staging

Category: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

  • Αποκλειστική συνέντευξη του Άγγελου Συρίγου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Αποκλειστική συνέντευξη του Άγγελου Συρίγου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής ρευστότητας, ο λόγος που αρθρώνεται από ανθρώπους που γνωρίζουν την γεωπολιτική σκακιέρα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Τέτοιος είναι και ο λόγος που αρθρώνεται από τον Άγγελο Συρίγο, διεθνολόγο και βουλευτή της ΝΔ. Βρεθήκαμε στο γραφείο του και μας μιλά αποκλειστικά στο staging.upflow.gr/ για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην Μέση Ανατολή, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το εκπαιδευτικό μας σύστημα και την ελληνική νοοτροπία. 

    Ηρακλής Μίγδος: Να ξεκινήσουμε με την Μέση Ανατολή. Η χώρα μας έχει πάγια θέση και στρατηγική ή απλώς ακολουθεί τη στάση των συμμάχων της;

    Άγγελος Συρίγος: Εδώ και επτά χρόνια έχουν υπάρξει ευρείες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή. Παλιά το Ισραήλ είχε σταθερά απέναντί του όλα τα Αραβικά κράτη. Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας αυτή η κατάσταση έχει αλλάξει με τις λεγόμενες συμφωνίες του Αβραάμ. Η Ελλάδα παραδοσιακά είχε καλές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο. Από το 2010 και μετά έχει γίνει μια στρατηγική επιλογή βελτιώσεως των σχέσεων μας με το Ισραήλ. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή την στρατηγική την έχουν ακολουθήσει όλες οι κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά και η δική μας. Επομένως μιλάμε για μια εθνική στρατηγική.

    Ηρακλής Μίγδος: Αυτό πώς το εξηγείτε;

    Άγγελος Συρίγος: Σχετίζεται με την αντιπαλότητά μας με την Τουρκία. Υφιστάμεθα απειλή υπαρξιακού χαρακτήρα. Αυτό μας υποχρεώνει να βρούμε αντίβαρα διαμορφώνοντας καλές σχέσεις με την Αίγυπτο και το Ισραήλ έναντι της Τουρκίας.

    Ηρακλής Μίγδος: Μετά από όλες τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, ή χώρα μας, σε σχέση με την Τουρκία, μοιάζει κερδισμένη ή χαμένη διπλωματικά;

    Άγγελος Συρίγος: Βρισκόμαστε ακόμη σε μεταβατική φάση. Είναι νωρίς για να καταλήξουμε ποιος θα βγει κερδισμένος ή χαμένος από τις εξελίξεις, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Αυτό το οποίο διαπιστώνω είναι ότι η Τουρκία προσπαθεί να φτιάξει ένα δικό της σύστημα ασφαλείας το οποίο θα λειτουργεί παράλληλα με το σύστημα ασφαλείας του ΝΑΤΟ. Μετά το 2015 η Τουρκία έχει δημιουργήσει μια σειρά από στρατιωτικές βάσεις σε Κατάρ, Συρία, Ιράκ, Σομαλία, Σουδάν, Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν και Τσάντ. Αυτό σημαίνει ότι αναζητά στρατιωτική ανεξαρτησία από την δύση.

    Ηρακλής Μίγδος: Ας πάμε στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ τώρα. Όλα αυτά τα 6 χρόνια της διακυβέρνησής σας καθετί θετικό το πιστώνεται ο πρωθυπουργός. Στα δύσκολα όμως ποτέ δε γνωρίζει. Πώς γίνεται αυτό; Εσάς θα σας έπειθε;

    Άγγελος Συρίγος: Καλή ερώτηση… Λόγω της κρισιμότητάς της θέσεώς του, υπάρχει αυτονόητα ένα προστατευτικό δίχτυ γύρω από τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Δείτε το σαν ένα πελώριο σκάκι που τα πιόνια προστατεύουν αυτονόητα τον βασιλιά και θυσιάζονται για αυτόν. Έτσι είναι ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος που έχει στο κέντρο του τον πρωθυπουργό. Από αυτόν εκπορεύεται η Πολιτική με «Π» κεφαλαίο. Αυτόν γνωρίζει και ψηφίζει ο λαός. Έχει παράλληλα και την πολιτική ευθύνη για το σύνολο της κυβερνήσεως. Έτσι το αντιλαμβάνεται ο λαός. Οπότε ασχέτως του τι θα σας πω εγώ ή τι σκέφτεστε εσείς, η πραγματικότητα είναι ότι ο λαός κρίνει τον πρωθυπουργό στο τέλος της τετραετίας, από το σύνολο της εικόνας, τα καλά και τα κακά.

    Ηρακλής Μίγδος: Από την πρώτη μέρα που αναλάβατε την διακυβέρνηση της χώρας μιλάτε για ατομική ευθύνη. Τώρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ γιατί αυτή η νοοτροπία της ατομικής ευθύνης καταστρατηγείται και καλούμαστε όλοι να πληρώσουμε για τους λίγους;

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-nasou-iliopoulou/

    Άγγελος Συρίγος: Τα όσα αναφέρετε έχουν δύο πτυχές. Η πρώτη αφορά στις ποινικές συνέπειες που πρέπει να έχουν όλοι αυτοί που πήραν παρανόμως χρήματα.  Αυτές οι περιπτώσεις θα πάνε δικαστικά. Όσο για την ατομική ευθύνη, εφόσον εμπλέκεται εισαγγελέας εξατομικεύεται το θέμα.  Η δεύτερη πτυχή αφορά στην επιστροφή των χρημάτων. Εξ όσων γνωρίζω υπάρχει μια σειρά από κινήσεις που θα προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν αυτή την αδικία. Έχει ήδη ξεκινήσει μια διαδικασία ανακτήσεως χρημάτων από ανθρώπους που δικαιούνταν επιδότηση αλλά πήραν περισσότερα από όσα δικαιούνταν. Υπάρχουν και αυτοί που πήραν επιδότηση χωρίς να το δικαιούνται. Αυτοί πρέπει να εντοπισθούν και να επιστρέψουν τα χρήματα.

