“Όποιος έχει πρόβλημα μαζί μου, σχεδόν πάντα έχει αδιάγνωστο πρόβλημα με τον εαυτό του”
Κ. Μούσσας: Να αρχίσω με μια παρατήρηση: κατά κάποιο τρόπο είμαστε συνάδελφοι, αφού υπήρξατε φοιτητής Ιατρικής και μάλιστα στο ΑΠΘ. Ποια είναι σχέση σας με την ιατρική σήμερα και αν υπάρχουν στοιχεία από αυτή στο έργο σας ή στη μέθοδο γραφής των βιβλίων σας;
Α. Κορτώ: Η ιατρική μου έχει προσφέρει τη γνώση του σώματος, και τη γλώσσα του, κι ως εκ τούτου τα βιβλία μου έχουν έντονο το σωματικό στοιχείο – οι διακυμάνσεις στον ψυχισμό των χαρακτήρων καθρεφτίζεται συχνά στη σάρκα τους.
Κ. Μούσσας: Το έργο σας συχνά αγγίζει θέματα όπως η ψυχική υγεία, η οικογένεια και η σεξουαλική ταυτότητα. Μετά από τις σκοτεινές προσωπικές σας στιγμές, νιώθετε ότι επιτέλους βγήκατε στο φως;
Α. Κορτώ: Ο αγώνας για τη νορμοθυμία ήταν σταδιακός και πολυετής. Τα βιβλία μου συχνά τον περιέχουν με κάποιον τρόπο. Αλλά δεν γράφω ποτέ έχοντας στο μυαλό μου μια θεματική – μόνο μια ιστορία. Απ’ αυτήν ξεκινούν όλα.
Διαβάστε επίσης:
Κ. Μούσσας: Στα βιβλία σας υπάρχει πάντα μια έντονη παρουσία της μητρικής φιγούρας, με κορυφαίο το «Βιβλίο της Κατερίνας», από όπου προέκυψε και το θεατρικό «Κατερίνα», που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης. Θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο σχετικά. Κι από την άλλη έχετε παρουσιάσει το συγκλονιστικό βιβλίο «Η καρδιά του πατέρα μου». Θα ήθελα να μας μιλήσετε για αυτή τη σχέση γονέα- παιδιού κι αν έχετε ποτέ σκεφτεί να γίνεται πατέρας.
Α. Κορτώ: Η σχέση μου με τη μητέρα μου υπήρξε καθοριστική με πολλούς τρόπους. Μου έμαθε τι θα πει αγάπη και τι θα πει πόνος, μου έδειξε τον κίνδυνο της μοναξιάς και της επιθυμίας για λήθη. Ο πατέρας μου ήταν ύστερη ανακάλυψη, τρόπον τινά. Μόνον αφότου ενηλικιώθηκα άρχισα να τον βλέπω ως ολοκληρωμένο άνθρωπο, με αισθήματα που αγνοούσα. Ως προς τη δική μου σχέση με την πατρότητα, έχει καλυφθεί πλήρως απ’ τον Τζέρι – τον λατρεύω σαν παιδί μου, σαν σάρκα της σάρκας μου.
Κ. Μούσσας: Πριν ένα χρόνο παντρευτήκατε στην Αθήνα, τον σύντροφό σας τον Τάσο, για τον οποίο έχετε πει ότι ήταν ο λόγος που κρατηθήκατε στη ζωή. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα έχει κάνει βήματα -ουσιαστικά και όχι μόνο νομικά-για την κατοχύρωση και αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών;
Α. Κορτώ: Έχουν γίνει σημαντικά βήματα, αλλά πρέπει να γίνουν κι άλλα. Πρωτίστως στη διαφώτιση της κοινωνίας. Πρέπει το σχολείο να εφοδιάζει τα παιδιά με άμυνες ενάντια στο μίσος και τον φόβο του διαφορετικού. Αλλά σε σύγκριση με το σήμερα, τα εφηβικά μου χρόνια φαντάζουν μεσαιωνικά.
