staging

Blog

  • Σαφές μήνυμα Σαμαρά: Κριτική στην κυβέρνηση για την παθητική εξωτερική πολιτική – «Η Ελλάδα περιθωριοποιείται»

    Σαφές μήνυμα Σαμαρά: Κριτική στην κυβέρνηση για την παθητική εξωτερική πολιτική – «Η Ελλάδα περιθωριοποιείται»

    Έντονη ήταν η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος με αιχμηρή αρθρογραφία στηλίτευσε την κατεύθυνση που έχει λάβει η εξωτερική πολιτική της παρούσας κυβέρνησης. Με λόγο εστιασμένο στην εθνική στρατηγική και γεωπολιτική θέση της χώρας, ο κ. Σαμαράς κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για «κατευναστική πολιτική χωρίς αντίκρισμα», η οποία — όπως υποστήριξε — έχει οδηγήσει την Ελλάδα σε διεθνή αφάνεια.

    Απουσία αντίδρασης σε κρίσιμες εξελίξεις

    Ο κ. Σαμαράς εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός ότι η Αθήνα δεν αντιδρά επαρκώς στις διεθνείς πρωτοβουλίες που επηρεάζουν άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα. Ανέφερε χαρακτηριστικά την αμυντική προσέγγιση χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία, χωρίς η ελληνική πλευρά να προβάλει στοιχειώδη αντίσταση ή να διεκδικήσει δεσμεύσεις. «Η χώρα εμφανίζεται αμέτοχη τη στιγμή που καθορίζονται νέα δεδομένα ασφαλείας στη Μεσόγειο», σημείωσε.

    Επικρίσεις για τα Βαλκάνια και την Κύπρο

    Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα ζητήματα που αφορούν τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ανέχεται δηλώσεις και πολιτικές ηγετών που αμφισβητούν το ευρωπαϊκό πλαίσιο συμφωνιών αλλά και την ελληνική εδαφική κυριαρχία — τόσο με τις αναφορές στον όρο «Μακεδονία» όσο και με τις επαναλαμβανόμενες αλβανικές προκλήσεις για τους Τσάμηδες. Επίσης, άσκησε κριτική στην αποδυνάμωση του άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και στην αδιαφορία για τη νέα ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο, μετά την εμβάθυνση των σχέσεων Ισραήλ–Κύπρου.

    «Η Ελλάδα σιωπά όταν άλλοι αποφασίζουν για εκείνη»

    Στο κείμενό του, ο Αντώνης Σαμαράς δεν περιορίστηκε σε κριτική σημείων, αλλά μίλησε για συνολική «μετατόπιση της εξωτερικής πολιτικής προς τον ενδοτισμό». Υποστήριξε ότι η τρέχουσα ηγεσία επιλέγει τη σιωπή και την προσαρμοστικότητα, αντί για στρατηγική προβολής εθνικών θέσεων. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η επισήμανσή του ότι η Ελλάδα δεν αντέδρασε ούτε καν στην επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, κάτι που – όπως υποστήριξε – αποτελεί μείζονα διπλωματική αποτυχία.

    Πολιτική διαφοροποίηση εντός της ΝΔ

    Αν και δεν έκανε προσωπικές επιθέσεις, η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού αφήνει σαφείς αιχμές για την ηγεσία Μητσοτάκη και εγείρει ερωτήματα για την ενότητα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. «Η σημερινή πολιτική δεν εκφράζει τη φυσιογνωμία της παράταξης», τόνισε με νόημα, διαχωρίζοντας εμμέσως τη θέση του από τη στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου.