    Ηρακλής Μίγδος: Πάντα πίστευα πως το μέλλον μιας χώρας εξαρτάται από το εκπαιδευτικό της σύστημα. Έχοντας θητέυσει στο Υπουργείο Παιδείας ως υφυπουργός και έχοντας δει από πρώτο χέρι την κατάσταση που επικρατεί, τι πιστεύετε πως πρέπει να αλλάξει και γιατί τόσα χρόνια δεν έχουν γίνει καθοριστικά βήματα;

    Άγγελος Συρίγος: Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Να διευκρινίσω ότι είμαι γνήσιο τέκνο της ελληνικής δημοσίας εκπαιδεύσεως οπότε όλη αυτή η συζήτηση και με πονάει και με ενδιαφέρει. Με ενοχλεί που έχω στείλει τα παιδιά μου σε ιδιωτικό σχολείο γιατί θεώρησα πως εκεί θα ήταν καλύτερο το επίπεδο. Με ενοχλεί ότι πολλοί νέοι φεύγουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Που σκοντάφτει όμως σήμερα το σύστημα; Νομίζω είναι θέμα νοοτροπίας όλης της κοινωνίας. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Αν πήγαιναν οι γονείς μου στο σχολείο, όταν ήμουν μαθητής και ο καθηγητής τους έλεγε πως δεν διαβάζω, «μαύρο φίδι που με έφαγε». Σήμερα, αυτό έχει αλλάξει. Είναι πολύ πιθανό οι γονείς να τα βάλουν με τον καθηγητή θεωρώντας ότι εκείνος είναι υπεύθυνος και όχι το παιδί τους!

    Ηρακλής Μίγδος: Αυτό πιστεύετε πως οφείλεται στην απομυθοποίηση του δασκάλου;

    Άγγελος Συρίγος: Σίγουρα υπάρχει και απομυθοποίηση του δασκάλου αλλά δεν πιστεύω πως είναι ο βασικότερος παράγοντας. Θα σας φανεί ίσως περίεργο αλλά έχω καταλήξει ότι φταίει η υπογεννητικότητα και η μεγάλη μείωση του αριθμού των παιδιών. Όταν πρώτα ήταν στο σπίτι 3-4 παιδιά, μάθαιναν να μην είναι το κέντρο του κόσμου. Σήμερα που το παιδί στην οικογένεια είναι ένα, νοιώθει σαν πρίγκιπας ή πριγκίπισσα γιατί έχει γύρω του γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείους κτλ. Σπεύδουν να του κάνουν τα χατίρια, να το προσέξουν, να το προστατεύσουν.

    Ηρακλής Μίγδος: Πόσο πιστεύετε έχει επηρεάσει την χώρα και το έργο της κυβέρνησης ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης;

    Άγγελος Συρίγος: Πάρα πολύ και μάλιστα αρνητικά. Όταν δεν αισθάνεσαι την ανάσα του άλλου στον σβέρκο σου δεν τρέχεις πιο γρήγορα. Η κυβέρνηση όμως δε μπορεί να φτιάξει την αντιπολίτευση. Πρέπει μόνη της η αντιπολίτευση να δει σοβαρά τι έχει κάνει λάθος.

    Πηγή φωτογραφίας: alfavita.gr

    Ηρακλής Μίγδος: Γιατί πιστεύετε πως ο Έλληνας βλέπει εχθρικά το κράτος και προσπαθεί συνεχώς να το κλέψει;

    Άγγελος Συρίγος: Αυτό είναι πολύ περίεργο. Είναι περίεργο γιατί το κράτος μας το έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι. Οι πρόγονοι μας έκαναν ένα θαύμα. Άοπλοι χωρικοί, επαναστάτησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ελευθερώθηκαν. Οι αντιλήψεις όμως περί του κράτους που ίσχυαν κατά την Τουρκοκρατία, συνεχίστηκαν και μετά. Αντιμετωπίζουμε το κράτος επιφυλακτικά ή και εχθρικά. Επιπλέον, υπάρχουν και ορισμένες αντιλήψεις που παρέμειναν ζωντανές από τότε. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό του κοτζαμπασισμού που διατηρήθηκε και μετά το 1821 και σε κάποιες περιπτώσεις επιβιώνει και σήμερα με άλλη μορφή. Έτσι, ο Έλληνας βλέπει το κράτος σαν εμπόδιο, πρόβλημα, ταλαιπωρία. Προσωπικά, η πρώτη φορά που είδα φιλικά το κράτος ήταν η περίοδος του κορονοϊού.

    Ηρακλής Μίγδος: Αυτό που λέτε έχει ενδιαφέρον, γιατί λίγο πριν τον κορονοϊό είχατε αποφασίσει να κατεβείτε για πρώτη φορά στις εκλογές με την ΝΔ. Με ένα κόμμα δηλαδή που εν πολλοίς είναι το κράτος το οποίο εσείς βλέπατε εχθρικά.

    Άγγελος Συρίγος: Ναι ούτε τότε πίστευα πως το κράτος ήταν φιλικό απέναντι στον πολίτη αλλά ούτε και τώρα. Δεν παραγνωρίζω τα τεράστια βήματα που έγιναν τα τελευταία έξι χρόνια με την ψηφιοποίηση πλήθους κρατικών λειτουργιών. Θεωρώ όμως πως ακόμα και σήμερα σε πολλούς τομείς το κράτος ταλαιπωρεί τον πολίτη. Αυτό πρέπει να αλλάξουμε.

    Ηρακλής Μίγδος: Μα γι’ αυτό δεν έχει ευθύνη το κόμμα σας;

    Άγγελος Συρίγος: Ευθύνεται και το κόμμα μου, ναι. Γι’ αυτό και κατέβηκα στην πολιτική. Επειδή θεωρώ πως τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν.

    Ηρακλής Μίγδος: Κλείνοντας θα ήθελα να μου αναφέρετε μια μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης αυτά τα 6 χρόνια και μια μεγάλη αποτυχία.

