Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν έχει προσφέρει στη Ρωσία και την Κίνα μια σημαντική ευκαιρία. Τόσο η Μόσχα όσο και το Πεκίνο βλέπουν τη σύγκρουση ως ευκαιρία να υπονομεύσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και αλλού. Και οι δύο επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τον πόλεμο για να αποδυναμώσουν τις ΗΠΑ, να συγκεντρώσουν πληροφορίες για τα αμερικανικά στρατιωτικά συστήματα και να υπονομεύσουν την τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Και οι δύο βλέπουν μια ευρεία ποικιλία πιθανών επιλογών για να το επιτύχουν αυτό, διπλωματικών και στρατιωτικών, φανερών και μυστικών. Και μέχρι στιγμής, και οι δύο χώρες επιτυγχάνουν τον στόχο τους.
Το τέλμα στο οποίο έχουν περιπέσει οι ρωσικές δυνάμεις στην Ουκρανία αποτελεί πρότυπο για το είδος της ζημίας που η Μόσχα και το Πεκίνο ελπίζουν να προκαλέσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει το Κίεβο Η κυβέρνηση Μπάιντεν είδε επίσης τη στήριξη της Ουκρανίας ως έναν τρόπο να επιβεβαιώσει τη θέση της Ουάσιγκτον ως ηγέτη μιας διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες. Το αμερικανικό αφήγημα ότι η Ρωσία είχε ξεκινήσει έναν πόλεμο επιθετικότητας στην Ουκρανία, σε συνδυασμό με τον φόβο ότι μια ενθαρρυνμένη Μόσχα θα εμπλακεί ξανά σε εδαφικές κατακτήσεις στο μέλλον, επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να συγκεντρώσουν δυνάμεις με παρόμοια νοοτροπία για να βοηθήσουν στην απομόνωση της Ρωσίας.
Στο Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα βλέπουν τη δυνατότητα να αντιστρέψουν την κατάσταση εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Και οι δύο χώρες πιστεύουν ότι μια αμερικανική κυβέρνηση εμπλεκόμενη σε ατέρμονους πολέμους στη Μέση Ανατολή θα τους δημιουργούσε πολύ λιγότερα προβλήματα. Πράγματι, η διεθνής θέση της Κίνας βελτιώθηκε σημαντικά τα 20 χρόνια μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν απορροφημένες από τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Όπως σημείωσε εύστοχα ο Ινδός υπουργός Εξωτερικών Σ. Τζαϊσάνκαρ: «Για δύο δεκαετίες, η Κίνα κέρδιζε χωρίς να πολεμά [στη Μέση Ανατολή], ενώ οι ΗΠΑ πολεμούσαν χωρίς να κερδίζουν».
Η Μόσχα και το Πεκίνο θέλουν τώρα να καρπωθούν τα οφέλη της εμπλοκής της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι έχουν κάθε συμφέρον να βυθίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν πόλεμο χαμηλής έντασης που καταναλώνει τους πόρους των ΗΠΑ και υπονομεύει τη διεθνή τους θέση. Και οι δύο χώρες διαθέτουν τα εργαλεία για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο μέσω της υποστήριξής τους προς το Ιράν.
Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η Ρωσία και η Κίνα έχουν παράσχει στο Ιράν εικόνες και πληροφορίες από ηλεκτρονική κατασκοπεία, προκειμένου να το βοηθήσουν τόσο στον εντοπισμό στόχων όσο και στην εκτίμηση των ζημιών. Η Ρωσία και η Κίνα παρακολουθούν επίσης τις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, μελετώντας τον αμερικανικό στρατό μέσω του πολέμου στο Ιράν, ακριβώς όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες αξιολογούν τον ρωσικό στρατό μέσω του πολέμου στην Ουκρανία. . Παρά την δολοφονία ιρανών ηγετών και τη σφοδρή επίθεση εναντίον ιρανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, οτιδήποτε μοιάζει με νίκη έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αόριστο.
