staging

Tag: Διεθνείς Σχέσεις

  • Σεπτεμβριανά 1955: Όταν η σιωπή της Δύσης πρόδωσε τον Ελληνισμό

    Σεπτεμβριανά 1955: Όταν η σιωπή της Δύσης πρόδωσε τον Ελληνισμό

    Στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου του 1955, η Κωνσταντινούπολη έγινε μάρτυρας μιας οργανωμένης καταστροφής που έμεινε γνωστή ως Σεπτεμβριανά. Δεν ήταν ένα τυχαίο ξέσπασμα λαϊκής οργής, αλλά μια ενορχηστρωμένη επιχείρηση. Ξεκίνησε με την προβοκάτσια της δήθεν βομβιστικής επίθεσης στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε σε βία άνευ προηγουμένου εναντίον της ελληνικής μειονότητας. Καταστήματα λεηλατήθηκαν, εκκλησίες βεβηλώθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν, ηλικιωμένοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου. Ο ελληνισμός της Πόλης, που είχε επιβιώσει επί αιώνες υπό Οθωμανούς σουλτάνους και Βυζαντινούς αυτοκράτορες, γνώρισε εκείνες τις μέρες ένα πλήγμα από το οποίο δεν ανέκαμψε ποτέ.

    Το τραγικότερο δεν είναι μόνο η βία αυτή καθαυτή, αλλά η σιωπή που την περιέβαλε. Η Τουρκία, τρία μόλις χρόνια μέλος του ΝΑΤΟ, ήξερε ότι μπορούσε να δράσει σχεδόν ατιμώρητη. Η γεωπολιτική της αξία στον Ψυχρό Πόλεμο, η στρατηγική της θέση στα Στενά, η εγγύτητα στη Σοβιετική Ένωση, όλα αυτά λειτούργησαν ως ασπίδα. Οι σύμμαχοι έκαναν ότι δεν βλέπουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία, ακόμα και η Ελλάδα, εγκλωβισμένη στις ίδιες συμμαχικές δεσμεύσεις, περιορίστηκαν σε χλιαρές διαμαρτυρίες. Οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων αποδείχθηκαν ασήμαντες μπροστά στην ισορροπία ισχύος του Ψυχρού Πολέμου.

    Εδώ ακριβώς βρίσκεται η επικαιρότητα των Σεπτεμβριανών. Γιατί η ιστορία τους δεν είναι απλώς ένα θλιβερό κεφάλαιο μνήμης, αλλά ζωντανή υπενθύμιση του πώς λειτουργούν οι διεθνείς σχέσεις. Οι διεθνείς θεσμοί, οι μεγάλες δυνάμεις, οι διακηρύξεις περί δικαιωμάτων και αξιών, όλα υποχωρούν όταν συγκρούονται με το συμφέρον και την ισχύ. Το 1955 η ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη ήταν το “παράπλευρο θύμα” της ανάγκης της Δύσης να κρατήσει την Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο. Κι αν κάτι διδάσκει η μνήμη, είναι ότι τέτοιες λογικές επαναλαμβάνονται.

    Αρκεί να κοιτάξουμε το σήμερα. Η Τουρκία συνεχίζει να αξιοποιεί τη γεωπολιτική της θέση με τον ίδιο κυνισμό. Στη Συρία, στη Λιβύη, στον Νότιο Καύκασο, στη Μαύρη Θάλασσα, ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την εργαλειοποίηση των προσφύγων, ακολουθεί την ίδια στρατηγική: δημιουργεί τετελεσμένα, γνωρίζοντας ότι η Δύση δεν μπορεί να την απομονώσει χωρίς να ζημιώσει τον εαυτό της. Οι παραβιάσεις στο Αιγαίο, η κατοχή στην Κύπρο, οι αναθεωρητικές της δηλώσεις αντιμετωπίζονται με δηλώσεις ανησυχίας αλλά όχι με ουσιαστικές κυρώσεις. Είναι η ίδια “συμμαχική σιωπή” του 1955, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του 21ου αιώνα.

