staging

Blog

  • Bondi Beach: Τρομοκρατική επίθεση στην Αυστραλία

    Bondi Beach: Τρομοκρατική επίθεση στην Αυστραλία

    Πυροβολισμοί σε εκδήλωση για το Χάνουκα

    Ως τρομοκρατική επίθεση χαρακτηρίστηκε από τις αυστραλιανές αρχές το μακελειό που σημειώθηκε την Κυριακή στο Bondi Beach του Σίδνεϊ, κατά τη διάρκεια εβραϊκής εκδήλωσης με τίτλο Chanukah by the Sea για την έναρξη του Χάνουκα. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, τουλάχιστον 11 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από δύο δεκάδες τραυματίστηκαν, έπειτα από πυρά δύο ενόπλων μέσα σε λίγα λεπτά, σε μια παραλία όπου είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες πολίτες.

    Οι δράστες, οι απώλειες και η εξέλιξη της έρευνας

    Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι ένας από τους υπόπτους είναι νεκρός, ενώ ο δεύτερος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση. Επιβεβαιώθηκε επίσης πως αστυνομικός συγκαταλέγεται στους νεκρούς, ενώ ένας ακόμη αστυνομικός τραυματίστηκε. Η επιχείρηση χαρακτηρίστηκε «σε εξέλιξη», με τις υπηρεσίες ασφαλείας να εξετάζουν «ύποπτα αντικείμενα» που εντοπίστηκαν κοντά στο σημείο, την ώρα που διερευνάται εάν υπήρξαν και άλλοι εμπλεκόμενοι. «No stone will be left unturned», δήλωσε ο επικεφαλής της αστυνομίας της Νέας Νότιας Ουαλίας, τονίζοντας ότι η βία και η απώλεια αθώων ζωών είναι «απαράδεκτες».

    Σκηνές πανικού και ο πολίτης που αφόπλισε ένοπλο

    Μαρτυρίες αναφέρουν ότι το επεισόδιο διήρκεσε περίπου 10 λεπτά, με τους λουόμενους να τρέχουν πανικόβλητοι από την άμμο προς τους γύρω δρόμους, πάρκα και στενά. Αυτόπτης μάρτυρας περιέγραψε ότι «οι άνθρωποι άφηναν πίσω τους τα πάντα και έτρεχαν, παιδιά έκλαιγαν και υπήρχε χάος». Εντύπωση προκάλεσε βίντεο που κυκλοφόρησε στα αυστραλιανά μέσα, στο οποίο φαίνεται πολίτης να ορμά, να ακινητοποιεί και να αφαιρεί το όπλο από έναν από τους δράστες. Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίστηκε δημόσια ως πράξη που ενδέχεται να έσωσε ζωές, ενώ οι αρχές μίλησαν για «γνήσιο ήρωα» που έθεσε τον εαυτό του σε θανάσιμο κίνδυνο για να προστατεύσει άλλους.


    Αντιδράσεις για αντισημιτισμό και το σοκ μιας σπάνιας μαζικής επίθεσης

    Ο πρωθυπουργός Άντονι Αλμπανέζι έκανε λόγο για «στοχευμένη επίθεση σε Εβραίους Αυστραλούς» την πρώτη ημέρα του Χάνουκα, χαρακτηρίζοντάς την «αντισημιτισμό και τρομοκρατία» και υπογραμμίζοντας ότι «μια επίθεση σε Εβραίους Αυστραλούς είναι επίθεση σε κάθε Αυστραλό». Δηλώσεις καταδίκης έγιναν και από το Ισραήλ, ενώ εκπρόσωποι της εβραϊκής κοινότητας στην Αυστραλία τόνισαν πως πρόκειται για γεγονός που ξεπερνά ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί η κοινωνία.

    Η Αυστραλία καταγράφει σπάνια μαζικές επιθέσεις με πυροβόλα, ιδιαίτερα μετά τη δραστική αλλαγή της νομοθεσίας για τα όπλα που ακολούθησε το Port Arthur το 1996. Γι’ αυτό, το χτύπημα στο Bondi Beach προκαλεί ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό σοκ, καθώς μια από τις πιο γνωστές παραλίες της χώρας μετατράπηκε σε σκηνή τρόμου στη διάρκεια μιας θρησκευτικής γιορτής.

  • Χριστούγεννα στην Αττική: 10 υπέροχες εικόνες από την στολισμένη Αθήνα του 50′- 60′

    Χριστούγεννα στην Αττική: 10 υπέροχες εικόνες από την στολισμένη Αθήνα του 50′- 60′

    Χριστούγεννα στην Αθήνα του ’50 και του ’60: Όταν η πόλη άναβε τα φώτα της μέσα στη φτώχεια και στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

    Υπήρξε μια εποχή που τα Χριστούγεννα στην Αθήνα μύριζαν ξύλα που έκαιγαν στα μαγκάλια, νεράντζι από τα πεζοδρόμια και φρεσκοψημένο κουραμπιέ από τα συνοικιακά ζαχαροπλαστεία. Ήταν τα χρόνια του ’50 και του ’60 δύο δεκαετίες που η πόλη άλλαζε πρόσωπο με ρυθμό καταιγιστικό, παραμένοντας όμως πεισματικά δεμένη με τη λιτή, ζεστή οικογενειακή της παράδοση.

    Η Αθήνα των Χριστουγέννων εκείνων των χρόνων ήταν μια πόλη που προσπαθούσε να σταθεί όρθια, κουβαλώντας τις πληγές του πολέμου και του εμφυλίου, αλλά και μια πόλη που πίστευε βαθιά ότι το αύριο θα είναι καλύτερο. Κι αυτή η πίστη φαίνεται σε κάθε φωτογραφία της εποχής: στα παιδικά κασκόλ, στις γυναίκες που κρατούν χάρτινες σακούλες , στον τροχονόμο που δέχεται δώρα μέσα στη μέση της Σταδίου.

    Τα Χριστούγεννα του ’50: Λιτότητα, αξιοπρέπεια και μια πόλη που ξανάβρισκε την ανάσα της

    Η δεκαετία του ’50 βρίσκει την Αθήνα κουρασμένη αλλά αποφασισμένη. Η ανεργία παραμένει υψηλή, η οικονομία παραπαίει και η καθημερινότητα είναι γεμάτη μικρούς αγώνες. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, τα Χριστούγεννα αποκτούν κάτι τελετουργικό  μια επιστροφή σε μικρές, χειροποίητες χαρές. Τα σπίτια στολίζονταν με απλά υλικά, χαρτονένια αστέρια, λαδόκολλες κομμένες σε σχήματα, αυτοσχέδιες φάτνες που έφτιαχναν τα παιδιά με ξυλαράκια από την αυλή. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν ήταν δεδομένο πολλές οικογένειες στόλιζαν μια σπαρτιάτικη ελιά ή έφερναν μια κουκουναριά από τον Υμηττό, στολίζοντάς την με ό,τι μπορούσαν.