Ο πόλεμος έχει ωφελήσει τη Ρωσία με διάφορους τρόπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει άρει τις κυρώσεις επί του ρωσικού πετρελαίου, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, δημιουργώντας έτσι ένα απροσδόκητο οικονομικό κέρδος για τη Μόσχα. Επιπλέον, το ιρανικό drone «Shahed» έχει αποδειχθεί ανθεκτικό έναντι των αμερικανικών αμυντικών συστημάτων, χάρη στα διδάγματα που αντλήθηκαν από την εμπειρία της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης. Η Μόσχα έχει αναβαθμίσει τον αρχικό ιρανικό σχεδιασμό του drone, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητά του για τη δική της εκστρατεία, και αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Ευρώπης αναφέρουν ότι τώρα μοιράζεται λεπτομέρειες σχετικά με αυτές τις βελτιώσεις με την Τεχεράνη, ενισχύοντας τη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.
Οι βαθιές επιφυλάξεις της Ευρώπης σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν (τον οποίο αρκετές ευρωπαϊκές χώρες χαρακτήρισαν κατηγορηματικά παράνομο), που επιδεινώθηκαν από την ανησυχητική απειλή του Τραμπ στις 7 Απριλίου ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», θα αφήσουν ένα μόνιμο σημάδι στη διατλαντική συμμαχία – δίνοντας σε ορισμένους Ευρωπαίους ηγέτες ένα πρόσχημα για να απορρίψουν την ηθική ηγεσία των ΗΠΑ τώρα και στο μέλλον. Η Ευρώπη μπορεί να ενωθεί για να αντισταθεί στη Ρωσία τα επόμενα χρόνια, αλλά η σύνδεσή της με τη μεγαλύτερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη του κόσμου δεν θα είναι ποτέ ξανά τόσο στενή όσο ήταν κάποτε. Στα μάτια της Ρωσίας, ένας παρατεταμένος πόλεμος στο Ιράν θα εντείνει μόνο τις εντάσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης και θα εδραιώσει αυτή την τάση.
Ο πόλεμος δεν έχει προσφέρει στην Κίνα το είδος της απροσδόκητης άνθησης που έχει προσφέρει στη Ρωσία —ακόμη και αν ο ενεργειακός κλονισμός που προκάλεσε ο πόλεμος έχει οδηγήσει πολλά κράτη να δείξουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον τομέα της ενέργειας χωρίς εκπομπές άνθρακα της Κίνας. Από οικονομική άποψη, η Κίνα έχει επικεντρωθεί στην αποφυγή των δυσχερειών. Προβλέποντας εδώ και χρόνια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να επιδιώξουν να εμποδίσουν την πρόσβασή της στο πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, έχει πραγματοποιήσει από καιρό στρατηγικές επενδύσεις στην περιοχή, προκειμένου να προστατευθεί από πιθανές αναταραχές εκεί. Έχει δημιουργήσει μεγάλα αποθέματα πετρελαίου, μετριάζοντας τις επιπτώσεις των υψηλότερων τιμών. Έχει ηλεκτροδοτήσει μεγάλο μέρος της οικονομίας της, συμπεριλαμβανομένου του περισσότερου από το ήμισυ του νέου στόλου αυτοκινήτων της, μειώνοντας την εξάρτησή της από το εισαγόμενο πετρέλαιο. Έχει επίσης ενισχύσει την ικανότητά της να παράγει πετροχημικά από άνθρακα, απελευθερώνοντάς την περαιτέρω από τους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής.
Τα οφέλη για την Κίνα από τη σύγκρουση με το Ιράν είναι κυρίως πολιτικά και διπλωματικά. Η Κίνα έχει επιμελώς παρουσιάσει τον εαυτό της ως υπεύθυνη παγκόσμια δύναμη, ωθώντας όλες τις πλευρές προς τη διαπραγμάτευση και την επίλυση. Οι δηλώσεις της ήταν μετρημένες και η διπλωματία της σίγουρη. Καθώς τα ευρωπαϊκά και ασιατικά κράτη ταράζονταν από τις απρόβλεπτες κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, η Κίνα υιοθέτησε τον τόνο και τη γλώσσα της παραδοσιακής διπλωματίας, προς ανακούφιση πολλών.
