Η Ελλάδα αποχαιρετά τη Μαρινέλλα, μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού τραγουδιού, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών. Την είδηση γνωστοποίησε η οικογένειά της με επίσημη δήλωση, αναφέροντας: «Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00». Η απώλειά της σηματοδοτεί το τέλος μιας πορείας που ταυτίστηκε με μεγάλες στιγμές της ελληνικής μουσικής και με μια φωνή που άφησε έντονο αποτύπωμα σε πολλές γενιές.
Το σοβαρό πρόβλημα υγείας μετά τη συναυλία στο Ηρώδειο
Η υγεία της σπουδαίας ερμηνεύτριας είχε επιβαρυνθεί σοβαρά από τις 25 Σεπτεμβρίου 2024, όταν επρόκειτο να εμφανιστεί σε μεγάλη συναυλία στο Ηρώδειο. Την ώρα που βρισκόταν στη σκηνή και τραγουδούσε, αισθάνθηκε αδιαθεσία και κατέρρευσε, με αποτέλεσμα η συναυλία να διακοπεί άμεσα και το κοινό να αποχωρήσει. Στη συνέχεια έγινε γνωστό πως η Μαρινέλλα είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, γεγονός που σημάδεψε την τελευταία περίοδο της ζωής της και προκάλεσε συγκίνηση σε όλη τη χώρα.
Τα πρώτα βήματα και η μεγάλη αρχή δίπλα στον Καζαντζίδη
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938, η Μαρινέλλα ξεκίνησε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική της διαδρομή. Σε ηλικία μόλις 17 ετών ακολούθησε ως ηθοποιός τον θίασο της Μαίρης Λωράνς, δουλεύοντας δίπλα σε γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Κώστας Βουτσάς και η Μάρθα Καραγιάννη. Η πρώτη της ουσιαστική επαφή με το τραγούδι ήρθε όταν, σε μία περιοδεία, η βασική τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και η ίδια την αντικατέστησε, ερμηνεύοντας το «Ο άνθρωπος μου» της Σοφίας Βέμπο. Αργότερα βρέθηκε στο κέντρο «Πανόραμα», όπου εργαζόταν ο Στέλιος Ζαφειρίου, και εκεί ξεκίνησε να χαράσσεται η μετέπειτα πορεία της. Τον Αύγουστο του 1957 συνδέθηκε καλλιτεχνικά και προσωπικά με τον Στέλιο Καζαντζίδη, όταν εκείνος την άκουσε να τραγουδά το «Το πιο πικρό ψωμί» του Γιώργου Μητσάκη. Η κοινή τους πορεία άρχισε στη Θεσσαλονίκη, στο κέντρο «Λουξεμβούργο», και λίγο αργότερα οι δυο τους μετακινήθηκαν στην Αθήνα, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή και στη σταδιοδρομία τους. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ», ενώ ακολούθησαν και οι πρώτες προσωπικές ερμηνείες της Μαρινέλλας, με το «Τι γυρεύεις από ‘μένα» και αργότερα το «Ήρθα πάλι κοντά σου».
Η διεθνής αναγνώριση και η καθιέρωση μιας μεγάλης ερμηνεύτριας
Η Μαρινέλλα δεν περιορίστηκε στην επιτυχία εντός Ελλάδας, αλλά γνώρισε αποδοχή και στο εξωτερικό, τόσο στην Αμερική όσο και στην Αυστραλία, μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Στη δεκαετία του 1980 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο», ενώ λίγο αργότερα εμφανίστηκε σε δύο συναυλίες στο ιστορικό Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Σημαντικός σταθμός στην πορεία της υπήρξε και η συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή στη μπουάτ «Σκορπιός», από την οποία προέκυψε ένας δίσκος που σημείωσε πωλήσεις άνω των 100.000 αντιτύπων. Το καλοκαίρι του 1981 πραγματοποίησε περιοδεία είκοσι ημερών στην Αυστραλία μαζί με τον Δάκη και την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου, γνωρίζοντας θερμή αποδοχή, με τον Τύπο να τη χαρακτηρίζει θριαμβευτικά. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα συμμετείχε και στη συναυλία για τα 30 χρόνια μουσικής του Μίμη Πλέσσα στο θέατρο Λυκαβηττού, ερμηνεύοντας τραγούδια του συνθέτη δίπλα στον Στράτο Διονυσίου και τον Γιάννη Πουλόπουλο. Με αυτή τη διαδρομή, η Μαρινέλλα εδραιώθηκε ως μία από τις πιο εμβληματικές φωνές του ελληνικού τραγουδιού.
Έναν χρόνο μετά το ντεμπούτο τους «Stay For A While» στην Inner Ear, οι Messier 13 έχουν καταφέρει να φτιάξουν έναν δικό τους ηχητικό τοίχο στην Αθήνα. Τους συναντάμε για να μάθουμε αν τελικά κοιτούν τ’ αστέρια ή τα παπούτσια τους, σε μια συζήτηση για την αισθητική της παρακμής, την ασπίδα του shoegaze και το τι σημαίνει να ονειροπολείς σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ.
Δέσποινα Καρπούζη: Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, γιατί υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Το όνομα “Messier13” παραπέμπει στο γνωστό σφαιρωτό σμήνος άστρων του Ηρακλή. Είναι όντως αυτή η προέλευση – μια αγάπη για το διάστημα – ή κρύβεται κάποια άλλη, πιο προσωπική ιστορία πίσω από τον αριθμό 13;
Το όνομα του συγκροτήματος, αν και μπορεί να φέρνει αυτόματα στο μυαλό την αστρονομία, αντικατοπτρίζει και μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα μας: την τάξη του σύμπαντος και το χάος της ανθρώπινης ψυχής.Η αλήθεια είναι ότι είχαν περάσει πολλές ιδέες από το τραπέζι αλλά το Messier13 μας ταίριαξε ίσως λόγω της διπλής σημασίας. Όσον αφορά το 13 δεν έχει κάποια σημασία, είναι ένα από τα μεγαλύτερα messierobjects, αν και έχουμε ακούσει την ατάκα «Που είναι οι υπόλοιποι 9; Εγώ 4 είδα στην σκηνή». Επιρροή είναι σίγουρα η σκηνή του shoegazeμε spacerockστοιχεία όπως FlyingSaucerAttackαλλά και οι Dusterμε το θρυλικό “Stratosphere”.
