staging

Tag: Γεωπολιτική

  • Το σχέδιο «Λατινική Αμερική»

    Το σχέδιο «Λατινική Αμερική»

    Η ανάμειξη των Ηνωμένων Πολιτειών στα εσωτερικά των χωρών της Λατινικής Αμερικής δεν είναι κάτι καινούργιο. Η νέα κυβέρνηση Τραμπ όμως έχει καταστήσει προτεραιότητα της εξωτερικής της πολιτικής το θέμα της Λατινικής Αμερικής. Αυτό έγινε περισσότερο σαφές μετά τη δημοσίευση από τον Λευκό Οίκο ενός εγγράφου στρατηγικής της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας. Το έγγραφο αυτό καλεί στην αναβίωση του διακοσίων ετών δόγματος Μονρό που καθιστά σαφές πως η Λατινική Αμερική είναι μέρος της σφαίρας επιρροής της αυτοκρατορίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνεπής στο δόγμα Μονρό ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκαθάρισε πως η Ουάσινγκτον θα προσπαθήσει να διατηρήσει την υπεροχή της έναντι άλλων διεκδικητών, υπονοώντας σαφώς την Κίνα, τη Ρωσία αλλά και το Ιράν. Ο κύριος στόχος του είναι να εκδιώξει την Κίνα από την Λατινική Αμερική και να εξαναγκάσει τις χώρες να διακόψουν κάθε δεσμό με αυτήν, θεωρώντας πως η περιοχή είναι κάτι σαν την πίσω αυλή των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρόθυμοι να υποστηρίξουν τις προσπάθειες αυτές ηγέτες δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί. Ένας από αυτούς είναι ο δεξιός πρόεδρος της Αργεντινής Javier Mille, ένας από τους πιο στενούς και υποτακτικούς συμμάχους των Αμερικανών. “Ταϊσμενος” με πολλά εκατομμύρια δολάρια, έχει κάνει οτιδήποτε του υπέδειξαν οι ΗΠΑ, πράγμα αρκετά ειρωνικό, αν σκεφτεί κανείς πως αυτοαποκαλείται άναρχο – καπιταλιστής!

    Στη γειτονική Χιλή, ο νεοεκλεγής πρόεδρος Jose Antonio Cast , είναι μια φιγούρα ακόμα πιο σκοτεινή. Υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ και του πρώην δικτάτορα Αυγκούστο Πινοσέτ, καθώς και του κράτους του Ισραήλ, είναι γιος ναζί, τον οποίο μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί στρατολόγησαν (όπως και πολλούς άλλους) και έστειλαν στη Λατινική Αμερική ώστε να οργανώσουν τα πραξικοπήματα που σχεδίαζαν με στόχο την ανατροπή των δημοκρατικά εκλεγμένων σοσιαλιστικών κυβερνήσεων που έστεκαν εμπόδιο στα σχέδιά τους για άνευ όρων παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής. Ο αδελφός του, Μιγκέλ, σπούδασε με υποτροφία του ιδρύματος Φόρντ και ήταν ένας από τα Chicago Boys, οικονομολόγοι που είχαν γαλουχηθεί με τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού από τον Friedman και εργάστηκε για την κυβέρνηση Πινοσέτ. Μια κυβέρνηση που κατάφερε να πάρει την εξουσία με πραξικόπημα υποστηριζόμενο από την CIA. Αυτό που ήθελαν οι Αμερικανοί από τη Χιλή ήταν ο χαλκός (η Χιλή είναι πρώτη χώρα στον κόσμο σε παραγωγή χαλκού). Ο Πινοσέτ διευκόλυνε τα πράγματα ιδιωτικοποιώντας τη μέχρι τότε δημόσια επιχείρηση εκμετάλλευσης χαλκού(ήταν δημόσια με απόφαση του Αλιέντε), αλλά ο Πινοσέτ, πιστός στην οικονομική ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς, ιδιωτικοποίησε και το δίκτυο ύδρευσης και ηλεκτρισμού καθώς και το σύστημα περίθαλψης.

    Η χώρα σιγά σιγά πέρασε στην αποβιομηχάνιση, εξαρτήθηκε από τις εισαγωγές, έγινε μια αποικία παραγωγής χαλκού.

    Για την επίτευξη των στόχων του, ο Ντόναλντ Τραμπ, έχει επιστρατεύσει τον νέο συντηρητικό Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος έχει αφιερώσει όλη του την πολιτική σταδιοδρομία στην ανατροπή των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής.

    Βλέποντας κανείς το πώς διαμορφώνεται σήμερα ο πολιτικός χάρτης της Λατινικής Αμερικής, φαίνεται δυστυχώς πως σιγά σιγά οι στόχοι αυτοί επιτυγχάνονται. Μια σειρά χωρών όπως η Χιλή και η Αργεντινή, η Παραγουάη, η Βολιβία, το Περού, το Εκουαδόρ, η Κόστα Ρίκα και άλλες, έχουν κυβερνήσεις φίλα προσκείμενες στις ΗΠΑ. Μόνη αντίσταση, οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Νικαράγουα.

    Η ιστορία λένε επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία.

    Τα σχέδια που κάποτε έκαναν ο Νίξον με τον Κίσσινγκερ, αναβιώνουν με πρωταγωνιστές τον Τραμπ και τον Ρούμπιο. Τα ίδια πράγματα που ζητούσαν πριν πολλές δεκαετίες οι ΗΠΑ, τα ίδια ζητούν και τώρα.

    Χαλκό, τόσο απαραίτητο για την τεχνολογία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, λίθιο (κοιτάσματα υπάρχουν εκτός από την Κίνα και την Αφρική και σε τρεις χώρες της Λατινικής Αμερικής συμπεριλαμβανομένης της Χιλής), απαραίτητο για τις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων (είναι γνωστό πως ο Cast υποσχέθηκε την εκμετάλλευση του κοιτάσματος λιθίου στον Ήλον Μάσκ).