    Το γιορτινό τραπέζι συχνά είχε κοτόπουλο αντί για γαλοπούλα, που θεωρούνταν είδος πολυτελείας. Στις γειτονιές όμως, τα ζαχαροπλαστεία γέμιζαν τις βιτρίνες με στοίβες από μελομακάρονα και κουραμπιέδες, το γλυκό που μπορούσε να αποκτήσει ακόμη και η πιο φτωχή οικογένεια. Ήταν η εποχή της μεγάλης εσωτερικής μετανάστευσης: νέοι από την επαρχία κατέφθαναν στην πρωτεύουσα, στοιβαγμένοι σε μικρά δωμάτια πάνω από μάντρες και συνεργεία, δουλεύοντας ατελείωτες ώρες. Για εκείνους, τα Χριστούγεννα είχαν πάντα μια μικρή μελαγχολία, η μοναξιά της πόλης και το γράμμα που έφευγε για το χωριό, πάντα με δυο μέρες καθυστέρηση.

    Δείτε τις υπόλοιπες φωτογραφίες εδώ

  • Tesla: Εκπτώσεις για να σωθούν οι πωλήσεις

    Tesla: Εκπτώσεις για να σωθούν οι πωλήσεις

    Με μια δέσμη εκπτώσεων και κινήτρων, η Tesla επιχειρεί να ανακόψει την πτώση των πωλήσεων και να κλείσει θετικά μια δύσκολη χρονιά. Στις ΗΠΑ έχουν ενεργοποιηθεί ελκυστικές προσφορές, καθώς η εταιρεία του Έλον Μασκ δίνει μάχη με τον χρόνο για να αποφύγει δεύτερη συνεχόμενη ετήσια κάμψη.

    Σύμφωνα με όσα αναγράφονται στην ιστοσελίδα της, προσφέρεται 0% APR για έως και 72 μήνες σε επιλεγμένες αγορές του Model Y Standard, ενώ παρέχεται και δυνατότητα μίσθωσης χωρίς προκαταβολή. Παράλληλα, όσοι παραδίδουν βενζινοκίνητο όχημα με ανταλλαγή για ηλεκτρικό Tesla λαμβάνουν 2.000 μίλια δωρεάν φόρτισης σε Supercharger. Σε ορισμένα οχήματα από το διαθέσιμο απόθεμα προστίθενται χωρίς επιπλέον χρέωση αναβαθμίσεις όπως premium αποχρώσεις, κοτσαδόροι και ζάντες 19 ιντσών “Nova”, συνολικής αξίας έως 1.500 δολάρια.

    H3 Η πίεση είναι μεγαλύτερη μετά την πρώτη ετήσια πτώση το 2024

    Παρότι η Tesla συνηθίζει να εντείνει τις προσφορές προς το τέλος κάθε έτους, αυτή τη φορά το διακύβευμα είναι σαφώς υψηλότερο. Μετά την πρώτη ετήσια πτώση πωλήσεων στην ιστορία της το 2024, η εταιρεία προσπαθεί να μην επαναλάβει το ίδιο μοτίβο. Μια νέα υποχώρηση θα ενίσχυε την εικόνα ότι η δυναμική της Tesla αρχίζει να εξασθενεί ύστερα από χρόνια ταχύτατης ανάπτυξης.

    H3 Ο στόχος του 2025 και το «στοίχημα» των 555.000 οχημάτων

    Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Έλον Μασκ είχε εκτιμήσει ότι οι πωλήσεις της Tesla θα αυξηθούν κατά 20%–30% το 2025. Για να στηριχθεί αυτός ο στόχος, η εταιρεία θα πρέπει να παραδώσει 555.000 ηλεκτρικά οχήματα στο τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς, αριθμό-ρεκόρ σε σύγκριση με κάθε προηγούμενο τρίμηνο.

    H3 Πιέσεις σε Ευρώπη και Κίνα, αλλαγές στις ΗΠΑ και στροφή σε AI

    Η πρόκληση περιγράφεται ως πολυμέτωπη, αφού η Tesla αντιμετωπίζει εμπόδια στις βασικές αγορές της. Στην Ευρώπη καταγράφεται έντονη κάμψη πωλήσεων, ενώ στην Κίνα η εταιρεία πιέζεται από την κλιμάκωση του ανταγωνισμού εγχώριων κατασκευαστών.

    Στις ΗΠΑ, επιπλέον δυσκολίες εμφανίστηκαν μετά την κατάργηση της φορολογικής έκπτωσης των 7.500 δολαρίων για καινούρια ηλεκτρικά οχήματα, από την κυβέρνηση Τραμπ τον Σεπτέμβριο. Με βάση στοιχεία της Cox Automotive, οι πωλήσεις της Tesla στις ΗΠΑ υποχώρησαν κατά 35% μέσα σε έναν μήνα.

    Την ίδια στιγμή, η προσοχή του Μασκ φαίνεται να μετακινείται όλο και περισσότερο προς την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική. Ο ίδιος έχει παρουσιάσει το “Cybercab” – το αυτόνομο όχημα χωρίς τιμόνι – και το ρομπότ “Optimus” ως την επόμενη ημέρα της Tesla, με αμφότερα να προγραμματίζεται να περάσουν στη φάση παραγωγής το 2026.

  • Κάτω από τα ραντάρ: Ο «Φραπές» και η μεγαλειώδης σιωπή του

    Κάτω από τα ραντάρ: Ο «Φραπές» και η μεγαλειώδης σιωπή του

    Μια Εξεταστική που σκοντάφτει στην ίδια την αλήθεια

    Αν η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ είχε soundtrack, θα ήταν ένα διαρκές «μπιπ» από μικρόφωνα που ανοίγουν και κλείνουν, διακοπές, εντάσεις και… απόλυτη σιωπή. Όχι οποιαδήποτε σιωπή – αλλά η σιωπή που επιλέγει ο άνθρωπος που βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης: ο Γιώργος Ξυλούρης, ο περιβόητος «Φραπές».

    Και κάπως έτσι, μια επιτροπή που συστάθηκε για να ρίξει φως, παλεύει με σκοτάδια που δεν δημιουργούν τα συστήματα ή τα έγγραφα, αλλά οι ίδιοι οι μάρτυρες.

     

    Ο Ξυλούρης εμφανίστηκε, κάθισε μπροστά στους βουλευτές, άκουσε τις ερωτήσεις – και επέλεξε να απαντήσει σε ελάχιστες από αυτές. Επικαλέστηκε δικαίωμα σιωπής και το έκανε με τρόπο σχεδόν προκλητικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που μάρτυρας εμφανίζεται «φειδωλός», αλλά είναι ίσως η πρώτη φορά που η επιλογή αυτή γίνεται… brand name.

