Tag: Σύμπαν

  • Ανακάλυψη νέου δυνητικά κατοικήσιμου πλανήτη

    Ανακάλυψη νέου δυνητικά κατοικήσιμου πλανήτη

    Αστρονόμοι ανακοίνωσαν την ανίχνευση ενός νέου δυνητικά κατοικήσιμου πλανήτη σε απόσταση περίπου 146 ετών φωτός, με μέγεθος παρόμοιο με της Γης και συνθήκες που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, θυμίζουν εκείνες του Άρη. Ο πλανήτης ονομάζεται HD 137010 b, περιφέρεται γύρω από άστρο παρόμοιο με τον Ήλιο και υπολογίζεται ότι είναι περίπου 6% μεγαλύτερος από τη Γη. Η ανακάλυψη προέκυψε από διεθνή ομάδα επιστημόνων από την Αυστραλία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και τη Δανία, αξιοποιώντας δεδομένα που είχαν συλλεχθεί το 2017 από την αποστολή NASA, μέσω του διαστημικού τηλεσκοπίου Kepler και ειδικότερα της αποστολής K2.

    Τροχιά 355 ημερών και πιθανότητα στην κατοικήσιμη ζώνη

    Η Δρ. Τσέλσι Χουάνγκ, ερευνήτρια στο University of Southern Queensland, ανέφερε ότι ο HD 137010 b έχει τροχιά γύρω από το μητρικό του άστρο παρόμοια με αυτή της Γης γύρω από τον Ήλιο, με διάρκεια περίπου 355 ημερών. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο πλανήτης έχει «περίπου 50% πιθανότητα να βρίσκεται στην κατοικήσιμη ζώνη» του άστρου γύρω από το οποίο κινείται. Στην ίδια τοποθέτηση, η Χουάνγκ στάθηκε στη σχετική εγγύτητα του συστήματος, λέγοντας: «Αυτό που είναι πολύ συναρπαστικό με αυτόν τον συγκεκριμένο πλανήτη στο μέγεθος της Γης είναι ότι το άστρο του απέχει μόλις περίπου 150 έτη φωτός από το ηλιακό μας σύστημα. Ο επόμενος καλύτερος πλανήτης γύρω από ένα άστρο σαν τον Ήλιο, μέσα σε κατοικήσιμη ζώνη, ο Kepler 186f, βρίσκεται περίπου τέσσερις φορές πιο μακριά και είναι 20 φορές πιο αμυδρός».

    Πώς εντοπίστηκε και ο ρόλος των πολιτών-επιστημόνων

    Ο HD 137010 b εντοπίστηκε όταν πέρασε στιγμιαία μπροστά από το άστρο του, προκαλώντας μια ανεπαίσθητη μείωση της φωτεινότητάς του, ένα σήμα τυπικό της μεθόδου διέλευσης. Το αμυδρό αυτό ίχνος ανιχνεύθηκε αρχικά από ομάδα εθελοντών επιστημόνων στο πρόγραμμα πολιτών-επιστημόνων Planet Hunters, ανάμεσά τους και ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, Δρ. Αλεξάντερ Βένερ, όταν ήταν ακόμη μαθητής λυκείου. Ο ίδιος περιέγραψε τη διαδρομή του λέγοντας: «Συνέβαλα σε αυτό το πρόγραμμα πολιτών επιστημόνων που ονομάζεται Planet Hunters όταν ήμουν στο σχολείο, και αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στο πώς μπήκα στην έρευνα. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία να επιστρέψω σε αυτή τη δουλειά και να ανακαλύψω κάτι τόσο σημαντικό», σημειώνοντας ότι στη συνέχεια ολοκλήρωσε διδακτορικό στο USQ. Η Χουάνγκ ανέφερε ότι η πρώτη αντίδραση της ομάδας ήταν πως «αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό», όμως, όπως είπε, «Όμως ελέγξαμε και ξαναελέγξαμε τα πάντα και είναι ένα σχολικό παράδειγμα διέλευσης πλανήτη μπροστά από το άστρο του». Η ίδια πρόσθεσε πως η φωτεινότητα και η σχετική εγγύτητα του άστρου το καθιστούν εντός εμβέλειας παρατήρησης από την επόμενη γενιά τηλεσκοπίων, λέγοντας: «Είμαι σίγουρη ότι θα είναι από τους πρώτους στόχους που θα παρατηρηθούν όταν η τεχνολογία το επιτρέψει».