Δέσποινα Καρπούζη: Κλείσατε έναν χρόνο με το “StayForAWhile” στις αποσκευές σας. Τώρα που έχει περάσει ο ενθουσιασμός της πρώτης κυκλοφορίας και έχετε παίξει αυτά τα κομμάτια ζωντανά πολλές φορές, έχει αλλάξει η σχέση σας μαζί τους; Τα νιώθετε το ίδιο όπως όταν τα γράφατε στο στούντιο;
Τα κομμάτια του Stay For A While είναι κομμάτια αντιπροσωπευτικά του είναι μας και ήταν μια περίοδος όταν τα γράφαμε που κάθε εβδομάδα είχαμε και ένα καινούριο τραγούδι. Όλα τα κομμάτια γραφτηκαν πηγαία χωρίς πίεση και ήταν λες και τα είχαμε προβάρει για 30 χρόνια συνεχόμενα. Ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν ένα χρόνο και είναι αδύνατο να περάσει ο ενθουσιασμός, αν και βέβαια έχουμε ήδη καινούρια κομμάτια για τον επόμενο δίσκο ο οποίος είναι στα σκαριά.
Δέσποινα Καρπούζη: Στον ήχο σας υπάρχει μια διαρκής πάλη: Από τη μία αιθέριες μελωδίες και από την άλλη τοίχοι από κιθάρες και noiseξεσπάσματα. Χρησιμοποιείτε τον θόρυβο για να κρύψετε το συναίσθημα ή για να το κάνετε πιο έντονο; Είναι η παραμόρφωση (distortion) μια μορφή προστασίας για εσάς;
Όχι , σε καμία περίπτωση. Ο θόρυβος και η παραμόρφωση είναι συναίσθημα. Είναι η ανάγκη για αυτό το ξέσπασμα όπως λες.
Δέσποινα Καρπούζη: Επιμένετε στον αγγλικό στίχο, σε μια εποχή που η ελληνόφωνη εναλλακτική σκηνή είναι στα πάνω της. Είναι καθαρά θέμα αισθητικής του είδους (Shoegaze/Dreampop) ή νιώθετε ότι τα Αγγλικά σάς δίνουν μια “απόσταση ασφαλείας” για να πείτε πιο προσωπικά πράγματα χωρίς να εκτίθεστε άμεσα;
Όσο και να σεβόμαστε και να εκτιμούμε τον ελληνικό στίχο, και όλα τα σημαντικά τραγούδια που γράφτηκαν ανά δεκαετίες, εμείς προσωπικά δεν νιώσαμε καμία σύνδεση. Πρώτον και κύριον, η μουσική που ακούμε και οι τέσσερις, είναι κατά βάση αγγλόφωνη. Επίσης ο τρόπος που εκφράζομαστε, και γράφουμε είναι στα αγγλικά. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες που ακούμε και μας έχουν επηρεάσει, είναι κυρίως στον αγγλικό στίχο. Συνεπώς ήταν αναπόφευκτη η επιλογή αγγλικού στίχου. Ευτυχώς για εμάς καθώς εξυπηρετεί πολύ τον ήχο μας. Επειδή οι ιδέες μας, προέρχονται κατά τη διάρκεια των jams που κάνουμε, δίνουμε πιο πολύ χώρο στο μουσικό κομμάτι των τραγουδιών. Αν κάποιος δει τους στίχους μας θα καταλάβει ότι όντως εκθέτουμε τον εαυτό μας άμεσα.
Δέσποινα Καρπούζη: Στο άλμπουμ υπάρχει το κομμάτι “Kevin”, που φαντάζομαι είναι αναφορά στον KevinShieldsτων MyBloodyValentine, ενώ έχετε και το “Mimi” (για τη MimiParkerτων Low;). Πόσο βαριά είναι η σκιά των ειδώλων σας; Είναι αυτά τα τραγούδια ένας φόρος τιμής ή μια προσπάθεια να “συνομιλήσετε” με αυτούς που σας διαμόρφωσαν;
Πολύ σωστά κατάλαβες, όντως, το Κevin είναι για τον Kevin Shileds, και το Mimi για την Mimi Parker. Είναι και τα δύο αυτά πρόσωπα κομμάτι των επιρροών μας, και θέλαμε να συνομιλήσουμε μαζί τους, έστω και με αυτόν τον μουσικό τρόπο.
Δέσποινα Καρπούζη: Το Shoegazeείναι από τη φύση του εσωστρεφές είδος. Εσείς όμως βγαίνετε σε live, επικοινωνείτε δυναμικά. Πώς βιώνετε αυτή την αντίφαση; Πώς είναι να μοιράζεστε την εσωστρέφειά σας με ένα κοινό σε ένα γεμάτο venue;
Το live performance είναι για εμάς ένας τρόπος να ξεσπάμε από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Όταν το κοινό ξεσπάει και αυτό μαζί μας με οποιοδήποτε τρόπο, αυτή ενέργεια μεταφέρεται άμεσα και σε εμάς πάνω στο stage. Είναι συγκινονούντα δοχεία. Πολλά άτομα που μας ακούν νιώθουν παρόμοια πράγματα με εμάς και δημιουργείται μια ταύτιση και αυτή οδηγείται σε ξέσπασμα.
