staging

Category: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

  • Το Ασυνείδητο του «Greek Weird Wave»

    Το Ασυνείδητο του «Greek Weird Wave»

    Η Αγγελική Παπούλια, τα Φαντάσματα του “Arcadia” και η Ψυχολογία της Σύγχρονης Αποξένωσης

    Βρισκόμαστε στον Μάρτιο του 2026. Καθώς το Greek Film Festival in Berlin ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του (25-29 Μαρτίου), με κεντρικό τιμώμενο πρόσωπο την Αγγελική Παπούλια και κεντρικό μότο της φετινής διοργάνωσης το «We are what we feel» («Είμαστε αυτό που νιώθουμε»), μια ειρωνική αντίφαση πλανάται στον αέρα. Ζούμε στην εποχή της απόλυτης συναισθηματικής απονέκρωσης. Η γενιά μας (Millennials και Gen Z) έχει εκπαιδευτεί να αναλύει τα συναισθήματά της με κλινική ακρίβεια, αλλά δυσκολεύεται τρομακτικά να τα βιώσει.
    Και ίσως γι’ αυτό, το λεγόμενο «Greek Weird Wave» , το οποίο πολλοί βιάστηκαν να κηρύξουν νεκρό την προηγούμενη δεκαετία, όχι απλώς επιβιώνει, αλλά έχει μετατραπεί στο απόλυτο ψυχογράφημα της σύγχρονης κοινωνικής μας παράλυσης. Δεν μιλάμε πια για μια απλή κινηματογραφική τάση. Μιλάμε για την οπτικοποίηση του συλλογικού μας τραύματος.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/i-apomythopoiisi-toy-daskaloy-o-elefantas-sto-domatio/

    Η Αγγελική Παπούλια ως Σύμβολο της «Κοινωνικής Αλεξιθυμίας»
    Αν το σύγχρονο ελληνικό σινεμά είχε πρόσωπο, θα ήταν αναμφίβολα αυτό της Αγγελικής Παπούλια. Από τις δυστοπικές, κλειστοφοβικές μέρες του Κυνόδοντα και των Άλπεων, μέχρι το πρόσφατο, στοιχειωτικό Arcadia του Γιώργου Ζώη, η Παπούλια δεν «παίζει» απλώς ρόλους. Ενσαρκώνει μια ολόκληρη κοινωνιολογική συνθήκη.
    Το χαρακτηριστικό, «νεκρό» (deadpan) βλέμμα της, η ρομποτική εκφορά του λόγου, η σωματική ακαμψία ,στοιχεία που συχνά ξενίζουν τον mainstream θεατή, είναι στην πραγματικότητα η πιο ακριβής αναπαράσταση της αλεξιθυμίας. Στην ψυχολογία, η αλεξιθυμία είναι η αδυναμία του ατόμου να αναγνωρίσει και να εκφράσει τα συναισθήματά του, ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι σε ένα περιβάλλον που βιώνεται ως απειλητικό.
    Το 2026, πόσο απέχει άραγε αυτή η κινηματογραφική σύμβαση από την πραγματικότητά μας; Σε μια Ελλάδα (και μια Ευρώπη) του ατελείωτου gentrification, της στεγαστικής κρίσης, της εργασιακής επισφάλειας και της ψηφιακής απομόνωσης, το σώμα «παγώνει». Η υποκριτική μανιέρα της Παπούλια είναι ο καθρέφτης μιας γενιάς που έχει υποστεί τόσο πολύ συσσωρευμένο burnout, που πλέον αδυνατεί να αντιδράσει. Οι ηρωίδες της δεν κλαίνε, δεν ουρλιάζουν, δεν έχουν μελοδραματικά ξεσπάσματα. Απλώς υπάρχουν, στέκονται στον χώρο σαν ξένα σώματα, σαν glitch στο σύστημα. Και αυτό είναι τρομακτικά οικείο.