  • Όταν το κλάμα ενός μωρού σπάει την κανονικότητα

    Όταν το κλάμα ενός μωρού σπάει την κανονικότητα

    Μέσα στον θόρυβο μιας λαϊκής αγοράς στον Άλιμο, το κλάμα ενός μωρού έγινε το πιο
    ηχηρό μήνυμα: κάτι δεν πήγαινε καλά. Το βρέφος εντοπίστηκε εγκαταλελειμμένο,
    κλεισμένο σε σακούλα σκουπιδιών δίπλα σε κάδο. Είχε προηγηθεί καταγγελία αρπαγής
    από την 43χρονη γιαγιά του, η οποία ανέφερε ότι άγνωστος άνδρας τής απέσπασε το
    παιδί με πρόσχημα ότι θα της αγόραζε πάνες. Οι αρχές κινητοποιήθηκαν άμεσα και
    τελικά το παιδί εντοπίστηκε σώο λίγες ώρες αργότερα, χάρη στην παρατηρητικότητα
    ενός περαστικού που άκουσε το κλάμα του.
    Ο άνδρας που φέρεται να εγκατέλειψε το βρέφος συνελήφθη λίγο αργότερα. Πρόκειται
    για έναν 47χρονο Ρομά, που είχε απασχολήσει ξανά τις αρχές. Οι έρευνες συνεχίζονται,
    με τις Αρχές να εξετάζουν το ενδεχόμενο το περιστατικό να συνδέεται με κύκλωμα
    αγοραπωλησίας βρεφών ή να σχετίζεται με οικογενειακές διαμάχες.
    Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς ένα «παρά λίγο έγκλημα». Είναι ένα καθρέφτισμα της
    κοινωνίας και των κενών της — αλλά και μια πύλη για να δούμε το περιστατικό μέσα
    από ψυχολογική και κοινωνική ματιά.


    Τι συμβαίνει στην ψυχή ενός μωρού που βιώνει εγκατάλειψη;
    Ένα βρέφος βασίζεται στην αίσθηση ασφάλειας που του προσφέρει η παρουσία ενός
    φροντιστή. Όταν αυτή η σταθερά διαρρηγνύεται, το σώμα του αντιδρά με έντονο
    άγχος. Αν και δεν μπορεί να επεξεργαστεί συνειδητά την εμπειρία, η συναισθηματική
    μνήμη καταγράφει την αίσθηση του φόβου και της μοναξιάς.
    Η αναπτυξιακή ψυχολογία αναγνωρίζει ότι τέτοιες πρώιμες τραυματικές εμπειρίες,
    όπως η απότομη αποκοπή από τη φροντίδα και η έκθεση σε απειλή, μπορεί να
    διαταράξουν τη θεμελιώδη αίσθηση εμπιστοσύνης που πρέπει να αναπτύσσει ένα
    παιδί. Το κλάμα του μωρού εκείνο το μεσημέρι δεν ήταν μόνο έκφραση ανάγκης· ήταν
    κραυγή επιβίωσης.


    Ο κοινωνικός καθρέφτης: Στερεότυπα, αποστασιοποίηση και πραγματικές αιτίες
    Το περιστατικό δεν συνέβη στο περιθώριο. Έγινε σε δημόσιο χώρο, γεμάτο ανθρώπους.
    Αυτό γεννά ερωτήματα για το πώς αντιδρούμε ως κοινωνία όταν βλέπουμε κάτι
    ασυνήθιστο, όταν διαισθανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά. Ενίοτε, η αποστασιοποίηση,
    ο φόβος ανάμειξης και η λογική «δεν είναι δουλειά μου» κυριαρχούν.
    Επιπλέον, όταν έγινε γνωστό ότι ο φερόμενος δράστης είναι Ρομά, οι προκαταλήψεις
    φούντωσαν. Το να γενικεύουμε όμως μια πράξη και να την αποδίδουμε σε ολόκληρη
    ομάδα ανθρώπων είναι ένα κοινωνικό αντανακλαστικό που συσκοτίζει τις αιτίες.
    Φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, έλλειψη πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και
    παιδείας, είναι συνθήκες που επηρεάζουν τις πράξεις και τις επιλογές των ανθρώπων.

    Αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη. Αλλά τη συμπληρώνει με κατανόηση. Δεν υπάρχει
    «κοινωνική δικαιολογία» για την εγκατάλειψη ενός παιδιού. Υπάρχει όμως κοινωνικό
    υπόβαθρο που χρειάζεται ανάλυση, όχι απόρριψη.

    Τι μας μαθαίνει αυτό το περιστατικό;
    Πίσω από κάθε είδηση υπάρχει ένα παιδί, μια οικογένεια, μια κοινωνία. Αυτό το
    περιστατικό μάς υπενθυμίζει ότι η προστασία των παιδιών δεν είναι ατομική υπόθεση.
    Είναι συλλογική ευθύνη. Όταν ένα μωρό σώζεται επειδή κάποιος το άκουσε, μας γεννά
    ελπίδα. Όταν όμως σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί το χειρότερο χωρίς
    να το καταλάβει κανείς, τότε έρχεται η ανησυχία.
    Οι κοινωνίες που σέβονται τα παιδιά, σέβονται πρώτα τον εαυτό τους. Δεν κλείνουν τα
    μάτια όταν κάτι «δεν τους αφορά». Ούτε περιορίζονται σε εύκολες ερμηνείες.
    Αναζητούν, καταλαβαίνουν και προσπαθούν να αλλάξουν.
    Το ερώτημα είναι: εμείς τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε;