Η Κίνα προβάλλει όλο και περισσότερο στους συμμάχους των ΗΠΑ τον εαυτό της ως έναν ψύχραιμο εταίρο για την ειρήνη, αξιοποιώντας την επιτυχία της πριν από τρία χρόνια, όταν προήδρευσε μιας προσέγγισης μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας. Στην τρέχουσα σύγκρουση, ώθησε τον στενό εταίρο της, το Πακιστάν, να μεσολαβήσει για μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, αποδεικνύοντας την αξιοπιστία της ως παγκόσμιας ενδιαφερόμενης πλευράς, σε μια εποχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριφέρονται σαν μια ασταθής ηγεμονική δύναμη.
Η Κίνα έχει παράσχει στο Ιράν στρατιωτική βοήθεια, συμπεριλαμβανομένων χημικών συστατικών για τους βαλλιστικούς πυραύλους στερεού καυσίμου, και ενδέχεται τώρα να προχωρήσει στην ενίσχυση της υποστήριξής της παρέχοντας προηγμένα συστήματα ραντάρ και υπερηχητικούς πυραύλους κρουζ κατά πλοίων. Παρόλα αυτά, παρουσιάζεται στις δυνάμεις της Μέσης Ανατολής ως αποστασιοποιημένη από τις συγκρούσεις της περιοχής και ως εναλλακτική λύση έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες γίνονται όλο και λιγότερο αξιόπιστες. Για τις χώρες που επιδιώκουν να εξισορροπήσουν τις σχέσεις τους προκειμένου να μειώσουν τον κίνδυνο, η Κίνα φαίνεται να αποτελεί έναν εξαιρετικά καλό εταίρο.
Ίσως όμως η πιο καταστροφική συνέπεια του πολέμου στο Ιράν, και το σημαντικότερο όφελος για τη Ρωσία και την Κίνα, είναι ο τρόπος με τον οποίο υπονομεύει την ιδέα μιας διεθνούς τάξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να αυτοπαρουσιάζονται ως «ηγέτης του ελεύθερου κόσμου» στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου, η οικοδόμηση και η επέκταση αυτής της τάξης αποτελούσε βασική προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Επανειλημμένα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πρόθυμες να δείξουν δυσανάλογη γενναιοδωρία προς τους συμμάχους και τους εταίρους τους σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους. Το έκαναν αυτό με την πεποίθηση ότι ένας πιο στενά συνδεδεμένος κόσμος ομοϊδεατών δυνάμεων θα ενίσχυε την ευημερία και την οικονομική ολοκλήρωση, θα μείωνε την πιθανότητα διακρατικών πολέμων και θα απέφερε οφέλη που θα υπερέβαιναν κατά πολύ οποιαδήποτε επένδυση είχε γίνει.
Ήταν η τάση για τη δημιουργία και την επέκταση αυτών των συμμαχιών που ώθησε την κυβέρνηση του Τζορτζ Χ. Γ. Μπους να ηγηθεί μιας συμμαχίας 41 χωρών, η οποία εκδίωξε το Ιράκ από το Κουβέιτ το 1991. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Γ. Μπους ακολούθησε το παράδειγμά του, οργανώνοντας μια συμμαχία 51 χωρών για να εκδιώξει τους Ταλιμπάν από την εξουσία στο Αφγανιστάν το 2001. Ο διάδοχός του, Μπαράκ Ομπάμα, ένωσε αργότερα 85 χώρες στην Παγκόσμια Συμμαχία για την Καταπολέμηση του ISIS (Ισλαμικό Κράτος), σε μια διαδικασία που ξεκίνησε το 2014.