    Σε μια υπόθεση όπου έχουν ζητηθεί εξηγήσεις για:

    • παρατυπίες στις επιδοτήσεις,
    • περίεργες διαδρομές χρημάτων,
    • διοικητικά κενά που μοιάζουν με εθνικό ανέκδοτο,

    η σιωπή μοιάζει λιγότερο με «δικαίωμα» και περισσότερο με στρατηγική επιβίωσης.

    Από τη μία, μια αντιπολίτευση που απαιτεί να μιλήσουν όλοι – και μάλιστα χθες. Από την άλλη, μια κυβερνητική πλειοψηφία που δείχνει να συγκρατεί την Εξεταστική από το να εξελιχθεί σε πολιτική μπόρα.

    Κάπου στη μέση, ένας μάρτυρας που φέρεται να απειλεί βουλευτή, άλλοι που επικαλούνται «δεν θυμάμαι», «δεν γνωρίζω», «δεν είναι δική μου αρμοδιότητα» και πρακτικά που φεύγουν για τον εισαγγελέα λες και είναι σουβέρ από καφέ.

    Η Εξεταστική δεν εξελίσσεται απλώς σε πεδίο σύγκρουσης. Εξελίσσεται σε μια υπόθεση όπου το ζητούμενο δεν είναι μόνο το «τι έγινε», αλλά το ποιος θα το παραδεχτεί πρώτος – ή ποιος θα μιλήσει καθόλου.

    Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, χρόνια τώρα, είναι ένας οργανισμός που δεν διαχειρίζεται απλώς χρήματα. Διαχειρίζεται την αγροτική επιβίωση ενός ολόκληρου πληθυσμού. Γι’ αυτό το σκάνδαλο έχει πολιτικό βάρος: αγγίζει τις τσέπες χιλιάδων αγροτών και την αξιοπιστία ενός κράτους που οφείλει να τους στηρίζει – όχι να τους κάνει να νιώθουν ότι είναι οι τελευταίοι που μαθαίνουν τι πραγματικά συμβαίνει.

    Η Εξεταστική θα μπορούσε να γίνει ευκαιρία εξυγίανσης. Επιστροφής της εμπιστοσύνης. Ανασυγκρότησης ενός οργανισμού που τα τελευταία χρόνια λειτουργεί με την αθόρυβη σιγουριά ενός γραφειοκρατικού τέρατος.

    Αντί γι’ αυτό, γίνεται μια θεσμική στασιμότητα με έντονη οσμή συγκάλυψης, αδιαφάνειας, εσωτερικής σύγκρουσης και πολιτικής στρατηγικής.

    Και τώρα;

    Η κατάθεση του «Φραπέ» δεν έκλεισε τίποτα. Αντίθετα, άνοιξε:

    • περισσότερα ερωτήματα,
    • περισσότερες εντάσεις,
    • περισσότερη δυσπιστία από την κοινωνία που βλέπει μάρτυρες να σιωπούν, βουλευτές να εκνευρίζονται, και μια υπόθεση που δείχνει να έχει πολλά κρυμμένα στρώματα.

    Η Εξεταστική συνεχίζεται αλλά το ερώτημα δεν είναι αν θα ολοκληρωθεί. Το ερώτημα είναι: θα μιλήσει ποτέ κανείς ή θα μείνουμε με έναν «Φραπέ» που γίνεται το σύμβολο ενός συστήματος που ξέρει να λουφάζει, να σιωπά – και να επιβιώνει;

  • Γερουλάνος: «Η Ελλάδα του Eurogroup και του…Φραπέ»

    Γερουλάνος: «Η Ελλάδα του Eurogroup και του…Φραπέ»

    Με το ερώτημα «Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι, πώς φτάσαμε να βιώνουμε δύο τόσο διαφορετικές Ελλάδες; Δύο τόσο διαμετρικά διαφορετικές Ελλάδες;» άνοιξε την τοποθέτησή του για τον προϋπολογισμό του 2026 στη Βουλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής Α’ Αθηνών, Παύλος Γερουλάνος. Στο ίδιο πλαίσιο περιέγραψε, όπως είπε, μια διπλή πραγματικότητα που «φαίνεται» ακόμη και μέσα από την καθημερινή ειδησεογραφία: από τη μία γεγονότα με ισχυρό συμβολισμό, από την άλλη εικόνες που γεννούν απογοήτευση για τη λειτουργία των θεσμών.

    Eurogroup και «Φραπές»

    Ο Παύλος Γερουλάνος αντιπαρέβαλε δύο στιγμιότυπα που, κατά την άποψή του, αποτυπώνουν το χάσμα: «Γύριζες, προχθές, κανάλι και έβλεπες την εκλογή ενός Έλληνα στην Προεδρία του Eurogroup, κάτι με μεγάλη συμβολική σημασία για τον Ελληνικό Λαό και τις θυσίες που έκανε, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Γύριζες πάλι το κανάλι και σε έπιανε απελπισία. Ένας κύριος “Φραπές”, να συμπεριφέρεται προς το Κοινοβούλιο των Ελλήνων με απόλυτη απαξίωση. Γιατί μπορεί. Γιατί έχει πλάτες».
    Στάθηκε, επίσης, στο πώς αυτή η αντίθεση μπορεί να εκληφθεί από νέους που ζουν εκτός χώρας, λέγοντας ότι αναρωτήθηκε «τι θα σκεφτόταν ένα Ελληνόπουλο στο εξωτερικό» και «πώς να το πείσεις ότι σε τούτο τον τόπο τα καταφέρνεις με την αξία σου».

    «Ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει στις δύο Ελλάδες»

    Σύμφωνα με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, η εξήγηση είναι πολιτική και αφορά τον τρόπο άσκησης εξουσίας. Όπως ανέφερε, «η απάντηση στο ερώτημα “γιατί υπάρχουν δύο Ελλάδες;” είναι απλή: Όταν σκέφτεσαι δύο Ελλάδες, δημιουργείς δύο Ελλάδες. Επενδύεις στη μία και εγκαταλείπεις την άλλη». Αντίθετα, υποστήριξε ότι όταν η στόχευση είναι «μία Ελλάδα», τότε «εμπνέεις, αγωνίζεσαι και ενώνεις», αποδίδοντας το ζήτημα σε θέμα ηγεσίας και ισχυριζόμενος ότι «ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει στις δύο Ελλάδες», προβάλλοντας όσα θεωρεί ότι πηγαίνουν καλά και «βάζοντας κάτω από το χαλί» ό,τι δεν θέλει να αντιμετωπίσει.