Διαβάστε επίσης:
Κ. Μούσσας: Και να περάσουμε στο τελευταίο σας βιβλίο, που προκάλεσε αμέσως αίσθηση: «Της Χούντας το πουλί». Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε ένα μυθιστόρημα με φόντο τη Χούντα; «Το πουλί», παραπέμπει προφανώς στο σύμβολο της Χούντας. Πώς λειτουργεί ο τίτλος μέσα στην αφήγηση;
Α. Κορτώ: Ο τίτλος είναι λογοπαίγνιο, αν κι η σημασία του αποκαλύπτεται νωρίς. Όπως κάθε ελεύθερος άνθρωπος, αποστρέφομαι τον φασισμό και τους τυράννους – όπως γράφω κάπου μες στο βιβλίο, η φύση τους είναι να πατιούνται χάμω. Οπότε το μυθιστόρημα είναι μια φαρσική εκδίκηση, μια ελαφρώς παλαβή ματιά στον ζόφο της επταετίας.
Κ. Μούσσας: Τολμηρό θέμα, ειδικά σε μια εποχή όπου ο πολιτικός αναθεωρητισμός, ο λαϊκισμός και η αυταρχικότητα κερδίζουν έδαφος, από την Ευρώπη ως την Αμερική και την Ασία. Νιώσατε «φόβο», ή είχατε «δεύτερες σκέψεις γράφοντάς το, με δεδομένο ότι ήδη έχετε στοχοποιηθεί για τη σεξουαλική σας ταυτότητα;
Α. Κορτώ: Από έφηβος έχω δεχτεί τόσες επιθέσεις, που έπαψα νωρίς να τους παραχωρώ διαμέρισμα στην ψυχή μου. Γράφω όπως σκέφτομαι – ελεύθερα. Όποιος έχει πρόβλημα μαζί μου, σχεδόν πάντα έχει αδιάγνωστο πρόβλημα με τον εαυτό του. Αλλά δεν είμαι ψυχίατρος του κάθε πικραμένου.
Κ. Μούσσας: Σε παλαιότερη συνέντευξή σας έχετε πει: «Μικρός πίστευα ότι θα πέθαινα νέος, ώστε ακόμα κι αν δεν κατάφερνα τίποτα στη ζωή μου, ο θάνατός μου να έχει μια χρονολογική τραγικότητα», (Το Βήμα, 16/11/2024). Ποια η σχέση σας με τον χρόνο και ποια -τώρα πλέον- με το Θάνατο; Και επιπλέον: νιώθετε ότι έχετε πετύχει όσα ονειρευόσασταν;
Α. Κορτώ: Το ότι ζω απ’ τα βιβλία μου είναι ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστευα ότι θα εκπληρωνόταν. Όσο για τον χρόνο, είμαι συμφιλιωμένος μαζί του – δεν έχω κι άλλη επιλογή. Ρουφάω την ευτυχία, και δεν αναρωτιέμαι πόσο θα κρατήσει.
Διαβάστε επίσης:
Κ. Μούσσας: Μετάφραση. Άλλος ένας τομέας γραφής στον οποίο έχετε διαπρέψει. Πολλοί συγγραφείς, μεταφραστές, αλλά και άνθρωποι των γραμμάτων έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό από τον Λόγο ενός έργου, -ειδικά ποιητικού-μπορεί να «περάσει» σε μια άλλη γλώσσα. Θα ήθελα την άποψή σας.
Α. Κορτώ: Αν εξαιρέσουμε την ποίηση, που είναι εν πολλοίς αμετάφραστη, η πρόζα μπορεί να αποδοθεί εξαιρετικά, εφόσον ο μεταφραστής διαθέτει γλωσσική επάρκεια και εργάζεται σκληρά.
Κ. Μούσσας: Θέατρο. Ήδη αναφερθήκαμε στο θεατρικό «Κατερίνα». Παρακολουθήσατε φέτος κάποια παράσταση που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση; Ετοιμάζεται κάτι καινούργιο θεατρικό και πόσο αυτό το υπέροχο σύμπαν του θεάτρου επηρέασε το έργο σας;
Α. Κορτώ: Δυστυχώς, για λόγους ψυχικής ευαλωτότητας, δυσκολεύομαι να βρεθώ σε κατάμεστους χώρους.