Ο Παντελής Δημητριάδης μιλά για τη μουσική όχι ως προϊόν, αλλά ως υπαρξιακή ανάγκη. Με αφοπλιστική διαύγεια, μας οδηγεί σε έναν κόσμο όπου η τέχνη γεννιέται μέσα από τη σιωπή, τις εμμονές και τη βαθιά προσωπική αναζήτηση. Ένα ειλικρινές ταξίδι προς τα μέσα, με κάθε λέξη να βαραίνει όσο ένας στίχος.
Δέσποινα Καρπούζη: Όταν γράφετε, νιώθετε ότι απευθύνεστε σε κάποιον ή είναι μια βαθιά προσωπική, εσωτερική αναζήτηση; Ποια είναι η σχέση σας με το κοινό σας;
Παντελής Δημητριάδης: Απ’ όταν άρχισα να γράφω συνειδητοποιημένα, γύρω στο 1998 δηλαδή, ακολουθώ σχεδόν σαν αρχή αυτό που στο hip-hop ονομάζουν “keep it real”. Γράφω δηλαδή βιωματικά. Αυτό μπορεί να πάρει ενίοτε μια μορφή αυτοψυχανάλυσης, που φυσικά δεν αποκλείει την απεύθυνση σε συγκεκριμένα πρόσωπα με τα οποία σχετίζομαι ποικιλοτρόπως. Στο βαθμό που το κοινό είναι σε κάποιο βαθμό κομμάτι της καθημερινότητάς μου, εμπλέκεται και αυτό στη διαδικασία.
Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή ανάμεσα σε έργα μοιάζει πιο δυνατή από τα ίδια τα τραγούδια; Πώς τη διαχειρίζεστε;
Παντελής Δημητριάδης: Αν αναφέρεστε στη δισκογραφική σιωπή, όπως καταλαβαίνω, δεν είναι απλά η πιο σημαντική περίοδος για τη δημιουργία των τραγουδιών, είναι τα ίδια τα τραγούδια.
Δέσποινα Καρπούζη: Αν μπορούσατε να μιλήσετε με τον νεότερο εαυτό σας που μόλις ξεκινούσε, τι θα του λέγατε; Πώς έχει αλλάξει η ματιά σας στη δημιουργία μέσα στα χρόνια;
Παντελής Δημητριάδης: Ξεκίνησα να γράφω μαζί με τους γυμνασιακούς μου φίλους Σπύρο Καταγή και Γιώργο Αρβανιτάκη ως μία σχεδόν novelty απόπειρα να μιμηθούμε τα αγαπημένα μας ακούσματα εκείνης της εποχής, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους Nirvana. Μέσα σε αυτή τη «λογική», το ρεφραίν του “School” κατέληγε στο τραγούδι «Όχι Λύσσες» και αυτό του “Lithium” σε «Όλη μέρα παιδιά…», ενώ το “Something in the Way” ήταν το «Κρύβω κάτι μέσα μου» του Σπύρου και αυτούσια η γραμμή της κιθάρας του “The Man who Sold the World”, από το Unplugged του MTV, το… κρυπτικό «Γ*********ι». Προφανώς και δεν είχαμε στο μυαλό μας ότι παρήγαμε κάποιο καλλιτεχνικό έργο, το μόνο σίγουρο είναι ότι διασκεδάζαμε πολύ. Αυτό για μένα άλλαξε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, που, όπως είπα και πρωτύτερα, ένιωθα πως είχα την ικανότητα να γράψω «κανονικά» τραγούδια. Οι πρώτες απόπειρες συμπεριλήφθηκαν, σε μια σπερματική μορφή, στις τελευταίες κυκλοφορίες των ΚΥ της προ επίσημης δισκογραφίας περιόδου, αλλά ως ολοκληρωμένα πια τραγούδια εμφανίζονται για πρώτη φορά στον πρώτο επίσημο δίσκο, Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, ενορχηστρωμένα από και ηχογραφημένα μαζί με τον Αλέξανδρο Μακρή. Από εκεί και πέρα, έχω μπει πλέον στη λογική μιας συνειδητοποιημένης τραγουδοποιίας, με ένα δισκογραφικό όραμα το οποίο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000 μοιραζόμουν με τον Αλέξανδρο και σήμερα μοιράζομαι με τον Μάριο και τους υπόλοιπους συνεργάτες μου στα Παιδιά της Παλαιότητας.
