staging

Tag: Ανθρώπινα Δικαιώματα

  • ΟΗΕ: «Απάνθρωπη η μεταχείριση των κρατουμένων στο Ιράν»

    ΟΗΕ: «Απάνθρωπη η μεταχείριση των κρατουμένων στο Ιράν»

    Σε ιδιαίτερα ανησυχητική κατάσταση βρίσκονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν, σύμφωνα με τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Φόλκερ Τουρκ. Όπως επισημαίνεται, από την έναρξη της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, έχουν καταγραφεί 21 εκτελέσεις και πάνω από 4.000 συλλήψεις για πολιτικούς λόγους ή ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

    Από τα τέλη Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησαν οι κοινές αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις, τουλάχιστον εννέα άτομα εκτελέστηκαν σε σχέση με τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου 2026, δέκα για φερόμενη συμμετοχή σε αντιπολιτευόμενες ομάδες και δύο για κατασκοπεία. Οι εξελίξεις αυτές καταδεικνύουν την κλιμάκωση της καταστολής απέναντι σε κάθε μορφή αμφισβήτησης.

    Σοβαρές καταγγελίες στο πλαίσιο μαζικών συλλήψεων

    Ο ΟΗΕ καταγράφει περισσότερες από 4.000 συλλήψεις με κατηγορίες που συνδέονται με την εθνική ασφάλεια. Πολλοί από τους κρατούμενους φέρονται να έχουν υποστεί βασανιστήρια και άλλες μορφές απάνθρωπη μεταχείρισης.

    Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι καταγγελίες για εξαναγκαστικές ομολογίες, ακόμη και μέσω τηλεοπτικών μεταδόσεων, καθώς και για εικονικές εκτελέσεις, πρακτικές που συνιστούν κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων.

    Ο Φόλκερ Τουρκ δήλωσε βαθιά σοκαρισμένος από την κατάσταση, τονίζοντας ότι τα δικαιώματα των πολιτών «παραβιάζονται βάναυσα και ανελέητα». Κάλεσε τις ιρανικές αρχές να προχωρήσουν σε άμεση αναστολή των εκτελέσεων, να επιβάλουν μορατόριουμ στη θανατική ποινή και να διασφαλίσουν πλήρως το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.

    Παράλληλα, ζήτησε την άμεση απελευθέρωση όσων κρατούνται αυθαίρετα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη σεβασμού των βασικών εγγυήσεων υπεράσπισης.

    Απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και θανατηφόρα βία στις φυλακές

    Ιδιαίτερα σκληρή είναι η εικόνα που μεταφέρεται για τις φυλακές, τις οποίες χαρακτήρισε «άθλιες». Οι εγκαταστάσεις είναι υπερπλήρεις και αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό, είδη υγιεινής και φάρμακα.

    Χαρακτηριστικό περιστατικό αποτελεί η φυλακή Τσαμπαχάρ, όπου στις 18 Μαρτίου κρατούμενοι που διαμαρτύρονταν για τη διακοπή διανομής τροφίμων δέχθηκαν θανατηφόρα καταστολή. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν τουλάχιστον πέντε άτομα και τραυμάτισαν άλλους 21. Επιπλέον, αναφέρθηκαν θάνατοι υπό κράτηση σε άλλες φυλακές, με ενδείξεις βασανιστηρίων.

    Η κατάσταση στο Ιράν προκαλεί έντονη διεθνή ανησυχία, καθώς, σύμφωνα με οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία, η χώρα συγκαταλέγεται στις πρώτες παγκοσμίως στη χρήση της θανατικής ποινής, αμέσως μετά την Κίνα.

  • Ανθρώπινα δικαιώματα αλά κάρτ: Η δύση, οι «κακοί» και οι «σύμμαχοι»

    Ανθρώπινα δικαιώματα αλά κάρτ: Η δύση, οι «κακοί» και οι «σύμμαχοι»

    Στον δημόσιο λόγο της Δύσης, τα ανθρώπινα δικαιώματα παρουσιάζονται ως θεμέλιο του διεθνούς συστήματος, ένα αδιαπραγμάτευτο σύνολο αξιών που διαπερνά γεωγραφίες και συμφέροντα. Όμως η πραγματικότητα που διαμορφώνεται σε διεθνές επίπεδο είναι πολύ πιο επιλεκτική. Οι παραβιάσεις καταγγέλλονται ή αποσιωπώνται ανάλογα με την πολιτική χρησιμότητα του παραβάτη.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/i-nea-taksi-tou-chaous/

    Ανθρώπινα δικαιώματα υπάρχουν όταν συμφέρουν. Διαφορετικά, είναι «περίπλοκες υποθέσεις», «γεωπολιτικές ισορροπίες», ή «εσωτερικές υποθέσεις κυρίαρχων κρατών». Καλωσορίσατε στον κόσμο των δικαιωμάτων αλά καρτ.

    Από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έως τη Διεθνή Σύμβαση της Γενεύης, τα ανθρώπινα δικαιώματα θεσπίστηκαν ως παγκόσμιες αρχές. Όμως η ίδια η εποχή της ίδρυσής τους βρίθει αντιφάσεων: ενώ υιοθετούνταν στα χαρτιά, το ήμισυ του πλανήτη ζούσε υπό αποικιακή καταπίεση. Οι πρώτοι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων ήταν ταυτόχρονα αποικιοκράτες.