  • Ελλάδα – Αίγυπτος: Ενίσχυση συνεργασίας σε έρευνα και διάσωση με σφραγίδα Βουλής

    Ελλάδα – Αίγυπτος: Ενίσχυση συνεργασίας σε έρευνα και διάσωση με σφραγίδα Βουλής

    Με ευρεία κοινοβουλευτική υποστήριξη και χωρίς καμία αρνητική ψήφο, εγκρίθηκε από την Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής το νομοσχέδιο του Υπουργείου Άμυνας που αφορά την κύρωση του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Το Μνημόνιο αφορά τη συνεργασία των δύο χωρών στους τομείς της αεροναυτικής και ναυτικής έρευνας και διάσωσης.

    Την κύρωση του κειμένου υποστήριξαν τα κόμματα της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και οι Σπαρτιάτες. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας επέλεξε τη στάση του «παρών», ενώ τα κόμματα Ελληνική Λύση, Νέα Αριστερά, ΝΙΚΗ και Πλεύση Ελευθερίας επιφυλάχθηκαν να τοποθετηθούν κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια.

    Η έγκριση του Μνημονίου θεωρείται ένα ακόμη βήμα στην εμβάθυνση των διμερών σχέσεων Ελλάδας – Αιγύπτου, σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό πεδίο όπως αυτό της Ανατολικής Μεσογείου.

  • Λευκός Οίκος κατά Moody’s μετά την υποβάθμιση του αμερικανικού αξιόχρεου

    Λευκός Οίκος κατά Moody’s μετά την υποβάθμιση του αμερικανικού αξιόχρεου

    Έντονη ήταν η αντίδραση του Λευκού Οίκου στην είδηση της υποβάθμισης του αξιόχρεου των Ηνωμένων Πολιτειών από τον διεθνή οίκο αξιολόγησης Moody’s, εξέλιξη που προκάλεσε πολιτικές και οικονομικές συζητήσεις στην Ουάσινγκτον.

    Ο διευθυντής επικοινωνίας του Λευκού Οίκου, Στίβεν Τσανγκ, σχολίασε με σκληρή γλώσσα την απόφαση, στρέφοντας τα βέλη του προσωπικά κατά του οικονομολόγου Μαρκ Ζάντι, ο οποίος συνδέεται με τη Moody’s. Μέσω ανάρτησης στην πλατφόρμα X (πρώην Twitter), ο Τσανγκ χαρακτήρισε τον Ζάντι «οπαδό των Δημοκρατικών», υπογραμμίζοντας το παρελθόν του ως σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα και υποστηρικτής της Χίλαρι Κλίντον. Τον κατηγόρησε επιπλέον πως διατηρεί έντονη εχθρότητα απέναντι στον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

    «Κανένας δεν παίρνει την ‘ανάλυσή’ του στα σοβαρά. Έχει αποδειχτεί πως κάνει λάθος ξανά και ξανά», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Τσανγκ, υποβαθμίζοντας τη βαρύτητα της αξιολόγησης.

    Η υποβάθμιση από τη Moody’s ενδέχεται να πυροδοτήσει περαιτέρω αντιπαράθεση μεταξύ των πολιτικών στρατοπέδων στις ΗΠΑ, καθώς πλησιάζει η εκλογική χρονιά του 2026.

  • «Η μάνα μου με μισούσε»: Μια ψυχολογική ανάγνωση της γυναικοκτονίας της Λουίζας Ρίνη από τον γιο της

    «Η μάνα μου με μισούσε»: Μια ψυχολογική ανάγνωση της γυναικοκτονίας της Λουίζας Ρίνη από τον γιο της

    Η Ελλάδα μετρά ακόμη μία γυναικοκτονία. Αυτή τη φορά, όχι από πρώην σύντροφο, όχι
    από σύζυγο, αλλά από γιο. Η Λουίζα Ρίνη, 52 ετών, δολοφονήθηκε από το ίδιο της το παιδί,
    μέσα στο διαμέρισμά τους στη Λάρισα. Το πρόσωπό της έγινε πρωτοσέλιδο. Το όνομά της
    —μιας καθημερινής γυναίκας, μιας μητέρας— έγινε αριθμός σε μια μακριά λίστα. Όμως το
    έγκλημα αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο λόγω της οικογενειακής σχέσης, αλλά και
    γιατί αποκαλύπτει σκοτεινές πτυχές της ψυχολογίας της βίας, της σχέσης εξουσίας και
    εξάρτησης, και της αδυναμίας της κοινωνίας να προλάβει την κατάρρευση.