    Τι είναι όμως αυτό που βοήθησε τον Cast να πάρει την εξουσία παρά την τόσο αμφιλεγόμενη προσωπικότητά του; Οι Χιλιανοί αντέδρασαν. Ένιωσαν πως προδόθηκαν από τον Gabriel Boric, έναν πολιτικό που υιοθέτησε την εικόνα του επανάσταση, αλλά τελικά δεν συγκρούστηκε ποτέ με τα οργανωμένα συμφέροντα και τους οικονομικούς ολιγάρχες, έναν άνθρωπο με αστική καταγωγή (σε αντίθεση π.χ. με τον Λούλα τον Βραζιλιάνο ηγέτη που προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα και έχει εμπειρία στα συνδικάτα) και στενές σχέσεις με τον Τζο Μπάιντεν.

    Η άνοδος ακροδεξιών ηγετών και κυβερνήσεων είτε ως αποτέλεσμα απογοήτευσης είτε ως αποτέλεσμα αντίδρασης (βλέπε Όρμπαν) είναι ένα φαινόμενο που δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Ανέκαθεν τα αφηγήματα και η ιδεολογία των τάσεων αυτών χρησιμοποιούνται ως μέσο χειραγώγησης των μαζών για την επίτευξη των στόχων των καπιταλιστών ιμπεριαλιστών. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες πυρήνες αντίστασης δεν αρκούν για να αναχαιτίσουν τον επεκτατισμό αυτό.

    Το κατά πόσο μια γενικευμένη σύρραξη θα υπάρξει στο μέλλον απομένει να το δούμε.

  • Ο ρόλος της θρησκείας στη σύγχρονη γεωπολιτική τάξη

    Ο ρόλος της θρησκείας στη σύγχρονη γεωπολιτική τάξη

    *Του Σπυρίδωνα Θεοχαράκου

    Η διεθνής πολιτική τα τελευταία τριάντα χρόνια χαρακτηρίζεται από μια έντονη αναθεώρηση του ρόλου της θρησκείας στην παγκόσμια γεωπολιτική. Το αφήγημα του εκκοσμικευμένου κόσμου, όπως είχε διαμορφωθεί κυρίως στη Δύση, δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη. Στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη, οι θρησκευτικές ταυτότητες όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αναδύθηκαν ως κεντρικοί άξονες κοινωνικής οργάνωσης και πολιτικής νομιμοποίησης. Στο νέο αυτό περιβάλλον, η κατανόηση της θρησκείας δεν αποτελεί πολυτέλεια για τους υπεύθυνους χάραξης διεθνούς πολιτικής. Αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την λήψη ρεαλιστικών και αποτελεσματικών πολιτικών αποφάσεων .

    Η υπόθεση ότι το πέρασμα στη νεωτερικότητα θα συνοδευόταν από την υποχώρηση της θρησκείας δεν ισχύει πλέον πέρα από τον ευρωπαϊκό χώρο. Ο Peter Berger, παλαιότερα υπέρμαχος της θεωρίας της εκκοσμίκευσης, παραδέχτηκε ήδη από τη δεκαετία του 1990 ότι ο κόσμος του 21ου αιώνα είναι “εξαιρετικά θρησκευόμενος”, με εξαίρεση ορισμένα τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Η θρησκεία συνεχίζει να λειτουργεί ως συλλογική γλώσσα νοήματος, ως ερμηνευτικό υπόβαθρο για ιστορικά γεγονότα και ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής.

    Η τρέχουσα γεωπολιτική πραγματικότητα δείχνει ότι οι κοινωνίες δεν αντιλαμβάνονται τη θρησκεία απλώς ως μια ατομική επιλογή πίστης, αλλά ως κεντρικό στοιχείο ταυτότητας. Η ανάδυση της θρησκείας στη δημόσια σφαίρα αποτελεί αντίδραση στις κρίσεις, στην αβεβαιότητα και στις ταχείες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές. Ιδιαίτερα στον αραβικό κόσμο, η θρησκεία παραμένει βασικός παράγοντας που καθορίζει συλλογικές συμπεριφορές, κοινωνικές ιεραρχίες και πολιτικούς προσανατολισμούς.

    Η Μέση Ανατολή, εν παραδείγματι, αποτελεί το κατ’ εξοχήν πεδίο όπου οι θρησκευτικές δυναμικές διαμορφώνουν την πολιτική πραγματικότητα. Σουνιτικές και Σιιτικές ταυτότητες, Ισλαμιστικά κινήματα, κοσμικά καθεστώτα που χρησιμοποιούν θρησκευτική νομιμοποίηση, θρησκευτικές μειονότητες με ιδιαίτερο ιστορικό βάρος, όλα συγκροτούν ένα σύνθετο μωσαϊκό όπου η θρησκεία δεν μπορεί να απομονωθεί από την πολιτική.

    Για τους πληθυσμούς της περιοχής, η θρησκεία αποτελεί τόσο κώδικα αξιών όσο και πλαίσιο κοινωνικής εμπιστοσύνης. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως σημείο αναφοράς σε περιόδους κρατικής αποτυχίας, εμφύλιων συγκρούσεων ή διεθνών παρεμβάσεων. Από τη σιιτική ημισέληνο και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, έως την επιρροή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και τον ρόλο Σαλαφιστικών κινημάτων, η θρησκευτική ταυτότητα παραμένει φορέας ισχύος, συσπείρωσης και πολιτικής κινητοποίησης.

    Σε αυτό το περιβάλλον, η άγνοια των θρησκευτικών κωδίκων μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις, όπως συνέβη με πολλές Δυτικές παρεμβάσεις που υποτίμησαν το βάθος του θρησκευτικού παράγοντα στις κοινωνικές δομές.

    Η θρησκεία λειτουργεί σήμερα ως μορφή ήπιας ισχύος (soft power), επηρεάζοντας την κοινή γνώμη, την κοινωνική νομιμοποίηση και τις διεθνείς συμμαχίες. Τα θρησκευτικά δίκτυα, οι ιεραποστολικές δράσεις, η προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και το θρησκευτικό κύρος θεσμών, όπως του Βατικανού, των Εκκλησιαστικών Ορθόδοξων Πατριαρχείων ή των σημαντικών Ισλαμικών κέντρων, διαμορφώνουν ευρέως πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές.

    Στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Τουρκία έχουν υιοθετήσει μοντέλα εξωτερικής πολιτικής που αξιοποιούν θρησκευτικούς κώδικες για να επηρεάσουν κοινότητες εκτός των συνόρων τους. Η Σαουδαραβική προώθηση του Ουαχαμπισμού, η Ιρανική Σιιτική δικτύωση και ο νεοοθωμανικός θρησκευτικός λόγος της Τουρκίας αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

    Η θρησκεία δεν είναι μόνο εργαλείο των κρατών, αλλά συνιστά ταυτόχρονα μέσο επιρροής και για μη κρατικούς δρώντες. Οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και η Χαμάς, χρησιμοποιούν τη θρησκευτική ταυτότητα ως μέσο πολιτικής νομιμοποίησης, κοινωνικής οργάνωσης και στρατολόγησης, με σκοπό να εδραιωθούν και να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

    Η θρησκευτική ταυτότητα εξυπηρετεί έναν διττό ρόλο: αφενός προσδίδει νόημα και σκοπό στις κοινωνίες, αφετέρου δημιουργεί σύνορα ανάμεσα σε «εμάς» και τους «άλλους». Η λειτουργία αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής στη Μέση Ανατολή, όπου οι θρησκευτικές κοινότητες έχουν ιστορικούς δεσμούς, με προεκτάσεις που γίνονται εμφανείς ακόμη και στις μέρες μας.

    Η έννοια της «ταυτότητας» στην περιοχή δεν είναι αποκομμένη από τη θρησκεία. Αντιθέτως, η θρησκευτική ταυτότητα λειτουργεί ως η βασική δομή μέσα από την οποία οι πληθυσμοί ερμηνεύουν την πολιτική πραγματικότητα. Εθνοτικές και πολιτικές διαφορές διασταυρώνονται με θρησκευτικές, δημιουργώντας πολλαπλές μορφές συσπείρωσης και αντιπαράθεσης.

    Ο Huntington, στη θεωρία του για τις «συγκρούσεις των πολιτισμών», ανέδειξε την πολιτισμική διάσταση των διεθνών σχέσεων, ενώ μελετητές όπως ο Scott Thomas ή ο Jonathan Fox, επικεντρώθηκαν στον ρόλο της θρησκείας ως καθοριστικού παράγοντα των πολιτικών συγκρούσεων. Αν και αυτές οι προσεγγίσεις δεν πρέπει να υιοθετηθούν άκριτα, προσφέρουν χρήσιμα εργαλεία σύγκρισης για την κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας.

    Συχνά η θρησκεία παρουσιάζεται επίσης ως παράγοντας αστάθειας, ιδιαίτερα όταν συνδέεται με εξτρεμιστικές πρακτικές ή ιδεολογίες. Ωστόσο, οι συγκρούσεις που λαμβάνουν θρησκευτική μορφή συχνά έχουν βαθύτερες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές ρίζες. Η θρησκεία λειτουργεί ως «φορέας» μέσα από τον οποίο οι πληθυσμοί εκφράζουν αγανάκτηση για τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες ή ταυτότητες που θεωρούν απειλούμενες.

    Παράλληλα, σημαντική είναι και η συμβολή θρησκευτικών θεσμών στην ειρηνοποιό δράση. Πολλά θρησκευτικά δίκτυα λειτουργούν ως φορείς διαλόγου, προσφέροντας δίαυλους επικοινωνίας σε κοινωνίες που δεν εμπιστεύονται τις κρατικές αρχές ή τους διεθνείς θεσμούς. Στη Μέση Ανατολή, θρησκευτικοί ηγέτες έχουν διαμεσολαβήσει σε τοπικές εκεχειρίες, ενώ οργανώσεις με θρησκευτικό υπόβαθρο συμβάλλουν στην κοινωνική ανασυγκρότηση.

    Η μελέτη της θρησκείας δεν αφορά μόνο τη θεωρητική κατανόηση, αλλά συνιστά προϋπόθεση για αποτελεσματικές πολιτικές στον Αραβικό κόσμο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή. Χωρίς σε βάθος εξέταση της θρησκευτικής κουλτούρας των πληθυσμών, κάθε είδους παρέμβαση, διπλωματικού είτε στρατηγικού χαρακτήρα, κινδυνεύει να αποτύχει.

    Η εμπειρία των Δυτικών πολιτικών στην περιοχή δείχνει ότι η προσπάθεια εφαρμογής εκκοσμικευμένων μοντέλων ή μεταφοράς Δυτικών θεσμών συχνά συγκρούεται με τις κοινωνικές πραγματικότητες. Η θρησκεία δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί, αλλά συστατικό στοιχείο των σχέσεων εξουσίας, των κοινωνικών δικτύων και των αντιλήψεων περί νομιμότητας. Αντί για μια προσέγγιση που αγνοεί τις θρησκευτικές ευαισθησίες, απαιτείται μια πολιτική που αναγνωρίζει τον ρόλο τους και προσπαθεί να κατανοήσει τις ανάγκες και τις προσδοκίες των τοπικών κοινωνιών. Μόνο έτσι μπορούν να τεθούν οι βάσεις για ειρηνική συνύπαρξη και πολιτική σταθερότητα.

    Ο κόσμος του 21ου αιώνα δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους αποκλειστικά οικονομικούς ή στρατιωτικούς. Η θρησκεία αποτελεί δομικό παράγοντα των διεθνών σχέσεων. Για τους φορείς χάραξης πολιτικής, η κατανόηση της θρησκείας δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό εργαλείο. Είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό ρεαλιστικών πολιτικών και την οικοδόμηση σταθερών γεωπολιτικών στρατηγικών.

    Η Μέση Ανατολή αποτελεί σήμερα το σημαντικότερο παράδειγμα όπου η θρησκεία και η πολιτική δεν μπορούν να διαχωριστούν. Η κατανόηση, επομένως, των θρησκευτικών δομών των κοινωνιών αυτών είναι αναγκαία για την ερμηνεία του παρόντος και τη διαμόρφωση πολιτικών που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες ανθρώπων και κρατών.