    Επιφύλαξη για την επιβεβαίωση και τα επόμενα βήματα

    Η Δρ. Σάρα Γουέμπ, αστροφυσικός στο Swinburne University of Technology, που δεν συμμετείχε στην έρευνα, χαρακτήρισε την ανακάλυψη «πολύ συναρπαστική», αλλά τόνισε ότι απαιτούνται περισσότερα δεδομένα ώστε να χαρακτηριστεί ο πλανήτης ως επιβεβαιωμένος εξωπλανήτης: «Υπάρχει μόνο μία διέλευση που έχει ανιχνευθεί και συνήθως στην πλανητική επιστήμη μιλάμε για ένα χρυσό πρότυπο τριών ανιχνεύσεων». Παρότι το γεγονός ότι ο πλανήτης μοιάζει σε μέγεθος με τη Γη θεωρείται ελκυστικό, η Γουέμπ σημείωσε ότι θα μπορούσε επίσης να είναι «κάτι που ονομάζεται υπερ χιονόμπαλα, δηλαδή ένας μεγάλος, παγωμένος κόσμος που ενδεχομένως έχει πολύ νερό αλλά μεγάλο μέρος του είναι παγωμένο». Παράλληλα, υπογράμμισε και το πρακτικό όριο της απόστασης, λέγοντας ότι, ακόμη κι αν θεωρείται σχετικά κοντά σε γαλαξιακή κλίμακα, «αν προσπαθούσαμε να φτάσουμε εκεί, θα μας έπαιρνε δεκάδες χιλιάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια με τις ταχύτητες που διαθέτουμε σήμερα».

  • Ηλιακή καταιγίδα χτυπά τη Γη

    Ηλιακή καταιγίδα χτυπά τη Γη

    Μια από τις αποκαλούμενες «αθόρυβες» ηλιακές καταιγίδες έπληξε τη Γη στις 20 Νοεμβρίου, φτάνοντας ουσιαστικά χωρίς προειδοποίηση. Αν και δεν εξελίχθηκε σε γεωμαγνητική καταιγίδα τέτοιας έντασης ώστε να προκαλέσει διαταραχές σε τηλεπικοινωνιακά δίκτυα και ενεργειακές υποδομές, εκτιμάται ότι συνέβαλε στην εμφάνιση σέλαος ακόμη και σε μεσαία γεωγραφικά πλάτη.

    Παρά το γεγονός ότι δεν προκάλεσε τεχνικά προβλήματα, το φαινόμενο θεωρείται ιδιαίτερα εντυπωσιακό, ακριβώς επειδή εκρήγνυται σχεδόν αόρατο και διαταράσσει τις συνθήκες του ηλιακού ανέμου γύρω από τη Γη. Τέτοιου είδους επεισόδια είναι γενικά συχνότερα όταν ο Ήλιος εισέρχεται στη φθίνουσα φάση του 11ετούς κύκλου του, δηλαδή στον περιοδικό κύκλο αύξησης και μείωσης της μαγνητικής του δραστηριότητας.

    Τι διαφοροποιεί τις «αθόρυβες» από τις κλασικές ηλιακές καταιγίδες

    Μια «συμβατική» ηλιακή καταιγίδα που οφείλεται σε εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) είναι συνήθως σαφώς ορατή στις παρατηρήσεις του Ήλιου. Οι εκρήξεις αυτές συνοδεύονται από έντονες λάμψεις, απότομες μεταβολές στην ακραία υπεριώδη ακτινοβολία ή εντυπωσιακά τόξα που ανασηκώνονται από την επιφάνεια του Ήλιου. Τα επιστημονικά όργανα τις καταγράφουν ως διογκωμένα «σύννεφα» πλάσματος που εκτείνονται προς το διάστημα.

    Οι «αθόρυβες» ή stealth CMEs λειτουργούν ακριβώς αντίστροφα. Εκρήγνυνται χωρίς εμφανείς λάμψεις ή έντονα οπτικά σημάδια, είναι αμυδρές, αργές και εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν εγκαίρως. Γι’ αυτό, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, σε πολλές περιπτώσεις γίνονται αντιληπτές μόνο όταν φτάσουν στη Γη και διαταράξουν τον ηλιακό άνεμο.

    Κάτι τέτοιο φαίνεται πως συνέβη και στις 20 Νοεμβρίου. Οι μετεωρολόγοι διαστημικού καιρού της Εθνικής Υπηρεσίας Ατμόσφαιρας και Ωκεανών των ΗΠΑ (NOAA) κατέγραψαν εκείνη την ημέρα συνθήκες ηλιακού ανέμου που κυριαρχούνταν από ροή υψηλής ταχύτητας αρνητικής πολικότητας από στεμματική ηλιακή οπή. Στις εκτιμήσεις τους έκαναν λόγο για πιθανό «ενσωματωμένο παροδικό συμβάν», κάτι που θα μπορούσε να υποδεικνύει την παρουσία μιας stealth CME.

