Αισιόδοξος ότι μπορεί να βρεθεί μια μορφή λύσης για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, όπως την αντιλαμβάνεται η βρετανική πλευρά – δηλαδή μέσω δανεισμού ή ανταλλαγής εκθεμάτων – εμφανίστηκε ο πρόεδρος του Βρετανικού Μουσείου, Τζορτζ Όσμπορν. Σε συνέντευξή του στους Times, άφησε να εννοηθεί ότι, παρά τις δυσκολίες που συσσωρεύονται εδώ και δύο αιώνες, εξακολουθεί να βλέπει περιθώρια συνεννόησης με την Ελλάδα.
Το χιουμοριστικό σχόλιο του δημοσιογράφου
Ο δημοσιογράφος των Times τον ρώτησε με χιούμορ:
«Πριν από μερικά χρόνια είχα γράψει ότι αν τα Γλυπτά επέστρεφαν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της ζωής μου, θα έτρωγα ένα αντίτυπο των Times. Ευτυχώς», προσθέτει, «αυτή η περίεργη πράξη αυτοτιμωρίας φαίνεται πως δεν θα συμβεί, έτσι δεν είναι;»
Το σχόλιο αυτό αξιοποιήθηκε ως αφετηρία για να αποτυπωθεί η εκτίμηση ότι η οριστική επιστροφή των Γλυπτών δεν φαίνεται ορατή στον άμεσο χρονικό ορίζοντα, τουλάχιστον όπως εξελίσσεται σήμερα η συζήτηση.
«Το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα εδώ και 200 χρόνια»
Στην ερώτηση αυτή, ο Τζορτζ Όσμπορν απάντησε:
«Πάντα έλεγα ότι αυτό είναι το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα του μουσείου εδώ και 200 χρόνια. Πρέπει λοιπόν να έχεις λίγη ταπεινότητα όταν έρχεσαι και λες ότι θα το λύσεις».
Παρά τη διαπίστωση της πολύπλοκης και ιστορικά φορτισμένης φύσης του ζητήματος, ο πρόεδρος του Βρετανικού Μουσείου ξεκαθάρισε ότι δεν εγκαταλείπει την ελπίδα για μια συμφωνία που θα μπορεί να σταθεί πολιτικά και νομικά και για τις δύο πλευρές.
«Σημείο σύγκλισης» ανάμεσα σε Λονδίνο και Αθήνα
Ο Όσμπορν τόνισε:
«Είμαι ακόμα αρκετά αισιόδοξος. Αν όλοι προσεγγίσουμε το πρόβλημα με ανοιχτά μυαλά, υπάρχει ένα σημείο σύγκλισης που ικανοποιεί τις απολύτως κατανοητές απαιτήσεις του ελληνικού κράτους, αλλά και τις δικές μας ανάγκες και τους νόμους μας. Κι αν το καταφέρουμε, θα έχουμε την ευκαιρία να φέρουμε εδώ μερικά υπέροχα αντικείμενα».
Με τη φράση αυτή αφήνει να εννοηθεί ότι μια συμφωνία δανεισμού ή ανταλλαγής θα μπορούσε, κατά τη βρετανική προσέγγιση, να συνδυάσει:
την ικανοποίηση των ελληνικών αιτημάτων σε ένα βαθμό,
με τη διατήρηση της νομικής και θεσμικής θέσης του Βρετανικού Μουσείου,
και την προοπτική να εκτεθούν στο Λονδίνο «υπέροχα αντικείμενα» από την Ελλάδα ως αντιστάθμισμα.
Παρότι δεν μίλησε για οριστική επιστροφή, ο Όσμπορν επιχείρησε να προβάλει την εικόνα ενός «ρεαλιστικού συμβιβασμού», ο οποίος –κατά τη δική του οπτική– θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κοινά αποδεκτή λύση για τα Γλυπτά του Παρθενώνα.