    Άγγελος Συρίγος: Μεγάλη επιτυχία νομίζω ήταν η αντιμετώπιση του κορονοϊού. Από την άλλη, αποτυχία είναι ότι δεν αντιμετωπίσαμε τις εγγενείς παθογένειες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αποτυχίες είναι λογικό να υπάρχουν. Μόνο αν δεν κάνεις τίποτα δεν θα έχεις αποτυχίες…

  • Αποκλειστική συνέντευξη του Νάσου Ηλιόπουλου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Αποκλειστική συνέντευξη του Νάσου Ηλιόπουλου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Ηρακλής Μίγδος: Αρχικά να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας και να ξεκινήσω με την πρώτη ερώτηση, με αφορμή όλα αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. Η χώρα μας εδώ και κάποια χρόνια έχει πολύ στενές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Ποια πιστεύετε πως θα ήταν η σωστή στάση από πλευράς μας και πώς αυτή θα ισχυροποιούσε τη θέση μας στη παγκόσμια σκακιέρα;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Η σωστή στάση της χώρας ταυτίζεται με το Διεθνές Δίκαιο. Οτιδήποτε άλλο είναι επικίνδυνο. Αν εμείς στηρίζουμε την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στην Μέση Ανατολή πως θα το επικαλεστούμε απέναντι στην αναθεωρητική πολιτική του Ερντογάν ή για την κατοχή στην Κύπρο; Δυστυχώς η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης λειτουργούν ως υπάλληλοι του ακροδεξιού Νετανιάχου. Προφανώς υπάρχουν και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που αφορούν τόσο τα εξοπλιστικά αλλά και την σχέση με Ισραηλινές εταιρίες που όπως αυτή του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού predator. Υπάρχει όμως και ένα κρίσιμο ερώτημα που αφορά σήμερα την ίδια την ανθρωπιά μας. Είμαστε η πρώτη γενιά που παρακολουθούμε και επιτρέπουμε μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση. Οι έννοιες οφείλουμε να είναι συγκεκριμένες και να κουβαλούν το βάρος τους. Αυτό που διαπράττει σήμερα το Ισραήλ είναι γενοκτονία. Ευτυχώς ο ελληνικός λαός έχει δείξει μέσα από τις κινητοποιήσεις του ότι η ντροπή της Ελληνικής κυβέρνησης, η στήριξη δηλαδή της γενοκτονίας, δεν θα γίνει ντροπή της χωράς. Με βάση τα παραπάνω η στάση είναι αυτονόητη: απαιτούνται κυρώσεις στο Ισραήλ και διακοπή οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας. Οτιδήποτε άλλο είναι ταυτόχρονα απάνθρωπο και επικίνδυνο.             

    Ηρακλής Μίγδος: Τους τελευταίους μήνες, με την υπόθεση των Τεμπών, είδαμε τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης να αυξάνουν τα ποσοστά τους. Ακόμα και το, συνήθως, σταθερό δημοσκοπικά ΚΚΕ. Με εσάς δε συνέβη αυτό. Πού οφείλεται κατά την άποψή σας;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Η πολιτική κατάσταση παραμένει ρευστή και αυτό είναι σημαντικό. Ας θυμηθούμε ότι στις ευρωεκλογές είχαμε ρεκόρ αποχής και στην συνέχεια ζήσαμε τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος δεν έχει γυρίσει την πλάτη του συνολικά στην πολιτική, ζητάει κάτι το οποίο σήμερα οι οργανωμένες δυνάμεις και ειδικά της αριστεράς δεν έχουν καταφέρει να υπηρετήσουν. Ταυτόχρονα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις νέες εξελίξεις από το νέο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έχουμε μπροστά μια κυβέρνηση που λεηλατεί κανονικά το δημόσιο χρήμα, τα κοινωνικά δικαιώματα, τις ελευθερίες, τους φυσικούς πόρους. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση κανείς δεν μπορεί να δηλώνει ικανοποιημένος από την πολιτική δυναμική της αντιπολίτευσης. Εμείς επιμένουμε ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μαχητική και ενωτική εναλλακτική πρόταση.        

    Ηρακλής Μίγδος: Έχει περάσει ήδη περισσότερο από ένας χρόνος από την ψήφιση του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εσείς ήσασταν αντίθετοι και αγωνιστήκατε να μη περάσει αυτό το νομοσχέδιο. Σήμερα, που όπως όλα δείχνουν είναι θέμα χρόνου τα ιδιωτικά πανεπιστήμια να έρθουν στη χώρα μας, θα συνεχίσετε τον αγώνα σας; Αν ναι, με ποιον τρόπο;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Το ελληνικό Σύνταγμα αναφέρει ελάχιστες φορές την λέξη «απαγορεύεται». Η μία αφορά την ίδρυση πανεπιστημιακών σχολών από ιδιώτες. Μία άλλη αναφορά γίνεται στο ζήτημα των βασανιστηρίων. Φαντάζεστε μια εφήμερη πλειοψηφία στο ΣτΕ να αποφάσιζε ότι αυτό το «απαγορεύεται» για τα βασανιστήρια τελικά σημαίνει «επιτρέπεται»; Αυτή η απόφαση του ΣτΕ είμαι σίγουρος ότι για πολλά χρόνια θα διδάσκεται σε μαθήματα Συνταγματικού δικαίου ως παράδειγμα ντροπής. Τίποτα όμως δεν έχει κριθεί ακόμα. Πρώτα από όλα να είναι καθαρό ότι δεν μιλάμε για πανεπιστήμια αλλά για κολλέγια που ήδη λειτουργούσαν στην χώρα και τώρα βαφτίστηκαν ΑΕΙ. Η κυβέρνηση ξέρει ότι ο νόμος είναι αντισυνταγματικός και ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ακυρωθεί. Για αυτό ο στόχος τους είναι η αναθεώρηση του Α16 έτσι ώστε να κλειδώσουν αυτή την αντιμεταρρύθμιση. Αναθεώρηση του Α16 θα φέρει αργά ή γρήγορα δίδακτρα και στα δημόσια ΑΕΙ. Το επιχείρημα θα είναι ακριβώς αυτό του «αθέμιτου ανταγωνισμού». Κάπως έτσι θα ήθελε η κυβέρνηση να φτάσουμε σε αυτό που είχε πει ο Κ. Μητσοτάκης ότι ένα παιδί από εργατικές λαϊκές γειτονιές όπως το Περιστέρι δεν χρειάζεται να σπουδάσει αλλά να γίνει ψυκτικός. Η αναθεώρηση λοιπόν του Α16 δεν θα είναι καθόλου εύκολη, η κυβέρνηση θα φάει τα μούτρα της όπως έγινε και το 2006-2007 με το μεγάλο εκπαιδευτικό κίνημα. Αυτό σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα ο συγκεκριμένο νόμος θα ακυρωθεί.          