    «Arcadia»: Τα Φαντάσματα των Ανείπωτων Τραυμάτων
    Η προβολή του Arcadia του Γιώργου Ζώη επιβεβαιώνει πως το weird wave έχει περάσει στην επόμενη, πιο ώριμη (και ίσως πιο σκοτεινή) φάση του: αυτή της διαχείρισης του πένθους. Η ταινία, που φλερτάρει με το μεταφυσικό και το ψυχολογικό θρίλερ, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου οι ζωντανοί και οι νεκροί συνυπάρχουν, όπου οι παραισθήσεις μπερδεύονται με την πραγματικότητα σε ένα επαρχιακό, ομιχλώδες τοπίο.
    Ψυχαναλυτικά, τα «φαντάσματα» στο σινεμά του Ζώη δεν είναι πνεύματα με λευκά σεντόνια. Είναι οι ανείπωτες αλήθειες μας. Είναι τα συλλογικά τραύματα της ελληνικής κοινωνίας : η βία, η απώλεια, η πατριαρχία, τα μυστικά της αγίας ελληνικής οικογένειας, τα οποία αρνούμαστε να θάψουμε κανονικά, και γι’ αυτό συνεχίζουν να στοιχειώνουν το παρόν μας.
    Η κοινωνιολογία του πένθους μας λέει ότι όταν μια κοινωνία δεν βρίσκει τον χώρο και τον χρόνο να θρηνήσει (είτε μιλάμε για εθνικές τραγωδίες, είτε για την απώλεια της ίδιας μας της νιότης σε διαδοχικές κρίσεις), το πένθος γίνεται τοξικό. Μετατρέπεται σε «ανοίκειο» (το φροϋδικό Unheimliche). Το οικείο γίνεται ξένο και τρομακτικό. Αυτό ακριβώς κάνει το Arcadia: παίρνει το ελληνικό καλοκαίρι, την ελληνική επαρχία, το ζευγάρι, τον έρωτα, και τα στρεβλώνει τόσο ώστε να νιώθουμε μια διαρκή, υποδόρια απειλή.

    «We are what we feel»: Η Πρόκληση του 2026
    Επιστρέφοντας στο μότο του Φεστιβάλ του Βερολίνου, το «Είμαστε αυτό που νιώθουμε» μοιάζει λιγότερο με διαπίστωση και περισσότερο με πρόκληση. Αν όντως είμαστε αυτό που νιώθουμε, τότε ποιοι είμαστε σήμερα; Μήπως είμαστε μουδιασμένοι; Μήπως νιώθουμε μόνο μέσα από οθόνες;
    Το alternative ελληνικό σινεμά, μέσα από την αποξένωση που προβάλλει, μας αναγκάζει να έρθουμε αντιμέτωποι με τη δική μας κενότητα. Όταν βλέπεις μια ταινία όπου οι χαρακτήρες δεν αντιδρούν «φυσιολογικά» σε έναν θάνατο ή σε μια τραγωδία, το δικό σου νευρικό σύστημα ως θεατή αντιδρά. Η αμηχανία που νιώθεις στην αίθουσα (ή μπροστά στην οθόνη του laptop σου) είναι η αρχή της θεραπείας.
    Ο κινηματογράφος αυτός δεν προσφέρει εύκολες λύσεις (catharsis) με την αριστοτελική έννοια. Δεν θα δεις το ζευγάρι να φιλιέται στο τέλος, ούτε το τραύμα να λύνεται με έναν μονόλογο. Η κάθαρση εδώ έρχεται μέσω της ταύτισης με το κενό.
    Καθώς παρακολουθούμε την Αγγελική Παπούλια να περιφέρεται σαν υπνοβάτης στις οθόνες του Βερολίνου ή της Αθήνας, δεν βλέπουμε απλώς μια σπουδαία ηθοποιό του auteur σινεμά. Βλέπουμε το πορτρέτο της δικής μας γενιάς. Μιας γενιάς που προσπαθεί απεγνωσμένα να ξαναμάθει πώς είναι να νιώθεις κάτι, οτιδήποτε, σε έναν κόσμο που έχει γίνει υπερβολικά παράξενος για να θεωρείται αληθινός.

  • Κάτω από τα Ραντάρ: Ο «Καποδίστριας» και ο θόρυβος που αποκαλύπτει περισσότερα από την ταινία

    Κάτω από τα Ραντάρ: Ο «Καποδίστριας» και ο θόρυβος που αποκαλύπτει περισσότερα από την ταινία

    Η ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή βγήκε στις αίθουσες με χρήματα της ομογένειας. Και πριν καν προλάβει να κριθεί ουσιαστικά ως κινηματογραφικό έργο, προκάλεσε έναν γνώριμο ελληνικό θόρυβο: ειρωνεία, καχυποψία, ιδεολογικές ταμπέλες, υπαινιγμούς. Λιγότερη συζήτηση για το ίδιο το έργο και περισσότερη αμηχανία για το γεγονός ότι… έγινε.