    Ενδεικτική βιβλιογραφία:

    • Huntington, S. P. (1996). The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order.
    • Mandaville, P. (2023). The Geopolitics of Religious Soft Power. Oxford University Press.‌
    • Haynes, J. (2016). Routledge handbook of religion and politics.

    Πηγή: ΚΕΔΙΣΑ

  • Κίεβο υπό σφυροκόπημα: 595 drones και 48 πύραυλοι

    Κίεβο υπό σφυροκόπημα: 595 drones και 48 πύραυλοι

    Ρωσική «μαζική» αεροπορική επίθεση άνω των 12 ωρών

    Ο ουκρανικός στρατός έκανε λόγο για 595 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και 48 πυραύλους που εκτοξεύτηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας, σε Κίεβο και άλλες περιοχές. Σύμφωνα με το ΓΕΕΘΑ Ουκρανίας, καταρρίφθηκαν 568 drones και 43 πύραυλοι, με κύριο στόχο την πρωτεύουσα.
    Ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι είπε ότι «η επίθεση διήρκεσε πάνω από 12 ώρες» και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές σε καρδιολογική κλινική, εργοστάσια και πολυκατοικίες.

    Θύματα και καταστροφές στο Κίεβο

    Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ανακοίνωσαν τουλάχιστον 4 νεκρούς και 67 τραυματίες σε διάφορες περιοχές. Ανάμεσα στα θύματα βρίσκεται ένα 12χρονο κορίτσι, που βρέθηκε στα ερείπια πενταώροφης πολυκατοικίας στη συνοικία Σολομιάνσκι, ενώ δύο ακόμη άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε καρδιολογικό ινστιτούτο της ίδιας περιοχής.
    Ο επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης Κιέβου Τιμούρ Τκατσένκο ανέφερε ότι σημειώθηκαν ζημιές σε 15 σημεία σε πέντε συνοικίες, με πολυκατοικίες να πλήττονται από drones.

    Διεθνείς αντιδράσεις και πολιτικά μηνύματα

    Ο ΥΠΕΞ Αντρίι Σιμπίχα χαρακτήρισε την επιχείρηση «μαζική» και ζήτησε περισσότερες κυρώσεις: «Ο Πούτιν πρέπει να νιώσει τον κίνδυνο της συνέχισης αυτού του πολέμου… αυτό είναι που μπορεί να τον σταματήσει».
    Παράλληλα, ο Σεργκέι Λαβρόφ προειδοποίησε ΕΕ και ΝΑΤΟ ότι «οποιαδήποτε επιθετικότητα θα τύχει αποφασιστικής απάντησης», αυξάνοντας την ένταση στο διπλωματικό πεδίο.

    Ζαπορίζια και άλλες πόλεις στο στόχαστρο

    Στη Ζαπορίζια, τουλάχιστον 16 άνθρωποι τραυματίστηκαν — ανάμεσά τους τρία παιδιά. Ανεξάρτητοι παρατηρητές έκαναν λόγο για μια από τις μεγαλύτερες επιθέσεις κατά του Κιέβου και της ευρύτερης περιοχής από την αρχή του πολέμου.

    Περιφερειακή ασφάλεια: Πολωνία και Βαλτική σε επιφυλακή

    Στα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας, η Πολωνία κινητοποίησε προληπτικά την αεροπορία της, έπειτα από υπερπτήσεις ~20 ρωσικών drones εντός πολωνικού εναερίου χώρου τις τελευταίες ημέρες, ενώ αναφέρθηκαν και τρεις παραβιάσεις από ρωσικά μαχητικά στην Εσθονία. Στόχος των μέτρων είναι η προστασία του πληθυσμού κοντά στα σύνορα.
    Ταυτόχρονα, το ΝΑΤΟ εντείνει την παρουσία του στη Βαλτική, μετά τα πρόσφατα περιστατικά υπερπτήσεων.

  • Chevron – Helleniq: Ενεργειακή συμμαχία και γεωπολιτικά οφέλη στην Αν. Μεσόγειο

    Chevron – Helleniq: Ενεργειακή συμμαχία και γεωπολιτικά οφέλη στην Αν. Μεσόγειο

    Τι αλλάζει με την κοινή κάθοδο

    Η κοινή κάθοδος Chevron και Helleniq Energy στον διαγωνισμό για τέσσερα υπεράκτια οικόπεδα νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου αναδεικνύεται σε κίνηση με οικονομικό και γεωπολιτικό αποτύπωμα. Στο επίκεντρο της σημερινής συνάντησης Μητσοτάκη – Μπέργκαμ (11:00) θα βρεθεί η περαιτέρω ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας–ΗΠΑ και η ανάδειξη της χώρας ως πύλης εισόδου για το αμερικανικό φυσικό αέριο προς την Ευρώπη. «Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη του τρόπου με τον οποίο η κυβέρνησή μας αντιλαμβάνεται την αναβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης της χώρας… Μετατρεπόμαστε σε έναν σημαντικό ενεργειακό “παίκτη” στην Ανατολική Μεσόγειο», υπογράμμισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

    Υδρογονάνθρακες νότια της Κρήτης: το επιχειρησιακό πλαίσιο

    Η ισχυρή παρουσία αμερικανικών εταιρειών λειτουργεί ως έμμεση εγγύηση ασφαλείας και διαβάζεται ως de facto αναγνώριση της ελληνικής ΑΟΖ. Η ExxonMobil, σε κοινοπραξία με τη Helleniq Energy, κατέχει ήδη δικαιώματα έρευνας σε δύο θαλάσσια οικόπεδα ανοιχτά της Κρήτης· στις νοτιοδυτικές περιοχές οι εργασίες έχουν περάσει στη δεύτερη φάση. Η νέα υποβολή προσφορών από Chevron–Helleniq έρχεται να συμπληρώσει τον χάρτη ερευνών στην περιοχή.

