Tag: Έγκλημα

Οι Αρχές βρίσκονται σε πλήρη κινητοποίηση μετά τη μαφιόζικη εκτέλεση που σημειώθηκε το βράδυ της Δευτέρας στον Άγιο Παντελεήμονα. Ένας 47χρονος αλβανικής υπηκοότητας, γνωστός στις αστυνομικές αρχές για σοβαρές υποθέσεις, δέχθηκε σφαίρα στο κεφάλι και άφησε την τελευταία του πνοή στη μέση του δρόμου, επί της οδού Μιχαήλ Βόδα.

Το θύμα είχε συλληφθεί το 2022 ως μέλος σκληρής συμμορίας που δραστηριοποιούνταν σε κλοπές στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το επικρατέστερο σενάριο που εξετάζει η ΕΛ.ΑΣ. είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ αντίπαλων συμμοριών διακίνησης ναρκωτικών, καθώς ο πόλεμος ανάμεσα σε αντίπαλες ομάδες της αλβανικής μαφίας έχει κλιμακωθεί το τελευταίο διάστημα.

Η προανάκριση είναι σε εξέλιξη, με τις Αρχές να συλλέγουν μαρτυρίες και να εξετάζουν βίντεο από κάμερες ασφαλείας στην περιοχή. Στο σημείο βρέθηκαν δύο κάλυκες από πιστόλι, ενώ οι δράστες αναζητούνται στο πλαίσιο ενός ευρείας κλίμακας ανθρωποκυνηγητού.

Η υπόθεση της 32χρονης Αλγερινής μητέρας που συνελήφθη στην Αθήνα για τον
θάνατο της τρίχρονης κόρης της έχει συγκλονίσει. Αρχικά, η ίδια ισχυρίστηκε ότι το
παιδί υπέστη ατύχημα, όμως η ιατροδικαστική εξέταση αποκάλυψε ότι η μικρή
πέθανε από ασφυξία και κακοποίηση.
Παρότι η τεκνοκτονία – η δολοφονία δηλαδή του ίδιου του παιδιού από τη μητέρα –
είναι σπάνιο φαινόμενο, αντιστοιχεί περίπου στο 2-4% των συνολικών
ανθρωποκτονιών διεθνώς. Παρ’ όλα αυτά, κάθε περιστατικό κρύβει πολύπλοκες
ψυχικές και κοινωνικές διαστάσεις.
Οι μητέρες που φτάνουν σε τέτοιες ακραίες πράξεις συνήθως ζουν υπό ασφυκτικές
συνθήκες: φτώχεια, απομόνωση, έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης και, συχνά,
ψυχικές δυσκολίες που μένουν αδιάγνωστες ή χωρίς φροντίδα. Ειδικά όταν πρόκειται
για γυναίκες με μεταναστευτικό υπόβαθρο, όπως στην περίπτωση αυτή, η πίεση είναι
ακόμα μεγαλύτερη.
Η κοινωνία και το σύστημα στήριξης δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται επαρκώς στις
ανάγκες αυτών των μητέρων. Η γλωσσική και πολιτισμική απόσταση, οι δυσκολίες
πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και το στίγμα που περιβάλλει την ψυχική ασθένεια,
δημιουργούν ένα περιβάλλον που οδηγεί στην απόγνωση.
Η υπόθεση αυτή, πέρα από το νομικό πλαίσιο, φωτίζει τις σκοτεινές γωνιές της
μητρότητας και αναδεικνύει τα πολλαπλά επίπεδα των δυσκολιών που κρύβονται
πίσω από μια τέτοια τραγωδία.
Αυτή η ιστορία μάς υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε είδηση υπάρχει μια πολύπλοκη
ανθρώπινη πραγματικότητα, γεμάτη από μοναξιά, φόβο και απελπισία.

Μυστηριώδης υπόθεση έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο: ένα μικρό κορίτσι βρέθηκε νεκρό στην παραλία Έδεμ στο Παλαιό Φάληρο, ενώ οι αρχές ερευνούν δύο κρίσιμα βίντεο που ίσως αποκαλύψουν την αλήθεια.

