Tag: Γαλλικός Κινηματογράφος

Ιούνιος 2003. Ο Μάρκο Τούλιο Τζιορντάνα έρχεται να μας υπενθυμίσει την αξία της
ιστορίας, της οικογένειας και της εξέλιξης του ανθρώπου μέσα από τα χρόνια και τις
εμπειρίες του, με την ταινία «Τα καλύτερα μας χρόνια». Η κινηματογραφική αυτή
παραγωγή διαρκεί έξι ώρες (χωρίζεται σε δύο μέρη) και ακολουθεί την ζωή δύο
αδερφών, του Ματέο και του Νίκολα Καράτι, από το 1968 μέχρι το 2003. Στην
πραγματικότητα, στην ταινία δεν αποτυπώνεται μόνο η αλλαγή των δύο αδερφών
καθώς μεγαλώνουν, αλλά μέσα από αυτήν παρατηρούμε και την αλλαγή της Ιταλίας
και ολόκληρης της Ευρώπης, καθώς η σχέση τους γεμάτη αγάπη, συγκρούσεις και
συγκίνηση, λειτουργεί ως καθρέφτης για τις αντιθέσεις της ίδιας της κοινωνίας.
Συγκεκριμένα, ο Ματέο μέσα από τον ρόλο του παρουσιάζεται ένας άνθρωπος βαθιά
ιδεαλιστής, έξυπνος, αλλά εσωστρεφής όπου αποτυγχάνοντας να συμφιλιώσει τις
πεποιθήσεις του με τον έξω κόσμο οδηγείται στην αυτοκαταστροφή. Αντίθετα ο
Νίκολας, πιο σταθερός και λογικός χαρακτήρας, γίνεται ψυχίατρος και με αγάπη,
κατανόηση και λογική προσπαθεί να βοηθήσει όποιον έχει ανάγκη ακόμα και όταν η
οικογένεια του διαλύεται. Μέσα από την Τζόρτζια-φίλη των δύο αδερφών-
παρουσιάζεται η γυμνή αλήθεια της ψυχικής ασθένειας, αλλά και ο αγώνας να
προστατευθούν οι πιο ευάλωτοι από τους ιδεαλιστές και με όραμα ανθρώπους,
αυτούς που απλώς νοιάζονται ακόμα και από τους επαγγελματίες. Η προσπάθεια των
δύο αδερφών να «σώσουν» την φίλη τους ενσαρκώνει την ελπίδα πως οι άνθρωποι με
ψυχικές ασθένειες δεν είναι καταδικασμένοι να μείνουν στο περιθώριο, αλλά γίνονται
αποδεκτοί, παρόλο που το σύστημα αποτυγχάνει να βοηθήσει πραγματικά τους
ανθρώπους που παλεύουν με κάτι αόρατο αλλά υπαρκτό όπως οποιαδήποτε ψυχική
ασθένεια. Επιπλέον, μέσα από την ταινία υποδεικνύεται ξεκάθαρα και το πώς το
όραμα μπορεί να γίνει τρομοκρατία όταν απουσιάζει ο διάλογος και η ενσυναίσθηση,
μέσα από την Τζούλια σύντροφο του Νίκολα και αργότερα μέλος της τρομοκρατικής
οργάνωσης «Ερυθρές Ταξιαρχίες». Άλλωστε, η εποχή στην οποία διαδραματίζεται η
ταινία είναι έντονα πολιτικά ριζοσπαστικοποιημένη. Τέλος, ο Κάρλο Τομάσι
αντιπροσωπεύει την πτυχή του ανθρώπου που παραμένει ιδεολόγος, αλλά βρίσκει
τρόπους να είναι ενεργός μέσα στο σύστημα. Είναι το πρόσωπο της εξέλιξης χωρίς
ακρότητες.
Οι ήρωες αυτού του αριστουργήματος του Τζιορντάνα, διδάσκουν πως η πραγματική
ιστορία γράφεται στα σπίτια και τους δρόμους, ενώ αξίζει να προβάλλεται μέχρι και
σήμερα καθώς η συνύπαρξη της προσωπικότητας με την πολιτική, τα ανθρώπινα
λάθη, οι πληγές, το φοιτητικό κίνημα, η τρομοκρατία, όλα παρουσιάζονται με
ανθρώπινη ματιά και όχι διδακτική. Τα «Καλύτερα μας Χρόνια» ή αλλιώς “La meglio
gioventù”, είναι πολιτικός σταθμός και παρά τις περίπου 6 ώρες διάρκειας της κυλάει
χωρίς να κουράζει. Σε αυτό βέβαια συμβάλλει και η λιτή και ουσιαστική σκηνοθεσία
του Τζιορντάνα, με την φωτογραφία και την μουσική να συμπληρώνουν, δημιουργώντας ακόμα πιο έντονα συναισθήματα στον θεατή. Αβίαστα ανάγεται το
συμπέρασμα πως η εν λόγω ταινία δεν είναι απλώς ένα ακόμα συγκινητικό
κινηματογραφικό φιλμ, αλλά εμπειρία πολιτισμού και μνήμης.