    Η μνήμη των Σεπτεμβριανών, λοιπόν, δεν είναι μια απλή καταγραφή αδικίας. Είναι μάθημα για το πώς οι μικρές κοινότητες και οι μικρές χώρες αντιμετωπίζονται στον διεθνή στίβο: ως αναλώσιμες. Οι Έλληνες της Πόλης έγιναν θύματα γιατί το κόστος να τους προστατεύσει κανείς ήταν μεγαλύτερο από το κόστος να τους αφήσει να χαθούν. Αν το δούμε ψυχρά, αυτό είναι το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιείται σήμερα κάθε φορά που η Τουρκία παραβιάζει κανόνες του διεθνούς δικαίου: “δεν μας συμφέρει να συγκρουστούμε μαζί της”.

    Αυτό το σκληρό μάθημα έχει άμεση σημασία για την Ελλάδα. Δεν μπορούμε να στηρίζουμε την ασφάλειά μας σε “αρχές” που οι ισχυροί επικαλούνται μόνο όταν τους βολεύουν. Οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι πεδίο δικαιοσύνης, αλλά πεδίο ισχύος. Αυτό δεν σημαίνει μοιρολατρία· σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να φροντίζει να μην είναι ποτέ στη θέση της ελληνικής μειονότητας της Πόλης: μόνη, αδύναμη και εκτεθειμένη. Σημαίνει να διαμορφώνουμε στρατηγικές συμμαχίες που μας καθιστούν αναγκαίους, όχι εύκολα παρακάμψιμους. Σημαίνει να συνειδητοποιούμε ότι το διεθνές δίκαιο είναι εργαλείο, όχι ασπίδα.

    Η λήθη, τέλος, είναι κι αυτή πολιτική. Η Τουρκία προσπαθεί συστηματικά να θάψει το επεισόδιο, να το παρουσιάσει ως “παρεξήγηση”, να το αποσυνδέσει από τη δική της κρατική ευθύνη. Η Δύση δεν επιμένει στη μνήμη, γιατί η ανάμνηση θα θύμιζε τις δικές της ενοχές. Γι’ αυτό η ευθύνη της διατήρησης της μνήμης πέφτει σε εμάς. Όχι για να εγκλωβιστούμε σε μια μνησικακία, αλλά για να αντλήσουμε από την Ιστορία το πιο ρεαλιστικό συμπέρασμα: όποιος δεν μετράει σε ισχύ, δεν μετράει καθόλου.

    Τα Σεπτεμβριανά δεν είναι απλώς μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνισμού· είναι η πιο ωμή υπενθύμιση του πώς λειτουργεί η διεθνής πολιτική. Και όσο κι αν οι καιροί αλλάζουν, η λογική παραμένει η ίδια. Εκεί όπου τα συμφέροντα υπερισχύουν, η δικαιοσύνη σωπαίνει. Κι αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά τη μνήμη των θυμάτων, δεν αρκεί να καταθέτουμε στεφάνια· χρειάζεται να οικοδομήσουμε μια στρατηγική που θα διασφαλίζει ότι κανείς στο μέλλον δεν θα μπορεί να μας αγνοήσει με την ίδια ευκολία που αγνόησαν τότε την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης.

  • Ιστορική συμφωνία ειρήνης μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν υπό την αιγίδα Τραμπ

    Ιστορική συμφωνία ειρήνης μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν υπό την αιγίδα Τραμπ

    Στις 8 Αυγούστου 2025, οι πρόεδροι Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης υπό την αιγίδα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τερματίζοντας σχεδόν 40 χρόνια εχθροπραξιών. Η συμφωνία περιλαμβάνει τη δημιουργία του «Trump Route for International Peace and Prosperity» (TRIPP), ενός στρατηγικού διαδρόμου που συνδέει το Αζερμπαϊτζάν με την αυτόνομη περιοχή του Ναγκιτσεβάν μέσω της Αρμενίας. Ο διάδρομος αυτός θα αναπτυχθεί και θα διαχειρίζεται από τις ΗΠΑ για 99 χρόνια, με στόχο την ενίσχυση των εμπορικών και ενεργειακών συνδέσεων στην περιοχή.

