Ο Λόρδος Μπάιρον ή Βύρωνας όπως καθιερώθηκε να τον λέμε στη χώρα μας, υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους φιλέλληνες. Αριστοκράτης, μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου και ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του ρομαντισμού. Η αγάπη του όμως για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό τον έκανε να παρατήσει την πολυτέλεια μέσα στην οποία ζούσε και να έρθει στη χώρα μας να αγωνιστεί εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πέθανε στις 19 Απριλίου του 1824 μαχόμενος στο Μεσολόγγι. Ας δούμε την υποδοχή που του επιφύλαξαν οι αγωνιστές του Μεσολογγίου και τι σήμαινε για τον ίδιο τον Λόρδο Μπάιρον η Επανάσταση του 1821 μέσα από τα μάτια του Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού, υπασπιστή του Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας» υπό Ιακωβάκη Ρίζο Νερουλό και Ιωάννη Καποδίστρια, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός:
«Ο Μπάιρον έφτασε στο Μεσολόγγι. Τα μέλη της διοικούσας επιτροπής τον υποδέχτηκαν μπροστά από δύο χιλιάδες παρατεταγμένους στρατιώτες. Το πυροβολικό του οχυρού ανήγγειλε με χαρούμενες ομοβροντίες την άφιξη του μεγάλου ανδρός. Όλοι οι κάτοικοι έσπευσαν στην ακτή να τον υποδεχτούν με επευφημίες. Μόλις μπήκε στην πόλη ανέβηκε στο κτήριο της διοικούσας επιτροπής όπου τον προσφώνησε ο Πορφύριος, αρχιεπίσκοπος Άρτας, Ναυπάκτου και Αιτωλίας, συνοδευόμενος από όλα τα μέλη του κλήρου. Τα πρώτα λόγια του Μπάιρον ήταν: «Πού είναι ο αδελφός του νέου αυτού Λεωνίδα;». Ο Κωνσταντίνος Μπότσαρης, νέος, ψηλός, καλοκαμωμένος άνδρας, παρουσιάστηκε αμέσως μπροστά του και ο Μπάιρον του είπε: «Ευτυχή θνητέ! Είσαι αδελφός ενός ήρωα που το όνομά του θα μείνει αθάνατο στους αιώνες!». Ύστερα, βλέποντας το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί από το κτήριο, πλησίασε στο παράθυρο και είπε: «Έλληνες! Κοντά σας βρίσκεται ένας Άγγλος που ποτέ δεν σταμάτησε να μελετά την αρχαία Ελλάδα και να σκέπτεται τη νέα Ελλάδα· ένας Άγγλος ανέκαθεν ταγμένος στην αναζήτηση της ελευθερίας, για την οποία σήμερα εσείς τόσες ηρωικές προσπάθειες κάνετε. Είμαι ευγνώμων για τα συναισθήματα που εκφράζετε. Σε λίγο θα με δείτε ανάμεσα στις φάλαγγες των πολεμιστών σας για να νικήσω ή να πεθάνω μαζί σας».
Έναν μήνα αργότερα η κυβέρνηση απέστειλε αντιπροσωπεία επιφορτισμένη να του προσφέρει ένα σπαθί και το έγγραφο με το οποίο τον πολιτογραφούσε Έλληνα· συγχρόνως η πόλη του Μεσολογγίου τον ενέγραψε στα μητρώα της. Ετοίμασαν επίσημη τελετή για να εορτάσουν το γεγονός· η ημερομηνία της τελετής καθορίστηκε εκ των προτέρων· με εγκύκλιες επιστολές εκλήθησαν να παραστούν όλοι οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών· περισσότεροι από είκοσι χιλιάδες άνθρωποι έφτασαν στο Μεσολόγγι. Με ελληνική στολή και συνοδευόμενος από όλους τους στρατιωτικούς που τον λάτρευαν, ο Μπάιρον μετέβη στην εκκλησία όπου ο αρχιεπίσκοπος Πορφύριος και ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ, ο μάρτυρας της πίστης και της πατρίδας, τον δέχτηκαν στον νάρθηκα του ναού περιβεβλημένοι τα ιερά τους άμφια· μετά τη λήξη της λειτουργίας του προσέφεραν το σπαθί και το πιστοποιητικό με το οποίο αναγνωριζόταν Έλληνας πολίτης. Ο Μπάιρον ζήτησε το σπαθί να αφιερωθεί αρχικώς στον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη. Αμέσως όλη η συνοδεία του και ένα τεράστιο πλήθος τον μετέφεραν από την εκκλησία στον στολισμένο με πολύτιμα μάρμαρα τάφο του Μάρκου Μπότσαρη με έξοδα του ποιητή».