Με το ζήτημα των συνεργασιών –και τη στάση απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα– να κυριαρχεί στο παρασκήνιο και να διχάζει το σώμα των συνέδρων, το διαρκές προγραμματικό συνέδριο της Νέας Αριστεράς στο ΣΕΦ αποκτά χαρακτήρα «τεστ αντοχής» για την επόμενη ημέρα του κόμματος. Η εξέλιξη της συζήτησης θεωρείται κομβική τόσο για τον προσανατολισμό των συμμαχιών όσο και για την παραμονή του Αλέξη Χαρίτση στην ηγεσία, καθώς οι διαφορετικές γραμμές καταγράφονται πλέον ανοιχτά στο εσωτερικό.
«Λαϊκό Μέτωπο» ή στενότερες συμμαχίες
Ο Αλέξης Χαρίτσης επέμεινε ότι η απάντηση στη σημερινή «ζοφερή πραγματικότητα» είναι η συγκρότηση Λαϊκού Μετώπου, χωρίς να αποκλείει εκ των προτέρων καμία δύναμη ή παράγοντα της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, εφόσον υπάρξει διάθεση συζήτησης πάνω στις προγραμματικές θέσεις που θα εγκρίνει το συνέδριο. Αντίθετα, διαφορετική είναι η πρόταση που έχει αρθρώσει έως τώρα –και αναμένεται να επαναλάβει– ο γραμματέας του κόμματος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο οποίος περιορίζει το εύρος των συμμαχιών στις ριζοσπαστικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων το ΜέΡΑ25, αποκλείοντας «συστημικά» κόμματα. Η αντιπαράθεση αυτή, που διατρέχει τη διαδικασία, προσδίδει στο συνέδριο τη σημασία ενός πραγματικού σταυροδρομιού για το στρατηγικό στίγμα της Νέας Αριστεράς.
«Εγχώριος τραμπισμός», εκλογικό δίλημμα και κριτικές αιχμές
Στην εναρκτήρια ομιλία του, ο Αλέξης Χαρίτσης υποστήριξε ότι το Λαϊκό Μέτωπο συνιστά τη μόνη ρεαλιστική απάντηση στην επέλαση του εγχώριου «τραμπισμού». Όπως είπε, «Ο κ. Μητσοτάκης σήμερα διεκδικεί ένα πράγμα: Να πείσει ότι αυτός και το κόμμα του είναι οι γνήσιοι εκφραστές της ατζέντας του τραμπισμού. Έτσι θα διεκδικήσει νομιμοποίηση», προειδοποιώντας για τον κίνδυνο «οι επόμενες εκλογές στην Ελλάδα να σημάνουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς». Στο ίδιο πλαίσιο έθεσε το κεντρικό πολιτικό ερώτημα με διαδοχικά διλήμματα, ρωτώντας αν «θα έχει τρίτη ευκαιρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης» και αν «θα έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει το έργο του στην κατεύθυνση της ανελεύθερης δημοκρατίας», ενώ συνέδεσε το διακύβευμα και με τη Δεξιά και την άκρα Δεξιά, καθώς και με το «όνειρο του κυρίου Βορίδη για την ιδεολογική ήττα της Αριστεράς».
Παράλληλα, άσκησε κριτική στη Μαρία Καρυστιανού, λέγοντας: «Η αντιδραστική ατζέντα δεν γνωρίζει σύνορα… Το πρόσφατο παράδειγμα με τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού το δείχνει καθαρά… Δεν είναι κομματικό ζήτημα. Είναι αξιακό», υποστηρίζοντας ότι αντί να ανοίγει η συζήτηση για διεύρυνση δικαιωμάτων στον 21ο αιώνα, επανέρχεται στο προσκήνιο αντιπαράθεση για θεμελιώδη δικαιώματα και κατακτήσεις της δημοκρατίας.
Προγραμματικές αιχμές, αναφορά Τσίπρα και μήνυμα «ανοιχτών θυρών»
Απαντώντας στο επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για το Λαϊκό Μέτωπο», ο Αλέξης Χαρίτσης αντέτεινε ότι «ποτέ δεν υπήρξαν» ώριμοι συσχετισμοί για Μέτωπα στην ιστορία, καθώς «οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση». Έπειτα παρουσίασε τις βασικές προγραμματικές κατευθύνσεις που, όπως περιέγραψε, μπορούν να αποτελέσουν κορμό συζήτησης για την ενότητα των κεντροαριστερών δυνάμεων: γενναία φορολόγηση του πλούτου· κατάργηση του 13ωρου και των αντιεργατικών νόμων της Δεξιάς με νέο εργατικό δίκαιο, πλήρη προστασία εργαζομένων, συλλογικές συμβάσεις παντού, άμεση αύξηση κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ και αυξήσεις μισθών στο ύψος του πληθωρισμού, καθώς και επαναφορά 13ου και 14ου μισθού για δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους· άμεση αντιμετώπιση της οξείας στεγαστικής κρίσης· στροφή σε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και ενεργητική διπλωματία, με τέλος στους υπέρογκους εξοπλισμούς και άμεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης· δίκαιη ενεργειακή μετάβαση με μείωση του κόστους ενέργειας· αναπτυξιακό κράτος με ισχυρή δημόσια παρουσία σε τράπεζες, δίκτυα και μεταφορές και δημόσια ΔΕΗ για χάραξη εθνικής ενεργειακής πολιτικής· πλήρη διερεύνηση των τριών μεγάλων σκανδάλων της συγκάλυψης, δηλαδή υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ, ώστε «να μάθει η χώρα την αλήθεια» και να εμπεδωθεί εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε και στον Αλέξη Τσίπρα, σημειώνοντας ότι μετά την εμφάνισή του στην Αθήνα, όταν –όπως είπε– «όλοι μιλούσαν για εξώστες και άλλες τέτοιες ανοησίες», η Νέα Αριστερά επέμεινε πως «ο μόνος δρόμος είναι αυτός του πολιτικού διαλόγου και της ουσιαστικής κριτικής». Όπως τόνισε, «Δεν υποστέλλω τη σημαία της κριτικής, δεν κρύβομαι όμως και πίσω από τη σημαία για να πω δεν συζητάω». Κλείνοντας, συμπύκνωσε τη φιλοδοξία του να είναι η Νέα Αριστερά «η δύναμη κρούσης» και «το πιο μαχητικό τμήμα» της σύγκρουσης με την ακροδεξιά, την πολεμοκαπηλία και την ολιγαρχία, επιμένοντας ότι το κόμμα πρέπει να παραμείνει ανοιχτό στις εξελίξεις, να μην κλείσει πόρτες προκαταβολικά και να προχωρήσει «από την επόμενη μέρα» σε πολιτικές πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός ενωτικού πόλου της Αριστεράς.