    Το προφίλ του εγκλήματος: όχι απλώς φόνος, αλλά γυναικοκτονία
    Παρά τη συγγένεια δράστη-θύματος, το φύλο της γυναίκας και η θέση της ως “μητρικής
    αυθεντίας” συνιστούν κομβικά στοιχεία. Η γυναικοκτονία δεν είναι πάντα ερωτικής φύσης.
    Είναι η δολοφονία γυναίκας λόγω του φύλου της — λόγω της θέσης που κατέχει ως
    γυναίκα μέσα σε έναν πατριαρχικά δομημένο μικρόκοσμο εξουσίας. Η μητέρα του φέρεται
    να τον πίεζε να βρει εργασία, να αναλάβει ευθύνες. Για εκείνον, αυτή η πίεση
    φιλτραρίστηκε μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις και συναισθηματική αστάθεια,
    μεταφράστηκε ως «μίσος». Σε μια επικίνδυνη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η
    φροντίδα της μάνας ερμηνεύτηκε ως εχθρότητα, η εξουσία της ως απειλή. Δεν μπορούσε να
    την αντέξει, όχι γιατί ήταν σκληρή, αλλά γιατί δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη σύγκρουση
    μεταξύ εξάρτησης και ανάγκης για αυτονομία.


    Ψυχολογικό πορτρέτο του δράστη:” απομόνωση, θυματοποίηση, απωθημένος
    θυμός
    Ο 21χρονος, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν εσωστρεφής, απομονωμένος, με ξεσπάσματα.
    Ένας νέος άνδρας στην πιο εύθραυστη αναπτυξιακή περίοδο της ζωής του: αυτή της
    μετάβασης στην ενήλικη ταυτότητα. Όταν αυτή η μετάβαση παγιδεύεται σε περιβάλλον
    πίεσης, συγκρούσεων και εσωτερικής δυσφορίας, το άτομο μπορεί να στραφεί σε ακραίες
    μορφές συμπεριφοράς. Ο θυμός, εάν δεν εξωτερικευτεί με υγιείς τρόπους, δεν
    εξαφανίζεται: συσσωρεύεται. Και όταν δεν υπάρχει λέξη για να εκφραστεί, γίνεται μαχαίρι.
    Η έννοια της ματαιωμένης αυτοεικόνας (Baumeister et al., 2000) εξηγεί πώς ένας νέος με
    εύθραυστη αυτοεκτίμηση μπορεί να αντιδράσει με ακραία βία όταν αισθάνεται ότι
    αμφισβητείται ή απορρίπτεται. Αν στο περιβάλλον υπάρχουν επιπλέον ψυχιατρικοί
    παράγοντες (ψυχώσεις, διαταραχές προσωπικότητας, παρανοϊκές ιδέες), τότε η
    πραγματικότητα παραμορφώνεται πλήρως. Η μητέρα παύει να είναι μητέρα και γίνεται
    «εχθρός», «καταπιεστής», «επικίνδυνος άλλος».


    Η δυναμική μητέρας-γιου: ένας φαύλος κύκλος αγάπης και οργής
    Η μητέρα είναι η πρώτη μορφή αγάπης. Και η πρώτη μορφή εξουσίας. Στις δυσλειτουργικές
    οικογένειες, ειδικά όταν απουσιάζει η πατρική φιγούρα ή υπάρχει έντονη σύγκρουση, η
    σχέση αυτή μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Ο νεαρός άνδρας δεν βλέπει πια έναν άνθρωπο — βλέπει την αντανάκλαση της προσωπικής του αποτυχίας, της ανεπάρκειας,
    της ντροπής.

