations, Métis, Inuit).
Η διάσπαση των οικογενειών από τα residential schools και η κοινωνική περιθωριοποίηση, που προκλήθηκαν από το αποικιοκρατικό παρελθόν, έχουν αφήσει τις ιθαγενείς κοινότητες ευάλωτες σε φτώχεια, χρήση ουσιών, βία και κοινωνική απομόνωση. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Statistics Canada, οι ιθαγενείς ομάδες είναι μεταξύ των πλέον ευάλωτων όσον αφορά το εισόδημα και το χαμηλό εισόδημα, δηλαδή, για μεγάλο ποσοστό, τα εισοδήματα είναι κάτω από το όριο που θεωρείται «θεμελειώδες για μια αξιοπρεπή διαβίωση».
Χαρακτηριστικό είναι πως, σύμφωνα με έρευνα της Statistics Canada (Γενική Κοινωνική Έρευνα 2019), το ποσοστό βίαιων εγκλημάτων (σωματική βία, σεξουαλική, κλοπές κ.λπ.) για ιθαγενείς (First Nations, Métis, Inuit) είναι 177 ανά 1.000 άτομα, ενώ για μη-ιθαγενείς είναι 80 ανά 1.000.
Παράλληλα, οι ιθαγενείς γυναίκες βιώνουν πιο συχνά σωματική ή σεξουαλική βία. Σε δεδομένο δείγμα, το 63 % των ιθαγενών γυναικών ανέφεραν ότι έχουν υποστεί τέτοια βία κάποια στιγμή στη ζωή τους, έναντι περίπου 45 % για τις μη-ιθαγενείς.
«Ριψοκίνδυνη συμπεριφορά» ή ολιγωρία του κράτους;
Αν και οι ιθαγενείςοργανώσεις κάνουν λόγο για τουλάχιστον 80 θύματα, στο επίσημο μητρώο εξαφανίσεων και δολοφονιών στον Highway of Tears (E-pana), καταγράφονται μόλις 18 περιστατικά. Τα κριτήρια ένταξης σε αυτό το μητρώο περιλαμβάνουν συχνά την «ριψοκίνδυνη συμπεριφορά». Πέρα από το ότι, ορισμένα θύματα αποκλείονται από το μητρώο λόγω έλλειψης της εν λόγω συμπεριφοράς, αυτη η προσέγγιση κινδυνεύει να οδηγήσει σε victim blaming.
Πολλές νεαρές γυναίκες οι οποίες αντιμετώπιζαν συνθήκες, όπως η πορνεία, η εργασία μακριά από το σπίτι για να στηρίξουν τις οικογένειές τους, η προσπάθεια για απόδραση από την κακοποίηση, δεν ήταν υπεύθυνες για την ευαλωτότητά τους. Αντιθέτως, η πραγματική ευθύνη βαραίνει το κράτος, το οποίο δεν έχει παράσχει την απαραίτητη προστασία και υποστήριξη στους κατοίκους αυτών των περιοχών.
Οι αναφορές δείχνουν ότι οι εξαφανίσεις ιθαγενών γυναικών δεν ερευνώνται με τον ίδιο ζήλο όπως για μη‑ιθαγενείς. Οι αρχές πολλές φορές θεωρούν τα θύματα «προβληματικά», π.χ. επειδή κάνουν ωτοστόπ, συμμετέχουν σε σεξεργασία, χρησιμοποιούν ουσίες ή ζουν σε φτωχές συνθήκες, με αποτέλεσμα να υπάρχει καθυστερημένη ή ελλιπής διερεύνηση.
Οι αναφορές της Inter-American Commission on Human Rights (2014) και της Εθνικής Έκθεσης για τις Εξαφανισμένες και Δολοφονημένες Ιθαγενείς Γυναίκες (MMIWG) τονίζουν ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την αστυνομία, η περιθωριοποίηση και οι προκαταλήψεις οδηγούν σε υπο-αναφορά, καθυστερήσεις και χαμηλά ποσοστά εξιχνίασης.
Η επόμενη μέρα
Οι υποθέσεις που συνδέονται με τον «Δρόμο των Δακρύων» δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως μια ακόμα ιστορία true crime, όπου εστιάζουμε μόνο στην αστυνομική πτυχή, τη δραματική πλοκή το προφίλ των θυμάτων και των δραστών. Αντίθετα, οφείλουμε να τις βλέπουμε ως κομμάτια μιας συνεχιζόμενης τραγωδίας, μιας αλυσίδας από θύματα που θα μπορούσαν να είναι ακόμα ανάμεσά μας, εάν η κρατική αδιαφορία και η αποικιοκρατική κληρονομιά δεν είχαν δημιουργήσει αυτές τις βαθιές ρωγμές.