    Στο ίδιο σχήμα, περιέγραψε μια σειρά από αντιφάσεις που, κατά την εκτίμησή του, συνοδεύουν το κυβερνητικό αφήγημα: μίλησε για την προβολή ανάπτυξης πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά με αναφορά ότι δαπανήθηκαν 100 δισ. ευρώ με «πενιχρά αποτελέσματα» και χωρίς επαρκή προετοιμασία για την περίοδο μετά το Ταμείο Ανάκαμψης. Αναφέρθηκε στην επίκληση μειώσεων φόρων, αντιπαραβάλλοντας ότι πολλοί πολίτες «γονατίζουν» από έμμεσους φόρους, ενώ στάθηκε στην προβολή δημοσιονομικών επιδόσεων την ώρα που, όπως είπε, «εκατομμύρια» πιέζονται από ακρίβεια και φόρους ώστε να επιτυγχάνονται πλεονάσματα.
    Έκανε ακόμη αναφορά στη μείωση της ανεργίας, σημειώνοντας ότι, στην καθημερινότητα, πολλοί χάνουν αγοραστική δύναμη, εργάζονται περισσότερο για λιγότερα ή αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό. Για τις επενδύσεις, τόνισε ότι η χώρα εξακολουθεί να επιβαρύνεται από κρατική γραφειοκρατία και από τραπεζικό σύστημα που, όπως είπε, δεν χρηματοδοτεί αποτελεσματικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, παρά τα διαθέσιμα κονδύλια. Παράλληλα, έθεσε το ζήτημα του ιδιωτικού χρέους, του ενεργειακού κόστους που επιβαρύνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις και, τέλος, της «ευρωπαϊκής κανονικότητας», υποστηρίζοντας ότι χωρίς ισχυρούς θεσμούς «δεν υπάρχει καμία ευρωπαϊκή κανονικότητα».

    Το πολιτικό δίλημμα και το κάλεσμα για τον προϋπολογισμό

    Ο Παύλος Γερουλάνος συνέδεσε τη «θεωρία των δύο Ελλάδων», όπως είπε ότι εκφράζεται «στο μυαλό του κ. Μητσοτάκη», με έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «Έλληνες των προνομίων» και «Έλληνες των υποχρεώσεων». Υποστήριξε πως «μία είναι η Ελλάδα» και ότι «τις δύο Ελλάδες… τις δημιουργεί το κράτος» και «η λειτουργία του πολιτικού συστήματος», περιγράφοντας ένα περιβάλλον «των μέσα και των έξω», εκείνων που έχουν πρόσβαση στην εξουσία και εκείνων που «ψάχνουν πρόσβαση» για να βρουν το δίκιο τους.

    Κλείνοντας, έθεσε το δίλημμα της ψήφου στη Βουλή, λέγοντας ότι «όποιος πιστεύει στις δύο Ελλάδες… μπορεί να ψηφίσει τον προϋπολογισμό», ενώ όσοι πιστεύουν ότι «η Ελλάδα είναι μία» και ότι πρέπει να μη μένει κανείς πίσω, να στείλουν «καθαρό μήνυμα» και να «καταψηφίσουν τον προϋπολογισμό», ώστε «η θεωρία των δύο Ελλάδων» να απορριφθεί πολιτικά και να αναδειχθεί «η μία Ελλάδα… που μας αφορά όλους».

  • Ο ρόλος της θρησκείας στη σύγχρονη γεωπολιτική τάξη

    Ο ρόλος της θρησκείας στη σύγχρονη γεωπολιτική τάξη

    *Του Σπυρίδωνα Θεοχαράκου

    Η διεθνής πολιτική τα τελευταία τριάντα χρόνια χαρακτηρίζεται από μια έντονη αναθεώρηση του ρόλου της θρησκείας στην παγκόσμια γεωπολιτική. Το αφήγημα του εκκοσμικευμένου κόσμου, όπως είχε διαμορφωθεί κυρίως στη Δύση, δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη. Στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη, οι θρησκευτικές ταυτότητες όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αναδύθηκαν ως κεντρικοί άξονες κοινωνικής οργάνωσης και πολιτικής νομιμοποίησης. Στο νέο αυτό περιβάλλον, η κατανόηση της θρησκείας δεν αποτελεί πολυτέλεια για τους υπεύθυνους χάραξης διεθνούς πολιτικής. Αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την λήψη ρεαλιστικών και αποτελεσματικών πολιτικών αποφάσεων .

    Η υπόθεση ότι το πέρασμα στη νεωτερικότητα θα συνοδευόταν από την υποχώρηση της θρησκείας δεν ισχύει πλέον πέρα από τον ευρωπαϊκό χώρο. Ο Peter Berger, παλαιότερα υπέρμαχος της θεωρίας της εκκοσμίκευσης, παραδέχτηκε ήδη από τη δεκαετία του 1990 ότι ο κόσμος του 21ου αιώνα είναι “εξαιρετικά θρησκευόμενος”, με εξαίρεση ορισμένα τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Η θρησκεία συνεχίζει να λειτουργεί ως συλλογική γλώσσα νοήματος, ως ερμηνευτικό υπόβαθρο για ιστορικά γεγονότα και ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής.

    Η τρέχουσα γεωπολιτική πραγματικότητα δείχνει ότι οι κοινωνίες δεν αντιλαμβάνονται τη θρησκεία απλώς ως μια ατομική επιλογή πίστης, αλλά ως κεντρικό στοιχείο ταυτότητας. Η ανάδυση της θρησκείας στη δημόσια σφαίρα αποτελεί αντίδραση στις κρίσεις, στην αβεβαιότητα και στις ταχείες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές. Ιδιαίτερα στον αραβικό κόσμο, η θρησκεία παραμένει βασικός παράγοντας που καθορίζει συλλογικές συμπεριφορές, κοινωνικές ιεραρχίες και πολιτικούς προσανατολισμούς.

    Η Μέση Ανατολή, εν παραδείγματι, αποτελεί το κατ’ εξοχήν πεδίο όπου οι θρησκευτικές δυναμικές διαμορφώνουν την πολιτική πραγματικότητα. Σουνιτικές και Σιιτικές ταυτότητες, Ισλαμιστικά κινήματα, κοσμικά καθεστώτα που χρησιμοποιούν θρησκευτική νομιμοποίηση, θρησκευτικές μειονότητες με ιδιαίτερο ιστορικό βάρος, όλα συγκροτούν ένα σύνθετο μωσαϊκό όπου η θρησκεία δεν μπορεί να απομονωθεί από την πολιτική.

    Για τους πληθυσμούς της περιοχής, η θρησκεία αποτελεί τόσο κώδικα αξιών όσο και πλαίσιο κοινωνικής εμπιστοσύνης. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως σημείο αναφοράς σε περιόδους κρατικής αποτυχίας, εμφύλιων συγκρούσεων ή διεθνών παρεμβάσεων. Από τη σιιτική ημισέληνο και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, έως την επιρροή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και τον ρόλο Σαλαφιστικών κινημάτων, η θρησκευτική ταυτότητα παραμένει φορέας ισχύος, συσπείρωσης και πολιτικής κινητοποίησης.