    Η αμερικανική διάσταση και το σήμα από την Ουάσιγκτον

    Λίγο μετά την ορκωμοσία του, ο Νταγκ Μπέργκαμ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Σταύρο Παπασταύρου –με την ιδιότητα του προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Ενέργειας των ΗΠΑ– για το ενδιαφέρον της Chevron στα blocks «Νότια Κρήτη Ι και ΙΙ» και τα επόμενα βήματα. Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας έκανε λόγο για «ένα νέο κεφάλαιο για την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της Πατρίδας μας», προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση «βάζει γερά θεμέλια για την ενεργειακή αυτάρκεια» και την ανάδειξη της Ελλάδας σε επενδυτικά ελκυστικό και γεωπολιτικά ισχυρό κόμβο.

    Γεωπολιτική σημασία: απάντηση σε Τουρκία–Λιβύη

    Κυβερνητικές πηγές επισημαίνουν πως το block «Νότια Κρήτη ΙΙ» επικαλύπτεται εν μέρει με την περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου. Αν περάσει στη Chevron, θα συνιστά πρακτική ακύρωση των τουρκικών χαρτών, επιβεβαιώνοντας τη μέση γραμμή ως πραγματικό όριο Ελλάδας–Λιβύης βάσει ελληνικής νομοθεσίας και διεθνούς δικαίου. Η Ελλάδα, σε σταυροδρόμι Ευρώπης–Αφρικής–Μέσης Ανατολής, αναδεικνύεται σε κρίσιμο κρίκο της ενεργειακής ασφάλειας της ΕΕ, τη στιγμή που αναζητούνται εναλλακτικές πηγές μετά τη ρωσική κρίση εφοδιασμού.

    Διαγωνισμός και επόμενα βήματα

    Η προσφορά υποβλήθηκε την Τετάρτη 10/9 στον HEREMA σύμφωνα με τους όρους της πρόσκλησης. Για τη Helleniq Energy η συμμετοχή συμπληρώνει τις περιοχές όπου ήδη δραστηριοποιείται, ενώ για τη Chevron σηματοδοτεί είσοδο στην ελληνική αγορά upstream. Η εταιρεία ανέφερε ότι, σε συνεργασία με τη Helleniq, «υπέβαλε προσφορές για τέσσερα υπεράκτια οικόπεδα εξερεύνησης» και ότι «ανυπομονεί να συνεργαστεί με τον ρυθμιστή για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης», δεσμευόμενη να κοινοποιήσει λεπτομέρειες στον κατάλληλο χρόνο.

    Πολιτικές αντιδράσεις

    Το ΠΑΣΟΚ χαιρέτισε την εξέλιξη ως «δικαίωση της πατριωτικής πολιτικής» της περιόδου 2010–2014, όπως ανέφερε ο Γιάννης Μανιάτης. Το ΚΚΕ αντέτεινε ότι «οι μόνοι που έχουν λόγο να πανηγυρίζουν είναι οι όμιλοι» που βάζουν «στο χέρι τον πλούτο» του λαού. Η Ελληνική Λύση έκανε λόγο για «μεγαλύτερη δικαίωση» των θέσεών της, λόγω του ενδιαφέροντος Chevron νοτίως της Κρήτης.

    Η μεγάλη εικόνα για την ελληνική ενεργειακή στρατηγική

    Με την περαιτέρω σύσφιξη Ελλάδας–ΗΠΑ στην ενέργεια, την προοπτική αξιοποίησης υδρογονανθράκων και τον ρόλο της χώρας ως ευρωπαϊκού ενεργειακού κόμβου, η κυβέρνηση επιδιώκει να κλειδώσει οφέλη για την οικονομία και τη διπλωματία. Στόχος, όπως τονίζεται, είναι να εκπληρωθεί «το καθήκον προς τις επόμενες γενιές» με μια Ελλάδα ενεργειακά ασφαλή, επενδυτικά ελκυστική και γεωπολιτικά ισχυρή.

  • Η Δολοφονία Rahawi και οι Επιπτώσεις στην Υεμένη

    Η Δολοφονία Rahawi και οι Επιπτώσεις στην Υεμένη

    Η στοχευμένη εξόντωση του πρωθυπουργού της κυβέρνησης των Χούθι, Ahmed (Ghalib) al-Rahawi, στις 30 Αυγούστου 2025 από ισραηλινή αεροπορική επιχείρηση στη Σαναά, συνιστά το πιο σοβαρό πλήγμα στην πολιτική ιεραρχία του κινήματος από την κατάληψη της πρωτεύουσας το 2014. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα· αντιθέτως εντάσσεται στη μακρά αλληλουχία του υεμενικού εμφυλίου, στη σταδιακή περιφερειακή διάσταση της σύγκρουσης και στη σύμπλεξή της με τον ευρύτερο άξονα Ιράν – Ισραήλ. Η δολοφονία του Rahawi αναδεικνύει τη δυνατότητα του Ισραήλ να διεισδύει στρατιωτικά στην καρδιά της εξουσίας των Χούθι, απονομιμοποιώντας το αφήγημα της «ασφαλούς κυριαρχίας» τους, και ταυτόχρονα μετατρέπει την Υεμένη σε ακόμη πιο ορατό πεδίο της περιφερειακής αντιπαράθεσης.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/i-porta-tis-veggazis/

    Για να γίνει κατανοητή η βαρύτητα του γεγονότος, πρέπει να τοποθετηθεί στο ιστορικό πλαίσιο της υεμενικής κρίσης. Από το 2004 οι Χούθι, ένα ζαϊντίτικο σιιτικό κίνημα με έδρα τη Σαάντα, εξελίχθηκαν από περιφερειακή εξέγερση σε κεντρικό δρώντα. Η κατάληψη της Σαναά το 2014 οδήγησε στη στρατιωτική εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, που επεδίωξαν να αποτρέψουν την παγίωση μιας φιλοϊρανικής δύναμης στη νότια Αραβική Χερσόνησο. Το Ιράν, αν και αρχικά μετρημένο, ενίσχυσε σταδιακά τη στήριξή του, παρέχοντας πολιτική νομιμοποίηση και τεχνογνωσία σε πυραυλικά και μη επανδρωμένα συστήματα. Η Υεμένη μετατράπηκε έτσι σε πεδίο αντιπροσώπων, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο να στηρίζουν τη σαουδαραβική εκστρατεία. Η σχετική αποκλιμάκωση του 2022 με τη διαμεσολάβηση του Ομάν φαινόταν να ανοίγει προοπτική διευθέτησης, όμως ο πόλεμος στη Γάζα το 2023/24 άλλαξε τους όρους: οι Χούθι εντάχθηκαν στον «άξονα αντίστασης» κατά του Ισραήλ, εκτοξεύοντας βαλλιστικούς και drones προς ισραηλινά εδάφη και πλήττοντας πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα. Έτσι, το υεμενικό θέατρο πολέμου εντάχθηκε οργανικά στη γεωπολιτική αντιπαράθεση Ιράν – Ισραήλ.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-aggelou-sirigou/