Δέσποινα Καρπούζη: Η ελληνική undergroundσκηνή βράζει τα τελευταία χρόνια (post-punk, psych, shoegaze). Εσείς νιώθετε μέρος μιας ευρύτερης “κοινότητας” στην Αθήνα; Υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ των συγκροτημάτων ή ο καθένας τραβάει τον δρόμο του;
Υπάρχουν αξιόλογες μπάντες στην underground μουσική σκηνή της Αθήνας, και μάλιστα πολύ κοντά στον ήχο μας, όπως Nix, Get Violet, Sugar For The Pill, Mr. Trickster, που υπάρχει μια αλληλεγγύη μεταξύ μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να κρατήσουμε αυτό το πολύ συγκεκριμένο είδος ζωντανό. Σίγουρα στο τέλος της ημέρας ο καθένας τραβάει το δρόμο του, το οποίο είναι απολύτως φυσιολογικό.
Δέσποινα Καρπούζη: Τι υπάρχει στο πρόγραμμα για το υπόλοιπο του 2026; Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο που θα μας πάει σε διαφορετικά ηχητικά μονοπάτια;
Θα μπούμε σε στούντιο για την ηχογράφηση του δεύτερού μας δίσκου τον Μάρτιο του 2026, όπως επίσης παράλληλα υπάρχουν κάποιες ζωντανές εμφανίσεις εντός και εκτός Αθήνας. Θα ενημερωθείτε όταν αυτές μπορούν να ανακοινωθούν.
Δέσποινα Καρπούζη: Αν η μουσική σας δεν ήταν ήχος, αλλά μια παλιά φωτογραφία που βρήκαμε τυχαία στο πάτωμα, τι θα απεικόνιζε; Είναι τελικά ο ήχος των Messier 13 το soundtrack μιας ανάμνησης που χάνεται ή ενός ονείρου που δεν είδαμε ποτέ
Φαντάσου τον εαυτό σου όταν ήσουν μικρή. Πήγαινες βόλτα στο πάρκο, η στα μαγαζιά, και χαιρόσουν πολύ με κάτι τέτοιο. Πραγματικά ένιωθες αυτή τη στιγμή. Περίμενες αγωνιωδώς πότε θα έρθει το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, τα γενέθλιά σου, γιατί οι δικοί σου θα σου έπαιρναν κάποιο δώρο. Πλέον όσο μεγαλώνεις νιώθεις ότι όλες αυτές οι γιορτές είναι απλά άλλη μια μέρα του χρόνου . Όπως όλες οι άλλες. Η χαρά και η προσμονή που είχαμε όταν ήμασταν μικροί, για τέτοια πράγματα, έχει πλέον ξεθωριάσει. Αυτό ακριβώς θα μπορούσε να αποτελέσει εάν από τα χαρακτηριστικά του ήχου μας.
Αφήνοντας τους Messier 13, συνειδητοποιείς ότι τελικά το shoegaze δεν είναι απλώς μια τεχνική παραμόρφωσης του ήχου. Είναι ένας τρόπος να παραμορφώσεις την πραγματικότητα μέχρι να γίνει ανεκτή.
Σε μια Αθήνα που φωνάζει ακατάπαυστα, ο θόρυβος των Messier 13 δεν είναι κραυγή, αλλά καταφύγιο. Μας ζήτησαν να «μείνουμε για λίγο» (Stay For A While) και τελικά μας έπεισαν. Όχι γιατί μας υποσχέθηκαν ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά γιατί μας έδειξαν πως ακόμα και μέσα στο χάος –ή ίσως εξαιτίας αυτού– μπορούμε ακόμα να κοιτάμε τα αστέρια. Ή έστω, να ονειρευόμαστε ότι υπάρχουν πίσω από το νέφος.
Οι Messier 13 είναι εδώ, δυνατοί, ηλεκτρισμένοι και βαθιά συναισθηματικοί, φτιάχνοντας το ιδανικό soundtrack για τις μοναχικές διαδρομές μας στην πόλη. Και κάτι μου λέει πως το ταξίδι τους στο διάστημα μόλις ξεκίνησε.
Οι θρυλικοί Iron Maiden ανακοίνωσαν την επιστροφή τους στην Ευρώπη το καλοκαίρι του 2026, συνεχίζοντας την 50ή επετειακή παγκόσμια περιοδεία τους με τίτλο Run For Your Lives. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται και η Αθήνα, όπου η μπάντα θα εμφανιστεί στο ΟΑΚΑ στις 23 Μαΐου 2026, σε μία συναυλία που αναμένεται να αποτελέσει μουσικό γεγονός της χρονιάς.
Η περιοδεία θα επικεντρωθεί στα πιο εμβληματικά άλμπουμ των πρώτων δεκαετιών της καριέρας των Maiden, με ένα set list γεμάτο κλασικά τραγούδια, αλλά και ένα υπερθέαμα που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως το πιο εντυπωσιακό τους μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχει ανακοινωθεί μέχρι στιγμής, η Ελλάδα θα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα εμφανιστεί η μπάντα, πριν συνεχίσει σε πόλεις όπως η Σόφια, το Βουκουρέστι, η Μπρατισλάβα, το Αννόβερο, το Άμστερνταμ, το Μιλάνο, το Παρίσι, η Λυών και η Λισαβόνα.
Ο μπασίστας και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Στιβ Χάρις, δήλωσε σχετικά: «Όλοι μας αγαπήσαμε την περιοδεία Run For Your Lives. Οι οπαδοί ήταν καταπληκτικοί, το set list είναι ιδανικό για την 50ή επέτειο, το show πιθανότατα το καλύτερό μας και η ζήτηση για εισιτήρια ήταν απίστευτη – σχεδόν παντού sold out, με πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές συνολικά. Έτσι σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να παίξουμε μερικές ακόμα συναυλίες στην Ευρώπη πριν προχωρήσουμε σε άλλες ηπείρους».
Ο Χάρις επιβεβαίωσε επίσης ότι ο Σάιμον Ντόουσον θα συνεχίσει στη θέση του ντράμερ, τονίζοντας την ιδιαίτερα θερμή ανταπόκριση του κοινού στην παρουσία του στο πρώτο σκέλος της περιοδείας.