    Σε αυτό το περιβάλλον, η άγνοια των θρησκευτικών κωδίκων μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις, όπως συνέβη με πολλές Δυτικές παρεμβάσεις που υποτίμησαν το βάθος του θρησκευτικού παράγοντα στις κοινωνικές δομές.

    Η θρησκεία λειτουργεί σήμερα ως μορφή ήπιας ισχύος (soft power), επηρεάζοντας την κοινή γνώμη, την κοινωνική νομιμοποίηση και τις διεθνείς συμμαχίες. Τα θρησκευτικά δίκτυα, οι ιεραποστολικές δράσεις, η προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και το θρησκευτικό κύρος θεσμών, όπως του Βατικανού, των Εκκλησιαστικών Ορθόδοξων Πατριαρχείων ή των σημαντικών Ισλαμικών κέντρων, διαμορφώνουν ευρέως πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές.

    Στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Τουρκία έχουν υιοθετήσει μοντέλα εξωτερικής πολιτικής που αξιοποιούν θρησκευτικούς κώδικες για να επηρεάσουν κοινότητες εκτός των συνόρων τους. Η Σαουδαραβική προώθηση του Ουαχαμπισμού, η Ιρανική Σιιτική δικτύωση και ο νεοοθωμανικός θρησκευτικός λόγος της Τουρκίας αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

    Η θρησκεία δεν είναι μόνο εργαλείο των κρατών, αλλά συνιστά ταυτόχρονα μέσο επιρροής και για μη κρατικούς δρώντες. Οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και η Χαμάς, χρησιμοποιούν τη θρησκευτική ταυτότητα ως μέσο πολιτικής νομιμοποίησης, κοινωνικής οργάνωσης και στρατολόγησης, με σκοπό να εδραιωθούν και να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

    Η θρησκευτική ταυτότητα εξυπηρετεί έναν διττό ρόλο: αφενός προσδίδει νόημα και σκοπό στις κοινωνίες, αφετέρου δημιουργεί σύνορα ανάμεσα σε «εμάς» και τους «άλλους». Η λειτουργία αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής στη Μέση Ανατολή, όπου οι θρησκευτικές κοινότητες έχουν ιστορικούς δεσμούς, με προεκτάσεις που γίνονται εμφανείς ακόμη και στις μέρες μας.

    Η έννοια της «ταυτότητας» στην περιοχή δεν είναι αποκομμένη από τη θρησκεία. Αντιθέτως, η θρησκευτική ταυτότητα λειτουργεί ως η βασική δομή μέσα από την οποία οι πληθυσμοί ερμηνεύουν την πολιτική πραγματικότητα. Εθνοτικές και πολιτικές διαφορές διασταυρώνονται με θρησκευτικές, δημιουργώντας πολλαπλές μορφές συσπείρωσης και αντιπαράθεσης.

    Ο Huntington, στη θεωρία του για τις «συγκρούσεις των πολιτισμών», ανέδειξε την πολιτισμική διάσταση των διεθνών σχέσεων, ενώ μελετητές όπως ο Scott Thomas ή ο Jonathan Fox, επικεντρώθηκαν στον ρόλο της θρησκείας ως καθοριστικού παράγοντα των πολιτικών συγκρούσεων. Αν και αυτές οι προσεγγίσεις δεν πρέπει να υιοθετηθούν άκριτα, προσφέρουν χρήσιμα εργαλεία σύγκρισης για την κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας.

    Συχνά η θρησκεία παρουσιάζεται επίσης ως παράγοντας αστάθειας, ιδιαίτερα όταν συνδέεται με εξτρεμιστικές πρακτικές ή ιδεολογίες. Ωστόσο, οι συγκρούσεις που λαμβάνουν θρησκευτική μορφή συχνά έχουν βαθύτερες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές ρίζες. Η θρησκεία λειτουργεί ως «φορέας» μέσα από τον οποίο οι πληθυσμοί εκφράζουν αγανάκτηση για τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες ή ταυτότητες που θεωρούν απειλούμενες.

    Παράλληλα, σημαντική είναι και η συμβολή θρησκευτικών θεσμών στην ειρηνοποιό δράση. Πολλά θρησκευτικά δίκτυα λειτουργούν ως φορείς διαλόγου, προσφέροντας δίαυλους επικοινωνίας σε κοινωνίες που δεν εμπιστεύονται τις κρατικές αρχές ή τους διεθνείς θεσμούς. Στη Μέση Ανατολή, θρησκευτικοί ηγέτες έχουν διαμεσολαβήσει σε τοπικές εκεχειρίες, ενώ οργανώσεις με θρησκευτικό υπόβαθρο συμβάλλουν στην κοινωνική ανασυγκρότηση.

    Η μελέτη της θρησκείας δεν αφορά μόνο τη θεωρητική κατανόηση, αλλά συνιστά προϋπόθεση για αποτελεσματικές πολιτικές στον Αραβικό κόσμο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή. Χωρίς σε βάθος εξέταση της θρησκευτικής κουλτούρας των πληθυσμών, κάθε είδους παρέμβαση, διπλωματικού είτε στρατηγικού χαρακτήρα, κινδυνεύει να αποτύχει.

    Η εμπειρία των Δυτικών πολιτικών στην περιοχή δείχνει ότι η προσπάθεια εφαρμογής εκκοσμικευμένων μοντέλων ή μεταφοράς Δυτικών θεσμών συχνά συγκρούεται με τις κοινωνικές πραγματικότητες. Η θρησκεία δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί, αλλά συστατικό στοιχείο των σχέσεων εξουσίας, των κοινωνικών δικτύων και των αντιλήψεων περί νομιμότητας. Αντί για μια προσέγγιση που αγνοεί τις θρησκευτικές ευαισθησίες, απαιτείται μια πολιτική που αναγνωρίζει τον ρόλο τους και προσπαθεί να κατανοήσει τις ανάγκες και τις προσδοκίες των τοπικών κοινωνιών. Μόνο έτσι μπορούν να τεθούν οι βάσεις για ειρηνική συνύπαρξη και πολιτική σταθερότητα.

    Ο κόσμος του 21ου αιώνα δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους αποκλειστικά οικονομικούς ή στρατιωτικούς. Η θρησκεία αποτελεί δομικό παράγοντα των διεθνών σχέσεων. Για τους φορείς χάραξης πολιτικής, η κατανόηση της θρησκείας δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό εργαλείο. Είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό ρεαλιστικών πολιτικών και την οικοδόμηση σταθερών γεωπολιτικών στρατηγικών.