    Ο «ντόρος» γύρω από την ταινία δεν αφορά τελικά την αισθητική της. Αφορά κάτι βαθύτερο: ποιος δικαιούται να αφηγηθεί την ελληνική Ιστορία και με ποιους όρους.

    Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν είναι ακίνδυνο ιστορικό πρόσωπο. Ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, συγκρούστηκε με τοπικά συμφέροντα, προσπάθησε να οικοδομήσει κράτος εκεί όπου υπήρχαν μόνο φατρίες και δολοφονήθηκε από Έλληνες. Η ιστορία του δεν προσφέρεται για εύκολες αφηγήσεις. Μια ταινία για τον Καποδίστρια δεν μπορεί να είναι απλώς «ιστορική». Είναι αναγκαστικά πολιτική. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να ενοχλεί.

    Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι ότι η ταινία χρηματοδοτήθηκε από την ομογένεια. Είναι ότι δεν χρηματοδοτήθηκε ουσιαστικά από το ελληνικό κράτος. Οι Έλληνες του εξωτερικού έβαλαν χρήματα για να ειπωθεί μια ιστορία που το επίσημο πολιτιστικό σύστημα αντιμετώπισε με επιφυλακτικότητα. Όχι με ευθεία άρνηση αλλά με εκείνη τη γνώριμη ελληνική στάση της σιωπηλής αποφυγής. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: Γιατί μια ταινία για τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας χρειάστηκε τη διασπορά για να φτάσει στις αίθουσες;

    Ο Γιάννης Σμαραγδής είναι βολικός στόχος. Η αισθητική του, ο λόγος του, η εμμονή του με ιστορικά πρόσωπα τον καθιστούν εύκολο για ειρωνεία. Όμως η επικέντρωση στον δημιουργό λειτουργεί ως άλλοθι για να μην απαντηθεί το βασικό ερώτημα. Γιατί, ακόμη κι αν κάποιος δεν αγαπά τον Σμαραγδή, το ζήτημα παραμένει: θέλουμε ή δεν θέλουμε ιστορικό κινηματογράφο που δεν φοβάται την εθνική αυτοκριτική;

    Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα με την Ιστορία ως παρελθόν. Έχει πρόβλημα με την Ιστορία ως ερώτημα. Ο Καποδίστριας θυμίζει ότι το ελληνικό κράτος γεννήθηκε μέσα από συγκρούσεις, δολοφονίες, αποτυχίες και ευθύνες. Όχι μέσα από εθνικούς μύθους χωρίς κόστος. Και αυτή η υπενθύμιση δεν είναι βολική σε μια εποχή που προτιμά απλουστευτικά αφηγήματα.

    Ο «ντόρος» γύρω από την ταινία «Καποδίστριας» δεν λέει πολλά για την ταινία. Λέει όμως πολλά για εμάς. Για το πώς αντιμετωπίζουμε την Ιστορία, για το πώς αφήνουμε την ομογένεια να σηκώνει βάρη πολιτιστικής μνήμης και για το πόσο δύσκολα αντέχουμε αφηγήσεις που δεν χωρούν εύκολα σε ιδεολογικά κουτιά.

    Ίσως τελικά ο Καποδίστριας να μην ενοχλεί επειδή γυρίστηκε ταινία γι’ αυτόν. Αλλά επειδή, δύο αιώνες μετά, εξακολουθεί να μας θέτει ερωτήματα που δεν έχουμε απαντήσει. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που η υπόθεση αυτή αξίζει να συζητηθεί – όχι στα φώτα, αλλά κάτω από τα ραντάρ.

  • Yikian: Μια ταινία για τον αγώνα της Μπουρκίνα Φάσο

    Yikian: Μια ταινία για τον αγώνα της Μπουρκίνα Φάσο

    Θεωρητικά η αποικιοκρατία έληξε με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Φευ…

    Αυτό δεν συνέβη ποτέ, αντίθετα ακόμη και σήμερα ο ιμπεριαλισμός καλά κρατεί, πιο σκοτεινός, πιο ύπουλος. Οι μεγάλες δυνάμεις συνεχίζουν να καταληστεύουν τον φυσικό πλούτο των πρώην αποικιών τους, επεμβαίνουν στα εσωτερικά χωρών κατά το δοκούν με απώτερο σκοπό την εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων.