    Ηρακλής Μίγδος: Σαν Νέα Αριστερά αλλά και προσωπικά εσείς, είστε υπέρ των συμμαχιών και τον κοινών μετώπων; Αν ναι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Η Νέα Αριστερά από την πρώτη στιγμή έχει μιλήσει για την ανάγκη ενός Λαϊκού Μετώπου έτσι ώστε να απαλλαγεί η χώρα από την σημερινή πολιτική. Το κρίσιμο εδώ είναι το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης. Ας γίνω συγκεκριμένος: πριν λίγες μέρες ο κ. Πιερακάκης δήλωσε ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για την επαναφορά του 13ου  και 14ου μισθού για τους εργαζόμενους στο δημόσιο. Αυτό σημαίνει ότι πχ εκπαιδευτικοί θα πρέπει να συνεχίσουν να ζουν με 800 ευρώ. Την ίδια στιγμή η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας δείχνει ότι η κυβέρνηση υλοποιεί φοροαπαλλαγές που αφορούν την κερδοφορία επιχειρήσεων της τάξης των 10 δις. Κοιτάξτε την αντίθεση: η οικονομία αντέχει 10 δις φοροαπαλλαγές αλλά δεν αντέχει λιγότερα από 2 δις που θα είναι ο 13ος και 14ος μισθός. Η χώρα αντέχει 410 εκ πρόστιμο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και σχεδόν άλλα τόσα από την ζημία που έχει ήδη γίνει, αλλά δεν αντέχει να διπλασιάσει τους μισθούς στο Ιατρικό προσωπικό με κόστος 500 εκ. Μέρος του κατώτατου μισθού σήμερα φορολογείται με 9% ακόμα και με 22% και τα μερίσματα με το ντροπιαστικό 5%. Άρα το πρώτο κρίσιμο είναι μια διαφορετική οικονομική πολιτική για τους μισθούς, την στέγαση, τα εργασιακά δικαιώματα, το ιδιωτικό χρέος και την φορολογία. Μία πολιτική που θα διευρύνει τα δικαιώματα των πολλών και θα μειώσει τα προνόμια των λίγων. Δεύτερο κρίσιμο ζήτημα σήμερα είναι η αντίθεση στην στροφή στην πολεμική οικονομία και τους υπερεξοπλισμούς που συμβαίνει στην Ευρώπη, μία αντίθεση που δυστυχώς εκφράστηκε κεντρικά μόνο από την στάση της Ισπανίας.        

    Ηρακλής Μίγδος: Ποια είναι τα βασικά σημεία των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι στιγμής σας εμποδίζουν να επιστρέψετε;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Ζητούμενο εδώ είναι η ευρύτερη δυνατή συνεργασία, όχι η συγχώνευση. Σε αυτή την συζήτηση εμείς είμαστε καθαροί στο περιεχόμενο από την αρχή. Η αντιπαράθεση στο πρόγραμμα υπέρ-εξοπλισμών του Κ. Μητσοτάκη πρέπει να είναι καθαρή. Για δύο βασικούς λόγους: μία χώρα που θα δαπανήσει 25 δις για εξοπλισμούς δεν θα κάνει τις απαραίτητες επενδύσεις στις υποδομές, στην υγεία, στην εκπαίδευση και στο κοινωνικό κράτος. Ταυτόχρονα η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά την διαφθορά των εξοπλιστικών και για να το πω διαφορετικά δεν εμπιστευόμαστε τον Κ. Μητσοτάκη να διαχειριστεί 5 ευρώ όχι 25 δις. Δεν γίνεται Αριστερές δυνάμεις να υπερψηφίζουν τα εξοπλιστικά του Μητσοτάκη στην Βουλή.  Δεύτερο κρίσιμο πεδίο είναι αυτό της φορολογίας. Χωρίς την κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών που απολαμβάνει σήμερα ο πλούτος και τα κέρδη δεν μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική. Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι η παράταξη των λιγότερων φόρων αλλά των δίκαιων φόρων. Τρίτο πεδίο είναι η προστασία από την κλιματική κρίση και τις περιβαλλοντικές καταστροφές. Η Ελλάδα βρίσκεται στο hot spot της κλιματικής κρίσης. Αυτό αφορά το νερό, την τροφή, το γεγονός ότι οι πόλεις μας γίνονται αφόρητες, την ποιότητα του αέρα και θανάτους που προκαλεί σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Αυτό απαιτεί συνολική αναθεώρηση απέναντι σε ζητήματα όπως πχ οι εξορύξεις.      

    Ηρακλής Μίγδος: Μιας και φημολογείται η ίδρυση νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, ποια είναι η άποψη σας πάνω σε αυτό; Μπορεί ο Τσίπρας να ενώσει την κεντροαριστερά και να αποτελέσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Όπως ανέφερα και προηγούμενα το ζητούμενο είναι το περιεχόμενο και η πολιτική πρόταση. Όποια πρόταση κινηθεί σε λογικές «μέσου όρου» όπως πχ έκανε η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία απλά θα οδηγήσει στην ήττα και στην περεταίρω ενίσχυση της ακροδεξιάς. Ο σημερινός κατακερματισμός δεν είναι αιτία της ήττας αλλά αποτέλεσμα της. 