Συμμαχικά εγχειρήματα όπως αυτά είναι ανάθεμα για τη Μόσχα και το Πεκίνο. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι δεν αντιτίθενται μόνο στο ΝΑΤΟ. Αυτό που δεν τους αρέσει είναι η γενική ιδέα των έτοιμων συμμαχιών με νομικές δεσμεύσεις για αμοιβαία άμυνα. Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα είναι ισχυρές χώρες χωρίς συμμάχους. Προτιμούν έντονα έναν πιο κατακερματισμένο κόσμο διμερών σχέσεων, στον οποίο μπορούν να είναι ανεξάρτητες και κυρίαρχες δυνάμεις. Πιστεύουν ότι ένας κόσμος συμμαχιών τους θέτει πάντα σε μειονεκτική θέση σε οποιαδήποτε σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς οι σύμμαχοί τους θα είναι σε θέση να τους βλάψουν με τρόπους που οι εταίροι τους, όπως είναι, δεν μπορούν να βλάψουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωστόσο, ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν έχει πλέον υπονομεύσει την αρχή που από καιρό αποτελούσε τη νομιμοποιητική βάση των αμερικανικών συμμαχιών: τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών ως ηγέτη μιας τάξης πραγμάτων βασισμένης σε κανόνες. Εάν η Ουάσιγκτον διατηρεί το δικαίωμα να ξεκινά πολέμους της επιλογής της χωρίς πραγματικές αποδείξεις για επικείμενη απειλή ή άλλη νόμιμη δικαιολογία, δεν μπορεί να αντιταχθεί με αξιοπιστία στην επίθεση της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας ή στην όλο και πιο επιθετική επιδίωξη της Κίνας για ό,τι θεωρεί ζωτικά εθνικά συμφέροντά της.
Επειδή η Ρωσία και η Κίνα έχουν σχέσεις με κράτη γύρω από τον Περσικό Κόλπο, καμία από τις δύο χώρες δεν επιθυμεί να δει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που θα καταστρέψει το Ιράν και θα προκαλέσει διαρκή ζημιά στα κράτη του Κόλπου. Ταυτόχρονα, ένα αποτέλεσμα που θα αφήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σαφώς θριαμβευτικές στην περιοχή θα υπονόμευε τη θέση της Κίνας και της Ρωσίας εκεί. Το καλύτερο αποτέλεσμα για αυτές είναι μια χαμηλής έντασης σύγκρουση που συνεχίζει να καταναλώνει πόρους και την προσοχή των ΗΠΑ, που ανησυχεί μεγάλο μέρος του κόσμου και που καταδεικνύει τα όρια της αμερικανικής δύναμης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα ταίριαζε και στην τρέχουσα ιρανική κυβέρνηση. Οι εξουσίες στην Τεχεράνη πιθανώς υποθέτουν ότι η επίλυση των εντάσεων με τις ΗΠΑ είναι απίθανη. Σε αυτή την περίπτωση, μια σύγκρουση χαμηλής έντασης ή κυκλική σύγκρουση, συνοδευόμενη από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις που επιτρέπουν στο Ιράν να αποσπάσει οικονομικές παραχωρήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες -είτε ρητά μέσω της άρσης των κυρώσεων είτε σιωπηρά μέσω των θαλάσσιων διοδίων– μπορεί να αποτελεί επιτυχία για την ιρανική κυβέρνηση. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε επίσης να προσφέρει στο Ιράν περισσότερη υποστήριξη από τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες επιθυμούν να δουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να βυθίζονται στον Κόλπο και να απομακρύνονται από τις δικές τους γειτονιές.
Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως της έκβασης του πολέμου, αυτό που διαφαίνεται είναι ότι υπάρχει ανακατανομή δυνάμεων και σφαιρών επιρροής, νέοι και παλαιότεροι παίχτες της γεωπολιτικής σκακιέρας ανταγωνίζονται στο παιχνίδι της εξασφάλισης πόρων και ενέργειας.
Το τελικό αποτέλεσμα απέχει πολύ, καθώς οι διεργασίες αυτές είναι χρονοβόρες και ασφαλώς θα πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη τον αστάθμητο παράγοντα.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι κάτι που δεν λαμβάνεται ποτέ υπόψη είναι η βούληση των λαών, παρά (όπως συνέβαινε ανέκαθεν άλλωστε) το συμφέρον των ολίγων.