    Γιατί δεν το είδαμε; Η κοινωνική αδράνεια μπροστά στα σημάδια
    Γείτονες μίλησαν για φωνές, για εντάσεις. Κανείς δεν φαντάστηκε το τέλος. Κι όμως, η
    ενδοοικογενειακή βία έχει σημάδια. Η ψυχική αστάθεια έχει δείκτες. Αλλά στις ελληνικές
    κοινωνίες, κυριαρχεί η λογική του «μην ανακατεύεσαι», του «στο σπίτι τους είναι». Έτσι, η
    σιωπή γίνεται συνένοχος.
    Η απουσία επαρκών δομών ψυχικής υγείας, η ελλιπής ενημέρωση, η έλλειψη κουλτούρας
    πρόληψης καταδικάζουν όχι μόνο τα θύματα, αλλά και τους δράστες. Ναι, και τους
    δράστες. Διότι δεν γεννιούνται όλοι βίαιοι. Πολλοί διαμορφώνονται μέσα σε ασφυκτικά
    πλαίσια, χωρίς διέξοδο.
    Η γυναικοκτονία δεν κάνει διακρίσεις
    Η γυναικοκτονία δεν συμβαίνει μόνο μεταξύ ερωτικών συντρόφων. Δεν προϋποθέτει
    ρομαντική ζήλια ή απόρριψη. Συμβαίνει όταν μια γυναίκα τιμωρείται επειδή υπάρχει,
    επειδή μιλά, επειδή ελέγχει, επειδή είναι εκεί. Επειδή για κάποιους άνδρες, η ύπαρξή της
    είναι δυσβάσταχτη. Η Λουίζα Ρίνη δολοφονήθηκε ως γυναίκα. Ως μητέρα που «δεν άντεχε
    άλλο». Ως μορφή εξουσίας που έπρεπε να σβηστεί. Όχι για να σωθεί ο δράστης, αλλά για να
    επιβεβαιώσει το εγώ του. Για να νιώσει «κυρίαρχος», έστω και για λίγα λεπτά.
    Τι πρέπει να αλλάξει: από την εκπαίδευση στην παρέμβαση

    • Υποχρεωτική σεξουαλική αγωγή και εκπαίδευση στις έμφυλες σχέσεις σε όλα τα σχολεία
    • Συστηματικός εντοπισμός και παρακολούθηση ευάλωτων οικογενειών
    • Δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας για νέους ενήλικες
    • Αποστιγματισμός της ψυχοθεραπείας
    • Νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως διακριτού εγκλήματος
      Ποιος σκοτώνει μια μάνα;
      Η ερώτηση καίει. Μα πονάει περισσότερο η απάντηση: σκοτώνει εκείνος που δεν ξέρει
      ποιος είναι, που δεν έμαθε πώς να ζήσει, που δεν βρήκε ποτέ χώρο να ξεσπάσει χωρίς αίμα.
      Η Λουίζα δεν είναι άλλη μια στατιστική. Είναι το τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που δεν
      αφουγκράζεται τα σπασμένα παιδιά της — μέχρι να τα βρει με μαχαίρι στο χέρι. Αν δεν
      δράσουμε τώρα, η επόμενη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μας. Η αδερφή μας. Εμείς.
  • Eurostat: Ήπια ανάπτυξη για την ευρωζώνη στο πρώτο τρίμηνο του 2025

    Eurostat: Ήπια ανάπτυξη για την ευρωζώνη στο πρώτο τρίμηνο του 2025

    Με μέτριους ρυθμούς ξεκίνησε το 2025 για τις οικονομίες της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Eurostat. Η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία καταγράφει αύξηση του εποχικά προσαρμοσμένου ΑΕΠ κατά 0,3% τόσο για την ευρωζώνη όσο και για το σύνολο της ΕΕ, σε σύγκριση με το τέταρτο τρίμηνο του 2024.

    Η επίδοση αυτή δείχνει οριακή ενίσχυση σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, όπου η ανάπτυξη είχε φτάσει το 0,2% για την ευρωζώνη και το 0,4% για την ΕΕ. Σε ετήσια βάση, οι δύο οικονομικές ζώνες διατήρησαν σταθερούς ρυθμούς: το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 1,2% στην ευρωζώνη και κατά 1,4% στην ΕΕ, επιβεβαιώνοντας τη συνεχιζόμενη αλλά συγκρατημένη ανάκαμψη.

    Ανάμεσα στα κράτη μέλη, η Ιρλανδία παρουσίασε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη σε τριμηνιαία βάση με άλμα 3,2%, ενώ την ακολούθησαν η Πολωνία (+0,7%) και η Ισπανία (+0,6%). Παρά τα θετικά πρόσημα, η συνολική εικόνα παραμένει εύθραυστη, με την ευρωπαϊκή οικονομία να κινείται σε ήπιους ρυθμούς και υπό την πίεση διεθνών αβεβαιοτήτων.