    Η συμφωνία έχει προκαλέσει ανάμεικτες αντιδράσεις. Στο Αζερμπαϊτζάν, υπάρχει συγκρατημένη αισιοδοξία και επαίνους για τον ρόλο των ΗΠΑ, ενώ στην Αρμενία εκφράζονται ανησυχίες για την έλλειψη σαφήνειας και τις πιθανές παραχωρήσεις. Ορισμένοι φοβούνται ότι η συμφωνία μπορεί να νομιμοποιήσει τις εθνοκαθαρτικές ενέργειες κατά των Αρμενίων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

    Η συμφωνία αναμένεται να έχει σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες, καθώς μειώνει την επιρροή της Ρωσίας και της Ιρανικής επιρροής στην περιοχή, ενισχύοντας ταυτόχρονα την παρουσία των ΗΠΑ στον Νότιο Καύκασο. Ωστόσο, η Ιρανική κυβέρνηση έχει εκφράσει έντονη αντίθεση, προειδοποιώντας ότι ο διάδρομος αυτός μπορεί να αποσταθεροποιήσει την περιοχή και να περιορίσει την πρόσβασή της στη Μαύρη Θάλασσα και την Ευρώπη.

    Η συμφωνία αυτή, αν και δεν επιλύει το ζήτημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αποτελεί σημαντικό βήμα προς την ειρηνική συνύπαρξη και την οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, η επιτυχία της θα εξαρτηθεί από την εφαρμογή των συμφωνηθέντων όρων και τη συνεχιζόμενη δέσμευση όλων των πλευρών για ειρηνική συνύπαρξη.

  • Ρωσία – Ουκρανία: Ξεκίνησε νέα φάση ανταλλαγής νεκρών

    Ρωσία – Ουκρανία: Ξεκίνησε νέα φάση ανταλλαγής νεκρών

    Σε νέα ανταλλαγή σορών στρατιωτών προχώρησαν Ρωσία και Ουκρανία, στο πλαίσιο συμφωνίας που επετεύχθη κατά τον δεύτερο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούνιο.

    Σύμφωνα με ανάρτηση του Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, επικεφαλής της ρωσικής αποστολής στις εν λόγω συνομιλίες, η Μόσχα παρέδωσε τις σορούς 1.000 Ουκρανών στρατιωτών, λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα 19 Ρώσους στρατιώτες που είχαν χάσει τη ζωή τους στο μέτωπο.

    Ο Μεντίνσκι ανήρτησε φωτογραφίες που δείχνουν ανθρώπους με λευκές ιατρικές στολές να μεταφέρουν σάκους με σορούς σε ψυγεία-φορτηγά, επιβεβαιώνοντας τη διαδικασία μεταφοράς.

    Επιπλέον, το ρωσικό κρατικό πρακτορείο RIA, επικαλούμενο πηγή του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, μετέδωσε ότι η Μόσχα σχεδιάζει να επιστρέψει συνολικά τις σορούς 3.000 Ουκρανών στρατιωτών, με τη σημερινή ανταλλαγή να αποτελεί την πρώτη φάση αυτής της εξέλιξης.

    Οι δύο εμπόλεμες πλευρές έχουν επανεκκινήσει τις διαδικασίες ανταλλαγής αιχμαλώτων και νεκρών στρατιωτών από τον Μάιο, όταν και επανήλθαν στο τραπέζι του διαλόγου στην Κωνσταντινούπολη, μετά από τρία χρόνια αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις.