    Η Μέση Ανατολή αποτελεί σήμερα το σημαντικότερο παράδειγμα όπου η θρησκεία και η πολιτική δεν μπορούν να διαχωριστούν. Η κατανόηση, επομένως, των θρησκευτικών δομών των κοινωνιών αυτών είναι αναγκαία για την ερμηνεία του παρόντος και τη διαμόρφωση πολιτικών που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες ανθρώπων και κρατών.

    Ενδεικτική βιβλιογραφία:

    • Huntington, S. P. (1996). The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order.
    • Mandaville, P. (2023). The Geopolitics of Religious Soft Power. Oxford University Press.‌
    • Haynes, J. (2016). Routledge handbook of religion and politics.

    Πηγή: ΚΕΔΙΣΑ

  • Ματωμένα χωράφια, άδειες τσέπες

    Ματωμένα χωράφια, άδειες τσέπες

    Η εικόνα ενός αγρότη που ξυπνά πριν από τον ήλιο, με τα χέρια βουτηγμένα στη γη, δεν είναι απλώς μια εικόνα παράδοσης. Είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που καθορίζει την τροφή μας, τη ζωή των χωριών και την ίδια την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα της χώρας. Ταυτόχρονα, είναι μια εικόνα που φέτος έχει βαρύνει με νέες δυσκολίες, που δοκιμάζουν την αντοχή της ελληνικής υπαίθρου περισσότερο από ποτέ.

    Η φετινή χρονιά έχει φέρει έναν καταιγισμό προκλήσεων. Από τις καθυστερήσεις στις επιδοτήσεις, που αφήνουν τους αγρότες χωρίς τη ρευστότητα που χρειάζονται για να συνεχίσουν τη δουλειά τους, μέχρι τις φυσικές καταστροφές, όπως οι πλημμύρες στον θεσσαλικό κάμπο, οι απώλειες είναι πολλαπλές. Καλλιέργειες που έμειναν στο νερό και στα λασπωμένα χωράφια δεν αντιπροσωπεύουν μόνο οικονομικό κόστος· αντιπροσωπεύουν τον κόπο μηνών, τη ζωή που δαπανήθηκε για να ανθίσει η γη.

    Η κτηνοτροφία, από την άλλη, πλήττεται από σοβαρές ασθένειες. Η επιδημία ευλογιάς των αιγοπροβάτων που σάρωσε πολλές περιοχές της χώρας προκάλεσε την μαζική απώλεια κοπαδιών, μια τραγωδία που ξεπερνά τα νούμερα: κάθε ζώο που αφαιρείται είναι ένα κεφάλαιο ζωής, ένα κομμάτι της οικογένειας του παραγωγού, ένα κομμάτι της ταυτότητας μιας κοινότητας. Η εικόνα άδειων στάβλων και κοινοτήτων που βλέπουν τις ζωές τους να χάνονται μπροστά στα μάτια τους προκαλεί μια αίσθηση κενού που δεν αποτυπώνεται στους πίνακες οικονομικών στοιχείων.
    Αλλά οι αγρότες δεν πλήττονται μόνο από φυσικά φαινόμενα ή επιδημίες. Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί: λιπάσματα, καύσιμα, φάρμακα για τα ζώα, εξοπλισμός, όλα έχουν γίνει βαρύ φορτίο που δυσχεραίνει την καθημερινή διαχείριση της εκμετάλλευσης. Οι τιμές πώλησης των προϊόντων, συχνά, δεν ανταποκρίνονται ούτε καν στο κόστος παραγωγής, αφήνοντας τους παραγωγούς σε συνεχή οικονομική πίεση.

    Ταυτόχρονα, η διάκριση μεταξύ μικρών και μεγάλων εκμεταλλεύσεων γίνεται όλο και πιο εμφανής. Τα μικρά αγροκτήματα, που για γενιές αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής υπαίθρου, μειώνονται συνεχώς, ενώ οι μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις καρπώνονται τα οφέλη των επιδοτήσεων και της πρόσβασης σε αγορές. Αυτό δεν είναι μόνο οικονομικό φαινόμενο· είναι πολιτισμικό και κοινωνικό. Οι κοινότητες βλέπουν τους παραδοσιακούς τρόπους ζωής να εξαφανίζονται, ενώ η γνώση που περνά από γενιά σε γενιά κινδυνεύει να χαθεί.

    Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που ολοένα και λιγότεροι άνθρωποι πλέον δεν προτιμούν να εργαστούν στον πρωτογενή τομέα. Το φαινόμενο της αστικοποίησης δεν έχει μείνει παγωμένο τη δεκαετία του 1960· συνεχίζει να εξελίσσεται, οδηγώντας νέες γενιές στα αστικά κέντρα, απομακρύνοντάς τες από τη γη και τα χωριά τους. Τα εμπόδια, οι απώλειες και η αβεβαιότητα κάνουν το επάγγελμα δυσπρόσιτο, και η κοινωνία βλέπει την ύπαιθρο να στερείται νέων γενιών που θα την κρατήσουν ζωντανή.
    Μέσα σε αυτή τη συνεχή δοκιμασία, οι αγρότες παλεύουν με αξιοπρέπεια. Οι κινητοποιήσεις που συχνά γίνονται αντιληπτές μόνο ως μπλόκα στους δρόμους είναι, στην ουσία, η φωνή μιας ολόκληρης κοινωνίας που ζητά αναγνώριση και στήριξη. Δεν πρόκειται για μια επιθυμία υπερβολής ή για πολιτικό παιχνίδι· είναι μια κραυγή επιβίωσης, η ανάγκη να παραμείνουν οι άνθρωποι αυτοί που τρέφουν τη χώρα και συντηρούν την ίδια την ύπαιθρο.

    Η ελληνική ύπαιθρος διδάσκει κάτι σημαντικό: αντέχει. Αντέχει μέσα από τη συνεχή προσπάθεια, μέσα από τη σιωπηλή αντοχή των ανθρώπων της, μέσα από τις μικρές νίκες και τις μεγάλες απώλειες. Αλλά χρειάζεται να μην την αφήνουμε μόνη. Όσο αντέχει ο αγρότης, αντέχει η κοινωνία· και όσο αγωνίζεται να μείνει όρθιος, κρατά ζωντανή την ελπίδα ότι η γη που μας θρέφει μπορεί να συνεχίσει να ανθίζει, παρά τις δυσκολίες.

    Η ιστορία των αγροτών της Ελλάδας δεν είναι απλώς μια σειρά από αριθμούς, ζημιές και απώλειες. Είναι μια ιστορία ανθρώπων που εργάζονται με πάθος και πίστη, που αγαπούν τη γη τους και που, ακόμη και μέσα στον πόνο, προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό αυτό που τους συνδέει με τη ζωή, την κοινωνία και την ίδια τη χώρα.

