Tag: Δίκη Φιλιππίδη

Ο Πέτρος Φιλιππίδης δεν είναι πια ο «αγαπημένος κωμικός». Είναι ο άνθρωπος που καταδικάστηκε ομόφωνα για δύο απόπειρες βιασμού, σε μια υπόθεση που κουβάλησε όλο το βάρος δεκαετιών σιωπής.

Η απόφαση ήρθε από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο: ένοχος. Καμία αμφιβολία. Καμία δικαιολογία. Η ποινή; Τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή. Στα χαρτιά, φυλακή. Στην πράξη, σπίτι του.

Για τους ίδιους τους καταγγέλλοντες, ίσως το πιο σημαντικό δεν ήταν η ποινή, αλλά το ότι το «δεν θα σε πιστέψει κανείς» κατέρρευσε σε δημόσια θέα. Γιατί τόσα χρόνια αυτό κρατούσε στόματα κλειστά: η εξουσία ενός ανθρώπου που μπορούσε να σου κλείσει στόματα, καριέρες, μικρόφωνα.

Το θέατρο — μικρό σύμπαν με δικούς του άγραφους κανόνες — ήξερε. Κάποιοι μιλούσαν ψιθυριστά. Κάποιοι έκαναν πλάτες. Κάποιοι κοίταζαν αλλού. Η δίκη αυτή ξεγύμνωσε και τον κλάδο και το κοινό του: όλοι ήξεραν κάτι, κανείς δεν ήθελε να ξέρει περισσότερα.

Η άρνηση είναι η πιο αναμενόμενη γραμμή άμυνας. Ο ίδιος δηλώνει «αθώος», οι δικηγόροι δηλώνουν «σκευωρία», οι τίτλοι μιλούν για «νίκη του #MeToo». Η αλήθεια είναι πάντα πιο θολή. Η κοινωνία κρατά τα ελάχιστα καθαρά κομμάτια: ένοχος για απόπειρες βιασμού, χωρίς ελαφρυντικά. Αυτό μένει.

Η υπόθεση Φιλιππίδη δεν είναι μοναδική. Είναι απλώς η πιο θορυβώδης. Είναι υπενθύμιση ότι το «σιώπα, μη μπλέκεις» δεν σώζει κανέναν. Και ότι, έστω και αργά, κάποιοι λογαριασμοί ανοίγουν, ακόμα κι αν κλείνουν με αναστολή.