  • Κορυτσά: Εγκαινιάστηκε το νέο Προξενείο στο κτίριο του Σεφέρη

    Κορυτσά: Εγκαινιάστηκε το νέο Προξενείο στο κτίριο του Σεφέρη

    Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη τελετή, εγκαινιάστηκε το νέο κτίριο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στην Κορυτσά, το οποίο στεγάζεται στο ανακαινισμένο νεοκλασικό όπου υπηρέτησε τη δεκαετία του 1930 ο νομπελίστας ποιητής και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης.

    Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν παρουσία του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Γιώργου Γεραπετρίτη και του Αλβανού ομολόγου του, Igli Hasani. Το ιστορικό αυτό κτίριο, που αγοράστηκε το 1998 από το ελληνικό κράτος ως ερείπιο, αναστηλώθηκε χάρη σε συντονισμένες δωρεές από Έλληνες εντός και εκτός Αλβανίας, αλλά και με τη συμβολή ιδρυμάτων και επιχειρήσεων από τις δύο χώρες. Η πλήρης αποκατάστασή του χρηματοδοτήθηκε από την ελληνική πολιτεία.

    Ο Γιώργος Γεραπετρίτης υπογράμμισε ότι ο Γιώργος Σεφέρης άντλησε έμπνευση από την παραμονή του στην Κορυτσά, ενώ χαρακτήρισε την πόλη «πνευματικό κέντρο» με μακρά παράδοση στα γράμματα, τόσο στην ελληνική όσο και στην αλβανική γλώσσα. Σημείωσε επίσης τη συνέχιση αυτής της κληρονομιάς μέσω εκπαιδευτικών φορέων όπως το σχολείο «Όμηρος», το Λύκειο «Πλάτων» και το φροντιστήριο «Αριστοτέλης», που στηρίζονται σταθερά από το ελληνικό κράτος.

    Ξεχωριστή αναφορά έγινε στον Sotir Papahristo, έναν διανοούμενο που μετέφρασε το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας στα αλβανικά, και ο οποίος έζησε και εργάστηκε στην Κορυτσά – παράδειγμα ελληνοαλβανικής πολιτιστικής ώσμωσης.

    Ο κ. Γεραπετρίτης ανέδειξε τον συμβολισμό του νέου προξενείου ως «προέκτασης της Ελλάδας στο εξωτερικό», στο πλαίσιο της συνολικής προσπάθειας εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης των διπλωματικών αποστολών της χώρας. Υπογράμμισε επίσης τη σημασία της καλής γειτονίας Ελλάδας – Αλβανίας, τονίζοντας την ανάγκη για ειρήνη, σταθερότητα και συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο, μακριά από αναθεωρητικές πρακτικές.

    Κλείνοντας, ο Έλληνας ΥΠΕΞ σημείωσε ότι η ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία συνεχίζει να λειτουργεί ως γέφυρα φιλίας και συνεννόησης ανάμεσα στους δύο λαούς, ενώ ευχαρίστησε τον Αλβανό ΥΠΕΞ για τη στήριξη στις διμερείς σχέσεις.

  • Συνάντηση Μητσοτάκη – Brunner για το μεταναστευτικό

    Συνάντηση Μητσοτάκη – Brunner για το μεταναστευτικό

    Σε συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για Εσωτερικές Υποθέσεις και Μετανάστευση, Magnus Brunner, επικέντρωσαν τη συζήτησή τους στην εφαρμογή του νέου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, με έμφαση στις επιστροφές μεταναστών και συνεργασίες με τρίτες χώρες.

    Ο κ. Μητσοτάκης, υπογραμμίζοντας την πρόσφατη αύξηση των μεταναστευτικών ροών από την ανατολική Λιβύη προς τη νότια Κρήτη, κάλεσε τις λιβυκές αρχές να αναλάβουν άμεσα δράση. Τόνισε την ανάγκη να μην αφεθεί «να παγιωθεί νέα μεταναστευτική οδός», ενώ εξέφρασε την ικανοποίησή του για την επικείμενη αποστολή του κ. Brunner στη Λιβύη στις 8 Ιουλίου, μαζί με τους υπουργούς Μετανάστευσης της Ελλάδας, Ιταλίας και Μάλτας.