    Υπάρχει όμως μια χώρα στην Αφρική που κατάφερε να αποτινάξει τον αποικιοκρατικό ζυγό και με το παράδειγμά της να δώσει ελπίδα σε όλους τους καταπιεσμένους λαούς. Η Μπουρκίνα Φάσο. Ο πρόεδρός της, Ιμπραήμ Τραορέ με την στήριξη των Εθελοντών για την Υπεράσπιση της Πατρίδας και σχεδόν το σύνολο του λαού, πολέμησε ενάντια τόσο στην τζιχαντιστική απειλή που για χρόνια αποσταθεροπιοιούσε και τρομοκρατούσε τη χώρα, όσο και στο ζυγό των Γάλλων.

    Τον αγώνα αυτών των Εθελοντών παρακολουθεί η ταινία Yikian, του σκηνοθέτη Alidou Badini,η οποία κατέκτησε το πρώτο βραβείο στο παναφρικανικό φεστιβάλ κινηματογράφου Fespaco.

    Η κοινότητα των Μπουρκιναμπέ Ελλάδας μας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας αυτής,η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 28 Νοεμβρίου, ημέρα Παρασκευή, στις 18:30, στο Studio New Star Art Cinema (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33, Πλατεία Αμερικής).

    Η είσοδος είναι ελεύθερη και θα ακολουθήσει συζήτηση με συμμετοχή του σκηνοθέτη.

  • Ταινία “Οδύσσεια”: Ερώτημα προς τον Κρίστοφερ Νόλαν

    Ταινία “Οδύσσεια”: Ερώτημα προς τον Κρίστοφερ Νόλαν

    Η κινηματογραφική βιομηχανία αποτελεί αναμφισβητήτως μία πανίσχυρη επιρροή για την οικουμένη. Η οπτικοακουστική μεταφορά είτε στην μεγάλη είτε στην μικρή οθόνη της εκάστοτε παραγωγής, δύναται να αποτελέσει πηγή μετάδοσης μηνυμάτων των οποίων ο χαρακτήρας διαφέρει αναλόγως την περίσταση. Εξυπακούεται πως προτεραιότητα στην περίπτωση των υπεραγωγών και όχι μόνο, αποτελεί το κέρδος, επομένως η όποια παραποίηση δεδομένων στην περίπτωση ταινιών με ιστορικό περιεχόμενο, εντάσσεται στο πλαίσιο του πειραματισμού αλλά και του ανταγωνισμού. Το επερχόμενο ‘’blockbuster’’ Οδύσσεια του Βρετανού Christopher Nolan, μάλλον δεν θα αποτελεί εξαίρεση, εντούτοις κρίνοντας από την μέχρι τώρα πορεία του στον χώρο, ο εν λόγω πασίγνωστος σκηνοθέτης και παράγωγος, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Εισερχόμενοι βεβαίως στο απαιτητικό πεδίο του αρχαίου κόσμου και δει του Ελληνικού, ομολογουμένως ο πήχης ανεβαίνει και αυτό διότι η όσο το δυνατόν πιο πιστή αποτύπωση του, απαιτεί μελέτη της Ελληνορωμαϊκής γραμματείας, με σεβασμό και αφοσίωση.

    Έργο του Κωνσταντίνου Φάη

    Τα γυρίσματα της υπερπαραγωγής των 250 εκατομμυρίων δολαρίων ολοκληρώθηκαν μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου, είναι προγραμματισμένη να κάνει πρεμιέρα στις 17 Ιουλίου 2026 και αποτελεί μεταφορά της Οδύσσειας του Ομήρου, τον λεγόμενο νόστο του Οδυσσέα στην Ιθάκη και την επανένωση του με τους οικείους του μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Το κάστ περιλαμβάνει βαρύγδουπα ονόματα, όπως τον Ματ Ντέιμον, τη Ζεντάγια, τον Τομ Χόλαντ, τον Τζον Μπέρνταλ και πολλούς ακόμη, ενώ την 17η Ιουλίου συνέβη κάτι πρωτοφανές: τα εισιτήρια για τις προβολές του πρώτου Σαββατοκύριακου σε αίθουσες IMAX βγήκαν προς πώληση και σε λιγότερο από μία μέρα, τα περισσότερα είχαν εξαντληθεί. Φαντασμαγορικά ακούγονται όλα αυτά για την πλειοψηφία του κόσμου και αναμφιβόλως μιλάμε για δυνατό μάρκετινγκ, ωστόσο θα ήταν καλό να δούμε πίσω από την κουρτίνα του θεαθήναι και θα έπρεπε να τεθούν κάποια καίρια ερωτήματα σχετικά με το σενάριο της πολυδιαφημισμένης παραγωγής. Πριν δούμε ποια είναι αυτά, ας σκιαγραφήσουμε εν τάχει την αρχαία μας παρακαταθήκη, ειδάλλως η οποία εμβάθυνση θα αποβεί άκαρπη.   

