Έπειτα από την πρώτη έκθεση χαρακτικής του, ο Δημήτρης Κιούσης, με την συνεργασία της Γκαλερί Μπεχράκη (Κροκιδά 1, Κόρινθος) εκθέτει νέες χαρακτικές συνθέσεις και μονοτυπίες του. Ο τίτλος της νέας έκθεσης είναι «Με κοπίδι πικρό», ενδεικτικός για την δημιουργική διάθεση που τον διακατείχε όσο δημιουργούσε τα νέα έργα που θα εκτεθούν. Συγκεκριμένα, η πικρία ως αποτέλεσμα του αποπροσανατολισμού των ανθρώπων από ό,τι ονομάζουμε καθημερινό, άξιο και τελικά ζωτικό έγινε η κινητήριος δύναμη της δημιουργίας του, όπου επιστράτευσε την ποίηση, τις λέξεις, την μουσική, τα χρώματα και με κοπίδια έστησε αντιστύλια σε όλη αυτή την πορεία. Δεδομένου ότι κάποιος δημιουργεί για να επικοινωνήσει το μήνυμα του, ο Δ. Κιούσης επιστράτευσε τις δυνατότητες της χαρακτικής και της μονοτυπίας για να δώσει το αντιπαράδειγμα στο κοινωνικό κατεστημένο και στα ατομικά θέσφατα, παρουσιάζοντας την δική του πρόταση κατά περίπτωση. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν στις 20 Αυγούστου, 21:00 στην γκαλερί Μπεχράκη. Ενώ η έκθεση θα διαρκέσει απ’ τις 20 έως τις 28 Αυγούστου λειτουργώντας τις καθημερινές 10:00-14:00 και 19:00-22:00.
Σκόρπιες Σκέψεις του Δημήτρη Κιούση
Ξέρετε, η χαρακτική είναι τέχνη της αφαίρεσης. Κυριολεκτικά, όλη η διαδικασία χάραξης της μήτρας δεν είναι παρά μια συνεχής αφαίρεση υλικού για τον σχηματισμό του θέματος μας. Αν θεωρούμε ότι ένα έργο τέχνης αποτελεί κόσμο, τότε ένα χαρακτικό αποτελεί έναν κόσμο που δεν προήλθε από το τίποτα, αλλά από το όλον, τείνοντας προς το ελάχιστο, το απαραίτητο, το ακριβές επαρκές. Φυσικά δεν φτάνουμε στην έλλειψη αλλά σε μια πληρότητα που δεν θέλει απαιτεί μεγάλη ποσότητα αλλά συγκεκριμένη ποσότητα επιφάνειας και σαφή χαρακτηριστικά. Δεν περιγράφω τίποτε άλλο από την γέννηση της μορφής ή του συμβόλου στην πραγματικότητα. Αυτή η σκέψη όμως είναι απαραίτητη –νομίζω- για όλη την τέχνη ή την ζωή.
Μέχρι στιγμής τα έργα που έκανα ήταν ιδιότυπες μονοτυπίες. Δηλαδή ό,τι ονομάζω χαρακτική σύνθεση είναι το άθροισμα κάποιων από τα χαρακτικά/στοιχεία μου σε διαφορετικά σύνολα και πρωτότυπα συνδεόμενα κάθε φορά, αποτυπώνοντας στο χαρτί τελικά μια μοναδική μη επαναληπτή σύνθεση, εκεί βρίσκεται η μονοτυπία. Με τα στοιχεία όμως να επαναλαμβάνονται ως δομικές μονάδες σε διαφορετικές συνθέσεις έχουμε -σε δεύτερο επίπεδο- το μεμονωμένο χαρακτικό έργο. Έτσι καταλήγω να τα θεωρώ ιδιότυπες μονοτυπίες και να προτιμώ να τα αποκαλώ καλλιτεχνικές τυπογραφικές συνθέσεις, ακριβώς για αυτή την ταυτόχρονη μοναδικότητα και επαναστατικότητα που εντοπίζεται στο σύνολο των έργων μου.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ήθελα να αποδώσω την μορφή ανύπαρκτων «πραγμάτων». Βασικό παράδειγμα αποτελεί ο ουρανός ή τα σύννεφα, όπου αποδίδονται περισσότερο ως χρώμα ή θέση παρά ως μορφή με περίγραμμα και υφή. Όμως, σε αυτές τις περιπτώσεις ο πυρήνας της φαντασίας στο καθένα μας επιλέγει το σύμβολο. Και αυτό το θεωρώ σωτήριο, καθώς με τι είδους λογική θα συλλάμβανε ο άνθρωπος τον ουρανό ως τόπο, μέρος, αντικείμενο -εφόσον έχει μορφή-; Η φαντασία εντοπίζεται μέσα στα σύμβολα, ως το άλμα που μας επιτρέπει να μιλήσουμε για τον κόσμο όπως τον βλέπουμε, να δημιουργήσουμε γλώσσα, να επικοινωνήσουμε. Αυτή είναι η αξία της φαντασίας.
