Η εικόνα των τρακτέρ στους δρόμους έχει γίνει σχεδόν φολκλόρ. Αλλά το 2025 δεν έχουμε να κάνουμε με «μπλόκα». Έχουμε να κάνουμε με τη μεγαλύτερη ρωγμή που έχει εμφανιστεί εδώ και χρόνια ανάμεσα στην κυβέρνηση και την ελληνική ύπαιθρο.
Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η οργή των παραγωγών. Είναι ότι, αυτή τη φορά, έχουν δίκιο για πράγματα που δεν χωράνε στις κάμερες.
Οι καθυστερήσεις πληρωμών δεν είναι τεχνικό ζήτημα – είναι πολιτική έκθεση. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή ο οργανισμός που υπάρχει για να στηρίζει τον παραγωγό, σήμερα είναι:
- καθυστερημένος σε πληρωμές,
- αδιαφανής σε διαδικασίες,
- αλλοπρόσαλλος σε ελέγχους,
- εκτεθειμένος στις Βρυξέλλες για λάθη που μπορεί να κοστίσουν κυρώσεις στη χώρα.
Κι όμως: κανείς δεν μιλάει για αυτό.
Όχι οι κυβερνητικοί – γιατί θα άνοιγε θέμα ευθύνης.
Όχι η αντιπολίτευση – γιατί χρειάζεται τεκμηρίωση που δεν έχει.
Όχι τα κανάλια – γιατί το «τεχνικό» δεν πουλάει.
Αλλά για τον αγρότη, αυτό δεν είναι τεχνικό. Είναι το ενοίκιο του χωραφιού. Είναι τα λιπάσματα. Είναι το πετρέλαιο. Είναι η ζωή του. Οι μικρομεσαίοι παραγωγοί είναι εκείνοι που «σπάνε» πρώτοι. Είναι αυτοί που η αγορά τους πιέζει από πάνω (με τιμές παραγωγού εξευτελιστικές) και το κράτος τους πιέζει από κάτω (με γραφειοκρατία και καθυστερήσεις).
Το αποτέλεσμα;
- μικροί να κλείνουν,
- μεγάλοι να επεκτείνονται,
- ξένα funds να αγοράζουν γη στην ελληνική περιφέρεια piece-by-piece.
Και κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη μεταβίβαση της χώρας κάτω από τα ραντάρ της επικαιρότητας. Οι αγρότες δεν βγήκαν στον δρόμο για τις τιμές. Βγήκαν γιατί δεν εμπιστεύονται πλέον το κράτος. Και από εκεί ξεκινάει η πραγματική πολιτική κρίση. Η οργή τους δεν στοχεύει μια κυβέρνηση – στοχεύει ένα ολόκληρο μοντέλο που αντιμετωπίζει την ύπαιθρο σαν υποσημείωση της οικονομίας.
Η ΚΑΠ του 2023-2027 άλλαξε ριζικά. Περισσότερη γραφειοκρατία, περισσότερες απαιτήσεις, περισσότερα δεδομένα, περισσότερος έλεγχος. Μόνο που η Ελλάδα:
- δεν ετοίμασε εγκαίρως τους παραγωγούς,
- δεν εκπαίδευσε υπηρεσίες και οργανισμούς,
- και φυσικά… δεν στελέχωσε τον ΟΠΕΚΕΠΕ με τρόπο που να αντέχει το βάρος.
Όταν λοιπόν οι Βρυξέλλες ζητούν διαφάνεια, η Αθήνα ζητάει… υπομονή.
Και κάπου ανάμεσα χάνονται εκατομμύρια ευρώ και χιλιάδες ζωές παραγωγών που περιμένουν ένα χαρτί για να πληρωθούν.
Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να βλέπει το αγροτικό ως «διαχειριστικό πρόβλημα», θα ξαφνιαστεί.
Το θέμα δεν είναι η μετακίνηση των τρακτέρ. Το θέμα είναι ότι η ελληνική περιφέρεια αρχίζει να πιστεύει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει. Και όταν ένας κοινωνικός πυλώνας φτάνει σε αυτό το σημείο, η πολιτική φθορά δεν είναι απλώς πιθανή – είναι αναπόφευκτη.
Τα μπλόκα μπορεί να λυθούν. Οι πληρωμές μπορεί να τρέξουν. Οι υπουργοί μπορεί να ανακοινώσουν πακέτα στήριξης. Αλλά η εμπιστοσύνη;
Αυτή δεν επιστρέφει με δελτίο τύπου. Κι αν κάτι πρέπει να φοβίσει την κυβέρνηση το 2025, δεν είναι τα τρακτέρ. Είναι το ότι, πρώτη φορά μετά από χρόνια, η ύπαιθρος σταμάτησε να πιστεύει.
Leave a Reply