Έκθεση Χαρακτικής του Δημήτρη Κιούση: Τέχνη και Τεχνική

Σε μια εποχή που προκαλεί είτε αίσθημα φρίκης, είτε την αδιαφορία στους ανθρώπους-ως παραίτηση απέναντι στον κόσμο και τα πράγματα-, είναι αναγκαία η έκφραση. Ο τρόπος που ένας νέος άνθρωπος επέλεξε να εκφράσει την ανησυχία και τον προβληματισμό του είναι η χαρακτική. Έτσι, ο Δημήτρης Κιούσης σας προσκαλεί στην πρώτη του έκθεση χαρακτικών έργων με τίτλο «Χαρακτική|Τέχνη & Τεχνική», τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν την Τετάρτη 23 Ιουλίου στις 20:30, στο Πολιτιστικό Κέντρο Εξαμιλίων  με την συνεργασία του Πολιτιστικού Συλλόγου Εξαμιλίων. Η έκθεση θα λειτουργήσει από 24 έως 26 και 28 Ιουλίου από τις 19:30 έως 21:00, με ελεύθερη είσοδο.

Μερικές σημειώσεις για την Χαρακτική από τον Δημήτρη Κιούση

Όσο δούλεψα τα έργα για αυτή την έκθεση μου αναδύθηκε το εξής δίλλημα: «Τι είναι η Χαρακτική; Τέχνη ή Τεχνική». Στην πορεία θεώρησα πως δεν μπορεί να γίνει διάκριση, η χαρακτική είναι εξίσου τέχνη και τεχνική, με τον ίδιο τρόπο που είναι και η ζωγραφική, η γλυπτική, ο χορός και όλες οι τέχνες. Βέβαια το ερώτημα αυτό προέκυψε έντονα από την χρήση της χαρακτικής στην υπηρεσία της τυπογραφίας από την εποχή της αναγέννησης και έπειτα –με εξαίρεση το σήμερα. Και αν ξεκαθάρισα αυτό το ερώτημα μέσα μου, δεν ήταν τίποτε, καθώς το κρίσιμο ζήτημα είναι πως θα μιλήσω για κάτι το οποίο δεν είναι αισθητό στην πραγματικότητα.

Πράγματι, ως τέχνη η χαρακτική δεν έχει ισχυρή παρουσία στην κοινωνία μας, οι λόγοι για αυτή την εξέλιξη είναι διάφορη και δεν έχει σημασία να τους αναλύσω. Είναι ενδιαφέρον, πάντως, να μιλήσω για όλους τους λόγους που αξίζει να επιστρέψει κανείς στην τέχνη της χαρακτικής και να δει παλαιά και νέα έργα. Πρώτα απ’ όλα, η χαρακτική στο παρελθόν αποτύπωσε τον κόσμο, το πραγματικό και τον λογοτεχνικό, είτε με γραβούρες τοπίων, είτε με τις εικονογραφήσεις των κλασσικών έργων της λογοτεχνίας. Ενώ στον ελληνικό χώρο έχουμε ένα πλούσιο χαρακτικό παρελθόν, που αποτυπώνονται οι μεγάλες ιστορικές στιγμές σε έργα του Τάσσου και της Κατράκη ή θυμίζουν το παρελθόν μέσα από τα σχολικά βιβλία, τα οποία κοσμήθηκαν από χαρακτικά του Γραμματόπουλου. Έχουμε, λοιπόν, έναν δίαυλο επικοινωνίας με την ιστορία και την κοινωνία του παρελθόντος μέσα απ’ τα χαρακτικά έργα.

Σήμερα, η χαρακτική έχει παρουσία με νέα πρόσωπα και στην χώρα μας. Όμως, ο προσανατολισμός είναι σαφώς πιο καλλιτεχνικός, δίχως να ‘χει ως πρώτο μέλημα του την κοινωνική καταγραφή. Φυσικά, αυτή η εξέλιξη είναι λογική, αν δούμε και την παρουσία της τυπογραφίας, η οποία αν ακολουθεί του κανόνες και εξασφαλίζει την ποιότητα του τυπωμένου βιβλίου, βαφτίζεται αμέσως καλλιτεχνική. Η μοίρα της ποιότητας, είτε αναφερόμαστε στην Χαρακτική, είτε στην τυπογραφία, είναι η ένταξη τους στον καλλιτεχνικό χώρο, ο οποίος μένει αφανής στο ευρύ κοινό.

Καταλήγοντας, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι και άνθρωποι που δημιουργούν αξιόλογα χαρακτικά έργα υπάρχουν, και κόσμος που γνωρίζει την χαρακτική. Αλλά δεν είναι πλειοψηφία και δεν θα υπάρξει καμία εξέλιξη στον χώρο αν δεν εκτεθούν οι δημιουργοί και τα έργα στο μεγάλο κοινό, στην κοινωνία. Γιατί, η χαρακτική είναι μια άκρως κοινωνική τέχνη, που διασφαλίζει την πολλαπλή αναπαραγωγή του έργου, προκειμένου να διαχυθεί στο κοινωνικό σύνολο εύκολα.