    Η ίδια αντίφαση επανεμφανίζεται διαρκώς. Στον πόλεμο της Ουκρανίας, η ρωσική εισβολή καταγγέλλεται ορθώς ως καραμπινάτη παραβίαση διεθνούς δικαίου. Όμως όταν ισραηλινές δυνάμεις σφυροκοπούν αμάχους στη Γάζα, η ρητορική μετατοπίζεται: «το Ισραήλ έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα», ενώ η λέξη «κατοχή» εξαφανίζεται.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-aggelou-sirigou/

    Η ρητορική για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν λειτουργεί με βάση την καθολικότητα, λειτουργεί με βάση τη γεωπολιτική στρατηγική.

    • Η Σαουδική Αραβία βομβαρδίζει την Υεμένη και αποκεφαλίζει αντιφρονούντες. Κανένα εμπάργκο, καμία διπλωματική πίεση. Είναι πετρελαιϊκή σύμμαχος και προμηθεύεται όπλα.
    • Η Αίγυπτος φυλακίζει δημοσιογράφους, βασανίζει αντιφρονούντες. Καμία σοβαρή παρέμβαση – είναι βασικός εταίρος στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών.
    • Η Τουρκία καταστέλλει αντιπολίτευση, λογοκρίνει ΜΜΕ, εισβάλλει στη Συρία. Όμως παραμένει «σύμμαχος του ΝΑΤΟ».

    Αντίθετα, χώρες που συγκρούονται με τη Δύση, όπως το Ιράν, η Βενεζουέλα ή η Βόρεια Κορέα, γίνονται διαρκείς στόχοι καταγγελιών και κυρώσεων, συχνά δικαιολογημένων, αλλά όχι καθολικά εφαρμοσμένων.

    Η έννοια της «ανθρωπιστικής επέμβασης» γεννήθηκε ως απάντηση σε γενοκτονίες και μαζικές παραβιάσεις, αλλά χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ως εργαλείο πολιτικής επιβολής. Το Ιράκ το 2003 είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα: ένας πόλεμος χωρίς έγκριση του ΟΗΕ, με κατασκευασμένες κατηγορίες για όπλα μαζικής καταστροφής, και καταστροφικές συνέπειες για τον πληθυσμό στο όνομα της δημοκρατίας.

    Ακόμη και σήμερα, το δίλημμα μεταξύ κυριαρχίας και προστασίας των πολιτών λύνεται σχεδόν πάντα υπέρ του στρατηγικού συμφέροντος. Οι παραβιάσεις στα στρατόπεδα της Λιβύης ή στις φυλακές του Γκουαντάναμο είναι ανεκτές όσο εξυπηρετούν τον έλεγχο.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/ti-apeti-o-poutin-gia-ti-sinapsi-irinis/

    Η κυριαρχία των δυτικών ΜΜΕ και των μεγάλων οργανισμών – κυβερνητικών και μη – οδηγεί σε μονοπωλιακή αφήγηση των δικαιωμάτων. Τα εγκλήματα καταγράφονται, σχολιάζονται, ή αγνοούνται ανάλογα με τη θέση του «θύτη» στον γεωπολιτικό χάρτη. Παράλληλα, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επιμένουν σε καθολική κριτική (όπως η Human Rights Watch ή η Διεθνής Αμνηστία όταν αναφέρονται στο Ισραήλ) στοχοποιούνται ως «μονόπλευρες» ή «αντικειμενικά εχθρικές».

    Η οικουμενικότητα των αξιών περιορίζεται στη διαχειρίσιμη επιλεκτικότητα. Η ανάγκη για ένα παγκόσμιο πλαίσιο σεβασμού των δικαιωμάτων είναι υπαρκτή, όμως δεν μπορεί να υπάρξει όσο οι κανόνες γράφονται, ερμηνεύονται και εφαρμόζονται από λίγους για τους πολλούς.

    Η οικοδόμηση ενός πλαισίου πολυπολικού, δημοκρατικού και αδέσμευτου απαιτεί:

    • Να καταργηθεί η λογική του «αν είναι σύμμαχος, συγχωρείται».
    • Να αποσυνδεθούν οι παρεμβάσεις από τα στρατηγικά συμφέροντα.
    • Να αναγνωριστεί ότι η παραβίαση δικαιωμάτων είναι εξίσου σοβαρή, είτε συμβαίνει στην Τεχεράνη, είτε στο Τελ Αβίβ, είτε στο Παρίσι.

    Η καθολικότητα χωρίς συνέπεια είναι απλώς ηθική επίφαση. Και τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς ισότητα, είναι άλλο ένα εργαλείο ισχύος.

    Ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερες ρητορικές για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Χρειάζεται πολιτική συνέπεια, θεσμική λογοδοσία και χειραφέτηση από τα διπλά μέτρα και σταθμά. Ίσως τότε, η έννοια του «παγκόσμιου» να πάψει να σημαίνει «δυτικό». Και να αρχίσει να σημαίνει δίκαιο.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/pies-perioches-tis-oukranias-theli-o-poutin/