    Κατά την έναρξη της συνάντησης, ο πρωθυπουργός τόνισε ότι οι διπλές άτυπες Σύνοδοι Κορυφής του ΝΑΤΟ και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πρόσφεραν ώθηση στο μεταναστευτικό ζήτημα και επανέλαβε ότι η Ελλάδα παίζει κεντρικό ρόλο στην υπεράσπιση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ.

    Στην απάντησή του, ο κ. Brunner επισήμανε τη σημασία της κοινής δράσης: «Η παράνομη μετανάστευση πρέπει να αντιμετωπιστεί με συντονισμένες πρωτοβουλίες, αλλά και με την ανάπτυξη νόμιμων οδών», ενώ επαίνεσε πρωτίστως την ελληνική συμβολή στην προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων

  • Πυραυλική επίθεση του Ιράν σε αμερικανικές βάσεις σε Κατάρ και Ιράκ

    Πυραυλική επίθεση του Ιράν σε αμερικανικές βάσεις σε Κατάρ και Ιράκ

    Το Ιράν εξαπέλυσε καταστροφική πυραυλική επίθεση κατά δύο στρατιωτικών βάσεων που χρησιμοποιούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μία στο Κατάρ και μία στο Ιράκ, εντείνοντας περαιτέρω τη γεωπολιτική αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η βασική επίθεση στόχευσε τη βάση Al Udeid στο Κατάρ, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο στρατηγικό κέντρο επιχειρήσεων των ΗΠΑ στον Κόλπο, με περίπου 10.000 στρατιωτικό προσωπικό. Σύμφωνα με τις αναφορές, εκτοξεύθηκαν έξι έως δέκα πυραύλοι, ενώ ταυτόχρονα σημειώθηκε πυραυλικό πλήγμα και στη βάση Ain al-Asad στο δυτικό Ιράκ.

    Οι πύραυλοι δεν προκάλεσαν θύματα ή σοβαρές ζημιές, καθώς φαίνεται ότι αναχαιτίστηκαν από τα αμερικανικά συστήματα αεράμυνας, πιθανόν Patriot. Οι αρχές του Κατάρ προχώρησαν σε προληπτικό κλείσιμο του εναέριου χώρου, ενώ παρόμοια μέτρα ελήφθησαν και από άλλα κράτη της περιοχής.

    Η πυραυλική απάντηση του Ιράν ήρθε ως αντίποινα για τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ σε κρίσιμες ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, όπως στη Fordow, Natanz και Isfahan, που πραγματοποιήθηκαν μόλις μία ημέρα πριν. Το ιρανικό υπουργείο Άμυνας περιέγραψε την επιχείρηση ως “Ευαγγελισμός της Νίκης”, ενώ τόνισε ότι η Τεχεράνη “δεν θα ανεχθεί καμία επίθεση χωρίς απάντηση.”

    Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με ανησυχία την εξέλιξη. Το Κατάρ καταδίκασε την επίθεση και δήλωσε ότι επιφυλάσσεται του δικαιώματος αυτοάμυνας. Οι ΗΠΑ κάλεσαν σε σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ενώ η Ρωσία υποστήριξε το ιρανικό δικαίωμα σε αμυντική ενέργεια. Αντίθετα, ΝΑΤΟ και ΕΕ εξέφρασαν φόβους για γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή.

  • Η Ιερά Μονή Σινά δεν είναι “ακίνητο”: Η βεβήλωση ενός παγκόσμιου ιερού τόπου

    Η Ιερά Μονή Σινά δεν είναι “ακίνητο”: Η βεβήλωση ενός παγκόσμιου ιερού τόπου

    Η απόφαση της αιγυπτιακής δικαιοσύνης να κλείσει τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, το αρχαιότερο εν λειτουργία χριστιανικό μοναστήρι στον κόσμο, δεν είναι απλώς διοικητική πράξη. Είναι ένας τυμβωρυχικός βανδαλισμός εναντίον της ιστορίας, της θρησκευτικής ελευθερίας και της πολιτιστικής συνείδησης της ανθρωπότητας. Πρόκειται για μια ωμή απόπειρα αποϊεροποίησης ενός ιερού χώρου, με προσχήματα “ιδιοκτησιακών διαφορών” που μοιάζουν περισσότερο με προσβολές παρά με νομικά επιχειρήματα.