  • Η Πάτρα φιλοξένησε την πρώτη πλήρως συμπεριληπτική ποιητική παρουσίαση στην Ευρώπη

    Η Πάτρα φιλοξένησε την πρώτη πλήρως συμπεριληπτική ποιητική παρουσίαση στην Ευρώπη

    «Εκ Βακχείας Μονογένεση» της Σοφίας Δευτερίγου – Ένα νέο μοντέλο καθολικής πρόσβασης στην τέχνη

    Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και πολιτιστικού παλμού, η Πάτρα υποδέχθηκε την πρώτη ενιαία, πλήρως συμπεριληπτική ποιητική έκδοση για τυφλοκωφούς, την «Εκ Βακχείας Μονογένεση» της ποιήτριας Σοφίας Δευτερίγου, μια πρωτοβουλία της Starthands και των Εκδόσεων Κάκτος.
    Η εκδήλωση αποτέλεσε ορόσημο στην ευρωπαϊκή πολιτιστική πραγματικότητα, συνδυάζοντας ποίηση, τεχνολογία, μουσική και τεχνητή νοημοσύνη σε μια πρωτόγνωρη συνύπαρξη τέχνης και προσβασιμότητας.

    Την εκδήλωση άνοιξε η δημοσιογράφος Ευτυχία Λαμπροπούλου, η οποία υποδέχθηκε την ποιήτρια και το συμπεριληπτικό κοινό.
    Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η προβολή του Εθνικού Ύμνου σε ερμηνεία της σοπράνο Άννυς Φασσέα.
    Ακολούθησε το ποίημα «Για την Σημαία Μου» από τον μαθητή Σαράντο Φωτόπουλο,σε παράλληλη διερμηνεία στην νοηματική γλώσσα, υπενθυμίζοντας ότι «ο πολιτισμός φωλιάζει στην καρδιά των παιδιών».

    Ενώ η ψηφιακή προσβασιμότητα με το μέλλον επισφραγίστηκε με το χέρι της ποιήτριας μέσα στο χέρι της ρομποτικής πρέσβειρας προσβασιμότητας Sophia, σκορπίζοντας το μήνυμα  για διάδοση της γνώσης και της ανθρωπότητας. 

    Στη συνέχεια απηύθυναν χαιρετισμό:

    • Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Περικλής Ρίπισης, εκπροσωπώντας τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών.
    • Η Αντιδήμαρχος Υγείας & Πρόνοιας Πατρέων Βίβιαν Σαμούρη, αναδεικνύοντας τον κοινωνικό αντίκτυπο της έκδοσης.
    • Η Αντιπεριφερειάρχης Κοινωνικής Πολιτικής Δυτικής Ελλάδας Γεωργία Ντάτσικα.
    • Η Αντιπρύτανης Φοιτητικής Μέριμνας & Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Πατρών Λένα Αλμπάνη, τονίζοντας τον ρόλο της ακαδημαϊκής κοινότητας στην καθολική πρόσβαση.
    • Ο τέως Υπουργός Πολιτισμού Πάυλος Γερουλάνος.
    • Η Πρόεδρος του MEP HELLAS Έστερ Παπανικολάου και ο διοικητικός σύμβουλος Πάρης Τσουμάνης, ανακοινώνοντας την πλήρη συμπερίληψη ατόμων με οπτικοακουστικές αναπηρίες στον οργανισμό.
    • Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καρβουνιάρης, εκπροσωπώντας την ΕΣΗΕΠΗΝ και το ΠΑΣΟΚ.
    • Η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Σοφία Ζαχαράκη, με επίσημη επιστολή που χαιρέτισε την πανελλαδική καινοτομία της έκδοσης.

    Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε το μήνυμα του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ προβλήθηκε και κοινωνικό μήνυμα σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη με αφήγηση Γρηγόρη Βαλτινού, γυρισμένο στον Φάρο Τυφλών Ελλάδος.

    Στη βραδιά συμμετείχαν με απαγγελίες οι καταξιωμένες καλλιτέχνες:

    • Ραδάμανθυς Αναστασάκης
    • Κωστής Σαββιδάκης
    • Θεοδώρα Σιάρκου
    • Γιούλικα Σκαφιδά

    Οι ερμηνείες συνοδεύονταν από παράλληλη μετάδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, ενώ προβλήθηκαν βίντεο-εικαστικά έργα και μουσικές συνθέσεις όπερας.

    Η τεχνητή νοημοσύνη είχε ενεργό ρόλο, μέσω της Andriana Manetta, CEO της Victorious Network, και της Sophia Robot, δίνοντας μια σαφή προοπτική του μέλλοντος της συμπεριληπτικής τέχνης.

    Η «Εκ Βακχείας Μονογένεση» αποτελεί πλήρως προσβάσιμη σειρά έργων με:

    • Braille
    • Ανάγλυφο QR για άτομα με απώλεια όρασης
    • Ελληνική Νοηματική Γλώσσα & διεθνή νοήματα
    • Προσαρμοσμένη νοηματική για παιδιά
    • Ηχητικό υλικό
    • Πλήρες ψηφιακό περιβάλλον προσβασιμότητας

    Ένα πρότυπο σύστημα αισθητηριακής και ψηφιακής συμπερίληψης που αναγνωρίζεται πλέον ως πρωτοποριακή ευρωπαϊκή εφαρμογή.

    Σημαντική ήταν η παρέμβαση της εκπαιδευτικού Αντιγόνης Σωτηρχοπούλου, πρώτης φιλολόγου της ποιήτριας, η οποία μίλησε για τη μαθητική της πορεία.
    Εξίσου συγκινητική η τοποθέτηση εκπροσώπου της κοινότητας Κωφών, που μοιράστηκε το προσωπικό της ταξίδι.

    Η  Αγγελική Νικολοπούλου, Διευθύντρια του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Κωφών-Βαρήκοων Πάτρας, η οποία τόνισε:

    «Η ποίηση της Σοφίας Δευτερίγου μας καλεί να βιώσουμε μια μυσταγωγία ένα έργο όντως δημοκρατικό, γιατί η δημοκρατία δεν μετριέται από τους νόμους της, αλλά από το βάθος της ανθρωπιάς της».

    Ο Ομότιμος Καθηγητής και τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών Γιώργος Παναγιωτάκης υπογράμμισε ότι η Πάτρα αναδεικνύεται σε «πόλη-σύμβολο πολιτισμού, ισότητας και δημοκρατίας».

    Στο βήμα ανέβηκε και ο Μίμης Σκαναβής, Χημικός, Πρόεδρος ΠΑΛΟ και διευθυντής ΣΕΔΟΝΕ Π.Α.Λ.Ο., με τα λόγια του να αποδίδονται στη νοηματική από τον Γιώργο Στάθη.