Δέσποινα Καρπούζη: Η «ωριμότητα» στη τέχνη είναι απελευθέρωση ή μια νέα πρόκληση; Πώς τη βιώνετε εσείς;
Παντελής Δημητριάδης: Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο μάθαινα να γράφω, μέσα από την ίδια τη διαδικασία, τόσο λιγόστευε και η πηγαία έμπνευση. Ποτέ δεν έγραψα βέβαια με λογική επαγγελματική, καθώς ούτε δεσμευόμουν από συμβόλαια ούτε και βιοποριζόμουν από τη δισκογραφία. Αν δεν είχα συγκεντρώσει έναν ορισμένο αριθμό τραγουδιών, συνήθως με μια θεματική που εκπορευόταν από τις συγκυρίες, εσωτερικές και εξωτερικές, αλλά και από συγκεκριμένα ακούσματα ή/και διαβάσματά μου της εκάστοτε περιόδου, δεν προχωρούσα στην ηχογράφηση ενός δίσκου. Δε θα ήταν λοιπόν άτοπο εάν έλεγα ότι φτιάχνω δίσκους βασιζόμενους με εμμονές, δίσκους δομημένους ψυχαναγκαστικά, όπως και η προσωπικότητά μου. Δεν ξέρω πόση «ωριμότητα» μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια τέτοια συνθήκη, οπότε, καλλιτεχνικά, ποτέ δε θα την αντιμετώπιζα ως απελευθέρωση. Το «μια νέα πρόκληση» και με καλύπτει και μου αρέσει.
Δέσποινα Καρπούζη: Η γλώσσα στα έργα σας έχει κάτι το ποιητικό, σχεδόν λογοτεχνικό. Πώς επιλέγετε το ύφος που ταιριάζει σε κάθε στιγμή;
Παντελής Δημητριάδης: Σπανίως έχω την ευκαιρία να επιλέξω, γιατί συνήθως η γραφή μου, αν και κατά βάση ρεαλιστική, διέπεται από έναν αυτοματισμό και μια συνειρμικότητα. Οι όποιες εκ των υστέρων αναθεωρήσεις είναι κατά κύριο λόγο νοηματικής φύσεως, οπότε και η υφολογία υπηρετεί τη σημασιολογία.
Δέσποινα Καρπούζη: Σας έχει τύχει να γράψετε με ένταση και μετά να κρατήσετε μόνο μια λέξη που πραγματικά μεταφέρει το βάρος του συναισθήματος;
Παντελής Δημητριάδης: Ενδεχομένως έχει προκύψει και αυτό. Σίγουρα πάντως είναι πολύ περισσότερα αυτά που πετάω από αυτά που κρατάω.
Δέσποινα Καρπούζη: Πώς βιώνετε τον εαυτό σας μέσα στην ελληνική μουσική πραγματικότητα σήμερα; Είναι σημαντικό για εσάς να έχετε μια σαφή «θέση»;
Παντελής Δημητριάδης: Ως κάτι ανάδελφο, όπως πάντα. Αν ορίσουμε τη «θέση» ως «λόγο ύπαρξης», τότε ναι, είναι σημαντικό.
Δέσποινα Καρπούζη: Τι σημαίνει για εσάς «δημιουργική ανεξαρτησία» σε έναν κόσμο που συχνά επιβάλλει κανόνες και τάσεις;
Παντελής Δημητριάδης: Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε διαφορετικό πλαίσιο, η ανεξαρτησία, με την έννοια της αυτενέργειας, είναι συστατικό στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας μου.
Δέσποινα Καρπούζη: Τι καινούργιο φέρνει αυτό το άλμπουμ των Παιδιών της Παλαιότητας που ετοιμάζετε; Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να ξεχωρίσει;
Παντελής Δημητριάδης: Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω γι’ αυτό, είμαι ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο της τραγουδοποιίας. Μετά από τόσα χρόνια, δεν έχω πλέον την έμπνευση στο τσεπάκι όπως παλιά. Ούτε και μπορώ να πιέσω τον εαυτό μου για να γράψει. Είναι κάτι που μπορεί να πάρει χρόνια.
Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχει κάποια θεματική ή ηχητική μετατόπιση που σας ενθουσιάζει ιδιαίτερα;
Παντελής Δημητριάδης: Υπάρχει, ναι, αλλά δε θα ήθελα να αποκαλύψω κάτι.
Δέσποινα Καρπούζη: Αν έπρεπε να το συνοψίσετε σε μία λέξη ή εικόνα, ποια θα ήταν;
Παντελής Δημητριάδης: Η σκηνή της εξόδου στο “The Truman Show”.
Δέσποινα Καρπούζη: Αν μπορούσατε να γράψετε ένα μήνυμα μέσα στο ένθετο του άλμπουμ για κάποιον που θα το ακούσει μόνος μια νύχτα, τι θα θέλατε να του πείτε;
Παντελής Δημητριάδης: Ότι δεν είναι μόνος.
Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχει κάποιο τραγούδι — δικό σας ή άλλου καλλιτέχνη — που θα θέλατε να ακούγεται σαν soundtrack της τελευταίας μέρας στον κόσμο;
Παντελής Δημητριάδης: Ολόκληρος ο δίσκος The Disintegration Loops του William Basinski. Τέλος Αυγούστου. Κάπως έτσι το έχω ονειρευτεί.
Δέσποινα Καρπούζη: Θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε ένα live αφιέρωμα στους Κόρε. Ύδρο; Ή το έχεις αφήσει πίσω οριστικά;
Παντελής Δημητριάδης: Προ διετίας είχαμε ετοιμάσει με το Μάριο, τη Χριστίνα και τη συμμετοχή τριών μελών του live σχήματος των Κόρε. Ύδρο. της περιόδου 2005-2007, του κιθαρίστα Νίκου Βαρότση, του ντράμερ Αλέξη Αποστολίδη και του μπασίστα Παναγιώτη Διαμάντη, μία ακουστική παρουσίαση ολόκληρου του Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, με αφορμή τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του και με το… άλλοθι ότι έχω credit στιχουργού και συνθέτη σε όλα τα τραγούδια αυτού του δίσκου. Η παρουσίαση αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Αγοραφικού Φεστιβάλ 2023, αλλά με άφησε με μια πικρή γεύση, γιατί ο ντράμερ των ΚΥ ακύρωσε το προηγούμενο βράδυ την παρουσία του, λόγω εισαγωγής του πατέρα του στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα να παίξουμε με τον ντράμερ των Παιδιών της Παλαιότητας χωρίς καμία πρόβα. Αυτή, μαζί με κάποιες -ελάχιστες- εκτελέσεις ειδικού σκοπού τραγουδιών όπως το «Χωρίς Επίκληση» στα πλαίσια εμφανίσεων των Παιδιών της Παλαιότητας στο Gagarin, ήταν οι μοναδικές μου παρεκκλίσεις από τη βασική μου αρχή όσο δραστηριοποιούμαι με τα Παιδιά της Παλαιότητας να απέχω από το ρεπερτόριο των Κόρε. Υδρο. Και, μεταξύ μας, η επιλογή μου αυτή εδραιώνεται βαθύτερα όσο περνούν τα χρόνια και απομακρύνομαι όλο και περισσότερο συναισθηματικά από αυτό.
Δέσποινα Καρπούζη: Αν μπορούσες να κάνεις ένα ντουέτο με οποιονδήποτε ζωντανό ή όχι καλλιτέχνη, ποιος θα ήταν και τι θα λέγατε;
Παντελής Δημητριάδης: Έχουμε χρόνια στα σκαριά, της φαντασίας μας, έναν δίσκο με τον Αλέξανδρο Μίαρη των Electric Litany. Είχα μάλιστα ξεκινήσει να γράφω τους στίχους για ένα τραγούδι με τον εύγλωττο τίτλο «Νά ‘μαστε πάλι εδώ, Αλέκο». Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχα δει στο θέατρο τον Γιώργο Μαρίνο να παίζει τη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» και μετά πήγα στο καμαρίνι και φίλησα τον ιδρώτα του. Δεν έχω νιώσει ποτέ τόσο δέος μπροστά σε καλλιτέχνη. Η αγαπημένη μου εκτέλεση του τραγουδιού «Ζεστασιά πριν το τέλος», που τελικά έμεινε εκτός δίσκου, εν ονόματι μιας πολύ συντηρητικότερης, είναι αυτή:
Δέσποινα Καρπούζη: Υπάρχει ερώτηση που σιχαίνεσαι να σου κάνουν σε συνεντεύξεις και την απαντάς από ευγένεια;
Παντελής Δημητριάδης: «Σιχαίνομαι», βαριά κουβέντα προς έναν άνθρωπο που σε τιμά με το ενδιαφέρον του…
Ο Παντελής Δημητριάδης είναι τραγουδιστής, στιχουργός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Κόρε. Ύδρο. Με καταγωγή από την Κέρκυρα, ξεκίνησε τη μουσική του διαδρομή στις αρχές της δεκαετίας του 2000, συνδυάζοντας λυρικούς στίχους με ηλεκτρικούς ήχους και έντονο συναισθηματικό φορτίο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ποιητική γραφή, προσωπική έκφραση και βαθιά κοινωνική ματιά, με κορυφαίες στιγμές δισκογραφίας όπως Φτηνή Ποπ για την Ελίτ και Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του ’78. Πλέον είναι μέλος του συγκροτήματος Τα Παιδιά της Παλαιότητας. Η μουσική του αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ανεξάρτητο ελληνικό ροκ.
