Ο Οθέλλος του Σαίξπηρ δεν είναι απλώς ένα έργο για τη ζήλια.
Είναι μια μελέτη πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στην αμφιβολία. Ο ήρωας μας δεν καταρρέει επειδή αγαπά υπερβολικά, αλλά επειδή παύει να εμπιστεύεται – πρώτα από όλους τον εαυτό του και έπειτα τους άλλους.
Ο Ιάγος δεν λειτουργεί ως παραδοσιακός «κακός». Κατασκευάζει ψέματα και αρκείται στο να υπονομεύσει τη βεβαιότητα. Και όταν αυτή χαθεί, η λογική διαλύεται, η αγάπη μετατρέπεται σε μίσος και η τραγωδία γίνεται αναπόφευκτη.
Η δύναμη του έργου βρίσκεται στην άρτια λογοτεχνική του δομή: κάθε σκηνή χτίζει σταδιακά την ένταση, κάθε λέξη υπηρετεί την ψυχολογική κατάρρευση του ήρωα. Τίποτα δεν είναι περιττό. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ο Οθέλλος παραμένει και θα παραμένει διαχρονικός γιατί δεν μιλά για έναν άνθρωπο του παρελθόντος, αλλά για έναν εσωτερικό μηχανισμό που επαναλαμβάνεται διαρκώς: την ευκολία με την οποία ο άνθρωπος χειραγωγείται (ιδιαίτερα όταν φοβηθεί).
Γι’ αυτό αξίζει να διαβαστεί.
Όχι μόνο ως τραγωδία, αλλά ως ένας εσωτερικός καθρέφτης.