staging

Tag: Πολιτική

  • Δηλώσεις Γεραπετρίτη στο CNN και τον ΟΗΕ

    Δηλώσεις Γεραπετρίτη στο CNN και τον ΟΗΕ

    Από τη Νέα Υόρκη, όπου συμμετέχει σε ανοιχτή συζήτηση υψηλού επιπέδου για τη θαλάσσια ασφάλεια υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης στέλνει ηχηρά μηνύματα για τον ρόλο της Ελλάδας στο διεθνές γεωπολιτικό τοπίο. Μιλώντας στο CNN και τον δημοσιογράφο Richard Quest, ο Έλληνας ΥΠΕΞ αναφέρθηκε σε κρίσιμα ζητήματα όπως η νέα συμφωνία μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι θαλάσσιες οδοί και η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

    Αναφερόμενος στη συμφωνία Λονδίνου–Βρυξελλών, ο κ. Γεραπετρίτης χαιρέτισε θετικά τη σύναψή της, κάνοντας λόγο για μια στρατηγική ευκαιρία ενίσχυσης του τουρισμού, του εμπορίου και των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου. Υπογράμμισε, μάλιστα, τη σημασία της εν λόγω συνεργασίας στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας, τονίζοντας ότι η Ε.Ε. δεν μπορεί να πορεύεται χωρίς τη σύμπραξη με το Ηνωμένο Βασίλειο.

    Στην τοποθέτησή του στον ΟΗΕ για τη θαλάσσια ασφάλεια, ο Έλληνας υπουργός τόνισε τη σημασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, επισημαίνοντας ότι περίπου το 80% του παγκόσμιου εμπορίου μεταφέρεται δια θαλάσσης. Η διασφάλιση της ομαλής και ασφαλούς ροής των θαλάσσιων μεταφορών είναι κρίσιμη, ανέφερε, ιδίως ενόψει των σύγχρονων προκλήσεων όπως η κλιματική κρίση, οι κυβερνοεπιθέσεις, η τρομοκρατία, η πειρατεία και η παράνομη διακίνηση ανθρώπων.

    Ο κ. Γεραπετρίτης αποκάλυψε ότι η Ελλάδα προτίθεται να προτείνει ένα νέο διεθνές πλαίσιο για την ενίσχυση της ασφάλειας στη θάλασσα, το οποίο θα συνδυάζει ευελιξία κινήσεων με αυστηρότερα μέτρα προστασίας απέναντι σε υβριδικές απειλές. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, την οποία χαρακτήρισε «σύγχρονη απειλή για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

    Η παρέμβαση του Έλληνα υπουργού αποτυπώνει τη διπλωματική στρατηγική της χώρας να ενισχύσει τον ρόλο της ως παράγοντας σταθερότητας και συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή, εστιάζοντας σε ζητήματα που άπτονται της ασφάλειας, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων.

  • Σαφές μήνυμα Σαμαρά: Κριτική στην κυβέρνηση για την παθητική εξωτερική πολιτική – «Η Ελλάδα περιθωριοποιείται»

    Σαφές μήνυμα Σαμαρά: Κριτική στην κυβέρνηση για την παθητική εξωτερική πολιτική – «Η Ελλάδα περιθωριοποιείται»

    Έντονη ήταν η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος με αιχμηρή αρθρογραφία στηλίτευσε την κατεύθυνση που έχει λάβει η εξωτερική πολιτική της παρούσας κυβέρνησης. Με λόγο εστιασμένο στην εθνική στρατηγική και γεωπολιτική θέση της χώρας, ο κ. Σαμαράς κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για «κατευναστική πολιτική χωρίς αντίκρισμα», η οποία — όπως υποστήριξε — έχει οδηγήσει την Ελλάδα σε διεθνή αφάνεια.

    Απουσία αντίδρασης σε κρίσιμες εξελίξεις

    Ο κ. Σαμαράς εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός ότι η Αθήνα δεν αντιδρά επαρκώς στις διεθνείς πρωτοβουλίες που επηρεάζουν άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα. Ανέφερε χαρακτηριστικά την αμυντική προσέγγιση χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία, χωρίς η ελληνική πλευρά να προβάλει στοιχειώδη αντίσταση ή να διεκδικήσει δεσμεύσεις. «Η χώρα εμφανίζεται αμέτοχη τη στιγμή που καθορίζονται νέα δεδομένα ασφαλείας στη Μεσόγειο», σημείωσε.

    Επικρίσεις για τα Βαλκάνια και την Κύπρο

    Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα ζητήματα που αφορούν τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ανέχεται δηλώσεις και πολιτικές ηγετών που αμφισβητούν το ευρωπαϊκό πλαίσιο συμφωνιών αλλά και την ελληνική εδαφική κυριαρχία — τόσο με τις αναφορές στον όρο «Μακεδονία» όσο και με τις επαναλαμβανόμενες αλβανικές προκλήσεις για τους Τσάμηδες. Επίσης, άσκησε κριτική στην αποδυνάμωση του άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και στην αδιαφορία για τη νέα ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο, μετά την εμβάθυνση των σχέσεων Ισραήλ–Κύπρου.