    Ηρακλής Μίγδος: Κλείνοντας, το κόμμα σας αποτελείται από «πρωτοκλασάτα» στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Από όταν διασπαστήκατε όμως υιοθετήσατε μια πιο αντισυστημική ρητορική. Πόσο αντισυστημικό μπορεί να είναι ένα κόμμα που αποτελείται από πρώην υπουργούς;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Επιτρέψτε μου να πω ότι ο όρος «αντισυστημικός» προσπαθεί να περιγράψει τόσα πολλά πράγματα που καταλήγει να μην σημαίνει τίποτα. Το ίδιο συνέβη και την περίοδο της κρίσης με την έννοια «λαϊκισμός». Θα κατανοήσουμε καλύτερα την πολιτική γεωγραφία αν στρέψουμε τα μάτια μας σε συγκεκριμένα ερωτήματα όπως το ζήτημα της σύγκρουσης ανάμεσα στην ενίσχυση ενός κοινωνικού κράτους ή την κυριαρχία της «ελεύθερης» αγοράς, το ζήτημα της στάσης απέναντι στον πόλεμο και την ευρωπαϊκή στροφή στην πολεμική οικονομία, το ζήτημα της σύγκρουσης ανάμεσα στην δημοκρατία και τον αυταρχισμό, το ζήτημα της κλιματική κρίσης. Οι παραπάνω είναι συγκεκριμένες πολιτικές τομές στο σήμερα και όχι αφηρημένες κατασκευές που περισσότερο δείχνουν μια ευκολία και θεωρητική οκνηρία. Τώρα σε σχέση με την Νέα Αριστερά, κάθε θέση πρέπει να κρίνεται μέσα στην συγκυρία και την πολιτική στιγμή που εκφράζεται και άρα τις δυνατότητες που υπάρχουν. Μέσα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες συμμετείχα σε μία κυβέρνηση που επανέφερε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατήργησε τον υποκατώτατο μισθό για τους κάτω των 25, αυξήσαμε τον κατώτατο μισθό 11%, με τον πληθωρισμό να είναι κάτω από 1% και το ρεύμα να μην έχει ανέβει ούτε ένα ευρώ από το 2015-2019. Προφανώς υπάρχουν και μετατοπίσεις αλλά κατά την γνώμη μου είναι αυτονόητο. Γίνεται σήμερα κάποιος να μην βλέπει ότι στο ζήτημα των κερδών και του μισθού, στο ζήτημα του πολέμου και στο ζήτημα της κλιματική κρίσης δεν απαιτούνται πιο ριζοσπαστικές λύσεις; Ο δογματισμός είναι κακός σύμβουλος και η ανανέωση αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για την πολιτική δράση και οργάνωση.         

  • Ο Παντελής Δημητριάδης αποκλειστικά στο Vérité και την Δέσποινα Καρπούζη

    Ο Παντελής Δημητριάδης αποκλειστικά στο Vérité και την Δέσποινα Καρπούζη

    Ο Παντελής Δημητριάδης μιλά για τη μουσική όχι ως προϊόν, αλλά ως υπαρξιακή ανάγκη. Με αφοπλιστική διαύγεια, μας οδηγεί σε έναν κόσμο όπου η τέχνη γεννιέται μέσα από τη σιωπή, τις εμμονές και τη βαθιά προσωπική αναζήτηση. Ένα ειλικρινές ταξίδι προς τα μέσα, με κάθε λέξη να βαραίνει όσο ένας στίχος.

    Δέσποινα Καρπούζη: Όταν γράφετε, νιώθετε ότι απευθύνεστε σε κάποιον ή είναι μια βαθιά προσωπική, εσωτερική αναζήτηση; Ποια είναι η σχέση σας με το κοινό σας;

    Παντελής Δημητριάδης: Απ’ όταν άρχισα να γράφω συνειδητοποιημένα, γύρω στο 1998 δηλαδή, ακολουθώ σχεδόν σαν αρχή αυτό που στο hip-hop ονομάζουν “keep it real”. Γράφω δηλαδή βιωματικά. Αυτό μπορεί να πάρει ενίοτε μια μορφή αυτοψυχανάλυσης, που φυσικά δεν αποκλείει την απεύθυνση σε συγκεκριμένα πρόσωπα με τα οποία σχετίζομαι ποικιλοτρόπως. Στο βαθμό που το κοινό είναι σε κάποιο βαθμό κομμάτι της καθημερινότητάς μου, εμπλέκεται και αυτό στη διαδικασία.

    Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή ανάμεσα σε έργα μοιάζει πιο δυνατή από τα ίδια τα τραγούδια; Πώς τη διαχειρίζεστε;

    Παντελής Δημητριάδης: Αν αναφέρεστε στη δισκογραφική σιωπή, όπως καταλαβαίνω, δεν είναι απλά η πιο σημαντική περίοδος για τη δημιουργία των τραγουδιών, είναι τα ίδια τα τραγούδια.

    Δέσποινα Καρπούζη: Αν μπορούσατε να μιλήσετε με τον νεότερο εαυτό σας που μόλις ξεκινούσε, τι θα του λέγατε; Πώς έχει αλλάξει η ματιά σας στη δημιουργία μέσα στα χρόνια;