    Η εξόντωση του Rahawi έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Σε πολιτικό επίπεδο, ο Rahawi δεν ήταν η κορυφή της ιεραρχίας, αφού ο ανώτατος θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης παραμένει ο Abdel-Malik al-Houthi. Ωστόσο, ως πρωθυπουργός του Ανώτατου Πολιτικού Συμβουλίου, ήταν το πρόσωπο που διαχειριζόταν την κρατική λειτουργία στα εδάφη που ελέγχει το κίνημα. Η απώλειά του, επομένως, αποτελεί σοβαρό πλήγμα στη διοικητική συνέχεια, έστω κι αν η συλλογική φύση της δομής των Χούθι επιτρέπει γρήγορη αντικατάσταση και περιορίζει τον κίνδυνο εσωτερικού χάους. Σε στρατηγικό επίπεδο, το πλήγμα αποδεικνύει την ικανότητα του Ισραήλ να διεξάγει στοχευμένες επιχειρήσεις στη Σαναά, στέλνοντας μήνυμα προς τους Χούθι και το Ιράν ότι η εμπλοκή κατά του Ισραήλ συνεπάγεται απώλειες υψηλού κόστους. Σε συμβολικό επίπεδο, το χτύπημα καταρρίπτει την εικόνα ατιμωρησίας και αναγκάζει το κίνημα να στραφεί σε αφήγημα μαρτυροποίησης και εκδίκησης.

    Οι άμεσες συνέπειες αναμένονται σε τρία επίπεδα. Στο εσωτερικό της Υεμένης, οι Χούθι θα επιδιώξουν να δείξουν συνοχή, ενισχύοντας τους μηχανισμούς ελέγχου και προβάλλοντας τον Rahawi ως σύμβολο συνέχειας. Σε περιφερειακό επίπεδο, το Ιράν θα εντείνει τη ρητορική στήριξη και πιθανόν να αυξήσει την τεχνολογική βοήθεια, αποφεύγοντας όμως άμεση στρατιωτική εμπλοκή που θα κλιμάκωνε το ρίσκο σύγκρουσης με το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία θα προσπαθήσει να διαφυλάξει την εκεχειρία που διαμορφώθηκε μετά το 2022, καθώς οι οικονομικοί της στόχοι στο πλαίσιο του Vision 2030 απαιτούν σταθερότητα στα νότια σύνορα. Τα Εμιράτα πιθανόν να δουν ευκαιρία επαναφοράς πίεσης στον βόρειο αντίπαλο, αλλά δύσκολα θα εμπλακούν εκ νέου μετωπικά. Σε διεθνές επίπεδο, το Ισραήλ θα συνεχίσει να αποσκοπεί στην εξουδετέρωση των στρατιωτικών ικανοτήτων των Χούθι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαϊκοί εταίροι θα εστιάσουν στη διατήρηση της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, περιορίζοντας το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/i-nea-taksi-tou-chaous/

    Η μελλοντική πορεία μπορεί να κινηθεί σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Το πιθανότερο σενάριο είναι ένας κύκλος ελεγχόμενης κλιμάκωσης, όπου οι Χούθι θα εξαπολύσουν αντιποίνες με drones και πυραύλους προς το νότιο Ισραήλ και θα εντείνουν τις επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων, χωρίς όμως να επιδιώξουν γενικευμένη αναμέτρηση. Ένα δεύτερο σενάριο είναι η περιφερειακή διεύρυνση, με εντονότερο συντονισμό ανάμεσα σε Χεζμπολάχ, ιρακινές πολιτοφυλακές και Χούθι, που θα αύξανε το στρατηγικό κόστος για το Ισραήλ. Ένα τρίτο σενάριο αφορά τη διαμεσολάβηση του Ομάν για νέα αποκλιμάκωση, εφόσον οι επιπτώσεις στις θαλάσσιες μεταφορές γίνουν μη διαχειρίσιμες για την παγκόσμια οικονομία. Τέλος, αν και λιγότερο πιθανό, δεν μπορεί να αποκλειστεί η εσωτερική αποσταθεροποίηση των Χούθι σε περίπτωση που η απώλεια κορυφαίων στελεχών ανοίξει δρόμο για εσωτερικούς ανταγωνισμούς.

    Συνολικά, η εξόντωση του Rahawi δεν συνιστά στρατηγικό game-changer με την έννοια της κατάρρευσης των Χούθι, αλλά λειτουργεί ως καταλύτης για νέα δυναμική. Ενισχύει την εικόνα του Ισραήλ ως δρώντα ικανού να επιφέρει στοχευμένα πλήγματα σε θεσμικά κέντρα εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα ωθεί το υεμενικό μέτωπο ακόμη πιο κοντά στην κεντρική γεωπολιτική αντιπαράθεση Ιράν – Ισραήλ. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει απάντηση από τους Χούθι, αλλά ποιας έντασης και σε ποιους τομείς θα εκδηλωθεί: περιορισμένες επιθέσεις που θα διατηρούν τη σύγκρουση ελεγχόμενη ή ευρύτερη εμπλοκή που θα απειλήσει τις θαλάσσιες οδούς και θα καταστήσει την Υεμένη ξανά το κεντρικό μέτωπο ενός περιφερειακού πολέμου.