    «Η Ελλάδα σιωπά όταν άλλοι αποφασίζουν για εκείνη»

    Στο κείμενό του, ο Αντώνης Σαμαράς δεν περιορίστηκε σε κριτική σημείων, αλλά μίλησε για συνολική «μετατόπιση της εξωτερικής πολιτικής προς τον ενδοτισμό». Υποστήριξε ότι η τρέχουσα ηγεσία επιλέγει τη σιωπή και την προσαρμοστικότητα, αντί για στρατηγική προβολής εθνικών θέσεων. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η επισήμανσή του ότι η Ελλάδα δεν αντέδρασε ούτε καν στην επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, κάτι που – όπως υποστήριξε – αποτελεί μείζονα διπλωματική αποτυχία.

    Πολιτική διαφοροποίηση εντός της ΝΔ

    Αν και δεν έκανε προσωπικές επιθέσεις, η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού αφήνει σαφείς αιχμές για την ηγεσία Μητσοτάκη και εγείρει ερωτήματα για την ενότητα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. «Η σημερινή πολιτική δεν εκφράζει τη φυσιογνωμία της παράταξης», τόνισε με νόημα, διαχωρίζοντας εμμέσως τη θέση του από τη στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου.

  • Μητσοτάκης: Η Βράβευση για την Οικονομία Ανήκει στον Ελληνικό Λαό

    Μητσοτάκης: Η Βράβευση για την Οικονομία Ανήκει στον Ελληνικό Λαό

    Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Βερολίνο, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε βραβείο για την οικονομική πρόοδο της Ελλάδας, τονίζοντας ότι η αναγνώριση αυτή ανήκει πρωτίστως στον ελληνικό λαό. Σε δηλώσεις του, υπογράμμισε ότι οι μεταρρυθμίσεις και η οικονομική ανάκαμψη της χώρας είναι αποτέλεσμα των θυσιών και της επιμονής των πολιτών.

    Ο Πρωθυπουργός επεσήμανε ότι η Ελλάδα έχει καταφέρει να ανακτήσει την αξιοπιστία της στις διεθνείς αγορές και να προσελκύσει επενδύσεις, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στη βράβευση αυτή. Επιπλέον, ανέφερε ότι η κυβέρνηση συνεχίζει τις προσπάθειες για περαιτέρω βελτίωση της οικονομίας και της ποιότητας ζωής των πολιτών.

    Η βράβευση αυτή αποτελεί μια σημαντική αναγνώριση των προσπαθειών της Ελλάδας να ξεπεράσει τις οικονομικές δυσκολίες των τελευταίων ετών και να προχωρήσει με σταθερά βήματα προς την ανάπτυξη. Ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι η κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική συνοχή.

    Η αναγνώριση αυτή από διεθνείς φορείς ενισχύει τη θέση της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομική σκηνή και επιβεβαιώνει την πρόοδο που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια.

  • Εκλογές στην Αλβανία: Για τέταρτη φορά νικητής ο Έντι Ράμα

    Εκλογές στην Αλβανία: Για τέταρτη φορά νικητής ο Έντι Ράμα

    Οι εκλογές στην Αλβανία ολοκληρώθηκαν με έναν εντυπωσιακό θρίαμβο για τον πρωθυπουργό Έντι Ράμα και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο: μια σαρωτική νίκη που έδωσε στο κυβερνών κόμμα την απόλυτη κυριαρχία στην πολιτική σκηνή της χώρας. Από την άλλη πλευρά, το Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανίας υπέστη βαριά και συντριπτική ήττα, γεγονός που προκάλεσε προβληματισμό τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στη διεθνή κοινότητα.

    Η έκταση της εκλογικής νίκης του Ράμα ήταν τέτοια που πολλοί άρχισαν να θέτουν ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια και τη νομιμότητα της εκλογικής διαδικασίας. Αρκετές φωνές στην αντιπολίτευση, καθώς και ορισμένοι ανεξάρτητοι παρατηρητές, έκαναν λόγο για ενδεχόμενη νοθεία, εκφοβισμό ψηφοφόρων και καταχρήσεις διοικητικών πόρων. Παρόλο που η κυβέρνηση διαψεύδει κατηγορηματικά αυτές τις καταγγελίες, οι καταγγελίες αυτές ενισχύουν τις αμφιβολίες για το κατά πόσον το εκλογικό αποτέλεσμα αντανακλά τη βούληση του συνόλου του αλβανικού λαού.