    Παντελής Δημητριάδης: Ξεκίνησα να γράφω μαζί με τους γυμνασιακούς μου φίλους Σπύρο Καταγή και Γιώργο Αρβανιτάκη ως μία σχεδόν novelty απόπειρα να μιμηθούμε τα αγαπημένα μας ακούσματα εκείνης της εποχής, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους Nirvana. Μέσα σε αυτή τη «λογική», το ρεφραίν του “School” κατέληγε στο τραγούδι «Όχι Λύσσες» και αυτό του “Lithium” σε «Όλη μέρα παιδιά…», ενώ το “Something in the Way” ήταν το «Κρύβω κάτι μέσα μου» του Σπύρου και αυτούσια η γραμμή της κιθάρας του “The Man who Sold the World”, από το Unplugged του MTV, το… κρυπτικό «Γ*********ι». Προφανώς και δεν είχαμε στο μυαλό μας ότι παρήγαμε κάποιο καλλιτεχνικό έργο, το μόνο σίγουρο είναι ότι διασκεδάζαμε πολύ. Αυτό για μένα άλλαξε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, που, όπως είπα και πρωτύτερα, ένιωθα πως είχα την ικανότητα να γράψω «κανονικά» τραγούδια. Οι πρώτες απόπειρες συμπεριλήφθηκαν, σε μια σπερματική μορφή, στις τελευταίες κυκλοφορίες των ΚΥ της προ επίσημης δισκογραφίας περιόδου, αλλά ως ολοκληρωμένα πια τραγούδια εμφανίζονται για πρώτη φορά στον πρώτο επίσημο δίσκο, Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, ενορχηστρωμένα από και ηχογραφημένα μαζί με τον Αλέξανδρο Μακρή. Από εκεί και πέρα, έχω μπει πλέον στη λογική μιας συνειδητοποιημένης τραγουδοποιίας, με ένα δισκογραφικό όραμα το οποίο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000 μοιραζόμουν με τον Αλέξανδρο και σήμερα μοιράζομαι με τον Μάριο και τους υπόλοιπους συνεργάτες μου στα Παιδιά της Παλαιότητας.

    Δέσποινα Καρπούζη: Η «ωριμότητα» στη τέχνη είναι απελευθέρωση ή μια νέα πρόκληση; Πώς τη βιώνετε εσείς;

    Παντελής Δημητριάδης: Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο μάθαινα να γράφω, μέσα από την ίδια τη διαδικασία, τόσο λιγόστευε και η πηγαία έμπνευση. Ποτέ δεν έγραψα βέβαια με λογική επαγγελματική, καθώς ούτε δεσμευόμουν από συμβόλαια ούτε και βιοποριζόμουν από τη δισκογραφία. Αν δεν είχα συγκεντρώσει έναν ορισμένο αριθμό τραγουδιών, συνήθως με μια θεματική που εκπορευόταν από τις συγκυρίες, εσωτερικές και εξωτερικές, αλλά και από συγκεκριμένα ακούσματα ή/και διαβάσματά μου της εκάστοτε περιόδου, δεν προχωρούσα στην ηχογράφηση ενός δίσκου. Δε θα ήταν λοιπόν άτοπο εάν έλεγα ότι φτιάχνω δίσκους βασιζόμενους με εμμονές, δίσκους δομημένους ψυχαναγκαστικά, όπως και η προσωπικότητά μου. Δεν ξέρω πόση «ωριμότητα» μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια τέτοια συνθήκη, οπότε, καλλιτεχνικά, ποτέ δε θα την αντιμετώπιζα ως απελευθέρωση. Το «μια νέα πρόκληση» και με καλύπτει και μου αρέσει.

    Δέσποινα Καρπούζη: Η γλώσσα στα έργα σας έχει κάτι το ποιητικό, σχεδόν λογοτεχνικό. Πώς επιλέγετε το ύφος που ταιριάζει σε κάθε στιγμή;

    Παντελής Δημητριάδης: Σπανίως έχω την ευκαιρία να επιλέξω, γιατί συνήθως η γραφή μου, αν και κατά βάση ρεαλιστική, διέπεται από έναν αυτοματισμό και μια συνειρμικότητα. Οι όποιες εκ των υστέρων αναθεωρήσεις είναι κατά κύριο λόγο νοηματικής φύσεως, οπότε και η υφολογία υπηρετεί τη σημασιολογία.

    Δέσποινα Καρπούζη: Σας έχει τύχει να γράψετε με ένταση και μετά να κρατήσετε μόνο μια λέξη που πραγματικά μεταφέρει το βάρος του συναισθήματος;

    Παντελής Δημητριάδης: Ενδεχομένως έχει προκύψει και αυτό. Σίγουρα πάντως είναι πολύ περισσότερα αυτά που πετάω από αυτά που κρατάω.

    Δέσποινα Καρπούζη: Πώς βιώνετε τον εαυτό σας μέσα στην ελληνική μουσική πραγματικότητα σήμερα; Είναι σημαντικό για εσάς να έχετε μια σαφή «θέση»;

    Παντελής Δημητριάδης: Ως κάτι ανάδελφο, όπως πάντα. Αν ορίσουμε τη «θέση» ως «λόγο ύπαρξης», τότε ναι, είναι σημαντικό.

    Δέσποινα Καρπούζη: Τι σημαίνει για εσάς «δημιουργική ανεξαρτησία» σε έναν κόσμο που συχνά επιβάλλει κανόνες και τάσεις;

    Παντελής Δημητριάδης: Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε διαφορετικό πλαίσιο, η ανεξαρτησία, με την έννοια της αυτενέργειας, είναι συστατικό στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας μου.

    Δέσποινα Καρπούζη: Τι καινούργιο φέρνει αυτό το άλμπουμ των Παιδιών της Παλαιότητας που ετοιμάζετε; Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να ξεχωρίσει;

    Παντελής Δημητριάδης: Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω γι’ αυτό, είμαι ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο της τραγουδοποιίας. Μετά από τόσα χρόνια, δεν έχω πλέον την έμπνευση στο τσεπάκι όπως παλιά. Ούτε και μπορώ να πιέσω τον εαυτό μου για να γράψει. Είναι κάτι που μπορεί να πάρει χρόνια.

    Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχει κάποια θεματική ή ηχητική μετατόπιση που σας ενθουσιάζει ιδιαίτερα;

    Παντελής Δημητριάδης: Υπάρχει, ναι, αλλά δε θα ήθελα να αποκαλύψω κάτι.

    Δέσποινα Καρπούζη: Αν έπρεπε να το συνοψίσετε σε μία λέξη ή εικόνα, ποια θα ήταν;

    Παντελής Δημητριάδης: Η σκηνή της εξόδου στο “The Truman Show”.

    Δέσποινα Καρπούζη: Αν μπορούσατε να γράψετε ένα μήνυμα μέσα στο ένθετο του άλμπουμ για κάποιον που θα το ακούσει μόνος μια νύχτα, τι θα θέλατε να του πείτε;

    Παντελής Δημητριάδης: Ότι δεν είναι μόνος.

    Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχει κάποιο τραγούδι — δικό σας ή άλλου καλλιτέχνη — που θα θέλατε να ακούγεται σαν soundtrack της τελευταίας μέρας στον κόσμο;

    Παντελής Δημητριάδης: Ολόκληρος ο δίσκος The Disintegration Loops του William Basinski. Τέλος Αυγούστου. Κάπως έτσι το έχω ονειρευτεί.

    Δέσποινα Καρπούζη: Θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε ένα live αφιέρωμα στους Κόρε. Ύδρο; Ή το έχεις αφήσει πίσω οριστικά;

    Παντελής Δημητριάδης: Προ διετίας είχαμε ετοιμάσει με το Μάριο, τη Χριστίνα και τη συμμετοχή τριών μελών του live σχήματος των Κόρε. Ύδρο. της περιόδου 2005-2007, του κιθαρίστα Νίκου Βαρότση, του ντράμερ Αλέξη Αποστολίδη και του μπασίστα Παναγιώτη Διαμάντη, μία ακουστική παρουσίαση ολόκληρου του Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, με αφορμή τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του και με το… άλλοθι ότι έχω credit στιχουργού και συνθέτη σε όλα τα τραγούδια αυτού του δίσκου. Η παρουσίαση αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Αγοραφικού Φεστιβάλ 2023, αλλά με άφησε με μια πικρή γεύση, γιατί ο ντράμερ των ΚΥ ακύρωσε το προηγούμενο βράδυ την παρουσία του, λόγω εισαγωγής του πατέρα του στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα να παίξουμε με τον ντράμερ των Παιδιών της Παλαιότητας χωρίς καμία πρόβα. Αυτή, μαζί με κάποιες -ελάχιστες- εκτελέσεις ειδικού σκοπού τραγουδιών όπως το «Χωρίς Επίκληση» στα πλαίσια εμφανίσεων των Παιδιών της Παλαιότητας στο Gagarin, ήταν οι μοναδικές μου παρεκκλίσεις από τη βασική μου αρχή όσο δραστηριοποιούμαι με τα Παιδιά της Παλαιότητας να απέχω από το ρεπερτόριο των Κόρε. Υδρο. Και, μεταξύ μας, η επιλογή μου αυτή εδραιώνεται βαθύτερα όσο περνούν τα χρόνια και απομακρύνομαι όλο και περισσότερο συναισθηματικά από αυτό.


    Δέσποινα Καρπούζη: Αν μπορούσες να κάνεις ένα ντουέτο με οποιονδήποτε ζωντανό ή όχι καλλιτέχνη, ποιος θα ήταν και τι θα λέγατε;

    Παντελής Δημητριάδης: Έχουμε χρόνια στα σκαριά, της φαντασίας μας, έναν δίσκο με τον Αλέξανδρο Μίαρη των Electric Litany. Είχα μάλιστα ξεκινήσει να γράφω τους στίχους για ένα τραγούδι με τον εύγλωττο τίτλο «Νά ‘μαστε πάλι εδώ, Αλέκο». Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχα δει στο θέατρο τον Γιώργο Μαρίνο να παίζει τη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» και μετά πήγα στο καμαρίνι και φίλησα τον ιδρώτα του. Δεν έχω νιώσει ποτέ τόσο δέος μπροστά σε καλλιτέχνη. Η αγαπημένη μου εκτέλεση του τραγουδιού «Ζεστασιά πριν το τέλος», που τελικά έμεινε εκτός δίσκου, εν ονόματι μιας πολύ συντηρητικότερης, είναι αυτή:


    Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχει ερώτηση που σιχαίνεσαι να σου κάνουν σε συνεντεύξεις και την απαντάς από ευγένεια;

    Παντελής Δημητριάδης: «Σιχαίνομαι», βαριά κουβέντα προς έναν άνθρωπο που σε τιμά με το ενδιαφέρον του…

    Ο Παντελής Δημητριάδης είναι τραγουδιστής, στιχουργός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Κόρε. Ύδρο. Με καταγωγή από την Κέρκυρα, ξεκίνησε τη μουσική του διαδρομή στις αρχές της δεκαετίας του 2000, συνδυάζοντας λυρικούς στίχους με ηλεκτρικούς ήχους και έντονο συναισθηματικό φορτίο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ποιητική γραφή, προσωπική έκφραση και βαθιά κοινωνική ματιά, με κορυφαίες στιγμές δισκογραφίας όπως Φτηνή Ποπ για την Ελίτ και Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του ’78. Πλέον είναι μέλος του συγκροτήματος Τα Παιδιά της Παλαιότητας. Η μουσική του αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ανεξάρτητο ελληνικό ροκ.

  • Ρένος Χαραλαμπίδης: “Ψάχνε τον εαυτό σου κοντά στα δικά σου πλαίσια”

    Ρένος Χαραλαμπίδης: “Ψάχνε τον εαυτό σου κοντά στα δικά σου πλαίσια”

    *Στον Ηρακλή Μίγδο και την Ωραία Σπαρτσή

    Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι από εκείνες τις προσωπικότητες του ελληνικού σινεμά που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Με μια πορεία που ξεκινά σκηνοθετικά το 1997, όταν μας σύστησε το «No Budget Story» –μια ασπρόμαυρη ρομαντική ιστορία χαμηλού κόστους αλλά υψηλής ευαισθησίας–, ο Χαραλαμπίδης κατάφερε να αφήσει το στίγμα του από την πρώτη κιόλας εμφάνιση. Το 2000 ήρθαν τα «Φτηνά Τσιγάρα», που έκτοτε απέκτησαν φανατικό κοινό, ενώ το 2005 μετέφερε στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου «Η Καρδιά του Κτήνους», δίνοντάς του τη δική του σκοτεινή ματιά.

