Λευκά μαντήλια

24 Μαρτίου: Διεθνής Ημέρα για το δικαίωμα στην αλήθεια σχετικά με τις κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την αξιοπρέπεια των θυμάτων.
Το δικαστήριο στην αλήθεια συχνά αναφέρεται στο πλαίσιο σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ανθρωπιστικού δικαίου. Οι συγγενείς των θυμάτων των συνοπτικών εκτελέσεων,εξαναγκαστικών εξαφανίσεων, αγνοούμενων προσώπων, απαχθέντων παιδιών και βασανιστηρίων δικαιούνται να γνωρίζουν την αλήθεια.

24 Μαρτίου 1976, η Αργεντινή πέφτει στο σκοτάδι. Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα,με επικεφαλής τον στρατηγό Jorge Rafael Videla, ανατρέπει την πρόεδρο Isabel Peron και εγκαθιστά χούντα. Ο στρατός ξεκινά τη διαδικασία Εθνικής Αναδιοργάνωσης,μια δικτατορία που θα διαρκέσει μέχρι το 1983. Παράνομες συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις, κλοπές μωρών,εξαναγκαστικές εξαφανίσεις. Σύμφωνα με υπολογισμούς οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα,30.000 είναι οι αγνοούμενοι. Η Escuela de Mecanica de la Armada είναι επίσημα η Σχολή Ναυτικής Μηχανικής στο Μπουένος Άιρες,στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της χούντας γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα κράτησης και βασανιστηρίων. Περίπου 5.000 άνθρωποι πέρασαν από εκεί. Οι περισσότεροι δεν επέστρεψαν ποτέ. Η σχολή έγινε τόπος μνήμης.
Όμως από τη στιγμή που ανήλθε στην εξουσία ο νυν πρόεδρος Χαβιέ Μιλέι,η μνήμη αυτή, γίνεται έντονη προσπάθεια να αμφισβητηθεί.
Όμως οργανώσεις,όπως Οι μητέρες της πλατείας του Μαΐου, δεν αφήνει τη μνήμη να χαθεί ή να διαστρεβλωθεί. Ο πόνος για τα εξαφανισμένα παιδιά τους μετατράπηκε σε αγώνα και σύμβολο αντίστασης ενάντια στην κρατική τρομοκρατία. Ξεκινώντας από τον Απρίλιο του 1977 συγκεντρώνονταν κάθε Πέμπτη στην Πλατεία Μαΐου και κρατώντας φωτογραφίες των παιδιών τους βάδιζαν κυκλικά. Το στρατιωτικό καθεστώς προσπάθησε να τις φιμώσει με απειλές και βία. Το Δεκέμβριο του 1977 τρία ιδρυτικά μέλη απήχθησαν και δολοφονήθηκαν. Τα πτώματά τους βρέθηκαν αργότερα σε μαζικούς τάφους.

Παρόλα αυτά οι Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου δεν σταμάτησαν τον αγώνα τους. Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά τους είναι τα λευκά μαντήλια που φορούν στις πορείες τους.
Η πίεση που άσκησαν έφερε κάποια αποτελέσματα, όπως καταδίκες μερικών από τους υπευθύνους και έγινε παράδειγμα για για οργανώσεις σε άλλες χώρες, όπως η Βολιβία και το Μεξικό, αποδεικνύοντας πως το μαζικό κίνημα αντίστασης μπορεί να αποτελέσει ένα δυνατό όπλο στα χέρια συνειδητοποιημένων, μαχόμενων πολιτών.
Η επέμβαση των ΗΠΑ στα εσωτερικά πολλών χωρών της Λατινικής Αμερικής, υποβοηθώντας πραξικοπήματα με σκοπό την ανατροπή εκλεγμένων δημοκρατικά κυβερνήσεων που στέκονται εμπόδιο στα επεκτατικά τους σχέδια, έχει παραδεχτεί δημόσια τόσο σε επίσημα κυβερνητικά έγγραφα όσο και σε ωμές δηλώσεις του ίδιου του Τράμπ.
Κι αυτό δεν έχει επιχειρηθεί μόνο στην Λατινική Αμερική, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου. Επιχειρήθηκε και συνεχίζει να επιχειρείται στη Μέση Ανατολή.
Είναι πιο επείγον τώρα παρά ποτέ, τώρα που οι περιφερειακές συρράξεις τείνουν να γενικευθούν και που ο πυρηνικός όλεθρος μας απειλεί ανοιχτά,οι φορείς,οι οργανώσεις,οι συλλογικότητες, αλλά και ο καθένας μας ατομικά να ενωθεί σ’ ένα μαζικό κίνημα αντίστασης.
Θα κλείσω το κείμενο αυτό μ’ένα σύντομο αλλά μεγαλειώδες στην απλότητά του ποίημα του Κώστα Καραχάλιου.

“Ας ψάξουμε για ένα κομμάτι άσπρο πανί!
Ένα λευκό μαντήλι,ας βρούμε, που να μην τo ’χει
βάψει το αίμα κόκκινο κι ούτε τα πένθη μαύρο.
Βιάζει πολύ ένα φλάμπουρο λευκό να βρούμε!
Καμπάνα βιάζει η θέλησή μας να γενεί για ειρήνη και να ηχήσει!
Αύριο μπορεί να μη βρεθεί ούτε κουρέλι άσπρο.
Χέρια μπορεί να μην υπάρχουνε ψηλά να το ανεμίσουν κι ούτε μάτια να το δουν.
Αύριο τίποτα μπορεί να μην υπάρχει.”
(Από την Ανθολογία των Ηρακλή, Ρένου, Ήρκου και Στάντη Απιστολίδη)