Η μπάντα ξεκαθάρισε ότι το 2026 θα είναι μια χρονιά γεμάτη εμφανίσεις, ενώ το 2027 δεν προβλέπεται να πραγματοποιηθούν νέες συναυλίες.
Ο Βασίλης Λέκκας σε μια αποκαλυπτική συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.
Από τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Στέλιο Καζαντζίδη στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Ζαμπέτα, ως την περίοδο της πανδημίας και την «τραπ» μουσική.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Θα ξεκινήσω κάπως παράδοξα ή μάλλον μπαίνοντας κατευθείαν στις ερωτήσεις: τον χειμώνα που μας πέρασε, κυριολεκτικά σάρωσαν οι εμφανίσεις σας με θέμα έναν θρύλο του ελληνικού τραγουδιού: τον Τόλη Βοσκόπουλο. Θα ήθελα να ρωτήσω πως προέκυψε αυτή η ιδέα και να μας περιγράψετε λίγο αυτή την εμπειρία.
Βασίλης Λέκκας: Η απόφαση να το κάνω αυτό, κάπως είχε ωριμάσει μέσα μου εδώ και χρόνια. Προηγήθηκαν και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές κυρίως μετά από πρόσκληση του Λευτέρη Παπαδόπουλου που έχει γράψει και στίχους του Τόλη να τραγουδήσω δικό του ρεπερτόριο. Επίσης και πρόσφατα στην εκπομπή του Μπέζου έκανα κάτι αντίστοιχο. Και σ’ ένα δίσκο μου με τίτλο «Φίλμ Νουάρ» είχα συμπεριλάβει διάφορα τραγούδια, κυρίως από τη συνεργασία μου με τον Γιάννη Σπάθα και τον Γιώργο Τρανταλίδη και εκεί ήθελα να βάλω ένα τραγούδι του Μίμη Πλέσσα, το «Μ’ ανάστησες καρδιά μου», που τραγούδησε ο Τόλης και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έγραψε τους στίχους. Έκανα λοιπόν μια διασκευή και ήταν από τα ελάχιστα πράγματα που πείραξα λίγο- μ’ αρέσει να παίζω τις πρώτες εκτελέσεις- αλλά αυτό το ενέταξα σε ένα γενικότερο κλίμα που είχε ο δίσκος αυτός. Έτσι λοιπόν πολύ αβίαστα κάποια στιγμή ήρθε η ιδέα, και είπα γιατί δεν κάνω ένα αφιέρωμα σ’αυτόν τον τραγουδιστή, ο οποίος έχει πει συνθέτες όπως ο Πλέσσας, ο Άκης Πάνου, ο Ζαμπέτας, ο Νικολόπουλος…
Κωνσταντίνος Μούσσας: Και έχει γράψει κι ο ίδιος σπουδαία τραγούδια.
Βασίλης Λέκκας: Μα είναι μια εξαιρετική περίπτωση συνθέτη. Πολλά τραγούδια, ας πούμε το «Πριν χαθεί το όνειρό μας» και τόσα άλλα. Έχει αφήσει έντονο το αποτύπωμά του σε μια δύσκολη εποχή της νεότερης Ελλάδας. Σαν καλλιτέχνης έχω λοιπόν ανησυχίες και προσπαθώ πάντα να βρίσκω απόρροια από ένα καλλιτεχνικό γεγονός και να εστιάζω κυρίως στο τραγούδι συνολικά και όχι στον τραγουδιστή. Υπάρχει ο συνθέτης, ο στιχουργός και μετά ο ερμηνευτής. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό. Δεν γίνεται να αγνοήσω το έργο το οποίο δόθηκε σε έναν καλλιτέχνη και να μείνω μόνο στον ερμηνευτή. Προφανώς η αιχμή του δόρατος είναι ο τραγουδιστής, η φωνή που θα το μεταδώσει στην κοινωνία είναι ένα όργανο πολύ καθοριστικό. Αυτήν την ανάγνωση κάνω εγώ.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Εστιάζετε στο τραγούδι συνολικά και όχι στον τραγουδιστή.
Βασίλης Λέκκας: Ε, ναι. Και παλιότερα στο αφιέρωμα που είχα κάνει στον Καζαντζίδη. Δεν παριστάνω την Καζαντζίδη, ούτε τον Βοσκόπουλο. Μ’ αρέσει το ρεπερτόριο τους και προσπαθώ να το προσεγγίσω. Υπάρχει μια κοινωνική και ερωτική διάσταση που μας αφορά όλους στα τραγούδια τους.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Και αυτό νομίζω το κατάλαβε ο κόσμος.
Βασίλης Λέκκας: Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έγινε. Και δεν το κοινοποιήσαμε, τουλάχιστον όπως ας πούμε του άξιζε. Ξεκινήσαμε να παίζουμε και ξαφνικά ακούσαμε ότι ο χώρος είναι γεμάτος. Και την επόμενη βραδιά και την επόμενη. Ξεκίνησα τέλος Οκτώβρη και φτάσαμε τον Μάιο. Ήρθε και κάποια βραδιά η σύζυγός του και πραγματικά ήταν πολύ συγκινητικό.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Η φίλη μας, η Άντζελα Γκερέκου.