  • Κοινό μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς για τα Τέμπη

    Κοινό μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς για τα Τέμπη

    Σε κοινή πορεία για την αντιμετώπιση της υπόθεσης του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη φαίνεται πως προχωρούν ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Νέα Αριστερά, μετά από συνάντηση που είχαν σήμερα οι επικεφαλής τους, Σωκράτης Φάμελλος και Αλέξης Χαρίτσης. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η δικογραφία που έχει διαβιβαστεί στη Βουλή και η ανάγκη ενιαίας κοινοβουλευτικής στάσης απέναντι στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.

    Σύμφωνα με κοινή άτυπη ενημέρωση των δύο κομμάτων, εκφράστηκε η κοινή βούληση για «πλήρη και αμερόληπτη διερεύνηση» όλων των πτυχών της υπόθεσης και την απόδοση ποινικών ευθυνών όπου αυτές αναλογούν, ανεξαρτήτως προσώπων ή αξιωμάτων. Η στάση αυτή, όπως τονίζεται, αποτελεί «υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία, που απαιτεί Δικαιοσύνη και Αλήθεια».

    Οι δύο πρόεδροι τάχθηκαν υπέρ της συγκρότησης ουσιαστικής και θεσμικά θωρακισμένης Προκαταρκτικής Επιτροπής, απορρίπτοντας την προηγούμενη Προανακριτική υπό τον κ. Τριαντόπουλο, την οποία χαρακτηρίζουν ως αντισυνταγματική και νομικά έωλη.

    Η συνεργασία των δύο κοινοβουλευτικών ομάδων θα συνεχιστεί μελετώντας το υλικό της δικογραφίας τις επόμενες ημέρες. Στη συνάντηση συμμετείχαν επίσης ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Διονύσης Καλαματιανός, και ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς, Δημήτρης Τζανακόπουλος.

  • Επίδομα 250€: Πότε, πώς και σε ποιους θα δοθεί

    Επίδομα 250€: Πότε, πώς και σε ποιους θα δοθεί

    Πάνω από 1.100.000 πολίτες στην Ελλάδα αναμένεται να λάβουν από φέτος ένα σταθερό ετήσιο οικονομικό βοήθημα ύψους 250 ευρώ, στο πλαίσιο νέας πρωτοβουλίας κοινωνικής ενίσχυσης της κυβέρνησης. Το ποσό θα καταβάλλεται κάθε Νοέμβριο και απευθύνεται κυρίως σε χαμηλοσυνταξιούχους, ανασφάλιστους υπερήλικες και άτομα με αναπηρία.

    Για να είναι κάποιος δικαιούχος θα πρέπει το ετήσιο εισόδημα να μη ξεπερνά τις 26.000 ευρώ για έγγαμους και τις 14.000 ευρώ για άγαμους, ενώ η συνολική περιουσία δε θα πρέπει να υπερβαίνει τα 300.000 ευρώ και 200.000 ευρώ αντίστοιχα.

    Μια σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση με την εφαρμογή του ίδιου μέτρου το 2023 αφορά το εισοδηματικό όριο από συντάξεις. Το νέο όριο φτάνει πλέον τα 1.167 ευρώ μηνιαίως, έναντι των 700 ευρώ τον μήνα που ίσχυαν προηγουμένως.

    Το έκτακτο βοήθημα θα δοθεί, μεταξύ άλλων, σε περίπου 220.000 άτομα που λαμβάνουν προνοιακά επιδόματα αναπηρίας μέσω ΟΠΕΚΑ και e-ΕΦΚΑ, καθώς και σε περίπου 35.000 ανασφάλιστους υπερήλικες δικαιούχους του ΟΠΕΚΑ.

  • Στις 3 Ιουνίου η ετυμηγορία για τη δίκη της τραγωδίας στο Μάτι

    Στις 3 Ιουνίου η ετυμηγορία για τη δίκη της τραγωδίας στο Μάτι

    Την 3η Ιουνίου αναμένεται η ετυμηγορία του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων για τη δίκη σχετικά με την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι, η οποία σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2018. Η διαδικασία των αγορεύσεων των δικηγόρων στη δίκη σε δεύτερο βαθμό ολοκληρώθηκε πρόσφατα και σύμφωνα με την πρόεδρο του Δικαστηρίου, η απόφαση θα ανακοινωθεί στις 3 Ιουνίου 2025. Η Δικαιοσύνη βρίσκεται σε αγώνα δρόμου με το χρόνο, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος παραγραφής των αδικημάτων. Συγκεκριμένα, τα πλημμελήματα παραγράφονται σε οκτώ έτη. Καθώς τον Ιούλιο του 2025 συμπληρώνονται επτά χρόνια από την τραγωδία στο μάτι, η υπόθεση θα πρέπει έως τον Ιούλιο του 2026 να έχει εξεταστεί και από τον Άρειο Πάγο.