    Την ίδια στιγμή, η φυσικός διαστημικού καιρού Ταμίθα Σκοβ σχολίασε στο X: «Οι αθόρυβες ηλιακές καταιγίδες επέστρεψαν! Είναι αθόρυβες επειδή δεν έχουν κανένα εμφανές σήμα στις εικόνες του ηλιακού δίσκου ή των στεμματογράφων. Τις ανιχνεύουμε μόνο όταν φτάνουν στη Γη. Περιμένετε μόνο ελαφριά δραστηριότητα στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, αλλά κάποιες από αυτές μπορούν να προκαλέσουν ισχυρή καταιγίδα όταν εκτοξεύονται κοντά σε ροές υψηλής ταχύτητας».

  • Επαναστατική ανακάλυψη: Αναδημιοργήθηκαν τα πρώτα μόρια του Σύμπαντος

    Επαναστατική ανακάλυψη: Αναδημιοργήθηκαν τα πρώτα μόρια του Σύμπαντος

    Για πρώτη φορά, ερευνητές αναδημιούργησαν τα πρώτα μόρια του Σύμπαντος, προσομοιώνοντας τις συνθήκες που επικρατούσαν στο πρώιμο Σύμπαν, αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Τα ευρήματα αυτά ανατρέπουν την υπάρχουσα κατανόηση για την προέλευση των άστρων, καλώντας σε επανεκτίμηση της χημείας του Ήλιου στο πρώιμο Σύμπαν. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Astronomy and Astrophysics».

    Η Δημιουργία των Πρώτων Μορίων

    Μετά τη Μεγάλη Έκρηξη πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, το Σύμπαν υπήρξε υπό υψηλές θερμοκρασίες. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι πρώτες ατομικές δομές σχηματίστηκαν, κυρίως το υδρογόνο και το ήλιο. Στη συνέχεια, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια αργότερα, αυτά τα άτομα συνδυάστηκαν με ηλεκτρόνια, σχηματίζοντας τα πρώτα μόρια.

    Το πρώτο μόριο που δημιουργήθηκε ήταν το ιόν υδριδίου του ηλίου (HeH⁺), το οποίο διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στον σχηματισμό του μοριακού υδρογόνου — του πιο άφθονου μορίου στο σημερινό Σύμπαν. Τα ιόντα υδριδίου του ηλίου, όπως αναφέρουν οι επιστήμονες, υπήρξαν καθοριστικά για την ανάπτυξη των πρώτων άστρων.

    Ο Ρόλος των Ιόντων Υδριδίου Ηλίου στην Αστρογένεση

    Για να ξεκινήσει η σύντηξη στα πρώτα άστρα, τα μόρια πρέπει να συγκρούονται μεταξύ τους και να απελευθερώνουν θερμότητα. Αυτή η διαδικασία, ωστόσο, δεν είναι αποτελεσματική κάτω από τους 10.000 βαθμούς Κελσίου. Τα ιόντα υδριδίου του ηλίου, όμως, αποδείχθηκαν πολύ αποδοτικά στην ενίσχυση αυτής της διαδικασίας ακόμα και σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αυτά τα ιόντα έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στη σχηματισμό των πρώτων άστρων.

    Η Νέα Πειραματική Ανακάλυψη

    Η νέα μελέτη επικεντρώθηκε στην αναπαραγωγή των πρώιμων αντιδράσεων του υδριδίου του ηλίου. Οι ερευνητές ψύξαν τα ιόντα στους -267°C για 60 δευτερόλεπτα και τα έβαλαν σε σύγκρουση με βαρύ υδρογόνο. Διαπίστωσαν ότι οι ρυθμοί αντίδρασης αυτών των σωματιδίων δεν μειώνονται σε χαμηλές θερμοκρασίες, ανατρέποντας τις προηγούμενες θεωρίες, οι οποίες προέβλεπαν μείωση της αντίδρασης σε τέτοιες συνθήκες.

    Ο Χόλγκερ Κρέκελ, συν-συγγραφέας της μελέτης και ειδικός στην πυρηνική φυσική, ανέφερε ότι αυτή η ανακάλυψη αμφισβητεί τις παλαιότερες αντιλήψεις για τον σχηματισμό των άστρων στο πρώιμο Σύμπαν.

    «Αυτή η ανακάλυψη για τη συμπεριφορά των ιόντων υδριδίου του ηλίου, αμφισβητεί την έως τώρα αντίληψη για το πώς σχηματίστηκαν τα άστρα στο πρώιμο Σύμπαν», δήλωσε ο Κρέκελ, επισημαίνοντας τη σημαντικότητα των ιοντικών αντιδράσεων για τη χημεία του πρώιμου Σύμπαντος.

    Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να ανατρέψει τη μέχρι τώρα γνώση και να προσφέρει νέα δεδομένα στην κατανόηση της αστρογένεσης και του πρώιμου Σύμπαντος.