Μια εικόνα ντροπής για κάθε κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη εκτυλίχθηκε ξανά στη Χαλκιδική. Ο 83χρονος Θεόφιλος Τζοχουνίδης, άνθρωπος με βαριά αναπηρία, και η 82χρονη σύζυγός του, ήρθαν αντιμέτωποι για δεύτερη φορά με την ωμή βαρβαρότητα του τραπεζικού συστήματος – και την εκκωφαντική απουσία του κράτους.
Το ηλικιωμένο ζευγάρι, που επέστρεφε από αιμοκάθαρση, βρήκε όλα του τα υπάρχοντα πεταμένα στον δρόμο. Το σπίτι τους είχε σφραγιστεί, οι αναμνήσεις τους πετάχτηκαν σαν σκουπίδια. Η ηλικιωμένη γυναίκα λιποθύμησε μπροστά στο θέαμα, ενώ γείτονες και συγγενείς προσπαθούσαν – μάταια – να περισώσουν την αξιοπρέπεια και την ελπίδα.
Η οικογένεια είχε ήδη υποστεί έξωση πριν δύο χρόνια. Τότε, ο ανάπηρος ηλικιωμένος είχε αναγκαστεί να κοιμηθεί στο μπαλκόνι του σπιτιού του. Σήμερα, επαναλαμβάνεται η ίδια τραγωδία. Κι όλα αυτά, γιατί; Επειδή ο κ. Τζοχουνίδης, ως εγγυητής σε δάνειο του γιου του, βρέθηκε χρεωμένος. Από τις 150.000 ευρώ, είχε απομείνει υπόλοιπο 50.000 – όμως το δάνειο πουλήθηκε σε εταιρεία-αρπακτικό, η οποία χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας, ξεσπίτωσε τους ηλικιωμένους.
Η πραγματική αξία του ακινήτου είναι πολύ μεγαλύτερη, αλλά αυτό δεν απασχόλησε κανέναν. Ούτε τις τράπεζες, ούτε τις εταιρείες, ούτε – το κυριότερο – το ίδιο το κράτος, που με νομοθετικές ρυθμίσεις έχει δώσει πράσινο φως σε τέτοιες απάνθρωπες πρακτικές.
Η κυβέρνηση, παρά τις υποσχέσεις για προστασία της πρώτης κατοικίας και ειδικά των ευάλωτων ομάδων, παρακολουθεί απαθής. Κανένας μηχανισμός δεν ενεργοποιήθηκε, κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν υπήρξε για έναν άνθρωπο που έχει χάσει το πόδι του, που δεν έχει καν την πολυτέλεια να σταθεί στα πόδια του – κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η κόρη του ζευγαριού κατήγγειλε το περιστατικό μέσω των κοινωνικών δικτύων, δίνοντας φωνή σε μια κραυγή απόγνωσης που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν. Η υπόθεση Τζοχουνίδη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι η καθημερινότητα σε μια χώρα που επιτρέπει να γίνονται πλειστηριασμοί σε συντάξεις, σε αναπηρικά επιδόματα, σε ανθρώπους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Η κοινωνία καλείται να απαντήσει: Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε την αναλγησία των τραπεζών και την αδράνεια της πολιτείας;