*Του Δημήτρη Βουρλιωτάκη
Η αυτοπυρπόληση της εξηνταεπτάχρονης δημοσιογράφου Αύρας Γρηγορίου με παρακίνησε να μοιραστώ κάποιες σκέψεις που επανειλημμένως αναθιβάνω στο νου μου, αντικρίζοντας τις κραυγαλέες αντιθέσεις φτώχειας-πλούτου, εντόπιες και διεθνείς… Απ΄ τη μια να βλέπεις ανθρώπινες “πραμάτειες” απλωμένες σε πλατείες, πάρκα, υπόγειες διαβάσεις, σε στρωσίδια λερά, ψυχομέτρι ντροπιαστικό ενός ψευδεπίγραφου πολιτισμού -που προσκυνά ό,τι λάμπει και βδελύσσεται ό,τι ωχριά… Απ΄ την άλλη να χάνεις το μέτρημα με κουρσάρες αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, επαύλεις (κακόγουστες, αλλά ετούτο είναι και το μικρότερο κακό…) με πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων σε ξερονήσια, όπου η λειψυδρία συρίζει ωσάν όχεντρα φαρμακερή (αλήθεια, με τι νερό τις γεμίζουν;)
Κάθε φορά πού βλέπω άστεγο χαμαικοίτη, διερωτώμαι: γιατί; Πού είναι το κράτος – αρωγός; Γιατί δε μεριμνά ν΄ανακουφίζει τη δυστυχία; Μήπως είναι ωφέλιμη, τελικά, στη λειτουργία του συστήματος; Όσο κι αν η καλοπροαίρετή μου φύση διστάζει να δώσει καταφατική απάντηση, όμως η πραγματικότητα δε με αφήνει ν΄ αγιάσω. Ίσως επειδή δεν πιστεύω στο δόγμα: “Να με σφάξεις, αγά μου, ν΄αγιάσω”…
Γιατί συμφέρει στο σύστημα να αυτοπυρπολείται μία επαγγελματίας όπως η Γρηγορίου; Γιατί συμφέρει στους κρατούντες να συναντάμε παντού εξαθλιωμένους ανθρώπους; Γιατί στην απέναντι σελίδα της ανθρώπινης κωμωδίας να προβάλλεται το succes story των δημοσιογράφων που σαλτάρουν σε πολιτικούς θώκους, των πολιτικών που ξεψαχνίζουν κρατικά κονδύλια, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών που καταληστεύουν τις δημόσιες επιχειρήσεις και λιάζονται ανενόχλητοι και ακαταδίωκτοι στα γνωστά νησιωτικά θέρετρα;
Γιατί; Για να εκβιάζονται οι επιλογές των πολιτών και να χειραγωγείται η βούλησή τους. Το μήνυμα πρέπει να γίνει σαφές: προσκύνα και απόλαυσε ή… παρίστανε τον “Επαναστάτη δίχως αιτία” και αυτοκτόνησε -αλλιώς θα σε αφανίσουμε εμείς, με πολλούς και διαφόρους τρόπους… Αν δεν περιστοιχίζεσαι από την πείνα, την επαιτεία και τη δυστυχία· αν δεν ξερογλείφεσαι στην επίδειξη απροσμέτρητης χλιδής, κοινωνικής εκτίναξης και κορεσμού των πιο διεστραμμένων επιθυμιών (βλέπε λίστα Έπσταϊν…) , τότε πώς θα “αποφασίσεις” (στην ουσία, νομοτελειακά παραδιδόμενος) να παράσχεις γη και ύδωρ, για να έχεις και εσύ το σαξές εν σο σέξυ στόρυ που σου αναλογεί; Γιατί επιτυχία δεν είναι μόνο οι κρατικές εργολαβίες, οι διευθυντικές θέσεις και η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Είναι και η βόλεψη στη δημόσια θέση, είναι η επαγγελματική άδεια (χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις…), είναι ο βαστάζος που γίνεται σταθμάρχης, η μπαζογιατρίνα που γίνεται τιβιστάρ και ο άνεργος που χώθηκε έστω με τετράωρο στο σουπερμάρκετ… Φυσικά το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι η υποταγή. Και, φυσικότερα, “υποταγή θα πει να γίνεις λιώμα”… αλλά βολεμένο κι ανέμελο “λιώμα” (ίσως από τα ηρεμιστικά, αν δεν αντέχεις να βλέπεις το ραγισμένο είδωλό σου στον καθρέφτη).
Είναι αναγκαίο να γίνει αντιληπτό ότι η δυστυχία (που μπορεί να οδηγήσει στην παράνοια ή και στην αυτοχειρία) είναι το εκλεκτότερο καύσιμο στη μηχανή της φρενήρους οικονομικής ανάπτυξης των ευδαιμονούντων ευαρίθμων: είναι η πλέον εκρηκτική βιομάζα που κινεί δαιμονισμένα τα έμβολα της παραγωγής, είναι το “ανθρωποκαύσιμο”…