  • Η Τέχνη στην εποχή του Αλγορίθμου

    Η Τέχνη στην εποχή του Αλγορίθμου

    Αποτελεί γεγονός πως τους τελευταίους μήνες τα βιντεάκια και οι αναρτήσεις στις δημοφιλέστερες πλατφόρμες κοινωνικές δικτύωσης (είτε μιλάμε για το Instagram, είτε το TikTok, είτε την επόμενη viral πλατφόρμα που, λογικά, προβλέπεται ότι θα δημιουργηθεί)  επικεντρώνονται στην δημιουργία ψηφιακών εικόνων μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Αρκεί ένα αίτημα στον αλγόριθμο, λίγες λέξεις κοφτές και συνοπτικές, ένα «ζωγράφισε μου» για να δημιουργήσει ό,τι επιθυμεί ο χρήστης, να το αναρτήσει και να νιώσει λίγα δευτερόλεπτα εντυπωσιασμού ή παροδικής χαράς βλέποντας τον εαυτό του και τους αγαπημένους του ως Anime ή ρεαλιστικά textures με έντονη εκφραστικότητα και δυναμικά φωτισμένα περιβάλλοντα. Ο Χαγιάο Μιγιαζάκι, ένας από τους δημιουργούς του Ghibli Style, έχει εκφράσει δημόσια την δυσαρέσκεια του για αυτή τη νέα τάση, λέγοντας χαρακτηριστικά πως: «Είμαι εντελώς αηδιασμένος. Αν πραγματικά θέλετε να φτιάχνετε ανατριχιαστικά πράγματα, μπορείτε να το κάνετε. Εγώ δεν θα ήθελα ποτέ να ενσωματώσω αυτή την τεχνολογία στη δουλειά μου», αλλά μεγάλη ήταν και η αντίδραση του κόσμου θεωρώντας τις δημιουργημένες εικόνες προσβολή προς τον διαπρεπή σκηνοθέτη.

    Το νέο αυτό trend σίγουρα στο άμεσο μέλλον θα έχει αντικατασταθεί από κάποιο άλλο πιο δημοφιλές και ακόμα ίσως πιο επικίνδυνο. Ωστόσο δεν αποτελεί απλώς προσβολή προς τους σκηνοθέτες, τους γραφίστες και τους animators, αλλά άμεση προσβολή προς την Τέχνη. Εύλογα θα αναρωτηθείτε, πώς ακριβώς θα συμβεί αυτό; Περιγράφοντας ιδανικούς συντρόφους, φανταστικά τοπία και ζητώντας προβλέψεις για τον εαυτό μας σε λίγα χρόνια; Ή ζητώντας από την τεχνητή νοημοσύνη να γράψει κείμενα και να επινοήσει ιδέες; Πώς μπορεί αυτή η παγκόσμια τάση για δημιουργία να βλάψει την Τέχνη και τον Πολιτισμό, αντί να τα ενισχύσει αφού ο κόσμος απευθύνεται στις συγκεκριμένες πλατφόρμες για δική του προσωπική ικανοποίηση και βοήθεια; Οι απόψεις διίστανται ακόμα και μεταξύ διεθνώς αναγνωρισμένων καλλιτεχνών. Για παράδειγμα ο γνωστός ηθοποιός, Nicolas Cage, εξέφρασε την άποψη πως η τεχνητή νοημοσύνη υπονομεύει την αλήθεια και την αυθεντικότητα της τέχνης, ενώ η τραγουδίστρια Grimes ανέφερε πως τώρα οι καλλιτέχνες είναι πιο σημαντικοί από ποτέ, με την ίδια να έχει υιοθετήσει την τεχνητή νοημοσύνη στη μουσική της.