    Ακολούθησαν τα «4 Μαύρα Κουστούμια» το 2010, και πιο πρόσφατα –πριν από έναν χρόνο– η πέμπτη του ταινία, «Νυχτερινός Εκφωνητής». Έργα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά όλα φέρουν τη σφραγίδα του: έναν συνδυασμό λογοτεχνικού βάθους, χιούμορ και μελαγχολίας.

    Στην πορεία του απέσπασε σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη και το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Γιώργο Βουλτζάτη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς και το FIPRESCI στο Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης.

    Ηρακλής Μίγδος: Και για την τελευταία σας ταινία, Ο Νυχτερινός Εκφωνητής, όπως και για τα «Φθηνά Τσιγάρα» δεχτήκατε πολύ σκληρή κριτική. Πιστεύετε πως υπάρχει αδυναμία των κριτικών να αντιληφθούν τα νοήματα των ταινιών σας ή τα αίτια είναι άλλα;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Όχι, δε πιστεύω πως οι κριτικοί δε μπορούν να πιάσουν τα νοήματα των ταινιών μου, απλώς τα νοήματα αυτά τότε δεν είχαν κάποια αξία. Πιστεύω πως οι κριτικοί έχουν χάσει την επαφή τους με τον κόσμο και πια κινούνται μόνο στο επίπεδο της δημοσιογραφίας και όχι της κριτικής. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε ούτε έναν κριτικό κινηματογράφου που να έχει σπουδάσει θεωρεία. Σε γενικές γραμμές είναι δημοσιογράφοι. Βέβαια είμαι ανοιχτός στην κριτική, μου αρέσει να διαβάζω κριτικές. Δεν είμαι από αυτούς που είναι θυμωμένοι με τους κριτικούς παρόλο που δεν έχουν γράψει καλά για εμένα. Τους βλέπω με συμπάθια αλλά δε τους παίρνω και πολύ στα σοβαρά.

    Ηρακλής Μίγδος: Οι πρωταγωνιστές των ταινιών σας χαρακτηρίζονται από ρομαντισμό και από μια ερημίτικη/φιλοσοφική διάθεση. Πόσο σχέση έχουν με εσάς;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Είναι όλοι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Άλλοτε μικρότερο, άλλοτε μεγαλύτερο. Οι ταινίες μου είναι ημι-αυτοβιογραφικές και όχι απόλυτα αυτοβιογραφικές. Ασφαλώς υπάρχουν στιγμές της ζωής μου που εντάσσονται αλλά στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δραματουργικά έργα. Δε κάμω ντοκιμαντέρ για εμένα.

    Ωραία Σπαρτσή: Πολλοί νέοι σήμερα, βλέποντας και τις ταινίες σας, νοσταλγούν εποχές που δεν έζησαν. Πώς εξηγείτε αυτή τη ρομαντικοποίηση του παρελθόντος;  

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Συμβαίνει σε όλες τις γενιές αυτό. Συνέβη και στη δική μου. Όλες οι εποχές είναι μαγικές όπως επίσης και το παρόν είναι υπέροχο. Εμένα προσωπικά δε μου αρέσει η νοσταλγία του παρελθόντος. Θέλω να ζω το εδώ και το τώρα γιατί η νοσταλγία κρύβει και αυταπάτες… θυμάσαι μόνο τα καλά και ποτέ τα κακά. Νομίζω πως η νοσταλγία μιας άλλης εποχής δηλητηριάζει το παρόν.

    Ηρακλής Μίγδος: Οι ταινίες σας αγγίζουν τον έρωτα με έναν ιδιαιτέρως ρομαντικό τρόπο. Έχει αλλάξει σήμερα ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι νέοι τον έρωτα;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Δυστυχώς δε ξέρω τους νέους τόσο καλά. Έχω απομακρυνθεί από τη νέα γενιά. Πάντα όμως υπήρχαν και κυνικοί και ρομαντικοί και ποιητές. Θέλω να πιστεύω πως η νέα γενιά δεν είναι ένα πράγμα. Είναι πολλά πράγματα, όπως και κάθε ηλικιακή ομάδα.

    Ηρακλής Μίγδος: Έχετε δηλώσει στο παρελθόν πως δε καβαλήσατε ποτέ το καλάμι καθώς εξ αρχής είχατε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη. Κοιτώντας πίσω, νοιώθετε περήφανος για την καλλιτεχνική σας πορεία;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Περήφανος ναι είμαι, δεν είμαι τρελός όμως. Δεν ανακάλυψα την πενικιλίνη. Εντάξει, έκανα ταινίες, θέατρο και τηλεόραση. Ήταν ένα κομμάτι της δουλειάς μου. Ξέρεις Ηρακλή, όταν κάτι είναι προϊόν μεγάλου κόπου και ρίσκου δε μπορείς να καβαλήσεις το καλάμι γιατί ξέρεις πως πίσω από όλα αυτά κρύβεται πολύ οδύνη.

    Ηρακλής Μίγδος: Σήμερα, ποια είναι η σχέση των νέων με τον κινηματογράφο;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Την νέα γενιά η αλήθεια είναι πως την βλέπω πολύ σινεφίλ και ενημερωμένη. Ο κινηματογράφος από την άλλη πρέπει να επαναπροσδιοριστεί. Δεν είναι αυτό που ήταν σαν τέχνη. Όπως και η όπερα που ξεκίνησε σαν λαϊκό τραγούδι.       

    Ωραία Σπαρτσή: Μέσα από τις ταινίες σας βλέπουμε μια συνεχή αναζήτηση του εαυτού σας. Τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν νέο που ψάχνει τον εαυτό του;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Η αναζήτηση του εαυτού δε τελειώνει ποτέ. Η συμβουλή που θα έδινα λοιπόν είναι η εξής. Ψάχνε τον εαυτό όχι όμως μακριά από τον εαυτό σου. Ψάξε κοντά στις ρίζες σου με βάση τα δικά σου όνειρα και όχι κάποιου άλλου. Ψάχνε τον εαυτό σου κοντά στα δικά σου πλαίσια.

    Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στον Ηρακλή Μίγδο και την Ωραία Σπαρτσή, για την εκπομπή «Το Τέταρτο» του Ραδιοφωνικού Σταθμού του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.