Η ομίχλη του πολέμου είναι πυκνή στο Ιράν. Πολλά σχετικά με αυτόν τον πόλεμο παραμένουν ασαφή, και τα μεγαλύτερα ερωτήματα έχουν μείνει αναπάντητα από την κυβέρνηση Τραμπ. Συγκεκριμένα, πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος;Η ιστορία των αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων προσφέρει ένα σταθερό μάθημα: ποτέ δεν τελειώνουν καλά.Η αποστολή επεκτείνεται, το χρονοδιάγραμμα παρατείνεται,ο πόλεμος αποκτά τη δική του δυναμική. Το 19ο αιώνα ο Πρώσος στρατιωτικός θεωρητικός Καρλ φον Κλάουζεβιτς υποστήριξε ότι ο πόλεμος είναι πολιτική με άλλα μέσα.
Οι στόχοι της Ουάσιγκτον για την έναρξη του πολέμου στο Ιράν είναι κάθε άλλο παρά σαφείς. Η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο με τον δηλωμένο στόχο της αλλαγής καθεστώτος. «Αναλάβετε την εξουσία της κυβέρνησής σας», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σε ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στο Truth Social στις 28 Φεβρουαρίου. «Αυτή θα είναι πιθανώς η μόνη σας ευκαιρία για πολλές γενιές». Ωστόσο, τις ημέρες που ακολούθησαν, οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης έδειξαν μεγάλη ασάφεια. Ο στόχος είναι να επιλεγεί μια πιο «αποδεκτή» κυβέρνηση, όπως έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Βενεζουέλα; Είναι η «άνευ όρων παράδοση»; Είναι η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος; Ή είναι απλώς να αφήσουν όποιον επιβιώσει ανίκανο να ασκήσει στρατιωτική δύναμη και να κηρύξουν νίκη;
Αυτή η αβεβαιότητα ενισχύθηκε τις τελευταίες ημέρες, με τον Τραμπ να στέλνει αντικρουόμενα μηνύματα σχετικά με τη διάρκεια του πολέμου. Τη Δευτέρα, προσπάθησε να ηρεμήσει τις αγορές και να επιβραδύνει την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, υπονοώντας ότι ο αμερικανικός στρατός ήταν «πολύ μπροστά από το χρονοδιάγραμμα» και ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει σύντομα. Ωστόσο, λίγες ώρες αργότερα, έκανε πίσω. «Έχουμε κερδίσει από πολλές απόψεις, αλλά όχι αρκετά», δήλωσε σε μια συγκέντρωση Ρεπουμπλικάνων βουλευτών, προσθέτοντας: «Προχωράμε πιο αποφασισμένοι από ποτέ για να επιτύχουμε την τελική νίκη που θα τερματίσει μια για πάντα αυτόν τον μακροχρόνιο κίνδυνο».
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών θεωρούν απίθανη την αλλαγή του καθεστώτος. Η ιστορία μας δίνει αυστηρές προειδοποιήσεις. Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ενθάρρυνε τους Ιρακινούς να εξεγερθούν. Στη Λιβύη το 2011, η κυβέρνηση Ομπάμα έκανε το αντίθετο: παρενέβη για να προστατεύσει υποτίθεται τους πολίτες και είδε την αλλαγή του καθεστώτος να καταλήγει σε κρατική κατάρρευση και εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα, αν οι Ιρανοί εξεγερθούν και το καθεστώς καταστείλει την εξέγερση, ο Τραμπ θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα παρόμοιο δίλημμα: να μείνει εκτός με τεράστιο κόστος για την αμερικανική αξιοπιστία ή να εμπλακεί πλήρως και να διακινδυνεύσει την επέκταση της αποστολής, την εμπλοκή και το χάος.
Αντί να αντιμετωπίσει αυτό το δίλημμα, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να το κάνει πιο οξύ. Καθώς η προοπτική μιας αλλαγής καθεστώτος στο άμεσο μέλλον εξασθενεί, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ισραήλ φαίνεται να φλερτάρουν με την υποκίνηση εσωτερικής διάσπασης ως εναλλακτική λύση. Αναφορές δείχνουν ότι η CIA οπλίζει τις ιρανικές κουρδικές πολιτοφυλακές στο βόρειο Ιράκ, ενώ το Ισραήλ βομβαρδίζει συνοριακούς σταθμούς, αστυνομικά τμήματα και στρατιωτικές θέσεις κατά μήκος των βόρειων συνόρων Ιράν-Ιράκ για να ανοίξει δρόμο. Τις τελευταίες ημέρες, ο Τραμπ έχει υποδείξει ότι απομακρύνεται από αυτό το σχέδιο, αλλά το Ισραήλ δεν έχει κάνει το ίδιο. Πράγματι, οι ισραηλινοί ηγέτες φαίνεται να θεωρούν την αποσταθεροποίηση του Ιράν ως προτιμότερη εναλλακτική λύση, εάν η αλλαγή καθεστώτος αποδειχθεί αδύνατη, ωθώντας ενδεχομένως το Ιράν σε ένα είδος κρατικής διάσπασης, όπως αυτή που παρατηρήθηκε στη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράκ μετά το 2003. Σε μια χώρα 90 εκατομμυρίων κατοίκων στο σταυροδρόμι της Ευρασίας, ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα ήταν βαθιά αποσταθεροποιητικό.
Πριν από τον πόλεμο, ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου, φέρεται να εξέφρασε σημαντικές ανησυχίες ότι μια παρατεταμένη, υψηλής έντασης σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να εξαντλήσει τα κρίσιμα πυρομαχικά των ΗΠ. Οι πρώτες ημέρες του τρέχοντος πολέμου επιβεβαίωσαν αυτές τις ανησυχίες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη εξαντλήσει σημαντικά αποθέματα πυρομαχικών μακράς εμβέλειας και περιορισμένους, υψηλής τεχνολογίας αναχαιτιστικούς πυραύλους αεράμυνας.
Η πρόκληση αυτή επιτείνεται από την προοπτική ότι δεκάδες χιλιάδες αμερικανικές δυνάμεις θα πρέπει να παραμείνουν στη Μέση Ανατολή για μήνες ή χρόνια μετά το τέλος των μεγάλων πολεμικών επιχειρήσεων.Αυτό ακριβώς συνέβη μετά τον Πόλεμο του Κόλπου του 1991, ο οποίος καθιέρωσε μια μόνιμη αμερικανική παρουσία στη Μέση Ανατολή, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σήμερα, αυτή είναι η κινούμενη άμμος από την οποία οι υποστηρικτές του πολέμου ισχυρίζονται ότι
ξεφεύγουν τερματίζοντας μια για πάντα την ιρανική απειλή. Και όμως, η Ουάσιγκτον μπορεί να βρεθεί για άλλη μια φορά να βαδίζει κατευθείαν προς αυτή.
Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι ίσως τι σημαίνει ο πόλεμος για τη μελλοντική διεθνή τάξη. Μέχρι στιγμής, φέτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διεξάγει δύο μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις – κατά της Βενεζουέλας και του Ιράν – χωρίς ευρείες διεθνείς συμμαχίες, εξουσιοδότηση του ΟΗΕ ή σταθερή νομική βάση. Η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο χωρίς ψηφοφορία στο Κογκρέσο και χωρίς να παρουσιάσει τα στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών στον αμερικανικό λαό, όπως είχε γίνει, αν και με ατελή στοιχεία, για τον πόλεμο στο Ιράκ τους μήνες που προηγήθηκαν της εισβολής.
Οι πόλεμοι δεν κρίνονται από το πόσο καλά ξεκινούν. Κρίνονται από το πώς τελειώνουν.