    Εν πρώτοις στην περίπτωση των Ομηρικών Επών, ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μία πρώτη προσπάθεια καταγραφής της προφορικής παράδοσης όπως αυτή μεταλαμπαδεύτηκε για εκατοντάδες χρόνια από την Εποχή του Χαλκού στην Αρχαϊκή, με τις όποιες αλλοιώσεις και προσθήκες, μέσα από τα προδρομικά είδωλα των ραψωδών, τους αοιδούς. Περί διαχρονικότητας τους ο λόγος, σημειώστε πως σε διεθνή ψηφοφορία που διοργανώθηκε από το Βρετανικό δίκτυο BBC το 2018 με την συμμετοχή 108 κριτικών, συγγραφέων και ακαδημαϊκών από 38 χώρες, σχετικά με την ιστορία που διαμόρφωσε τον κόσμο, η Οδύσσεια κατέκτησε την πρώτη θέση και η Ιλιάδα την 10η. Κάτι έχει αντιληφθεί ο Νόλαν και οι συνεργάτες του επομένως. Βασικό θέμα αμφότερων των επών, τα ‘’κλέη ανδρών’’ και το ηρωικό ιδεώδες. Γενικώς μιλώντας, κορυφαία προσωπικότητα του ηρωικού γένους είναι ο Ηρακλής των Θηβών, αλλά αυτό έχει καταστεί γνωστό τοις πάσι. Το θέμα το οποίο χρήζει περαιτέρω ανάδειξης είναι το γεγονός ότι ο μύθος του αναδύεται από τα δυο αυτά έπη και μάλιστα με τρόπο ιδιαίτερο. Η Ιλιάδα έχει χαρακτήρα πιο…πολεμικό και τρόπον τινά ‘’επίγειο’’, από την άλλη η Οδύσσεια ανοίγεται στον κόσμο της απόκοσμης γεωγραφίας και του υπερφυσικού. Κοινό τους στοιχείο, ο ανοιχτός επιλογικός ορίζοντας. Αυτή ακριβώς η αντίθεση αντανακλάται εντόνως και στην περίπτωση στου Ηρακλέους.

