Ο Εθνικός Κήπος αποτελεί έναν από τους πιο ιστορικούς και πολύτιμους πνεύμονες πρασίνου της Αθήνας. Βρίσκεται δίπλα στο Σύνταγμα, ανάμεσα στη Βουλή, το Ζάππειο και τη λεωφόρο Αμαλίας, και αποτελεί έναν από τους ελάχιστους χώρους στο κέντρο της πόλης όπου κυριαρχεί η ηρεμία και η φύση.
Διαβάστε περισσότερα εδώ
Διαβάστε ακόμα:
*Του Δημήτρη Κιούση
Εξαρχής είναι σημαντικό να οριστεί τι είναι η χαρακτική. Σύμφωνα με το λεξικό Τριανταφυλλίδη, χαρακτική είναι «η τέχνη της χάραξης σχεδίων ή συμβόλων επάνω σε λεία επιφάνεια, για την παραγωγή αντιτύπων». Δεδομένου αυτού του ορισμού, ο οποίος περιγράφει την τέχνη αυτή ανεξαρτήτως του υλικού της μήτρας (η επιφάνεια στην οποίο γίνεται η χάραξη και χρησιμοποιείται στο τύπωμα), μπορεί να γίνει μια σύντομη αναφορά στην πορεία αυτής της τέχνης μέσα στον χρόνο.
Η πρώτη εμφάνιση χαρακτικών έργων γίνεται κατά την αρχαιότητα, με τους σφραγιδόλιθους στην λεκάνη της Μεσογείου. Ενώ, υπήρξαν σφραγίδες με εγχάρακτο κείμενο (π.χ. όνομα), οι οποίες χρησιμοποιούνταν στην κεραμική για να αποτυπώσουν το χαρακτηριστικό κείμενο (π.χ. το όνομα του κεραμοποιού πάνω σε αγγεία ή άλλα σκεύη). Ασφαλώς τα πρώτα δείγματα της χαρακτικής είναι σημαντικά καθώς αντικατοπτρίζουν την ιδέα της χάραξης των υλικών και της αναπαραγωγής του σχεδίου.
Η επόμενη κρίσιμη περίοδος για την χαρακτική είναι από τον 3ο έως και τον 14ο αιώνα, οπότε αναπτύσσεται και συστηματοποιείται η τέχνη της χάραξης. Συγκεκριμένα, αναπτύσσεται η ξυλογραφία (χαρακτική σε ξύλο) πρώτα στην Κίνα τον 7ο αιώνα μ.Χ. και τον 14ο αιώνα στην Ευρώπη. Η ξυλογραφία σε αυτό το στάδιο λειτουργεί στην υπηρεσία της θρησκείας. Το 1040 μ.Χ. ο Bi Sheng επινοεί τα πρώτα κινητά στοιχεία, εφευρίσκοντας την τυπογραφία, η οποία έπειτα θα επανευρισκόταν από τον Γουτεμβέργιο στην Ευρώπη και έτσι η χαρακτική θα γινόταν ταυτόσημη με αυτή την νέα μέθοδο μαζικής παραγωγής βιβλίων.
Έτσι μέχρι και το 18ο αιώνα μ.Χ. η χαρακτική εξυπηρετεί τον τυπογραφικό διάκοσμο στα άψογα βιβλία της εποχής αυτής. Μέχρι και τότε η τέχνη εξακολουθεί να έχει θρησκευτικά θέματα κατά κύριο λόγο, όμως έχει καταφέρει να διαδώσει με επιτυχία σε περισσότερους ανθρώπους γνώσεις και αισθητική ευχαρίστηση. Μέσα στην διάρκεια των αιώνων αυτών η χάραξη ως τεχνική βελτιστοποιήθηκε, ενώ αποδείκνυε συνεχώς τις τεράστιες δυνατότητες του χαράκτη και του υλικού (ξύλο, χαλκός).
Κατά αυτώ τω τρόπω επέρχεται και η καλλιτεχνική άνθηση της χαρακτικής στην Ευρώπη. Το 19ο αιώνα εμφανίζονται χαρακτικά έργα των Goya, Dürer, Rembrandt, οι οποίοι ανέδειξαν την χάραξη σε Τέχνη. αυτόνομη, δηλαδή πέραν της τυπογραφίας. Ασφαλώς και η τυπογραφία αναπτύχθηκε περαιτέρω απ’ την αναγέννηση της χαρακτικής. Ενώ το 1837 η ίδρυση της Σχολής Καλών Τεχνών στην Ελλάδα δίνει την δυνατότητα να διδαχθεί η χαρακτική επίσημα, αφού μέχρι πρότινος τα ελληνικά τυπώνονταν στην Βενετία και η ελληνική χαρακτική απαρτιζόταν μόνον από θρησκευτικά χαρακτικά μοναχών του Άθωνα. Εστιάζοντας πια στον ελληνικό χώρο του 20ου αιώνα παρατηρούνται η πρώτες στιγμές σύγχρονης χαρακτικής. Πρώτος έλληνας χαράκτης που αυτονομεί και δίνει νέα πνοή στην τέχνη του είναι Μάρκος Ζαβιτσιάνος. Έπειτα ακολούθησε μια συνεχής αλυσίδα δασκάλων και μαθητών της χαρακτική, οι οποίοι προσέδωσαν στην τέχνη τους τόσο την τεχνική τελειότητα όσο και τον κοινωνικό, πολιτικό και ερωτικό παλμό της ζωής όπως: ο Κεφαλληνός, ο Γαλάνης, ο Γραμματόπουλος, ο Τάσσος, η Βάσω Κατράκη, ο Βαρλάμος, ο Εξαρχόπουλος, ο Μόραλης και πολλοί άλλοι.
Φθάνοντας πια στις μέρες μας η τυπογραφία έχει γίνει ψηφιακή και η χαρακτική υπάρχει ως μια περιορισμένη εικαστική τέχνη. ο περιορισμός της χαρακτικής στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς οφείλεται κυρίως στον οικονομικό παράγοντα, ο οποίος κεφαλαιοποιεί την Τέχνη αδρανοποιώντας την. Όμως, σήμερα υπάρχουν έλληνες και διεθνείς χαράκτες με σύγχρονο και πλούσιο έργο, αρκεί να τους ανακαλύψει κανείς, τοποθετώντας τον εαυτό του ως πραγματικό θεατή της Τέχνης.