    Από πότε οι μοναχοί διώκονται για την… ιστορία τους;

    Η Μονή Σινά ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. και επιβίωσε πολέμων, σταυροφοριών, κατακτήσεων και αυτοκρατοριών. Κι όμως, σήμερα απειλείται από τη γραφειοκρατία του σύγχρονου εθνικιστικού κρατισμού, ο οποίος –με μανδύα την «εθνική κυριαρχία»– αρπάζει από την Ορθοδοξία και τον παγκόσμιο πολιτισμό ένα από τα πολυτιμότερα σύμβολά του.

    Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι ένα δικαστήριο σε μια χώρα που επανειλημμένα έχει εκφράσει σεβασμό στις θρησκευτικές μειονότητες, αποφασίζει ουσιαστικά την εκδίωξη μοναχών από τον χώρο λατρείας τους. Δεν πρόκειται για “κοινή ιδιοκτησία”. Πρόκειται για ιερότητα. Και η ιερότητα δεν τιτλοποιείται.

    Η «μουσειοποίηση» της πίστης

    Το σχέδιο μετατροπής της Μονής σε μουσείο δεν είναι ουδέτερο. Είναι πράξη βεβήλωσης. Όταν ένας ιερός χώρος χάνει τη ζωντανή του πνοή –τους ανθρώπους, την προσευχή, τη λειτουργία του– τότε παύει να είναι χώρος μνήμης και μετατρέπεται σε άδειο κέλυφος. Η πίστη δεν είναι έκθεμα. Είναι βίωμα.

    Η μουσειοποίηση της Μονής Σινά, αν τελικά επιβληθεί, θα αποτελέσει προηγούμενο για την πολιτιστική υποταγή και άλλων πνευματικών τόπων στο πλαίσιο του κρατικού αυταρχισμού. Είναι η αναγωγή της πνευματικότητας σε τουριστικό προϊόν και της ιστορίας σε εκθεσιακό εμπόρευμα.

    Η σιωπή ως συνενοχή

    Η αργοπορημένη ή χλιαρή αντίδραση της διεθνούς κοινότητας είναι το δεύτερο, εξίσου ανησυχητικό στοιχείο. Όταν διεθνείς οργανισμοί προστασίας πολιτιστικής κληρονομιάς δεν υψώνουν τη φωνή τους για έναν χώρο που ανήκει στην οικουμενική συνείδηση, τότε δεν υπάρχει πλέον ουσιαστική προστασία.

    Όταν κυβερνήσεις, ακόμα και φιλικές προς την Αίγυπτο, αποφεύγουν να θέσουν το θέμα στην πρώτη γραμμή της διπλωματικής ατζέντας, τότε η συναίνεση στη σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.

    Η Μονή ανήκει στην ανθρωπότητα, όχι στο Υπουργείο

    Η Ιερά Μονή Σινά δεν είναι “ελληνική”, δεν είναι “ορθόδοξη”, δεν είναι “χριστιανική” μόνο. Είναι ανθρώπινη, είναι παγκόσμια. Κι αυτός είναι ο λόγος που η πράξη της Αιγύπτου πρέπει να ιδωθεί όχι ως μια “εσωτερική υπόθεση”, αλλά ως πολιτιστικό έγκλημα.

    Η πίστη δεν υπόκειται σε κρατικά χαρτοφυλάκια. Η ιερότητα δεν εκτιμάται σε μέτρα και τετραγωνικά. Οι μοναχοί δεν είναι ένοικοι για έξωση. Η Μονή Αγίας Αικατερίνης δεν χρειάζεται “διαχείριση”. Χρειάζεται σεβασμό.