    Έργο του Κωνσταντίνου Φάη

    Τα Έπη ασχολούνται κυρίως με τους ήρωες που πολέμησαν γύρω από τα τείχη της πολυθρύλητης Τροίας ανατρέχοντας και σε προηγούμενες γενιές, επί παραδείγματι ο Νέστορας, ο οποίος αρέσκεται στο να αναπολεί επανειλημμένως την σπουδαιότητα των ανδρών εκείνης της εποχής. Ο ήρωας της προηγούμενης γενιάς που αναφέρεται πιο συχνά είναι ο ‘’λεοντόκαρδος’’ Ηρακλής. Για να γίνει πιο κατανοητό, οι ήρωες του Ομήρου είναι δεινοί πολεμιστές της εποχής με ανώτερο πνεύμα ή και καταγωγή, με όλα τα γνωστά πάθη και επιθυμίες, αρετές και ελαττώματα των καθημερινών αρχαίων Ελλήνων, αλλά και ενισχυμένη ικανότητα στο να εκπληρώσουν τις φιλοδοξίες τους. Τώρα, φανταστείτε τον Ηρακλή ως τον μακράν πληθωρικότερο ήρωα σε όλους τομείς, αντιπροσωπεύοντας τον ορίζοντα των δυνατοτήτων του ομηρικού πολεμιστή, τα απώτατα όρια της δράσης του. Στην Ιλιάδα υπάρχουν απόγονοι του στην Τροία, με έναν εκ των υιών του, τον Τληπόλεμο, να είναι αρχηγός του Ροδιακού στρατεύματος εκεί. Η αφήγηση αναφέρει επιτυχίες μάχης ανάμεσα στον Ηρακλή και την Ήρα αλλά και τον Άδη και ασφαλώς υπογραμμίζεται το γεγονός ότι μία γενιά πριν, κατέλαβε πρώτος την Τροία με μία μόνο επίθεση και μόνο έξι πλοία εν αντιθέσει με αυτήν την δεύτερη άλωση της Τροίας, όπου οι εισβολείς δεν έχουν καταφέρει να το κάνουν αυτό με τα χίλια πλοία τους για περισσότερα από εννέα χρόνια. Ευκαιρίας δοθείσης, είναι ο περίφημος μύθος του Κήτους της Τροίας και της αρπαγής της Ησιόνης. Αναφορές γίνονται και στις διενέξεις του Διός με την Ήρα λόγω του ήρωα, στον ρόλο του Ευρυσθέα ως εντολοδόχο του αλλά και της Αθηνάς ως παροχή βοήθειας στον ήρωα στην κάθοδο του στον Άδη. Η πιο ενδιαφέρουσα αναφορά στον Ηρακλή στην Ιλιάδα όμως, είναι οι στίχοι όπου ο ‘’ωκύμορος’’ Αχιλλέας, μετά το θάνατο του Πάτροκλου παρατηρεί ότι ούτε ο Ηρακλής δεν μπόρεσε να αποφύγει το πεπρωμένο του θανάτου, καθώς υπερνικήθηκε από τη μοίρα και την οργή της Ήρας. Στην Οδύσσεια τώρα, επισημαίνεται η ανυπέρβλητη ικανότητα του στην τοξοβολία αλλά και κάποιες βάναυσες πράξεις του, με την μητέρα του Αλκμήνη, και την σύζυγό του Μεγάρα, να αναφέρονται εν συντομία. Πάραυτα, το πιο εκτενές και σίγουρα καθοριστικό απόσπασμα για τον Ηρακλή, εντοπίζεται στην καθηλωτική αλλά και περιλάλητη ραψωδία Λ, την ‘’Νέκυια’’, δηλαδή την κάθοδο του Οδυσσέα στον Άδη, όπου συναντά ήρωες του παρελθόντος με τελευταίο από αυτούς τον Ηρακλή. Εκεί δίνεται μία λεπτομερής περιγραφή της άκρως τρομακτικής ζώνης του ήρωα (‘’…έργα, θάματα φαντάζαν δουλεμένα, αρκούδες, αγριογούρουνα, λιοντάρια με πύρινα βλέμματα, πόλεμοι, μάχες, φονικά, και χαλασμός ανθρώπων’’) με την ευχή εκ μέρους του αφηγητή, όμοια της να μην υπάρξει ξανά. Η έκφραση της φυσιογνωμίας του προμηνύει θανατηφόρα δράση, με τον ίδιο να προβαίνει σε έναν δραματικό μονόλογο για τα δεινά της επίγειας σταδιοδρομίας του και ύστερα να χάνεται στην άβυσσο του Κάτω Κόσμου. Μόνο που αυτή η μορφή… δεν είναι πραγματικά ο Ηρακλής, αλλά η ‘’σκιά’’ του (στίχος 602: ‘’εἴδωλον’’), καθώς ο «πραγματικός» Ηρακλής κατοικεί ως θεός στον Όλυμπο και απολαμβάνει τη συντροφιά της ‘’καλλίσφυρης’’ Ήβης. Είναι η λεγόμενη αποθέωση του Ηρακλέους, ήτοι η μεταθανάτια άνοδος του στον κόσμο των θεών. Αυτοί οι στίχοι στην Νέκυια, αποτέλεσαν αφορμή για ερωτήματα από μεταγενέστερους σχολιαστές του Ομήρου, αναφορικά με την αθάνατη φύση του ήρωα, το εάν δηλαδή πρόκειται για γνήσια Ομηρική αφήγηση ή μετέπειτα προσθήκη. Ανακεφαλαιώνοντας, στην μεν Ιλιάδα ο Ηρακλής είναι ένας… θνητός, εμβληματικός στρατηλάτης προηγούμενης γενιάς, πρότυπο για τους μαχόμενους, στην δε Οδύσσεια είναι αθάνατος και υπό μία έννοια απόκοσμος.