  • Τι πίστευε ο Καστοριάδης για τα κόμματα;

    Τι πίστευε ο Καστοριάδης για τα κόμματα;

    Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής, ανέδειξε σε όλο το έργο του τη σημασία της αυτονομίας – τόσο ατομικής όσο και συλλογικής – ως θεμέλιο της δημοκρατίας. Στο παρακάτω απόσπασμα συνέντευξής του, η οποία δημοσιεύθηκε στην Μεξικάνικη πολιτική επιθεώρηση Metapolitica, στο τεύχος 8 του 1998, εκφράζει τις απόψεις του σχετικά με τον ρόλο των πολιτικών κομμάτων και τη σχέση τους με την κοινωνία των πολιτών. Ο Καστοριάδης υποστηρίζει πως τα κόμματα οφείλουν να λειτουργούν ως φορείς που ενισχύουν την πολιτική συμμετοχή και όχι ως μηχανισμοί χειραγώγησης, τονίζοντας ότι χωρίς πραγματική συμμετοχή των πολιτών στη δημόσια σφαίρα, η αυτονομία παραμένει κενό γράμμα.

    —Θεωρείτε ότι τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να εγκαθιδρύουν συμμαχίες με τους οργανωμένους τομείς της κοινωνίας των πολιτών; Δεν θα οδηγούσε αυτό σε μια στρέβλωση του ρόλου των ίδιων των πολιτικών κομμάτων και της ίδιας της κοινωνίας; Ποια θα όφειλε να είναι η λειτουργία καθενός εξ αυτών;

    —Πιστεύω ότι η κοινωνική και η ατομική αυτονομία, όπως η πολιτική και η αλήθεια, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου φαινομένου: είναι δημιουργήματα αυτής της ακατάπαυστης αναζήτησης στο κοινωνικό και στο ατομικό. Η κοινωνική αυτονομία –ως κριτική και αυτοκριτική την οποία ασκεί η κοινωνία στον εαυτό της– απαιτεί μια κοινωνία που οργανώνεται σε τέτοιο δίκτυο σχέσεων μεταξύ αυτόνομων ενηλίκων, ικανών να συμμετάσχουν και να αναλάβουν ευθύνη. Η απώλεια της πολιτικής διάστασης οδηγεί τον άνθρωπο σε μια οπισθοχώρηση, σε μια θέση μη αυτόνομη, υποκείμενη σε εξωτερικούς καθορισμούς, παιδική. «Εκείνος ο οποίος ζει στην κοινωνία… χωρίς πολιτική βούληση, το μόνο που κάνει είναι να αντικαθιστά τον ιδιωτικό του πατέρα με έναν ανώνυμο κοινωνικό πατέρα». Αυτή είναι, σύμφωνα με την δική μου οπτική, η σχέση που εγκαθιδρύεται μεταξύ πολιτικών κομμάτων και ψηφοφόρων –και όχι πολιτών, ως αυτόνομων υποκειμένων. Αυτό που συμβαίνει είναι μια υποκατάσταση του ιδιωτικού και κακόβουλου πατέρα από το πραγματιστικό και διεφθαρμένο κόμμα που τους χειραγωγεί.

    Αν και τούτη η αυτονομία δεν έχει πλήρως πραγματοποιηθεί σε καμία κοινωνία, υπάρχει ένας ορίζοντας ως επαναστατικό πρόταγμα μετασχηματισμού της σύγχρονης κοινωνίας σε μια κοινωνία οργανωμένη και προσανατολισμένη προς την αυτονομία όλων. Η ιδέα μου για την ατομική αυτονομία η οποία θα διαχέεται στην κοινωνική αυτονομία μέσα απ’ την πραγματική συμμετοχή στο δημόσιο πολιτικό χώρο απηχεί τη ρουσσική ιδέα της συμμετοχής στο σχηματισμό της γενικής βούλησης, ως μοναδικής οδού πραγματώσης της ατομικής ελευθερίας. Η ελευθερία παραπέμπει στην ύπαρξη ατομικών δικαιωμάτων και δικαιικών εγγυήσεων, αλλά πάνω απ’ όλα στη συμμετοχή στη θέσπιση του νόμου.

    Ο άνθρωπος, επομένως, είναι ον πολιτικό κι όχι μόνο κοινωνικό. Θεωρώ, όπως η Χάνα Άρεντ, ότι ο πολιτικός στοχασμός και η πολιτική συμμετοχή είναι εγγενείς στον άνθρωπο και τον συνιστούν ως τέτοιον.

    Τα πολιτικά κόμματα θα είναι απαραίτητα εφόσον δεν υφίστανται σαφείς μηχανισμοί που να διανοίγουν στους πολίτες καθορισμένους χώρους αυτοκυβέρνησης, τόσο σε τοπική όσο και σε ευρύτερη κλίμακα. Γι’ αυτόν τον λόγο και οι συμμαχίες της κοινωνίας των πολιτών με ορισμένους υποψήφιους και κόμματα θα πρέπει να οδηγεί στην ενίσχυση της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών με τον ιδιαίτερο και συγκεκριμένο τρόπο της συμμετοχής της στη δημόσια σφαίρα. Εάν δεν συμβαίνει αυτό, νομίζω ότι αυτή η σχέση εκφυλίζεται καθώς μετατρέπεται πάλι σε σχέση ωφελιμιστική και πραγματιστική δίχως να επιτρέπει τη διεύρυνση της ατομικής και κοινωνικής αυτονομίας.