Η Κριτική του Μεταπολέμου συγκεντρώνει αιχμηρά κριτικά κείμενα του Ρένου Αποστολίδη, γραμμένα κατά την πρώτη περίοδο του περιοδικού Νέα Ελληνικά, που κυκλοφόρησε από το 1952 έως το 1959. Σ’ αυτά τα χρόνια ο Αποστολίδης παρακολουθεί την Ελλάδα να παλεύει να ανασυγκροτηθεί μετά τον Πόλεμο και τον Εμφύλιο και απαντά με λόγο άτεγκτο, απέναντι σε κάθε μορφή πνευματικής στασιμότητας. Κρίνει αμείλικτα το εκπαιδευτικό κατεστημένο, την απονεκρωτική λειτουργία των θεσμών, τη μετριότητα της δημόσιας ζωής και τη συμβιβασμένη λογοτεχνία της εποχής.
Η λεγόμενη «Γενιά του ’30» ( Βενέζης, ο Θεοτοκάς και ο Καραγάτσης κ.α) – γίνεται για εκείνον σύμβολο μιας δημιουργικής και ηθικής ανεπάρκειας που δεν μπορεί να εμπνεύσει τη μεταπολεμική ανανέωση.
Μακριά από κομματικές γραμμές, ο Ρένος υπερασπίζεται ένα μόνο κριτήριο: την υψηλή ποιότητα και την αλήθεια.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, ο λόγος του παραμένει επίκαιρος (και πάντα θα μένει), γιατί λέει τα πράγματα χωρίς φόβο, χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς διάθεση να γίνει αρεστός. Γιατί θυμίζει ότι η κριτική δεν υπάρχει για να μας παρηγορεί, αλλά για να μας ξυπνά. Και γιατί μας προκαλεί να μην αποδεχόμαστε μετριότητες ούτε στη λογοτεχνία ούτε στην κοινωνία. Μίλα χωρίς να λογαριάζει ποιον θα ενοχλήσει πάντα με Λόγο.
Ο Ρένος διαβάζεται σήμερα για τον ίδιο λόγο που σόκαρε τότε: επειδή απαιτεί καθαρότητα, συνέπεια και πνευματικό θάρρος – αρετές που παραμένουν αναγκαίες.