Βασίλης Λέκκας: Ναι, και όταν βλέπεις και αυτή την αποδοχή, από έναν άνθρωπο που ήταν κοντά στον Τόλη τόσα χρόνια είναι σημαντικό.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Θα επαναληφθεί τον επόμενο χρόνο αυτό το πρόγραμμα για όσους δεν πρόλαβαν να το δουν ή για αυτούς που θα ήθελαν να το ξαναδούν;
Βασίλης Λέκκας: Πριν σας απαντήσω σε αυτό, να πω ότι πρόσφατα ανακάλυψα τυχαία ένα άρθρο το οποίο πρέπει να γράφτηκε μια δεκαετία πριν. Και μάλιστα γιατί κάποιος δημοσιογράφος είδε την εκπομπή που τραγούδησα το «Μ’ ανάστησες καρδιά μου» και έγραψε ένα άρθρο με τίτλο αν θυμάμαι καλά «Μυστικές συναντήσεις». Είχε τη Φλέρυ Νταντωνάκη, τον Τόλη Βοσκόπουλο και εμένα σε ένα κόντρα ρεπερτόριο. Ο Τόλης για παράδειγμα είπε το «Παράπονο» του Θεοδωράκη, με τον οποίο δεν έτυχε ποτέ να συνεργαστεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει τραγούδια του. Ήταν ένα ωραίο άρθρο με την ανάλυση που έκανε, αν και εμένα δεν μου προξένησε εντύπωση,να σας πω την αλήθεια. Εγώ ξεκίνησα να τραγουδάω με τον Ζαμπέτα, μη το ξεχνάμε αυτό.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Ναι, ακριβώς. Απλά ο κόσμος σας έχει συνδέσει με τον Μίκη ή τον Μάνο.
Βασίλης Λέκκας: Εντάξει αυτοί μου έδωσαν την ταυτότητα, το στίγμα, το προφίλ. Όμως από εκεί και πέρα αυτό που κάνουμε είναι πολύ βαθύτερο. Ξέρετε πόσες συνεργασίες είχαν συνθέτες που κάποιος θα πει-μα πώς γίνεται; Κι όμως. Ο Ζαμπέτας έπαιξε και στον Μίκη και στον Μάνο. Ο Γιάννης ο Σπάθας που εγώ έχω κάνει αριστουργηματικούς δίσκους μαζί του, από τη μια ήταν στους «Σώκρατες» και από την άλλη σε ενορχηστρώσεις του Μίκη και του Μάνου. Εγώ διευρύνω πάντοτε τον μουσικό μου ορίζοντα.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Χωρίς όμως να προσπαθήσετε να «κάνετε» τον Τόλη ή τον Στέλιο, αλλά να τους προσεγγίσετε μέσα από τη δική σας ματιά, του Βασίλη.
Βασίλης Λέκκας: Μα αυτό θα ήταν το λάθος που θα μπορούσα να κάνω: Να προσπαθήσω να μιμηθώ αυτούς τους καλλιτέχνες, που είναι αδύνατο. Όσο και να προσπαθήσεις δεν γίνεται. Ξέρετε υπάρχει κάτι που συνδέει πέρα από το τραγούδι τον Στέλιο, τον Βοσκόπουλο κι εμένα: Έχουμε παρόμοια βιώματα, είμαστε αυτοδίδακτοι κατά κάποιο τρόπο τραγουδιστές. Βέβαια ο καθένας στην εποχή του και με τις επιρροές του. Αλλά είμαστε λαϊκοί άνθρωποι, του μόχθου. Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος. Του Τόλη νομίζω είχε μανάβικο. Σκεφτείτε ότι ο Καζαντζίδης τραγούδησε Θεοδωράκη, Χατζιδάκη κι εγώ Ζαμπέτα. Και βέβαια η μουσική σχέση με τον Ζαμπέτα ήταν καθοριστική, κάτι που ίσως δεν είναι γνωστό στον πολύ κόσμο. Μάλιστα ευτύχησα να τραγουδήσω ένα τραγούδι του Ζαμπέτα σε πρώτη εκτέλεση που είναι και αυτοβιογραφικό, σε στίχους του Παντελή Αμπατζή. Είπα την «Κομαντατούρα» με θέμα την Κατοχή και άλλα.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Άρα υπήρχε ένα κοινό υπόβαθρο και με τον Στέλιο και με τον Τόλη.
Βασίλης Λέκκας: Ακριβώς. Ο τόπος είναι μικρός και καλλιτέχνες οι αυτοδίδακτοι όπως αυτοί που αναφέρατε αλλά και πολλοί άλλοι έχουμε κοινά βιώματα, παράλληλες πορείες.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Και να ρωτήσω ακριβώς παίρνοντας αφορμή από αυτό που μόλις είπατε: αυτό συμβαίνει σήμερα; Οι καλλιτέχνες έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς; Τα σημερινά κοινωνικά βιώματα αποτυπώνονται στους σύγχρονους καλλιτέχνες ή απλά υπάρχουν ο καθένας στον μικρόκοσμό του; Σπανίζουν οι αυτόφωτοι και δεν αναφέρομαι μόνο στους τραγουδιστές.
Βασίλης Λέκκας: Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη επιρροή από την ξένη βιομηχανία της μουσικής η οποία έχει τώρα τη δυνατότητα να επιβάλει τα δικά της πρότυπα στις νεότερες γενιές, χωρίς να υπάρχει όμως το αντίβαρο. Το κάνει με μεγάλη άνεση και με πολλούς τρόπους. Μπαίνει κάποιος για παράδειγμα σε μια πλατφόρμα και ακούει όλο τον πλανήτη, αυτόματα. Όμως αυτές οι βιομηχανίες έχουν και μια τάση να κατευθύνουν τα πράγματα κάπου. Αυτό που παρατηρώ συχνά είναι ότι δανειζόμαστε πολλές φορές αυτό τον ήχο τον ξένο, που δεν έχει τη ρίζα του εδώ. Ξεκινάμε δηλαδή με δανεικά πράγματα. Εντάξει βάζουμε και κάτι δικό μας αλλά είμαστε μια ουρά σε κάτι ξένο. Βέβαια από την άλλη υπάρχει μια τάση -ειδικά στα νέα παιδιά- να ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική, να γλεντάνε με τα τραγούδια του τόπου μας, να μαθαίνουν μουσικά όργανα, να βλέπεις μια ευτυχία στα πρόσωπά τους. Και αυτό δείχνει ότι κουβαλάνε ένα dna. Είναι ένα Διονυσιακό στοιχείο αυτό, που κακώς το έχουμε βάλει στην άκρη στην καθημερινότητά μας και που το ξαναβρίσκουμε σε μια έκρηξη χαράς ή γλεντιού. Μακάρι αυτό να διέπει όλη την κοινωνία σε πολλά θέματα και να αντιληφθούμε επιτέλους ότι αυτά τα στοιχεία που μας έχει δώσει σαν κληρονομιά αυτός ο τόπος, αυτός ο ήλιος είναι τα όπλα μας για να πάμε μπροστά.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Και μιας και αναφερθήκατε σε αυτά τα στοιχεία-χαρακτηριστικά: μετά την περίοδο της πανδημίας, μιας πρωτοφανούς κατάστασης σε όλα τα επίπεδα, περιμέναμε να έρθουμε πιο κοντά ακριβώς σε αυτά τα στοιχεία που αναφερθήκατε, να τα ξαναανακαλύψουμε. Και κάτι δεύτερο: γιατί όλη αυτή η κατάσταση δεν αποτυπώθηκε ευρέως στην Τέχνη; Στο τραγούδι, στην ποίηση κλπ. όπως συνέβη σε άλλες εποχές και παρόμοιες καταστάσεις; Θυμίζω πως γράφτηκε από τον Ρίτσο ο «Επιτάφιος».