Στο πρώτο βίντεο φαίνεται μια γυναίκα να περπατάει σε περίπτερο στη λεωφόρο Ποσειδώνος, περίπου στις 21:00 του Σαββάτου (27/7), συνοδευόμενη από τρία παιδιά—ένα εκ των οποίων είναι σε καρότσι, φορώντας μακρυμάνικο μαγιό παρόμοιο με αυτό που εντοπίστηκε στα ρούχα της 3χρονης νεκρής. Το παιδάκι είναι καλυμμένο με καπέλο και μαντήλι, ενώ οι δύο μεγαλύτεροι δεν φέρουν αντίστοιχα καλύμματα.

Λίγες ώρες αργότερα, περίπου στις 02:00 τα ξημερώματα της Κυριακής, σε δεύτερο βίντεο καταγράφεται η ίδια γυναίκα, χωρίς το παιδάκι στο καρότσι, να το αφήνει άδειο σε ένα πάρκο και να επιβιβάζεται σε ταξί με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά. Φορούσε διαφορετικά ή ανάποδα το βραδινό φόρεμά της, πιθανόν σε βιασύνη να διαφύγει.

Από τις αρχές θεώρησαν ύποπτο ότι το παιδάκι είχε καλυμμένο το πρόσωπο ενώ είχε ήδη νυχτώσει, εικάζοντας πως μπορούσε να είναι ημιλιπόθυμο ή νεκρό κατά την καταγραφή. Η ίδια στάση σώματος του παιδιού σε όλες τις εικόνες ενισχύει τις υποψίες.

Η έρευνα αποκτά νέο γύρο ως «θρίλερ»: οι Αρχές θεωρούν πολύ κοντά στον εντοπισμό της γυναίκας, στοιχείο που μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την εξιχνίαση της υπόθεσης. Ο θάνατος της 3χρονης εξετάζεται πλέον ως πιθανή δολοφονία – η ιατροδικαστική έκθεση εντόπισε προθανάτια τραύματα στο κεφάλι και το γόνατο, ενώ στο νερό ανιχνεύθηκαν άμμος και υγρά, γεγονός που συνηγορεί σε θάνατο εντός της θάλασσας. Οι ειδικοί τονίζουν πως το σώμα παρέμεινε περίπου 1,5–2 ώρες μέσα στο νερό.

Σύμφωνα με αναφορές, θανάσιμο σκηνικό μπορεί να διαδραματίστηκε σε άλλο σημείο ή και εντός μπανιέρας, λόγω της μικρής ποσότητας νερού στο στομάχι του παιδιού. Δεν έχει εξαιρεθεί ούτε ο πνιγμός στο κύμα πλησίον της παραλίας, ενώ έχει αποκλειστεί το σενάριο πτώσης από σκάφος ή να πρόκειται για οικογένεια που χάθηκε μαζί.

Οι Αρχές συνεχίζουν με εντατικές αναλύσεις βιντεοληπτικού υλικού και φωτογραφιών, ενώ εξετάζονται μαρτυρίες και κινήσεις ανηλίκων στην περιοχή. Αν οι έρευνες δεν αποδώσουν σύντομα, σχεδιάζεται δημοσιοποίηση της φωτογραφίας της γυναίκας που φέρεται να συμμετείχε στην υπόθεση

Την Παρασκευή 4 Ιουλίου, περίπου στις 16:10, ένας άνδρας βρέθηκε νεκρός στη συμβολή των οδών Ειρήνης και Μεσογείων στην Αγία Παρασκευή, έχοντας δεχθεί πέντε πυροβολισμούς από κοντινή απόσταση. Οι σφαίρες εντοπίστηκαν στον λαιμό και στο θώρακα, ενώ στο σημείο βρέθηκαν πέντε κάλυκες.

Μαρτυρίες από τον τόπο της δολοφονίας περιγράφουν τον δράστη ντυμένο στα μαύρα και καλυμμένο το πρόσωπο με μάσκα, να φεύγει πεζός ακολουθώντας την οδό Ευεργέτου Γιαβάση. Η ακαριαία φύση της επίθεσης και οι κινήσεις του δράστη μαρτυρούν επαγγελματικό τρόπο δράσης.

Από την ανάλυση των κελυφών που περισυνελέγησαν, οι Αρχές εκτιμούν ότι το όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν ανατολικής κατασκευής, πιθανότατα τύπου Tokarev.