    Σαφώς και πάντα υπάρχει ο αντίλαλος της άλλης όψης, τίποτα δεν καθίσταται επικίνδυνο με τη σωστή χρήση, όμως η προσβολή προς τον Πολιτισμό και την Τέχνη είναι κάτι πραγματικό και χρίζει την προσοχή όλων, όχι μόνο όσων βάλλονται μέσω της τεχνητής νοημοσύνης όπως πολύ πρόσφατα ο Μιγιαζάκι, αλλά και των απλών χρηστών που την χρησιμοποιούν αλόγιστα, άκριτα και ανεξελέγκτα. Η δημιουργική σκέψη, προσόν λίγων μόνο ανθρώπων, χάνεται όπως χάνεται και η πρωτοτυπία, το ταλέντο και η ικανότητα. Ποιος ο λόγος να σκεφτούμε όταν τις απαντήσεις τις έχουμε έτοιμες με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού; Και γιατί να δημιουργήσουμε όταν ο κόσμος ενθουσιάζεται με ένα ψέμα φτιαγμένο από Ai και αγνοεί τους πραγματικούς καλλιτέχνες, που παραμένουν στην σκιά όσο αυτό λάμπει και θαμπώνει; Φυσικά δεν είναι μόνο η εικαστική τέχνη που κινδυνεύει, αλλά όλες οι μορφές της όπως η μουσική, το θέατρο, η λογοτεχνία… οτιδήποτε εμπεριέχει την σύλληψη, την επινόηση και καταληκτικά την δημιουργία. Άτομα χωρίς ουσιαστικό καλλιτεχνικό υπόβαθρο ντύνονται με την μάσκα της «αυθεντικής έκφρασης» χωρίς να γίνεται διάκριση της αξίας με τον εντυπωσιασμό. Έχουμε καταλήξει σε μία εποχή που η απουσία πραγματικού ταλέντου καλύπτεται με επιφανειακές και ψευδής δηλώσεις αυθεντικότητας, ο κόσμος αποφασίζει ποιον θα προωθήσει όχι επειδή θα το αξίζει, αλλά επειδή η κατακραυγή για την αντίθετη γνώμη στην εποχή μας παίρνει διαστάσεις κύματος και κανένας δεν θέλει αυτό να τον συμπαρασύρει.

    Κάπως δυσοίωνη, αλλά όχι τόσο ουτοπική πρόβλεψη, είναι πως στα επόμενα χρόνια οι καλλιτέχνες θα παρουσιάζουν έργα με όλο και λιγότερη φαντασία, κάπως κοινά με όλους τους υπολοίπους σύμφωνα με τις προσταγές της τεχνητής νοημοσύνης και όχι τις προσταγές του μυαλού τους που μέχρι πρότινος ήταν φωτεινό και αντισυμβατικό όπως αρμόζει σε έναν καλλιτέχνη. Άλλωστε, γιατί να σπαταλήσουν πολύτιμες ώρες ενώ απλώς μπορούν να περιγράψουν την ιδέα τους και το αργότερο μέσα σε δέκα λεπτά να είναι έτοιμη; Η τάση αυτή δεν θα αφήσει προφανώς αλώβητες ούτε την λογοτεχνία, ούτε την μουσική, ούτε καμία άλλη μορφή έκφρασης. Για παράδειγμα, τα βιβλία και τα θεατρικά κείμενα, ο κόσμος των μεγάλων ιδεών, θα πάψει να είναι ιδιαίτερος, να υποκινεί ιδέες και ιδανικά που αφυπνίζουν τον αναγνώστη, αλλά θα παρουσιάζονται με γραφή απλή, κοφτή, καθόλου ιδιαίτερη και χαρακτηριστική των συγγραφέων, καθώς θα είναι γραμμένα από προγραμματισμένα ρομπότ και όχι από ανθρώπους με σκοπό να τραντάξουν τις βεβαιότητες του κοινού τους. Άξιο σχολιασμού είναι πως ήδη την μουσική βιομηχανία χαρακτηρίζει η ωμή γραφή στίχων, χωρίς ίχνος λυρικότητας, που σοκάρoυν και ξεσηκώνουν αντιδράσεις, αλλά και η απουσία ταλέντου καθώς το Auto-Tune διορθώνει οτιδήποτε «εκτός τόνου».

    Άραγε, υπάρχει περιθώριο αντιστροφής αυτού του τρομαχτικού πλάνου ή οδηγούμαστε όλοι σε μία εποχή με έλλειψη φαντασίας, αυθεντικότητας και ταλέντου, καλλιτεχνικών έργων σχεδιασμένων από ρομπότ και πολίτες βαθιά υπνωτισμένους; Γιατί ποιος θα ταράξει τα νερά της σκέψης μας αν οι μελλοντικοί συγγραφείς του πλανήτη μας, οι μελλοντικοί στιχουργοί, οι μελλοντικοί καλλιτέχνες μας πέφτουν λανθασμένα στην τάση της εποχής για το γρήγορο, το εύκολο και πάνω από όλα το κοινότυπο αποτέλεσμα;