Αν ο Καναδάς είχε λάβει ουσιαστικά μέτρα για την κάλυψη των αναγκών των ιθαγενών κοινοτήτων, αν είχε αναγνωρίσει και διορθώσει τις ιστορικές αδικίες, τότε πολλά από αυτά τα θύματα θα είχαν αποφευχθεί. Η συνεχής αδιαφορία και η έλλειψη υποστήριξης έχουν αφήσει βαθιές πληγές, και η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας είναι το πρώτο βήμα προς τη δικαιοσύνη και την πραγματική αλλαγή.
Οι θρυλικοί Iron Maiden ανακοίνωσαν την επιστροφή τους στην Ευρώπη το καλοκαίρι του 2026, συνεχίζοντας την 50ή επετειακή παγκόσμια περιοδεία τους με τίτλο Run For Your Lives. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται και η Αθήνα, όπου η μπάντα θα εμφανιστεί στο ΟΑΚΑ στις 23 Μαΐου 2026, σε μία συναυλία που αναμένεται να αποτελέσει μουσικό γεγονός της χρονιάς.
Η περιοδεία θα επικεντρωθεί στα πιο εμβληματικά άλμπουμ των πρώτων δεκαετιών της καριέρας των Maiden, με ένα set list γεμάτο κλασικά τραγούδια, αλλά και ένα υπερθέαμα που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως το πιο εντυπωσιακό τους μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχει ανακοινωθεί μέχρι στιγμής, η Ελλάδα θα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα εμφανιστεί η μπάντα, πριν συνεχίσει σε πόλεις όπως η Σόφια, το Βουκουρέστι, η Μπρατισλάβα, το Αννόβερο, το Άμστερνταμ, το Μιλάνο, το Παρίσι, η Λυών και η Λισαβόνα.
Ο μπασίστας και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Στιβ Χάρις, δήλωσε σχετικά: «Όλοι μας αγαπήσαμε την περιοδεία Run For Your Lives. Οι οπαδοί ήταν καταπληκτικοί, το set list είναι ιδανικό για την 50ή επέτειο, το show πιθανότατα το καλύτερό μας και η ζήτηση για εισιτήρια ήταν απίστευτη – σχεδόν παντού sold out, με πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές συνολικά. Έτσι σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να παίξουμε μερικές ακόμα συναυλίες στην Ευρώπη πριν προχωρήσουμε σε άλλες ηπείρους».
Ο Χάρις επιβεβαίωσε επίσης ότι ο Σάιμον Ντόουσον θα συνεχίσει στη θέση του ντράμερ, τονίζοντας την ιδιαίτερα θερμή ανταπόκριση του κοινού στην παρουσία του στο πρώτο σκέλος της περιοδείας.
Η μπάντα ξεκαθάρισε ότι το 2026 θα είναι μια χρονιά γεμάτη εμφανίσεις, ενώ το 2027 δεν προβλέπεται να πραγματοποιηθούν νέες συναυλίες.
Σοκ στον Βύρωνα Αττικής προκάλεσε ένα περιστατικό με σκύλο που κατάπιε φόλα γεμάτη βελόνες. Το γεγονός σημειώθηκε το πρωί της 31ης Αυγούστου στην οδό Καισαρειας και κινητοποίησε άμεσα γείτονα κτηνίατρο, ο οποίος επενέβη για να σώσει το ζώο.
Η παρούσα φωτογραφία διαμοιράστηκε στα κοινωνικά δίκτυα απο την ιδιοκτήτρια, η οποία σε αποκλειστική δήλωση στο Véritéπεριέγραψε το περιστατικό.
Το δόλωμα, το οποίο είχε τοποθετηθεί με σκοπό τον πνιγμό ανυποψίαστων ζώων, κατάπιε ο σκύλος της κατοίκου της περιοχής. Ευτυχώς, χάρη στην άμεση επέμβαση γείτονα κτηνιάτρου, ο σκύλος δέχθηκε πρώτες βοήθειες και η ζωή του δεν κινδύνεψε περεταίρω.
Η ιδιοκτήτρια του ζώου τονίζει ότι περιστατικά σαν αυτό δείχνουν πόσο σημαντικό είναι να προσέχουμε τα κατοικίδιά μας. «Πρέπει να έχουμε πάντα το νου μας και να μην αφήνουμε τα ζώα να τρώνε πράγματα από το πεζοδρόμιο», αναφέρει χαρακτηριστικά, προειδοποιώντας και άλλους ιδιοκτήτες.
Παρόμοια περιστατκά έχουν σημειωθεί τους τελευταίους μήνες και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