Το θύμα, ηλικίας περίπου 40 ετών, ήταν άγνωστο στις Αρχές – δεν βρέθηκε σε βάσεις της Δίωξης Εκβιαστών, Ναρκωτικών ή Ανθρωποκτονιών και δεν είχε πιστοποιητικά ταυτότητας. Είχε πάνω του μόνο κλειδιά και ένα τηλέφωνο με μενού στα αγγλικά.

Οι Αρχές συνεχίζουν τις έρευνες, συγκεντρώνοντας βίντεο από κάμερες ασφαλείας της γύρω περιοχής και εξετάζοντας τα στοιχεία με στόχο την ταυτοποίηση τόσο του θύματος όσο και του δράστη

Σοκαρισμένη είναι η κοινή γνώμη από τη δολοφονία μιας 48χρονης γυναίκας συριακής καταγωγής, η οποία εντοπίστηκε νεκρή στο υπόγειο διαμέρισμά της στη Νέα Χαλκηδόνα, το απόγευμα της Παρασκευής 23 Μαΐου.

Τη σορό εντόπισε ο 20χρονος γιος της, ο οποίος είχε ανησυχήσει επειδή δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της. Όταν έφτασε στο σπίτι, τη βρήκε νεκρή στο κρεβάτι με εμφανή σημάδια κακοποίησης στο πρόσωπο και πρησμένα χείλη. Η πόρτα του διαμερίσματος ήταν κλειδωμένη από μέσα, ενώ το κλειδί βρέθηκε σπασμένο στην κλειδαριά.

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της ιατροδικαστικής έκθεσης, ο θάνατός της πιθανότατα οφείλεται σε ασφυκτικό μηχανισμό, πιθανόν στραγγαλισμό, κάτι που ενισχύει το ενδεχόμενο της εγκληματικής ενέργειας.

Οι Αρχές έχουν στρέψει τις έρευνές τους στον πρώην σύντροφο της γυναίκας, με τον οποίο είχε πρόσφατα χωρίσει. Όπως αναφέρουν μαρτυρίες από το περιβάλλον της, ο άνδρας φέρεται να την παρενοχλούσε, να την παρακολουθούσε και να την εκβίαζε για να επανασυνδεθούν. Η ίδια, σύμφωνα με πληροφορίες, αρνούνταν κατηγορηματικά να συνεχίσει τη σχέση τους.

Η Υποδιεύθυνση Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής της ΕΛ.ΑΣ. διεξάγει εντατικές έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του υπόπτου, ενώ η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία σχετικά με τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας.

Το τραγικό αυτό περιστατικό προστίθεται στη μακρά λίστα των γυναικοκτονιών που συγκλονίζουν την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, αναδεικνύοντας για ακόμη μία φορά την ανάγκη για αποτελεσματικά μέτρα πρόληψης και στήριξης των θυμάτων βίας.

Μέσα στον θόρυβο μιας λαϊκής αγοράς στον Άλιμο, το κλάμα ενός μωρού έγινε το πιο
ηχηρό μήνυμα: κάτι δεν πήγαινε καλά. Το βρέφος εντοπίστηκε εγκαταλελειμμένο,
κλεισμένο σε σακούλα σκουπιδιών δίπλα σε κάδο. Είχε προηγηθεί καταγγελία αρπαγής
από την 43χρονη γιαγιά του, η οποία ανέφερε ότι άγνωστος άνδρας τής απέσπασε το
παιδί με πρόσχημα ότι θα της αγόραζε πάνες. Οι αρχές κινητοποιήθηκαν άμεσα και
τελικά το παιδί εντοπίστηκε σώο λίγες ώρες αργότερα, χάρη στην παρατηρητικότητα
ενός περαστικού που άκουσε το κλάμα του.
Ο άνδρας που φέρεται να εγκατέλειψε το βρέφος συνελήφθη λίγο αργότερα. Πρόκειται
για έναν 47χρονο Ρομά, που είχε απασχολήσει ξανά τις αρχές. Οι έρευνες συνεχίζονται,
με τις Αρχές να εξετάζουν το ενδεχόμενο το περιστατικό να συνδέεται με κύκλωμα
αγοραπωλησίας βρεφών ή να σχετίζεται με οικογενειακές διαμάχες.
Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς ένα «παρά λίγο έγκλημα». Είναι ένα καθρέφτισμα της
κοινωνίας και των κενών της — αλλά και μια πύλη για να δούμε το περιστατικό μέσα
από ψυχολογική και κοινωνική ματιά.