Βασίλης Λέκκας: Θέλετε να πείτε ότι συνέβη ένα παγκόσμιο γεγονός και δεν πέρασε στην Τέχνη.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Τουλάχιστον σε ανάλογο βαθμό με το ίδιο το γεγονός.
Βασίλης Λέκκας: Κυρίως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αρκεί να γραφτεί ένα τραγούδι για να καταγράψω ή να εξηγήσω τι συνέβη. Και θα χρησιμοποιήσω μια λέξη, ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, στην περίπτωση αυτού του «πειράματος» της πανδημίας, σε αυτή τη σοκαριστική εκδοχή δεν μπορούν να βγουν συμπεράσματα, ούτε τέχνη αφού όλος ο πλανήτης βρίσκονταν σε μια κατάσταση απίστευτη. Μπορεί να μην έγινε τέχνη όμως εκφράστηκε στα κοινωνικά φορτία, αποτυπώθηκε εκεί. Όπου οι αποστάσεις μεγαλώνουν το χάος επίσης, η αποξένωση και έχουμε τελικά σήμερα παιδιά που ακούν και προτιμούν μουσικές όπως η «τραπ». Υπάρχει ένας στίχος εκεί που εκφράζει μια διαμαρτυρία, λείπει όμως η δική μας μουσική. Υπάρχει αν θέλετε και μια επιστημονική εξήγηση για αυτά τα επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα, όπου το «μπιτ» που προκαλεί μια συγκεκριμένη εγκεφαλική χαοτική κατάσταση, όπου καταργείς την αρμονία της μουσικής, εκτονώνεσαι μαζί με άλλους σε ένα τεράστιο χώρο και τελικά φεύγεις από εκεί με τα ίδια προβλήματα. Είναι μια κατάσταση όπου νιώθεις ότι έχεις μαζί σου παρά πολλή κόσμο που νιώθει την ίδια οργή με σένα αλλά στην πραγματικότητα είσαι μόνος. Κι αυτό δυστυχώς είναι κάτι που μας επιβλήθηκε. Και αυτό ελεγχόμενο είναι. Είναι αν θέλετε ένα τρικ.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Παίρνω το νήμα ακριβώς από που λέμε. Αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη δυο μεγάλοι πόλεμοι, σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Τι λέει στον ευαισθητοποιημένο Βασίλη Λέκκα αυτή η κατάσταση;
Βασίλης Λέκκας: Ότι η ανθρωπότητα παραμένει σε ένα λάθος βηματισμό, ενώ ακούμε πολλά για την προσπάθεια της επιστήμης να φέρει την ανθρωπότητα σε μια ισορροπία κι από την άλλη υπάρχει η βιομηχανία των όπλων. Ε, καταργήστε τα όπλα επιτέλους. Τεράστια κονδύλια φεύγουν από την παιδεία, ή την υγεία. Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Δεν βρίσκω καμία λογική. Υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι, μετανάστες, πρόσφυγες, γη καμένη. Παράνοια κι εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Και επιμένω, μετά την πανδημία όλο αυτό.
Βασίλης Λέκκας: Μα δεν πιστεύω ότι όλο αυτό έγινε για να έρθουμε πιο κοντά. Να βρεθούμε ξανά. Το εντελώς αντίθετο. Πώς να δω εγώ την αδερφή μου ή τον πατέρα μου στην πανδημία αφού ζούσαμε όλοι με τον φόβο της αρρώστιας; Ε, αυτό έγινε τελικά σύστημα. Μια τρέλα. Πού να επενδύσεις σε αυτό το πράγμα; Πώς να σου κάνει καλό; Όλη αυτή υπόθεση είναι στα χέρια ανθρώπων που έχουν φύγει από εδώ και έχουν αφήσει τα σκουπίδια του πίσω.
Κωνσταντίνος Μούσσας: 100 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης. Πρώτη συνάντηση και συνεργασία έγινε με το έργο “Μικρά Ασία” (1991) και ακολούθησαν εμβληματικές συναυλίες και σημαντικά μουσικά έργα. Μιλήστε μας για τη σχέση αυτή και τις εκδηλώσεις που ετοιμάζονται.