    Έργο του Κωνσταντίνου Φάη

    Μεταξύ άλλων, ένα ερώτημα λοιπόν που θα έπρεπε να μας απασχολεί άρα και να τεθεί στην εταιρεία παραγωγής, είναι το εάν ο Ηρακλής εμφανίζεται στην ταινία και επιπροσθέτως το κατά πόσο ακολουθεί την Ομηρική οδό. Θα μπορούσε να δομείται μέσω αναδρομικών σκηνών η δράση του Ηρακλέους ως πρώτου κατακτητή της Τροίας και η μετάβαση του στην θεϊκή υπόσταση, θα έλεγε κανείς η μετάβαση από την ιστορία στον μύθο. Ο μύθος του άρχισε να διαχέεται πολύ πριν από τον Ομηρική λογοτεχνία, επηρεάζοντας διανοουμένους αλλά και καθημερινούς ανθρώπους. Ο ακατάβλητος βίος του, ακριβώς από τον Hercules Primigenius, δηλαδή τον ίδιο να πνίγει τους όφεις σε ηλικία μόλις 8 μηνών, στον Hercules Invictus της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Άλπεων, μεταλαμπαδεύτηκε με πάθος αποτελώντας  την επιτομή του θεϊκού και του θνητού γίγνεσθαι. Διόλου τυχαίο που η Λεκάνη της Μεσογείου βρίθει από πληθώρα σχετικών αρχαίων ευρημάτων και αναφορών για ολόκληρες πόλεις που έφεραν κάποτε το όνομα του. Θα μπορούσε να είναι μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία, να αναδειχθεί η ενδοξότερη ηρωική μορφή της πανάρχαιας Ελληνικής παράδοσης, σε παγκόσμιο βεληνεκές.

    Έργο του Κωνσταντίνου Φάη

    Οφείλουμε να είμαστε πραγματιστές και όχι αιθεροβάμονες. Όπερ σημαίνει πως σαφώς και δεν είναι υποχρεωμένος ο Νόλαν και ο κάθε, διακεκριμένος ή μη, παράγοντας του κινηματογράφου να απαντήσει ή να υπακούσει στα διάφορα ζητήματα. Άλλωστε, ενδέχεται η πολυσυζητημένη αυτή διασκευή να ανταποκριθεί επαξίως σε όλα τα προαναφερθέντα. Τούτων λεχθέντων, το πραγματικό ερώτημα που προκύπτει είναι το κατά πόσο είναι ευαισθητοποιημένοι οι αρμόδιοι φορείς του Ελληνισμού γενικότερα, στο να προβάλλεται διεθνώς υλικό ανταποκρινόμενο στα σωζόμενα αρχεία των προγόνων μας. Ο ρόλος του άπραγου χειροκροτητή δεν μας αρμόζει και εφόσον θέλουμε να αποτελέσουμε μία έστω υποτυπώδη συνέχεια τους εν τοις πράγμασι, όσοι εξ ημών το επιθυμούν αυτό, επιβάλλεται η επαγρύπνηση και η ενεργή συμμετοχή μας. Άγρυπνοι όσον αφορά τον νου μας κατά την Πυθαγόρεια ρήση. Αυτή είναι η αδήριτη πραγματικότητα, μακριά από μεγαλομανίες, υπερβολές και απολυταρχισμούς, μόνο με πράξεις και κατάθεση διαπιστευτηρίων θα επιφέρουμε αποτελέσματα.

    ΥΓ: Ο γράφων, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, επιχείρησε να έρθει σε επικοινωνία και με την εταιρεία παραγωγής, την Syncopy Inc. αλλά και με την εταιρεία διανομής, την Universal Pictures. Τα σχετικά email δεν απαντήθηκαν ποτέ, ενώ η συστημένη επιστολή προς τα κεντρικά της Syncopy στο Λονδίνο, επέστρεψε στον αποστολέα της λόγω ‘’μετακόμισης του παραλήπτη’’.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/klini-gia-3-chronia-to-irodio/
  • Δωρεάν θερινό σινεμά στα σχολεία της Αθήνας

    Δωρεάν θερινό σινεμά στα σχολεία της Αθήνας

    Ο Δήμος Αθηναίων φέρνει ξανά τη μαγεία του θερινού κινηματογράφου κοντά στους μικρούς του δημότες, μετατρέποντας τα προαύλια των σχολείων σε υπαίθριες αίθουσες προβολών γεμάτες φαντασία και χαρά.

    Οι δωρεάν προβολές παιδικών ταινιών ξεκινούν την Παρασκευή 25 Ιουλίου, με την πρώτη στάση να γίνεται στο 38ο-120ό Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, επί της οδού Κοκκερέλ 14, στην 6η Δημοτική Κοινότητα.

    Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, με αφορμή την έναρξη της δράσης, δήλωσε:

    «Αυτό το καλοκαίρι δίνουμε ζωή στα σχολικά προαύλια, μετατρέποντάς τα σε θερινά σινεμά για παιδιά και οικογένειες. Στόχος μας είναι να προσφέρουμε στιγμές ξεγνοιασιάς, γέλιου και δημιουργικής ψυχαγωγίας μέσα στην καρδιά της πόλης. Η Αθήνα γίνεται μια απέραντη οθόνη που μας ενώνει όλους – γιατί οι καλύτερες ιστορίες είναι εκείνες που τις ζούμε παρέα. Σας εύχομαι ένα υπέροχο ταξίδι στον μαγικό κόσμο του κινηματογράφου!»

    Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο πλαίσιο των καλοκαιρινών δράσεων του Δήμου για την αναζωογόνηση των γειτονιών και την προσφορά ποιοτικών, δωρεάν πολιτιστικών επιλογών σε μικρούς και μεγάλους.

    Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα προβολών ανά σχολική μονάδα για τη θερινή περίοδο:

    Παρασκευή 25/7:
    38ο-120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Κοκκερέλ 14, 6η Δημοτική Κοινότητα)

    Τετάρτη 30/7:
    9ο Γυμνάσιο Αθηνών (Τρώων 2, 3η Δημοτική Κοινότητα)
    71ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Γενναίου Κολοκοτρώνη 25, 1η Δημοτική Κοινότητα)

    Πέμπτη 31/7:
    111ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Γεωργίου Κεδρινού και Δήμου Τσέλιου, 7η Δημοτική Κοινότητα)
    59ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Δόρδου 37, 4η Δημοτική Κοινότητα)

    Παρασκευή 1/8:
    49ο Γυμνάσιο Αθηνών (Τσούντα 26, 5η Δημοτική Κοινότητα)

    Σάββατο 2/8:
    91ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Φιλολάου 163, 2η Δημοτική Κοινότητα).

    Ώρα προσέλευσης: 20:30

  • Netflix και AI: Νέα Εποχή για τα Ειδικά Εφέ στη Βιομηχανία του Θεάματος

    Netflix και AI: Νέα Εποχή για τα Ειδικά Εφέ στη Βιομηχανία του Θεάματος

    Το Netflix έγινε το πρώτο μεγάλο στούντιο που χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη για τη δημιουργία οπτικών εφέ σε τηλεοπτική σειρά, με στόχο τη μείωση του κόστους παραγωγής. Η συγκεκριμένη απόφαση, που εφαρμόστηκε στην κορεατική σειρά “The 8 Show”, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε κοινότητες επαγγελματιών, ειδικά σε χώρους όπως το Reddit, όπου πολλοί καλλιτέχνες VFX εξέφρασαν ανησυχίες για το μέλλον του επαγγέλματός τους.

    Η χρήση AI έγινε για να αντικατασταθούν παραδοσιακά ψηφιακά εφέ με πιο αυτοματοποιημένες και οικονομικές λύσεις. Αν και το Netflix δεν έχει ανακοινώσει επίσημα το εύρος της εφαρμογής της τεχνολογίας, οι πρώτες πληροφορίες αποκαλύπτουν πως η αλλαγή σχετίζεται με τη μείωση χρόνου και κόστους στη μετά-παραγωγή.

    Πολλοί εργαζόμενοι στον χώρο των οπτικών εφέ βλέπουν αυτή την εξέλιξη ως απειλή, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να αντικαταστήσει χιλιάδες επαγγελματίες. Παράλληλα, παραμένει αμφίβολο το κατά πόσο η ποιότητα των αποτελεσμάτων μπορεί να συγκριθεί με εκείνη που προσφέρει η ανθρώπινη δημιουργικότητα και εμπειρία.

    Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στο Netflix. Πολλές εταιρείες στο χώρο της ψυχαγωγίας πειραματίζονται πλέον με AI, θέτοντας σε νέα βάση τη σχέση ανθρώπου-τεχνολογίας στον δημιουργικό τομέα. Η συζήτηση επεκτείνεται και σε ηθικά ζητήματα, όπως η διασφάλιση των πνευματικών δικαιωμάτων και η προστασία των επαγγελματικών δικαιωμάτων όσων εργάζονται στον τομέα του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

    Είναι φανερό πως η είσοδος της τεχνητής νοημοσύνης στα δημιουργικά επαγγέλματα είναι ήδη γεγονός. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα αλλάξει η βιομηχανία, αλλά πόσο γρήγορα και με ποιο κόστος για όσους εργάζονται σε αυτήν.