Τι συμβαίνει στην ψυχή ενός μωρού που βιώνει εγκατάλειψη;
Ένα βρέφος βασίζεται στην αίσθηση ασφάλειας που του προσφέρει η παρουσία ενός
φροντιστή. Όταν αυτή η σταθερά διαρρηγνύεται, το σώμα του αντιδρά με έντονο
άγχος. Αν και δεν μπορεί να επεξεργαστεί συνειδητά την εμπειρία, η συναισθηματική
μνήμη καταγράφει την αίσθηση του φόβου και της μοναξιάς.
Η αναπτυξιακή ψυχολογία αναγνωρίζει ότι τέτοιες πρώιμες τραυματικές εμπειρίες,
όπως η απότομη αποκοπή από τη φροντίδα και η έκθεση σε απειλή, μπορεί να
διαταράξουν τη θεμελιώδη αίσθηση εμπιστοσύνης που πρέπει να αναπτύσσει ένα
παιδί. Το κλάμα του μωρού εκείνο το μεσημέρι δεν ήταν μόνο έκφραση ανάγκης· ήταν
κραυγή επιβίωσης.

Ο κοινωνικός καθρέφτης: Στερεότυπα, αποστασιοποίηση και πραγματικές αιτίες
Το περιστατικό δεν συνέβη στο περιθώριο. Έγινε σε δημόσιο χώρο, γεμάτο ανθρώπους.
Αυτό γεννά ερωτήματα για το πώς αντιδρούμε ως κοινωνία όταν βλέπουμε κάτι
ασυνήθιστο, όταν διαισθανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά. Ενίοτε, η αποστασιοποίηση,
ο φόβος ανάμειξης και η λογική «δεν είναι δουλειά μου» κυριαρχούν.
Επιπλέον, όταν έγινε γνωστό ότι ο φερόμενος δράστης είναι Ρομά, οι προκαταλήψεις
φούντωσαν. Το να γενικεύουμε όμως μια πράξη και να την αποδίδουμε σε ολόκληρη
ομάδα ανθρώπων είναι ένα κοινωνικό αντανακλαστικό που συσκοτίζει τις αιτίες.
Φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, έλλειψη πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και
παιδείας, είναι συνθήκες που επηρεάζουν τις πράξεις και τις επιλογές των ανθρώπων.

Αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη. Αλλά τη συμπληρώνει με κατανόηση. Δεν υπάρχει
«κοινωνική δικαιολογία» για την εγκατάλειψη ενός παιδιού. Υπάρχει όμως κοινωνικό
υπόβαθρο που χρειάζεται ανάλυση, όχι απόρριψη.

Τι μας μαθαίνει αυτό το περιστατικό;
Πίσω από κάθε είδηση υπάρχει ένα παιδί, μια οικογένεια, μια κοινωνία. Αυτό το
περιστατικό μάς υπενθυμίζει ότι η προστασία των παιδιών δεν είναι ατομική υπόθεση.
Είναι συλλογική ευθύνη. Όταν ένα μωρό σώζεται επειδή κάποιος το άκουσε, μας γεννά
ελπίδα. Όταν όμως σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί το χειρότερο χωρίς
να το καταλάβει κανείς, τότε έρχεται η ανησυχία.
Οι κοινωνίες που σέβονται τα παιδιά, σέβονται πρώτα τον εαυτό τους. Δεν κλείνουν τα
μάτια όταν κάτι «δεν τους αφορά». Ούτε περιορίζονται σε εύκολες ερμηνείες.
Αναζητούν, καταλαβαίνουν και προσπαθούν να αλλάξουν.
Το ερώτημα είναι: εμείς τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε;