Βασίλης Λέκκας: Κατ’ αρχάς να πω κάτι που το λέω συχνά. Δεν είναι μόνο τα 100 χρόνια του Μίκη, όπως από το υπουργείο πολιτισμού χαρακτηρίστηκε έτος Θεοδωράκη. Έχουμε και τον Μάνο, έχουμε τον Ζαμπέτα. Δεν θέλω να τους ξεχνάω. Ωστόσο η επιρροή που είχε ο Μίκης είναι τεράστια και μάλιστα το γεγονός ότι σήμερα τιμούν ένα πρόσωπο που είχε εντελώς διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά, το θεωρώ θετικό. Και μάλιστα θα σας πω κι αυτό, κλείνοντας την κουβέντα μας: ο Μίκης μου είχε πει, σε εμένα τον ίδιο, ότι «ουδέποτε κάναμε ταξικό αγώνα, κάναμε πατριωτικό». Έ, αν το συλλάβει κανείς αυτό θα καταλάβει γιατί ο Μίκης είναι ένα από τα πιο ιστορικά πρόσωπα του γένους.
Κωνσταντίνος Μούσσας: Και αυτή η φράση του Μίκη θα μπορούσε να είναι και ο επίλογος ή και ο τίτλος στην κουβέντα μας. Πως θα γίνουμε από άτομα, ένα σύνολο, μια πατρίδα. Ίσως τότε πολλά από όσα ζήσαμε ή δυστυχώς πρόκειται να ζήσουμε θα τα είχαμε αποφύγει κι εμείς και τα παιδιά μας. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Ξέρετε, ακούγοντας τον καλλιτέχνη, τον δημιουργό καταλαβαίνεις καλύτερα γιατί τραγουδάει, ζωγραφίζει ή γράφει με αυτό τον τρόπο.
Βασίλης Λέκκας: Ακριβώς έτσι. Να σας ευχαριστήσω κι εγώ. Πάντα στη διάθεσή σας σε ό,τι κάνετε.
Το Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας, που συμπληρώνει φέτος δύο δεκαετίες παρουσίας, επέστρεψε σήμερα και θα κρατήσει έως τις 24 Αυγούστου, προσφέροντας μοναδικές μουσικές εμπειρίες σε υπαίθριους χώρους του νησιού. Η αυλή του Ναού Σωτήρος, η παραλία της Αύρας, και το πέτρινο Μικρό Θέατρο της Παχειοράχης μετατρέπονται σε σκηνές υψηλής ποιότητας καλλιτεχνικής εμπειρίας.
Πλούσιο Πρόγραμμα με Καλλιτεχνική Επιμέλεια Ντόρας Μπακοπούλου και Έλενας Χούντα
Με τη καλλιτεχνική επιμέλεια των Ντόρας Μπακοπούλου και Έλενας Χούντα, το πρόγραμμα του φεστιβάλ συνδυάζει καταξιωμένους καλλιτέχνες και ανερχόμενα ταλέντα, με αφιερώματα σε σπουδαίους συνθέτες.
Εισιτήρια και Πρόσβαση
Για πρώτη φορά, τα εισιτήρια διατίθενται ηλεκτρονικά μέσω της πλατφόρμας Ticket Services, εκτός από την παραδοσιακή προπώληση από το ζαχαροπλαστείο «Αιάκειον» και την πώληση στην είσοδο των χώρων μία ώρα πριν από κάθε εκδήλωση. Η ανανεωμένη ιστοσελίδα του φεστιβάλ προσφέρει εύκολη πλοήγηση και αναλυτικές πληροφορίες για το πρόγραμμα, τους καλλιτέχνες και τους χώρους, καθώς και δυνατότητα αλληλεπίδρασης με το κοινό.
Το φεστιβάλ παραμένει προσβάσιμο, προσφέροντας δωρεάν είσοδο σε ανέργους, ΑμΕΑ και φοιτητές, με τις συναυλίες να ξεκινούν πάντα στις 21:00. Προβλέπεται επίσης η παρουσίαση σύντομων επεξηγήσεων πριν από κάθε συναυλία, για να βοηθηθεί το κοινό να απολαύσει το ρεπερτόριο με μεγαλύτερη κατανόηση.
Πρόγραμμα Συναυλιών
Το φεστιβάλ περιλαμβάνει:
Ρεσιτάλ βιολιού και πιάνου με τον Απόστολο Παληό και την Κατερίνα Χατζηνικολάου.
Βραδιές μουσικής δωματίου με έργα των Μότσαρτ, Ραχμάνινοφ, Ντεμπισί, Σοπέν, Σοστακόβιτς και άλλων.
Αφιερώματα σε μεγάλους συνθέτες, όπως ο Maurice Ravel (150 χρόνια από τη γέννησή του) και ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Μουσική βραδιά με νέους καλλιτέχνες υπό την επιμέλεια της Έλενας Χούντα.
Κορυφαία εμφάνιση με το Fresco Quartet και τη Λουκία Λουκάκη στο Μικρό Θέατρο Ι. Μολφέση.
Το μεγάλο φινάλε με τον Μανώλη Μητσιά και τη Θεοδώρα Μπάκα στην παραλία της Αύρας.
Η 29η Ιουλίου του 2025 σηματοδοτεί τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, ενός από τους κορυφαίους συνθέτες και πνευματικούς ανθρώπους της σύγχρονης Ελλάδας. Η παρουσία του υπήρξε καθοριστική τόσο στη μουσική δημιουργία όσο και στον δημόσιο λόγο, καθιστώντας τον σημείο αναφοράς για τη μελέτη της ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας του 20ού αιώνα.
Η συμβολή του Θεοδωράκη υπερβαίνει τα όρια της μουσικής. Από τα έργα λόγιας μουσικής και τα λαϊκά τραγούδια έως τις συμφωνίες και τα ορατόρια, η δημιουργία του συνιστά μια σύνθεση ελληνικών παραδόσεων με διεθνείς επιρροές. Το έργο του, όπως το Άξιον Εστί και η μουσική για τον Ζορμπά, αποτέλεσε δίαυλο πολιτιστικής εξωστρέφειας, μεταφέροντας στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Παράλληλα, ο Θεοδωράκης διακρίθηκε για τον κοινωνικό και πολιτικό του ακτιβισμό, με έντονη συμμετοχή στα ιστορικά γεγονότα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Η δράση του, είτε μέσα από την αντίσταση στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών είτε μέσα από τις διεθνείς του περιοδείες υπέρ της ειρήνης, ανέδειξε τη μουσική ως εργαλείο κοινωνικού διαλόγου και πολιτιστικής διπλωματίας.