    Χαιρετισμό απηύθυνε και η Πρόεδρος του ογκολογικού ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ Πάτρας, κ. Αναστασία Μανολοπούλου – Νικολοπούλου.

    Η ποιήτρια Σοφία Δευτερίγου, εμφανώς συγκινημένη, ευχαρίστησε το κοινό και τους φορείς, σημειώνοντας πως η «Εκ Βακχείας Μονογένεση επέστρεψε στο σπίτι της, στην Πάτρα».

  • Πλεύρης: «Καταπολέμηση των διακινητών και πιο ασφαλή σύνορα»

    Πλεύρης: «Καταπολέμηση των διακινητών και πιο ασφαλή σύνορα»

    Σε δημόσια συζήτηση στη Ρώμη, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Atreju» του κόμματος «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι, με θεματική το Μεταναστευτικό και τίτλο «Καταπολέμηση των διακινητών και πιο ασφαλή σύνορα», συμμετείχε ο Θάνος Πλεύρης. Στο πάνελ βρέθηκαν επίσης ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Πιαντεντόζι, η βουλευτής των «Αδελφών της Ιταλίας» Σάρα Κελάνι, ενώ μέσω βιντεοσύνδεσης παρενέβη ο Ευρωπαίος επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων και Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρούνερ. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου έχει τοποθετηθεί επανειλημμένα για το ζήτημα, περιγράφοντας τις αλλαγές που –όπως υποστηρίζει– έχουν ήδη δρομολογηθεί.

    «Η Ευρώπη κινείται στο ίδιο μήκος κύματος»

    Μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Θάνος Πλεύρης δήλωσε ικανοποιημένος από το γεγονός ότι, όπως είπε, διαμορφώνεται πλέον μια κοινή κατεύθυνση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τόνισε χαρακτηριστικά ότι «είναι πολύ σημαντικό ότι πλέον, στην Ευρώπη υπάρχει αντίληψη της σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής», εξηγώντας ότι η συζήτηση μετατοπίζεται στην αποτροπή στα σύνορα, στη δημιουργία κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες, στις ασφαλείς τρίτες χώρες και στον κανονισμό των απελάσεων. Πρόσθεσε ακόμη πως «είναι ξεκάθαρο, πλέον, ότι μπαίνουμε σε μια Ευρώπη η οποία θέλει να προστατευθεί» και ότι η είσοδος στην Ευρώπη θα πρέπει να γίνεται «με τη νόμιμη οδό και όχι ο εκβιασμός των κυκλωμάτων».

    Σύμπτωση απόψεων με Ιταλία και κοινές πιέσεις στις ροές

    Σε ερώτηση για το αν υπάρχει σύγκλιση με τις θέσεις του Ιταλού ομολόγου του, ο υπουργός ανέφερε ότι υπάρχει κοινός προσανατολισμός, αποδίδοντας στην ιταλική κυβέρνηση μια γραμμή που χαρακτήρισε «σκληρή μεταναστευτική πολιτική». Επισήμανε ότι Ελλάδα και Ιταλία αντιμετωπίζουν παρόμοιες πιέσεις, καθώς δέχονται μεγάλες ροές και διαθέτουν και χερσαία σύνορα, κάτι που –όπως σημείωσε– συνδέεται και με δευτερογενείς μετακινήσεις. Κατά τον ίδιο, προτεραιότητα πρέπει να είναι η προστασία των συνόρων και η αύξηση των επιστροφών, υποστηρίζοντας ότι «έχουμε, πλέον, μια Ευρώπη που μας ακούει και βάζει σε προτεραιότητα τις επιστροφές και όχι την απορρόφηση».

    Κέντρα επιστροφής εκτός Ευρώπης και ο «αποτρεπτικός παράγοντας»

    Αναφορικά με τη δυνατότητα δημιουργίας κέντρων επιστροφής για παράτυπους μετανάστες σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Θάνος Πλεύρης ανέφερε ότι έχει συζητήσει το θέμα με τον Ιταλό και τον Γερμανό ομόλογό του. Υπογράμμισε ότι, κατά την άποψη της ελληνικής πλευράς, τα κέντρα αυτά πρέπει να βρίσκονται εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου, επειδή αν βρίσκονται εντός Ευρώπης –ακόμη και εκτός ΕΕ– «θα δίνεται, πάλι, η δυνατότητα της μεταφοράς». Χαρακτήρισε τη λύση αυτή «καινοτόμο» και, μιλώντας απλά, σημείωσε πως θεωρεί κρίσιμο ο παράτυπα εισερχόμενος να γνωρίζει ότι, αν δεν είναι εφικτή η επιστροφή στη χώρα καταγωγής, «αντί να μείνει στην ελληνική ή στην ιταλική επικράτεια, θα μεταφερθεί σε ένα κέντρο το οποίο θα βρίσκεται στην Αφρική», τονίζοντας ότι «αυτός θα είναι ο πιο αποτρεπτικός παράγοντας».

  • Κωνσταντοπούλου για το «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν»: «Δεν είναι σεξιστικό»

    Κωνσταντοπούλου για το «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν»: «Δεν είναι σεξιστικό»

    Η φράση «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν», που αποδόθηκε στην επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου και απευθύνθηκε προς την αντιπρόεδρο της εξεταστικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, Μαρία Συρεγγέλα, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τις προηγούμενες ημέρες.

    Παρέμβαση στη Βουλή στη συζήτηση του προϋπολογισμού

    Το απόγευμα του Σαββάτου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου παρενέβη στη Βουλή, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η συζήτηση του προϋπολογισμού, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη αναφορά δεν έχει σεξιστικό χαρακτήρα, αλλά «είναι ταξικής προέλευσης».

    «Απευθύνομαι σε αμαθείς… και υποκριτικά ευαίσθητους»

    Στο πλαίσιο της τοποθέτησής της, η ίδια ανέφερε: «Έχω δώσει διαχρονικά πολλές μάχες για τα δικαιώματα. Απευθύνομαι σε αμαθείς, ημιμαθείς και υποκριτικά ευαίσθητους». Παράλληλα, έκανε αναφορά στον βουλευτή της ΝΔ Μακάριο Λαζαρίδη, λέγοντας ότι της είχε απευθύνει τη φράση: «εσύ δεν έχεις παιδιά και δεν μπορείς να μιλάς για τα Τέμπη».

    Η εξήγηση: «Ταξική όχι σεξιστική»

    Κλείνοντας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσπάθησε να τεκμηριώσει την ερμηνεία της, παραπέμποντας σε εργαζόμενες της κλωστοϋφαντουργίας και σε παλαιότερες δεκαετίες: «Κάποιες γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας κατέκτησαν δικαιώματα με αίμα… Αυτή η φράση προέρχεται από τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60. Είναι ταξική όχι σεξιστική και αφορά γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας που δεν φορούσαν καλσόν».