Η Ελλάδα μετρά ακόμη μία γυναικοκτονία. Αυτή τη φορά, όχι από πρώην σύντροφο, όχι
από σύζυγο, αλλά από γιο. Η Λουίζα Ρίνη, 52 ετών, δολοφονήθηκε από το ίδιο της το παιδί,
μέσα στο διαμέρισμά τους στη Λάρισα. Το πρόσωπό της έγινε πρωτοσέλιδο. Το όνομά της
—μιας καθημερινής γυναίκας, μιας μητέρας— έγινε αριθμός σε μια μακριά λίστα. Όμως το
έγκλημα αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο λόγω της οικογενειακής σχέσης, αλλά και
γιατί αποκαλύπτει σκοτεινές πτυχές της ψυχολογίας της βίας, της σχέσης εξουσίας και
εξάρτησης, και της αδυναμίας της κοινωνίας να προλάβει την κατάρρευση.

Το προφίλ του εγκλήματος: όχι απλώς φόνος, αλλά γυναικοκτονία
Παρά τη συγγένεια δράστη-θύματος, το φύλο της γυναίκας και η θέση της ως “μητρικής
αυθεντίας” συνιστούν κομβικά στοιχεία. Η γυναικοκτονία δεν είναι πάντα ερωτικής φύσης.
Είναι η δολοφονία γυναίκας λόγω του φύλου της — λόγω της θέσης που κατέχει ως
γυναίκα μέσα σε έναν πατριαρχικά δομημένο μικρόκοσμο εξουσίας. Η μητέρα του φέρεται
να τον πίεζε να βρει εργασία, να αναλάβει ευθύνες. Για εκείνον, αυτή η πίεση
φιλτραρίστηκε μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις και συναισθηματική αστάθεια,
μεταφράστηκε ως «μίσος». Σε μια επικίνδυνη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η
φροντίδα της μάνας ερμηνεύτηκε ως εχθρότητα, η εξουσία της ως απειλή. Δεν μπορούσε να
την αντέξει, όχι γιατί ήταν σκληρή, αλλά γιατί δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη σύγκρουση
μεταξύ εξάρτησης και ανάγκης για αυτονομία.

Ψυχολογικό πορτρέτο του δράστη:” απομόνωση, θυματοποίηση, απωθημένος
θυμός
Ο 21χρονος, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν εσωστρεφής, απομονωμένος, με ξεσπάσματα.
Ένας νέος άνδρας στην πιο εύθραυστη αναπτυξιακή περίοδο της ζωής του: αυτή της
μετάβασης στην ενήλικη ταυτότητα. Όταν αυτή η μετάβαση παγιδεύεται σε περιβάλλον
πίεσης, συγκρούσεων και εσωτερικής δυσφορίας, το άτομο μπορεί να στραφεί σε ακραίες
μορφές συμπεριφοράς. Ο θυμός, εάν δεν εξωτερικευτεί με υγιείς τρόπους, δεν
εξαφανίζεται: συσσωρεύεται. Και όταν δεν υπάρχει λέξη για να εκφραστεί, γίνεται μαχαίρι.
Η έννοια της ματαιωμένης αυτοεικόνας (Baumeister et al., 2000) εξηγεί πώς ένας νέος με
εύθραυστη αυτοεκτίμηση μπορεί να αντιδράσει με ακραία βία όταν αισθάνεται ότι
αμφισβητείται ή απορρίπτεται. Αν στο περιβάλλον υπάρχουν επιπλέον ψυχιατρικοί
παράγοντες (ψυχώσεις, διαταραχές προσωπικότητας, παρανοϊκές ιδέες), τότε η
πραγματικότητα παραμορφώνεται πλήρως. Η μητέρα παύει να είναι μητέρα και γίνεται
«εχθρός», «καταπιεστής», «επικίνδυνος άλλος».

Η δυναμική μητέρας-γιου: ένας φαύλος κύκλος αγάπης και οργής
Η μητέρα είναι η πρώτη μορφή αγάπης. Και η πρώτη μορφή εξουσίας. Στις δυσλειτουργικές
οικογένειες, ειδικά όταν απουσιάζει η πατρική φιγούρα ή υπάρχει έντονη σύγκρουση, η
σχέση αυτή μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Ο νεαρός άνδρας δεν βλέπει πια έναν άνθρωπο — βλέπει την αντανάκλαση της προσωπικής του αποτυχίας, της ανεπάρκειας,
της ντροπής.