  • Τουρκία αντιδρά καθώς η Ελλάδα δημιουργεί 2 μεγάλα θαλάσσια πάρκα

    Τουρκία αντιδρά καθώς η Ελλάδα δημιουργεί 2 μεγάλα θαλάσσια πάρκα

    Η Ελλάδα ανακοίνωσε τη δημιουργία δύο μεγάλων Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων — ενός στο Ιόνιο και ενός στο Νότιο Αιγαίο (Νότιες Κυκλάδες) — συνολικής έκτασης περίπου 27.500 τετρ. χλμ. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι τα πάρκα αυτά θα καταστούν από τα μεγαλύτερα στη Μεσόγειο, με στόχο να θωρακίσουν τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και να επιτύχουν τον εθνικό στόχο προστασίας του 30% των ελληνικών υδάτων έως το 2030 με μεγάλη χρονική άνεση. Περιλαμβάνονται αυστηρές περιβαλλοντικές ρυθμίσεις, όπως η απαγόρευση της αλιείας με τράτα, ενώ τα συνοδευτικά περιβαλλοντικά μελέτες έχουν τεθεί σε δημόσια διαβούλευση έως τις 22 Σεπτεμβρίου.

    Η Άγκυρα, από την πλευρά της, εξέφρασε έντονο εκνευρισμό και κατηγόρησε την Ελλάδα ότι εξαπολύει μονομερείς ενέργειες που αμφισβητούν το status quo στις θαλάσσιες ζώνες, ειδικά σε «γκρίζες ζώνες» και νησίδες που διεκδικεί η Τουρκία. Τόσο το τουρκικό ΥΠΕΞ όσο και κρατικά μέσα (Anadolu) απείλησαν ότι θα ανακηρύξουν και τα δικά τους θαλάσσια πάρκα ως απάντηση. Ωστόσο, επισήμαναν επίσης ότι η πρωτοβουλία δεν έχει νομικές επιπτώσεις στο πλαίσιο των αμφισβητουμένων ζητημάτων και υπογράμμισαν τη διάθεση τους να παρουσιάσουν περιβαλλοντικά έργα χωρίς να προκαλέσουν ένταση.

    Η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα διευκρινίζοντας ότι το καθεστώς των πάρκων βασίζεται αποκλειστικά σε επιστημονικά και οικολογικά δεδομένα στα όρια της ελληνικής κυριαρχίας και επανέλαβε τη βούλησή της να συνεχίσει τον διάλογο με την Τουρκία για τις εκκρεμείς διαφορές επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου.

    Το θέμα έχει ευρύτερη στρατηγική σημασία: ανήκει στο πλαίσιο της “ατζέντας θετικών ειδήσεων” της κυβέρνησης, η οποία, παράλληλα με τα θαλάσσια πάρκα, επικοινωνεί και πρωτοβουλίες όπως μεταρρυθμίσεις σε τράπεζες και συμφωνίες για το ΣΕΦ.

  • Ισραήλ αναχαίτισε πύραυλο από Υεμένη – Σειρήνες σε Τελ Αβίβ

    Ισραήλ αναχαίτισε πύραυλο από Υεμένη – Σειρήνες σε Τελ Αβίβ

    Η ισραηλινή αεράμυνα ανακοίνωσε πως κατάφερε να αναχαιτίσει βαλλιστικό πύραυλο, που εκτοξεύτηκε από την Υεμένη προς το κεντρικό Ισραήλ. Το περιστατικό πυροδότησε συναγερμό με σειρήνες να ηχούν σε περιοχές όπως Τελ Αβίβ, Gush Dan, Sharon και Shfela, χωρίς να αναφερθούν τραυματίες ή ζημιές από τα συντρίμμια της αναχαίτισης.

    Οι ιρανικής υποστήριξης Χούθι αντάρτες από την Υεμένη έχουν αυξήσει τις επιθέσεις τους εναντίον του Ισραήλ, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη μετά τις συγκρούσεις στη Γάζα, σύμφωνα με αναφορές του AFP και δημοσιεύματα από το Arab News. Η επίθεση έρχεται μετά από ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές σε λιμάνια της Υεμένης – όπως αυτό της Χοντέιντα – με στόχο την αποτροπή μελλοντικών επιθέσεων.

    Το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε ότι ο πύραυλος εξουδετερώθηκε εκτός του εθνικού εναέριου χώρου, χωρίς να διευκρινιστεί η ακριβής απόσταση ή ο τύπος του συστήματος που χρησιμοποιήθηκε. Η λειτουργία του πυραυλικού συστήματος Arrow φαίνεται να έπαιξε καίριο ρόλο.

    Αυτό το επεισόδιο εντάσσει ξανά τη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χούθι στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο της Μέσης Ανατολής. Η Υεμένη, μέσω των Χούθι, επιδιώκει να ασκήσει πίεση στην ισραηλινή πολιτική, ενώ το Τελ Αβίβ απαντά με στοχευμένες επιδρομές. Η ένταση αυτή αναμένεται να συνεχιστεί, καθώς παράλληλα κλιμακώνεται και στη θαλάσσια περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας

  • Ρωσία – Ουκρανία: Ξεκίνησε νέα φάση ανταλλαγής νεκρών

    Ρωσία – Ουκρανία: Ξεκίνησε νέα φάση ανταλλαγής νεκρών

    Σε νέα ανταλλαγή σορών στρατιωτών προχώρησαν Ρωσία και Ουκρανία, στο πλαίσιο συμφωνίας που επετεύχθη κατά τον δεύτερο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούνιο.

    Σύμφωνα με ανάρτηση του Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, επικεφαλής της ρωσικής αποστολής στις εν λόγω συνομιλίες, η Μόσχα παρέδωσε τις σορούς 1.000 Ουκρανών στρατιωτών, λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα 19 Ρώσους στρατιώτες που είχαν χάσει τη ζωή τους στο μέτωπο.

    Ο Μεντίνσκι ανήρτησε φωτογραφίες που δείχνουν ανθρώπους με λευκές ιατρικές στολές να μεταφέρουν σάκους με σορούς σε ψυγεία-φορτηγά, επιβεβαιώνοντας τη διαδικασία μεταφοράς.