Η εκατονταετηρίδα από τη γέννησή του παρέχει την ευκαιρία επανεκτίμησης της θέσης του Θεοδωράκη στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη. Η διεπιστημονική προσέγγιση που συνδυάζει τη μουσικολογία, την πολιτική επιστήμη και τις πολιτιστικές σπουδές αποκαλύπτει έναν δημιουργό που λειτούργησε ως φορέας πολιτισμικής συνέχειας και μετασχηματισμού.
Σήμερα, η μελέτη του έργου του προσφέρει όχι μόνο αισθητική απόλαυση αλλά και ερευνητικά ερεθίσματα σχετικά με τη σχέση τέχνης, κοινωνίας και ταυτότητας. Εκατό χρόνια μετά τη γέννησή του, ο Μίκης Θεοδωράκης παραμένει σύμβολο μιας Ελλάδας που αναζητά διαρκώς τη σύνθεση του τοπικού με το οικουμενικό.
Η Αθήνα ζει και αυτό το καλοκαίρι στον ρυθμό της μουσικής, του θεάτρου και του χορού, με τον Δήμο Αθηναίων να προσκαλεί κατοίκους και επισκέπτες να απολαύσουν μια ακόμη πολιτιστική εβδομάδα γεμάτη δωρεάν εκδηλώσεις για μικρούς και μεγάλους.
Από την Παρασκευή 11 έως και την Πέμπτη 17 Ιουλίου 2025, η διοργάνωση Καλοκαίρι στην Αθήνα 2025 συνεχίζει δυναμικά, φέρνοντας σε 41 γωνιές της πόλης –πλατείες, πάρκα, ανοιχτούς χώρους και γήπεδα– συνολικά 58 καλλιτεχνικά γεγονότα που συνδυάζουν ψυχαγωγία και πολιτιστική έκφραση.
Το φεστιβάλ, το οποίο υλοποιείται από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), καλύπτει τις 7 Δημοτικές Κοινότητες και υπόσχεται αξέχαστες βραδιές με συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και χορευτικά δρώμενα.
Τα κυριότερα highlights της εβδομάδας:
Παρασκευή 11/7: Ο Κώστας Χατζής, η Ελπίδα και η Δανιέλα Χατζή στο Γήπεδο Ελληνορώσων. Παράλληλα, η ομάδα DANCE Athens παρουσιάζει το έργο Another LAND στο Ίδρυμα Β&Ε Γουλανδρή.
Σάββατο 12/7: Το θεατρικό Μήλα μου γαλανά στο Πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος. Στην Πλατεία Κουμουνδούρου, εμφανίζονται οι Polite Blue με τον Νίκο Χριστόπουλο.
Κυριακή 13/7: Στην Πλατεία Αγίου Ανδρέα στη Λαμπρινή, οι μικροί φίλοι θα απολαύσουν την παιδική παράσταση Ο Γαργαληστής & άλλες μουσικές ιστορίες του Δημήτρη Μπασλάμ.
Δευτέρα 14/7: Ο Ζαχαρό με την μπάντα του ζωντανά στην Πλατεία Αγίου Δημητρίου (Πανόρμου).
Τρίτη 15/7: Η θεατρική ομάδα Piedi Sporchi παρουσιάζει το έργο Η έμπνευση μου είπε παραμύθια να σας πω στην Πλατεία Ναθαναήλ, ενώ πραγματοποιούνται δύο ακόμα συναυλίες:
Στην Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα με το παραδοσιακό σχήμα Ξέφραγο Αμπέλι
Στην Πλατεία Αγίου Θωμά (Γουδή) με τη Big Band του Δήμου Αθηναίων
Τετάρτη 16/7: Ο Μπάμπης Τσέρτος με την Ελεονώρα Ζαχαριά σε ρεμπέτικο πρόγραμμα στην Πλατεία Βικτωρίας. Στην Πλατεία Αυδή (Μεταξουργείο), ο Γιώργος Κωστογιώργης παρουσιάζει τη μουσική παράσταση Το καλοκαίρι πέρασε σαν ρίγος, με καλεσμένους τους Αργύρη Μπακιρτζή και Κατερίνα Σισίννη.
Πέμπτη 17/7: Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται στην Πλατεία Μεσολογγίου στο Παγκράτι με τη μουσική παράσταση Τα παραμύθια της Μελπομένης από τους Μιχάλη και Παντελή Καλογεράκη, μια ωδή στον έρωτα και την παρηγορητική δύναμη της αφήγησης.
Το Ηρώδειο, ένας από τους πιο ιστορικούς χώρους πολιτισμού στην Ελλάδα, θα φιλοξενήσει την Τρίτη 8 Ιουλίου, στις 21:00, τον σπουδαίο Ιταλό συνθέτη Νικόλα Πιοβάνι – έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς μουσικής επένδυσης στον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Ο βραβευμένος με Όσκαρ για τη μουσική του, Πιοβάνι ανεβαίνει στη σκηνή για να διευθύνει ο ίδιος την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, παρουσιάζοντας εμβληματικά έργα του σε μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση και μνήμη. Η συναυλία αποτελεί παραγωγή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Μουσική που σημάδεψε τον παγκόσμιο κινηματογράφο
Με μουσικές που έχουν συνοδεύσει μερικές από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του ευρωπαϊκού και διεθνούς σινεμά, ο Πιοβάνι επιστρέφει στην Αθήνα για να μοιραστεί με το κοινό το βαθύ αποτύπωμα της κινηματογραφικής σύνθεσης.
Συνδιοργάνωση με την Πρεσβεία της Ιταλίας και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Αθήνα και του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου, αναδεικνύοντας τους δεσμούς πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας.