Γιατί δεν το είδαμε; Η κοινωνική αδράνεια μπροστά στα σημάδια
Γείτονες μίλησαν για φωνές, για εντάσεις. Κανείς δεν φαντάστηκε το τέλος. Κι όμως, η
ενδοοικογενειακή βία έχει σημάδια. Η ψυχική αστάθεια έχει δείκτες. Αλλά στις ελληνικές
κοινωνίες, κυριαρχεί η λογική του «μην ανακατεύεσαι», του «στο σπίτι τους είναι». Έτσι, η
σιωπή γίνεται συνένοχος.
Η απουσία επαρκών δομών ψυχικής υγείας, η ελλιπής ενημέρωση, η έλλειψη κουλτούρας
πρόληψης καταδικάζουν όχι μόνο τα θύματα, αλλά και τους δράστες. Ναι, και τους
δράστες. Διότι δεν γεννιούνται όλοι βίαιοι. Πολλοί διαμορφώνονται μέσα σε ασφυκτικά
πλαίσια, χωρίς διέξοδο.
Η γυναικοκτονία δεν κάνει διακρίσεις
Η γυναικοκτονία δεν συμβαίνει μόνο μεταξύ ερωτικών συντρόφων. Δεν προϋποθέτει
ρομαντική ζήλια ή απόρριψη. Συμβαίνει όταν μια γυναίκα τιμωρείται επειδή υπάρχει,
επειδή μιλά, επειδή ελέγχει, επειδή είναι εκεί. Επειδή για κάποιους άνδρες, η ύπαρξή της
είναι δυσβάσταχτη. Η Λουίζα Ρίνη δολοφονήθηκε ως γυναίκα. Ως μητέρα που «δεν άντεχε
άλλο». Ως μορφή εξουσίας που έπρεπε να σβηστεί. Όχι για να σωθεί ο δράστης, αλλά για να
επιβεβαιώσει το εγώ του. Για να νιώσει «κυρίαρχος», έστω και για λίγα λεπτά.
Τι πρέπει να αλλάξει: από την εκπαίδευση στην παρέμβαση

• Υποχρεωτική σεξουαλική αγωγή και εκπαίδευση στις έμφυλες σχέσεις σε όλα τα σχολεία
• Συστηματικός εντοπισμός και παρακολούθηση ευάλωτων οικογενειών
• Δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας για νέους ενήλικες
• Αποστιγματισμός της ψυχοθεραπείας
• Νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως διακριτού εγκλήματος
  Ποιος σκοτώνει μια μάνα;
  Η ερώτηση καίει. Μα πονάει περισσότερο η απάντηση: σκοτώνει εκείνος που δεν ξέρει
  ποιος είναι, που δεν έμαθε πώς να ζήσει, που δεν βρήκε ποτέ χώρο να ξεσπάσει χωρίς αίμα.
  Η Λουίζα δεν είναι άλλη μια στατιστική. Είναι το τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που δεν
  αφουγκράζεται τα σπασμένα παιδιά της — μέχρι να τα βρει με μαχαίρι στο χέρι. Αν δεν
  δράσουμε τώρα, η επόμενη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μας. Η αδερφή μας. Εμείς.

Την 3η Ιουνίου αναμένεται η ετυμηγορία του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων για τη δίκη σχετικά με την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι, η οποία σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2018. Η διαδικασία των αγορεύσεων των δικηγόρων στη δίκη σε δεύτερο βαθμό ολοκληρώθηκε πρόσφατα και σύμφωνα με την πρόεδρο του Δικαστηρίου, η απόφαση θα ανακοινωθεί στις 3 Ιουνίου 2025. Η Δικαιοσύνη βρίσκεται σε αγώνα δρόμου με το χρόνο, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος παραγραφής των αδικημάτων. Συγκεκριμένα, τα πλημμελήματα παραγράφονται σε οκτώ έτη. Καθώς τον Ιούλιο του 2025 συμπληρώνονται επτά χρόνια από την τραγωδία στο μάτι, η υπόθεση θα πρέπει έως τον Ιούλιο του 2026 να έχει εξεταστεί και από τον Άρειο Πάγο.