    Επιπλέον, το ρωσικό κρατικό πρακτορείο RIA, επικαλούμενο πηγή του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, μετέδωσε ότι η Μόσχα σχεδιάζει να επιστρέψει συνολικά τις σορούς 3.000 Ουκρανών στρατιωτών, με τη σημερινή ανταλλαγή να αποτελεί την πρώτη φάση αυτής της εξέλιξης.

    Οι δύο εμπόλεμες πλευρές έχουν επανεκκινήσει τις διαδικασίες ανταλλαγής αιχμαλώτων και νεκρών στρατιωτών από τον Μάιο, όταν και επανήλθαν στο τραπέζι του διαλόγου στην Κωνσταντινούπολη, μετά από τρία χρόνια αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις.

  • Τέλος της εκεχειρίας: Νέος γύρος συγκρούσεων παρά τις προειδοποιήσεις Τραμπ

    Τέλος της εκεχειρίας: Νέος γύρος συγκρούσεων παρά τις προειδοποιήσεις Τραμπ

    Επικίνδυνη αναζωπύρωση της έντασης στη Μέση Ανατολή

    Λίγες μόλις ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για μια “πλήρη και οριστική εκεχειρία” μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, η κατάσταση φαίνεται να εκτροχιάζεται. Το Ισραήλ κατηγορεί το Ιράν ότι παραβίασε τη συμφωνία εκτοξεύοντας βαλλιστικούς πυραύλους προς το ισραηλινό έδαφος, με αποτέλεσμα απώλειες αμάχων και αυξημένη ένταση στην περιοχή.

    Η συμφωνία εκεχειρίας και οι πρώτες αμφισβητήσεις

    Ο Ντόναλντ Τραμπ, με ανάρτησή του στο Truth Social, ανακοίνωσε ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε σταδιακή παύση των εχθροπραξιών. Το Ιράν, σύμφωνα με το σχέδιο, θα ξεκινούσε την κατάπαυση πρώτου σταδίου, ενώ το Ισραήλ θα ακολουθούσε εφόσον δεν υπήρχαν νέες επιθέσεις.

    Παρά τις δηλώσεις περί συμφωνίας, αναφορές από ισραηλινές πηγές αναφέρουν ότι λίγες ώρες αργότερα, βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύτηκαν από ιρανικό έδαφος προς το νότιο Ισραήλ, προκαλώντας θανάτους και τραυματισμούς στο Beersheba.

    Άμεση αντίδραση του Ισραήλ

    Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Israel Katz, δήλωσε ότι διέταξε στρατιωτική απάντηση με στοχευμένες επιθέσεις στην «καρδιά της Τεχεράνης». Ο ίδιος δήλωσε πως «η παραβίαση της εκεχειρίας δεν θα μείνει αναπάντητη».

    Το Ιράν αρνείται – Κατηγορεί το Ισραήλ

    Το ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών αρνείται κατηγορηματικά ότι παραβίασε την εκεχειρία και ισχυρίζεται πως το Ισραήλ «κατασκεύασε» επίθεση για να δικαιολογήσει νέα επιθετικά πλήγματα. Παράλληλα, δηλώνει ότι «καμία επίσημη συμφωνία δεν επικυρώθηκε» από την ιρανική πλευρά.

    Οι ΗΠΑ και η διεθνής κοινότητα παρακολουθούν

    Η κυβέρνηση Τραμπ παραμένει σε κατάσταση συναγερμού, ενώ αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη έχουν αποχωρήσει προσωρινά από τη βάση Al Udeid στο Κατάρ για λόγους ασφαλείας. Διπλωματικές πηγές από τον ΟΗΕ, την Ε.Ε. και τη Ρωσία καλούν σε άμεση αποκλιμάκωση, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο γενικευμένης σύρραξης.

  • Πυραυλική επίθεση του Ιράν σε αμερικανικές βάσεις σε Κατάρ και Ιράκ

    Πυραυλική επίθεση του Ιράν σε αμερικανικές βάσεις σε Κατάρ και Ιράκ

    Το Ιράν εξαπέλυσε καταστροφική πυραυλική επίθεση κατά δύο στρατιωτικών βάσεων που χρησιμοποιούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μία στο Κατάρ και μία στο Ιράκ, εντείνοντας περαιτέρω τη γεωπολιτική αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η βασική επίθεση στόχευσε τη βάση Al Udeid στο Κατάρ, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο στρατηγικό κέντρο επιχειρήσεων των ΗΠΑ στον Κόλπο, με περίπου 10.000 στρατιωτικό προσωπικό. Σύμφωνα με τις αναφορές, εκτοξεύθηκαν έξι έως δέκα πυραύλοι, ενώ ταυτόχρονα σημειώθηκε πυραυλικό πλήγμα και στη βάση Ain al-Asad στο δυτικό Ιράκ.

    Οι πύραυλοι δεν προκάλεσαν θύματα ή σοβαρές ζημιές, καθώς φαίνεται ότι αναχαιτίστηκαν από τα αμερικανικά συστήματα αεράμυνας, πιθανόν Patriot. Οι αρχές του Κατάρ προχώρησαν σε προληπτικό κλείσιμο του εναέριου χώρου, ενώ παρόμοια μέτρα ελήφθησαν και από άλλα κράτη της περιοχής.

    Η πυραυλική απάντηση του Ιράν ήρθε ως αντίποινα για τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ σε κρίσιμες ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, όπως στη Fordow, Natanz και Isfahan, που πραγματοποιήθηκαν μόλις μία ημέρα πριν. Το ιρανικό υπουργείο Άμυνας περιέγραψε την επιχείρηση ως “Ευαγγελισμός της Νίκης”, ενώ τόνισε ότι η Τεχεράνη “δεν θα ανεχθεί καμία επίθεση χωρίς απάντηση.”

    Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με ανησυχία την εξέλιξη. Το Κατάρ καταδίκασε την επίθεση και δήλωσε ότι επιφυλάσσεται του δικαιώματος αυτοάμυνας. Οι ΗΠΑ κάλεσαν σε σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ενώ η Ρωσία υποστήριξε το ιρανικό δικαίωμα σε αμυντική ενέργεια. Αντίθετα, ΝΑΤΟ και ΕΕ εξέφρασαν φόβους για γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή.