staging

Author: Vérité

  • Γερουλάνος: «Η Ελλάδα του Eurogroup και του…Φραπέ»

    Γερουλάνος: «Η Ελλάδα του Eurogroup και του…Φραπέ»

    Με το ερώτημα «Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι, πώς φτάσαμε να βιώνουμε δύο τόσο διαφορετικές Ελλάδες; Δύο τόσο διαμετρικά διαφορετικές Ελλάδες;» άνοιξε την τοποθέτησή του για τον προϋπολογισμό του 2026 στη Βουλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής Α’ Αθηνών, Παύλος Γερουλάνος. Στο ίδιο πλαίσιο περιέγραψε, όπως είπε, μια διπλή πραγματικότητα που «φαίνεται» ακόμη και μέσα από την καθημερινή ειδησεογραφία: από τη μία γεγονότα με ισχυρό συμβολισμό, από την άλλη εικόνες που γεννούν απογοήτευση για τη λειτουργία των θεσμών.

    Eurogroup και «Φραπές»

    Ο Παύλος Γερουλάνος αντιπαρέβαλε δύο στιγμιότυπα που, κατά την άποψή του, αποτυπώνουν το χάσμα: «Γύριζες, προχθές, κανάλι και έβλεπες την εκλογή ενός Έλληνα στην Προεδρία του Eurogroup, κάτι με μεγάλη συμβολική σημασία για τον Ελληνικό Λαό και τις θυσίες που έκανε, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Γύριζες πάλι το κανάλι και σε έπιανε απελπισία. Ένας κύριος “Φραπές”, να συμπεριφέρεται προς το Κοινοβούλιο των Ελλήνων με απόλυτη απαξίωση. Γιατί μπορεί. Γιατί έχει πλάτες».
    Στάθηκε, επίσης, στο πώς αυτή η αντίθεση μπορεί να εκληφθεί από νέους που ζουν εκτός χώρας, λέγοντας ότι αναρωτήθηκε «τι θα σκεφτόταν ένα Ελληνόπουλο στο εξωτερικό» και «πώς να το πείσεις ότι σε τούτο τον τόπο τα καταφέρνεις με την αξία σου».

    «Ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει στις δύο Ελλάδες»

    Σύμφωνα με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, η εξήγηση είναι πολιτική και αφορά τον τρόπο άσκησης εξουσίας. Όπως ανέφερε, «η απάντηση στο ερώτημα “γιατί υπάρχουν δύο Ελλάδες;” είναι απλή: Όταν σκέφτεσαι δύο Ελλάδες, δημιουργείς δύο Ελλάδες. Επενδύεις στη μία και εγκαταλείπεις την άλλη». Αντίθετα, υποστήριξε ότι όταν η στόχευση είναι «μία Ελλάδα», τότε «εμπνέεις, αγωνίζεσαι και ενώνεις», αποδίδοντας το ζήτημα σε θέμα ηγεσίας και ισχυριζόμενος ότι «ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει στις δύο Ελλάδες», προβάλλοντας όσα θεωρεί ότι πηγαίνουν καλά και «βάζοντας κάτω από το χαλί» ό,τι δεν θέλει να αντιμετωπίσει.

    Στο ίδιο σχήμα, περιέγραψε μια σειρά από αντιφάσεις που, κατά την εκτίμησή του, συνοδεύουν το κυβερνητικό αφήγημα: μίλησε για την προβολή ανάπτυξης πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά με αναφορά ότι δαπανήθηκαν 100 δισ. ευρώ με «πενιχρά αποτελέσματα» και χωρίς επαρκή προετοιμασία για την περίοδο μετά το Ταμείο Ανάκαμψης. Αναφέρθηκε στην επίκληση μειώσεων φόρων, αντιπαραβάλλοντας ότι πολλοί πολίτες «γονατίζουν» από έμμεσους φόρους, ενώ στάθηκε στην προβολή δημοσιονομικών επιδόσεων την ώρα που, όπως είπε, «εκατομμύρια» πιέζονται από ακρίβεια και φόρους ώστε να επιτυγχάνονται πλεονάσματα.
    Έκανε ακόμη αναφορά στη μείωση της ανεργίας, σημειώνοντας ότι, στην καθημερινότητα, πολλοί χάνουν αγοραστική δύναμη, εργάζονται περισσότερο για λιγότερα ή αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό. Για τις επενδύσεις, τόνισε ότι η χώρα εξακολουθεί να επιβαρύνεται από κρατική γραφειοκρατία και από τραπεζικό σύστημα που, όπως είπε, δεν χρηματοδοτεί αποτελεσματικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, παρά τα διαθέσιμα κονδύλια. Παράλληλα, έθεσε το ζήτημα του ιδιωτικού χρέους, του ενεργειακού κόστους που επιβαρύνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις και, τέλος, της «ευρωπαϊκής κανονικότητας», υποστηρίζοντας ότι χωρίς ισχυρούς θεσμούς «δεν υπάρχει καμία ευρωπαϊκή κανονικότητα».

    Το πολιτικό δίλημμα και το κάλεσμα για τον προϋπολογισμό

    Ο Παύλος Γερουλάνος συνέδεσε τη «θεωρία των δύο Ελλάδων», όπως είπε ότι εκφράζεται «στο μυαλό του κ. Μητσοτάκη», με έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «Έλληνες των προνομίων» και «Έλληνες των υποχρεώσεων». Υποστήριξε πως «μία είναι η Ελλάδα» και ότι «τις δύο Ελλάδες… τις δημιουργεί το κράτος» και «η λειτουργία του πολιτικού συστήματος», περιγράφοντας ένα περιβάλλον «των μέσα και των έξω», εκείνων που έχουν πρόσβαση στην εξουσία και εκείνων που «ψάχνουν πρόσβαση» για να βρουν το δίκιο τους.

    Κλείνοντας, έθεσε το δίλημμα της ψήφου στη Βουλή, λέγοντας ότι «όποιος πιστεύει στις δύο Ελλάδες… μπορεί να ψηφίσει τον προϋπολογισμό», ενώ όσοι πιστεύουν ότι «η Ελλάδα είναι μία» και ότι πρέπει να μη μένει κανείς πίσω, να στείλουν «καθαρό μήνυμα» και να «καταψηφίσουν τον προϋπολογισμό», ώστε «η θεωρία των δύο Ελλάδων» να απορριφθεί πολιτικά και να αναδειχθεί «η μία Ελλάδα… που μας αφορά όλους».

  • Ο ρόλος της θρησκείας στη σύγχρονη γεωπολιτική τάξη

    Ο ρόλος της θρησκείας στη σύγχρονη γεωπολιτική τάξη

    *Του Σπυρίδωνα Θεοχαράκου

    Η διεθνής πολιτική τα τελευταία τριάντα χρόνια χαρακτηρίζεται από μια έντονη αναθεώρηση του ρόλου της θρησκείας στην παγκόσμια γεωπολιτική. Το αφήγημα του εκκοσμικευμένου κόσμου, όπως είχε διαμορφωθεί κυρίως στη Δύση, δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη. Στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη, οι θρησκευτικές ταυτότητες όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αναδύθηκαν ως κεντρικοί άξονες κοινωνικής οργάνωσης και πολιτικής νομιμοποίησης. Στο νέο αυτό περιβάλλον, η κατανόηση της θρησκείας δεν αποτελεί πολυτέλεια για τους υπεύθυνους χάραξης διεθνούς πολιτικής. Αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την λήψη ρεαλιστικών και αποτελεσματικών πολιτικών αποφάσεων .

    Η υπόθεση ότι το πέρασμα στη νεωτερικότητα θα συνοδευόταν από την υποχώρηση της θρησκείας δεν ισχύει πλέον πέρα από τον ευρωπαϊκό χώρο. Ο Peter Berger, παλαιότερα υπέρμαχος της θεωρίας της εκκοσμίκευσης, παραδέχτηκε ήδη από τη δεκαετία του 1990 ότι ο κόσμος του 21ου αιώνα είναι “εξαιρετικά θρησκευόμενος”, με εξαίρεση ορισμένα τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Η θρησκεία συνεχίζει να λειτουργεί ως συλλογική γλώσσα νοήματος, ως ερμηνευτικό υπόβαθρο για ιστορικά γεγονότα και ως εργαλείο κοινωνικής συνοχής.

    Η τρέχουσα γεωπολιτική πραγματικότητα δείχνει ότι οι κοινωνίες δεν αντιλαμβάνονται τη θρησκεία απλώς ως μια ατομική επιλογή πίστης, αλλά ως κεντρικό στοιχείο ταυτότητας. Η ανάδυση της θρησκείας στη δημόσια σφαίρα αποτελεί αντίδραση στις κρίσεις, στην αβεβαιότητα και στις ταχείες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές. Ιδιαίτερα στον αραβικό κόσμο, η θρησκεία παραμένει βασικός παράγοντας που καθορίζει συλλογικές συμπεριφορές, κοινωνικές ιεραρχίες και πολιτικούς προσανατολισμούς.

    Η Μέση Ανατολή, εν παραδείγματι, αποτελεί το κατ’ εξοχήν πεδίο όπου οι θρησκευτικές δυναμικές διαμορφώνουν την πολιτική πραγματικότητα. Σουνιτικές και Σιιτικές ταυτότητες, Ισλαμιστικά κινήματα, κοσμικά καθεστώτα που χρησιμοποιούν θρησκευτική νομιμοποίηση, θρησκευτικές μειονότητες με ιδιαίτερο ιστορικό βάρος, όλα συγκροτούν ένα σύνθετο μωσαϊκό όπου η θρησκεία δεν μπορεί να απομονωθεί από την πολιτική.

    Για τους πληθυσμούς της περιοχής, η θρησκεία αποτελεί τόσο κώδικα αξιών όσο και πλαίσιο κοινωνικής εμπιστοσύνης. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως σημείο αναφοράς σε περιόδους κρατικής αποτυχίας, εμφύλιων συγκρούσεων ή διεθνών παρεμβάσεων. Από τη σιιτική ημισέληνο και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, έως την επιρροή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και τον ρόλο Σαλαφιστικών κινημάτων, η θρησκευτική ταυτότητα παραμένει φορέας ισχύος, συσπείρωσης και πολιτικής κινητοποίησης.

    Σε αυτό το περιβάλλον, η άγνοια των θρησκευτικών κωδίκων μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις, όπως συνέβη με πολλές Δυτικές παρεμβάσεις που υποτίμησαν το βάθος του θρησκευτικού παράγοντα στις κοινωνικές δομές.

    Η θρησκεία λειτουργεί σήμερα ως μορφή ήπιας ισχύος (soft power), επηρεάζοντας την κοινή γνώμη, την κοινωνική νομιμοποίηση και τις διεθνείς συμμαχίες. Τα θρησκευτικά δίκτυα, οι ιεραποστολικές δράσεις, η προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και το θρησκευτικό κύρος θεσμών, όπως του Βατικανού, των Εκκλησιαστικών Ορθόδοξων Πατριαρχείων ή των σημαντικών Ισλαμικών κέντρων, διαμορφώνουν ευρέως πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές.

    Στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Τουρκία έχουν υιοθετήσει μοντέλα εξωτερικής πολιτικής που αξιοποιούν θρησκευτικούς κώδικες για να επηρεάσουν κοινότητες εκτός των συνόρων τους. Η Σαουδαραβική προώθηση του Ουαχαμπισμού, η Ιρανική Σιιτική δικτύωση και ο νεοοθωμανικός θρησκευτικός λόγος της Τουρκίας αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

    Η θρησκεία δεν είναι μόνο εργαλείο των κρατών, αλλά συνιστά ταυτόχρονα μέσο επιρροής και για μη κρατικούς δρώντες. Οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και η Χαμάς, χρησιμοποιούν τη θρησκευτική ταυτότητα ως μέσο πολιτικής νομιμοποίησης, κοινωνικής οργάνωσης και στρατολόγησης, με σκοπό να εδραιωθούν και να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

    Η θρησκευτική ταυτότητα εξυπηρετεί έναν διττό ρόλο: αφενός προσδίδει νόημα και σκοπό στις κοινωνίες, αφετέρου δημιουργεί σύνορα ανάμεσα σε «εμάς» και τους «άλλους». Η λειτουργία αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής στη Μέση Ανατολή, όπου οι θρησκευτικές κοινότητες έχουν ιστορικούς δεσμούς, με προεκτάσεις που γίνονται εμφανείς ακόμη και στις μέρες μας.

    Η έννοια της «ταυτότητας» στην περιοχή δεν είναι αποκομμένη από τη θρησκεία. Αντιθέτως, η θρησκευτική ταυτότητα λειτουργεί ως η βασική δομή μέσα από την οποία οι πληθυσμοί ερμηνεύουν την πολιτική πραγματικότητα. Εθνοτικές και πολιτικές διαφορές διασταυρώνονται με θρησκευτικές, δημιουργώντας πολλαπλές μορφές συσπείρωσης και αντιπαράθεσης.

    Ο Huntington, στη θεωρία του για τις «συγκρούσεις των πολιτισμών», ανέδειξε την πολιτισμική διάσταση των διεθνών σχέσεων, ενώ μελετητές όπως ο Scott Thomas ή ο Jonathan Fox, επικεντρώθηκαν στον ρόλο της θρησκείας ως καθοριστικού παράγοντα των πολιτικών συγκρούσεων. Αν και αυτές οι προσεγγίσεις δεν πρέπει να υιοθετηθούν άκριτα, προσφέρουν χρήσιμα εργαλεία σύγκρισης για την κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας.

    Συχνά η θρησκεία παρουσιάζεται επίσης ως παράγοντας αστάθειας, ιδιαίτερα όταν συνδέεται με εξτρεμιστικές πρακτικές ή ιδεολογίες. Ωστόσο, οι συγκρούσεις που λαμβάνουν θρησκευτική μορφή συχνά έχουν βαθύτερες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές ρίζες. Η θρησκεία λειτουργεί ως «φορέας» μέσα από τον οποίο οι πληθυσμοί εκφράζουν αγανάκτηση για τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες ή ταυτότητες που θεωρούν απειλούμενες.

    Παράλληλα, σημαντική είναι και η συμβολή θρησκευτικών θεσμών στην ειρηνοποιό δράση. Πολλά θρησκευτικά δίκτυα λειτουργούν ως φορείς διαλόγου, προσφέροντας δίαυλους επικοινωνίας σε κοινωνίες που δεν εμπιστεύονται τις κρατικές αρχές ή τους διεθνείς θεσμούς. Στη Μέση Ανατολή, θρησκευτικοί ηγέτες έχουν διαμεσολαβήσει σε τοπικές εκεχειρίες, ενώ οργανώσεις με θρησκευτικό υπόβαθρο συμβάλλουν στην κοινωνική ανασυγκρότηση.

    Η μελέτη της θρησκείας δεν αφορά μόνο τη θεωρητική κατανόηση, αλλά συνιστά προϋπόθεση για αποτελεσματικές πολιτικές στον Αραβικό κόσμο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή. Χωρίς σε βάθος εξέταση της θρησκευτικής κουλτούρας των πληθυσμών, κάθε είδους παρέμβαση, διπλωματικού είτε στρατηγικού χαρακτήρα, κινδυνεύει να αποτύχει.

    Η εμπειρία των Δυτικών πολιτικών στην περιοχή δείχνει ότι η προσπάθεια εφαρμογής εκκοσμικευμένων μοντέλων ή μεταφοράς Δυτικών θεσμών συχνά συγκρούεται με τις κοινωνικές πραγματικότητες. Η θρησκεία δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί, αλλά συστατικό στοιχείο των σχέσεων εξουσίας, των κοινωνικών δικτύων και των αντιλήψεων περί νομιμότητας. Αντί για μια προσέγγιση που αγνοεί τις θρησκευτικές ευαισθησίες, απαιτείται μια πολιτική που αναγνωρίζει τον ρόλο τους και προσπαθεί να κατανοήσει τις ανάγκες και τις προσδοκίες των τοπικών κοινωνιών. Μόνο έτσι μπορούν να τεθούν οι βάσεις για ειρηνική συνύπαρξη και πολιτική σταθερότητα.

    Ο κόσμος του 21ου αιώνα δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους αποκλειστικά οικονομικούς ή στρατιωτικούς. Η θρησκεία αποτελεί δομικό παράγοντα των διεθνών σχέσεων. Για τους φορείς χάραξης πολιτικής, η κατανόηση της θρησκείας δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό εργαλείο. Είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό ρεαλιστικών πολιτικών και την οικοδόμηση σταθερών γεωπολιτικών στρατηγικών.

    Η Μέση Ανατολή αποτελεί σήμερα το σημαντικότερο παράδειγμα όπου η θρησκεία και η πολιτική δεν μπορούν να διαχωριστούν. Η κατανόηση, επομένως, των θρησκευτικών δομών των κοινωνιών αυτών είναι αναγκαία για την ερμηνεία του παρόντος και τη διαμόρφωση πολιτικών που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες ανθρώπων και κρατών.

    Ενδεικτική βιβλιογραφία:

    • Huntington, S. P. (1996). The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order.
    • Mandaville, P. (2023). The Geopolitics of Religious Soft Power. Oxford University Press.‌
    • Haynes, J. (2016). Routledge handbook of religion and politics.

    Πηγή: ΚΕΔΙΣΑ

  • Η Πάτρα φιλοξένησε την πρώτη πλήρως συμπεριληπτική ποιητική παρουσίαση στην Ευρώπη

    Η Πάτρα φιλοξένησε την πρώτη πλήρως συμπεριληπτική ποιητική παρουσίαση στην Ευρώπη

    «Εκ Βακχείας Μονογένεση» της Σοφίας Δευτερίγου – Ένα νέο μοντέλο καθολικής πρόσβασης στην τέχνη

    Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και πολιτιστικού παλμού, η Πάτρα υποδέχθηκε την πρώτη ενιαία, πλήρως συμπεριληπτική ποιητική έκδοση για τυφλοκωφούς, την «Εκ Βακχείας Μονογένεση» της ποιήτριας Σοφίας Δευτερίγου, μια πρωτοβουλία της Starthands και των Εκδόσεων Κάκτος.
    Η εκδήλωση αποτέλεσε ορόσημο στην ευρωπαϊκή πολιτιστική πραγματικότητα, συνδυάζοντας ποίηση, τεχνολογία, μουσική και τεχνητή νοημοσύνη σε μια πρωτόγνωρη συνύπαρξη τέχνης και προσβασιμότητας.

    Την εκδήλωση άνοιξε η δημοσιογράφος Ευτυχία Λαμπροπούλου, η οποία υποδέχθηκε την ποιήτρια και το συμπεριληπτικό κοινό.
    Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η προβολή του Εθνικού Ύμνου σε ερμηνεία της σοπράνο Άννυς Φασσέα.
    Ακολούθησε το ποίημα «Για την Σημαία Μου» από τον μαθητή Σαράντο Φωτόπουλο,σε παράλληλη διερμηνεία στην νοηματική γλώσσα, υπενθυμίζοντας ότι «ο πολιτισμός φωλιάζει στην καρδιά των παιδιών».

    Ενώ η ψηφιακή προσβασιμότητα με το μέλλον επισφραγίστηκε με το χέρι της ποιήτριας μέσα στο χέρι της ρομποτικής πρέσβειρας προσβασιμότητας Sophia, σκορπίζοντας το μήνυμα  για διάδοση της γνώσης και της ανθρωπότητας. 

    Στη συνέχεια απηύθυναν χαιρετισμό:

    • Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Περικλής Ρίπισης, εκπροσωπώντας τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών.
    • Η Αντιδήμαρχος Υγείας & Πρόνοιας Πατρέων Βίβιαν Σαμούρη, αναδεικνύοντας τον κοινωνικό αντίκτυπο της έκδοσης.
    • Η Αντιπεριφερειάρχης Κοινωνικής Πολιτικής Δυτικής Ελλάδας Γεωργία Ντάτσικα.
    • Η Αντιπρύτανης Φοιτητικής Μέριμνας & Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Πατρών Λένα Αλμπάνη, τονίζοντας τον ρόλο της ακαδημαϊκής κοινότητας στην καθολική πρόσβαση.
    • Ο τέως Υπουργός Πολιτισμού Πάυλος Γερουλάνος.
    • Η Πρόεδρος του MEP HELLAS Έστερ Παπανικολάου και ο διοικητικός σύμβουλος Πάρης Τσουμάνης, ανακοινώνοντας την πλήρη συμπερίληψη ατόμων με οπτικοακουστικές αναπηρίες στον οργανισμό.
    • Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καρβουνιάρης, εκπροσωπώντας την ΕΣΗΕΠΗΝ και το ΠΑΣΟΚ.
    • Η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Σοφία Ζαχαράκη, με επίσημη επιστολή που χαιρέτισε την πανελλαδική καινοτομία της έκδοσης.

    Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε το μήνυμα του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ προβλήθηκε και κοινωνικό μήνυμα σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη με αφήγηση Γρηγόρη Βαλτινού, γυρισμένο στον Φάρο Τυφλών Ελλάδος.

    Στη βραδιά συμμετείχαν με απαγγελίες οι καταξιωμένες καλλιτέχνες:

    • Ραδάμανθυς Αναστασάκης
    • Κωστής Σαββιδάκης
    • Θεοδώρα Σιάρκου
    • Γιούλικα Σκαφιδά

    Οι ερμηνείες συνοδεύονταν από παράλληλη μετάδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, ενώ προβλήθηκαν βίντεο-εικαστικά έργα και μουσικές συνθέσεις όπερας.

    Η τεχνητή νοημοσύνη είχε ενεργό ρόλο, μέσω της Andriana Manetta, CEO της Victorious Network, και της Sophia Robot, δίνοντας μια σαφή προοπτική του μέλλοντος της συμπεριληπτικής τέχνης.

    Η «Εκ Βακχείας Μονογένεση» αποτελεί πλήρως προσβάσιμη σειρά έργων με:

    • Braille
    • Ανάγλυφο QR για άτομα με απώλεια όρασης
    • Ελληνική Νοηματική Γλώσσα & διεθνή νοήματα
    • Προσαρμοσμένη νοηματική για παιδιά
    • Ηχητικό υλικό
    • Πλήρες ψηφιακό περιβάλλον προσβασιμότητας

    Ένα πρότυπο σύστημα αισθητηριακής και ψηφιακής συμπερίληψης που αναγνωρίζεται πλέον ως πρωτοποριακή ευρωπαϊκή εφαρμογή.

    Σημαντική ήταν η παρέμβαση της εκπαιδευτικού Αντιγόνης Σωτηρχοπούλου, πρώτης φιλολόγου της ποιήτριας, η οποία μίλησε για τη μαθητική της πορεία.
    Εξίσου συγκινητική η τοποθέτηση εκπροσώπου της κοινότητας Κωφών, που μοιράστηκε το προσωπικό της ταξίδι.

    Η  Αγγελική Νικολοπούλου, Διευθύντρια του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Κωφών-Βαρήκοων Πάτρας, η οποία τόνισε:

    «Η ποίηση της Σοφίας Δευτερίγου μας καλεί να βιώσουμε μια μυσταγωγία ένα έργο όντως δημοκρατικό, γιατί η δημοκρατία δεν μετριέται από τους νόμους της, αλλά από το βάθος της ανθρωπιάς της».

    Ο Ομότιμος Καθηγητής και τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών Γιώργος Παναγιωτάκης υπογράμμισε ότι η Πάτρα αναδεικνύεται σε «πόλη-σύμβολο πολιτισμού, ισότητας και δημοκρατίας».

    Στο βήμα ανέβηκε και ο Μίμης Σκαναβής, Χημικός, Πρόεδρος ΠΑΛΟ και διευθυντής ΣΕΔΟΝΕ Π.Α.Λ.Ο., με τα λόγια του να αποδίδονται στη νοηματική από τον Γιώργο Στάθη.

    Χαιρετισμό απηύθυνε και η Πρόεδρος του ογκολογικού ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ Πάτρας, κ. Αναστασία Μανολοπούλου – Νικολοπούλου.

    Η ποιήτρια Σοφία Δευτερίγου, εμφανώς συγκινημένη, ευχαρίστησε το κοινό και τους φορείς, σημειώνοντας πως η «Εκ Βακχείας Μονογένεση επέστρεψε στο σπίτι της, στην Πάτρα».

  • Πλεύρης: «Καταπολέμηση των διακινητών και πιο ασφαλή σύνορα»

    Πλεύρης: «Καταπολέμηση των διακινητών και πιο ασφαλή σύνορα»

    Σε δημόσια συζήτηση στη Ρώμη, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Atreju» του κόμματος «Αδέλφια της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι, με θεματική το Μεταναστευτικό και τίτλο «Καταπολέμηση των διακινητών και πιο ασφαλή σύνορα», συμμετείχε ο Θάνος Πλεύρης. Στο πάνελ βρέθηκαν επίσης ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Πιαντεντόζι, η βουλευτής των «Αδελφών της Ιταλίας» Σάρα Κελάνι, ενώ μέσω βιντεοσύνδεσης παρενέβη ο Ευρωπαίος επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων και Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρούνερ. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου έχει τοποθετηθεί επανειλημμένα για το ζήτημα, περιγράφοντας τις αλλαγές που –όπως υποστηρίζει– έχουν ήδη δρομολογηθεί.

    «Η Ευρώπη κινείται στο ίδιο μήκος κύματος»

    Μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Θάνος Πλεύρης δήλωσε ικανοποιημένος από το γεγονός ότι, όπως είπε, διαμορφώνεται πλέον μια κοινή κατεύθυνση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τόνισε χαρακτηριστικά ότι «είναι πολύ σημαντικό ότι πλέον, στην Ευρώπη υπάρχει αντίληψη της σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής», εξηγώντας ότι η συζήτηση μετατοπίζεται στην αποτροπή στα σύνορα, στη δημιουργία κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες, στις ασφαλείς τρίτες χώρες και στον κανονισμό των απελάσεων. Πρόσθεσε ακόμη πως «είναι ξεκάθαρο, πλέον, ότι μπαίνουμε σε μια Ευρώπη η οποία θέλει να προστατευθεί» και ότι η είσοδος στην Ευρώπη θα πρέπει να γίνεται «με τη νόμιμη οδό και όχι ο εκβιασμός των κυκλωμάτων».

    Σύμπτωση απόψεων με Ιταλία και κοινές πιέσεις στις ροές

    Σε ερώτηση για το αν υπάρχει σύγκλιση με τις θέσεις του Ιταλού ομολόγου του, ο υπουργός ανέφερε ότι υπάρχει κοινός προσανατολισμός, αποδίδοντας στην ιταλική κυβέρνηση μια γραμμή που χαρακτήρισε «σκληρή μεταναστευτική πολιτική». Επισήμανε ότι Ελλάδα και Ιταλία αντιμετωπίζουν παρόμοιες πιέσεις, καθώς δέχονται μεγάλες ροές και διαθέτουν και χερσαία σύνορα, κάτι που –όπως σημείωσε– συνδέεται και με δευτερογενείς μετακινήσεις. Κατά τον ίδιο, προτεραιότητα πρέπει να είναι η προστασία των συνόρων και η αύξηση των επιστροφών, υποστηρίζοντας ότι «έχουμε, πλέον, μια Ευρώπη που μας ακούει και βάζει σε προτεραιότητα τις επιστροφές και όχι την απορρόφηση».

    Κέντρα επιστροφής εκτός Ευρώπης και ο «αποτρεπτικός παράγοντας»

    Αναφορικά με τη δυνατότητα δημιουργίας κέντρων επιστροφής για παράτυπους μετανάστες σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Θάνος Πλεύρης ανέφερε ότι έχει συζητήσει το θέμα με τον Ιταλό και τον Γερμανό ομόλογό του. Υπογράμμισε ότι, κατά την άποψη της ελληνικής πλευράς, τα κέντρα αυτά πρέπει να βρίσκονται εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου, επειδή αν βρίσκονται εντός Ευρώπης –ακόμη και εκτός ΕΕ– «θα δίνεται, πάλι, η δυνατότητα της μεταφοράς». Χαρακτήρισε τη λύση αυτή «καινοτόμο» και, μιλώντας απλά, σημείωσε πως θεωρεί κρίσιμο ο παράτυπα εισερχόμενος να γνωρίζει ότι, αν δεν είναι εφικτή η επιστροφή στη χώρα καταγωγής, «αντί να μείνει στην ελληνική ή στην ιταλική επικράτεια, θα μεταφερθεί σε ένα κέντρο το οποίο θα βρίσκεται στην Αφρική», τονίζοντας ότι «αυτός θα είναι ο πιο αποτρεπτικός παράγοντας».

  • Κωνσταντοπούλου για το «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν»: «Δεν είναι σεξιστικό»

    Κωνσταντοπούλου για το «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν»: «Δεν είναι σεξιστικό»

    Η φράση «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν», που αποδόθηκε στην επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου και απευθύνθηκε προς την αντιπρόεδρο της εξεταστικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, Μαρία Συρεγγέλα, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τις προηγούμενες ημέρες.

    Παρέμβαση στη Βουλή στη συζήτηση του προϋπολογισμού

    Το απόγευμα του Σαββάτου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου παρενέβη στη Βουλή, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η συζήτηση του προϋπολογισμού, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη αναφορά δεν έχει σεξιστικό χαρακτήρα, αλλά «είναι ταξικής προέλευσης».

    «Απευθύνομαι σε αμαθείς… και υποκριτικά ευαίσθητους»

    Στο πλαίσιο της τοποθέτησής της, η ίδια ανέφερε: «Έχω δώσει διαχρονικά πολλές μάχες για τα δικαιώματα. Απευθύνομαι σε αμαθείς, ημιμαθείς και υποκριτικά ευαίσθητους». Παράλληλα, έκανε αναφορά στον βουλευτή της ΝΔ Μακάριο Λαζαρίδη, λέγοντας ότι της είχε απευθύνει τη φράση: «εσύ δεν έχεις παιδιά και δεν μπορείς να μιλάς για τα Τέμπη».

    Η εξήγηση: «Ταξική όχι σεξιστική»

    Κλείνοντας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσπάθησε να τεκμηριώσει την ερμηνεία της, παραπέμποντας σε εργαζόμενες της κλωστοϋφαντουργίας και σε παλαιότερες δεκαετίες: «Κάποιες γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας κατέκτησαν δικαιώματα με αίμα… Αυτή η φράση προέρχεται από τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60. Είναι ταξική όχι σεξιστική και αφορά γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας που δεν φορούσαν καλσόν».

  • ΣΥΡΙΖΑ: «Ενεργή εμπλοκή της κυβέρνησης στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ»

    ΣΥΡΙΖΑ: «Ενεργή εμπλοκή της κυβέρνησης στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ»

    Ο ΣΥΡΙΖΑ, με ανακοίνωσή του, υποστηρίζει ότι τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται καθημερινά για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ «δείχνουν την ενεργή εμπλοκή της Νέας Δημοκρατίας» σε ένα κύκλωμα που, όπως αναφέρει, αφαίρεσε πόρους από τους έντιμους αγρότες.

    Αιχμές για τη θητεία Αυγενάκη και τον συλληφθέντα αγροτοσυνδικαλιστή

    Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, την περίοδο που υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ήταν ο Λευτέρης Αυγενάκης το σύστημα των παράνομων επιδοτήσεων «γιαγαντώθηκε». Παράλληλα, γίνεται αναφορά στο ότι ο κ. Αυγενάκης είχε μιλήσει για την «ηθική ακεραιότητα» του αγροτοσυνδικαλιστή που συνελήφθη πρόσφατα.

    «Απλήρωτη η πλειοψηφία» και κριτική για τον προϋπολογισμό

    Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι, την ώρα που εξελίσσεται η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η πλειοψηφία του αγροτικού κόσμου παραμένει απλήρωτη. Περιγράφει μια εικόνα «από τη μια» ενός «κομματικού πάρτι» με αναφορές σε «δήθεν λαχεία» και «πολυτελή αυτοκίνητα» και «από την άλλη» της «κοροϊδίας» προς όσους μένουν εκτός, τονίζοντας ότι αυτή η αντίθεση οδηγεί τους ανθρώπους του πρωτογενή τομέα στην απόγνωση και τους βγάζει στους δρόμους. Προσθέτει ακόμη ότι ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης προβλέπει μειωμένα κονδύλια για τον αγροτικό τομέα κατά 241 εκατ. ευρώ, την ώρα που, όπως λέει, στελέχη της ΝΔ εμφανίζονται στα ΜΜΕ και υπόσχονται «εκατομμύρια».

    «Πλήρης ευθύνη» Μητσοτάκη και πιεστικά προβλήματα στην παραγωγή

    Η Κουμουνδούρου αποδίδει στον Κυριάκο Μητσοτάκη πλήρη ευθύνη για το αδιέξοδο, υποστηρίζοντας ότι καλεί τους αγρότες σε διάλογο χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Παράλληλα, επισημαίνει ότι τα προβλήματα οξύνονται, με αναφορά στο ότι το κόστος παραγωγής αυξάνεται και ότι επιβαρυντικός παράγοντας παραμένει και η ευλογιά των αιγοπροβάτων.

  • Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η διαδικτυακή εκδήλωση του ΚΕΔΙΣΑ:«Ο Γεωπολιτικός Ανταγωνισμός Δύσης-Ανατολής»

    Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η διαδικτυακή εκδήλωση του ΚΕΔΙΣΑ:«Ο Γεωπολιτικός Ανταγωνισμός Δύσης-Ανατολής»

    Το Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων-ΚΕΔΙΣΑ διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025 διαδικτυακή εκδήλωση (webinar) με θέμα: «Ο Γεωπολιτικός Ανταγωνισμός Δύσης-Ανατολής: Προκλήσεις για την Ευρώπη και την Ελλάδα». Ομιλητές ήταν: ο Δρ. Κωνσταντίνος Βέργος (Αναπληρωτής Καθηγητής Χρηματοοικονομικών & Διεθνούς Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Portsmouth), ο Δρ. Γεώργιος Βοσκόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) και ο Δρ. Χρήστος Ζιώγας (Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου). Συντονιστής του webinar ήταν ο Ιδρυτής & Πρόεδρος Δ.Σ. του ΚΕΔΙΣΑ Δρ. Ανδρέας Γ. Μπανούτσος.

    Στην εισαγωγική του ομιλία ο Ιδρυτής & Πρόεδρος Δ.Σ. του ΚΕΔΙΣΑ Δρ. Ανδρέας Γ. Μπανούτσος ανέφερε ότι το 2025 ο παγκόσμιος Γεωπολιτικός Ανταγωνισμός μεταξύ Δύσης και Ανατολής συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση στα θερμά μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής και πως παρά την προσωρινή ανακωχή στη Μέση Ανατολή, δεν μπορεί να αποκλειστεί να έχουμε σύντομα ακόμα μία εστία ανάφλεξης αυτή τη φορά στη Βενεζουέλα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον έντονου γεωπολιτικού ανταγωνισμού είναι σημαντικό ως ανθρωπότητα να μην διολισθήσουμε σε μία νέο-ψυχροπολεμική νοοτροπία με δύο αντίπαλα στρατόπεδα που θα είναι απομονωμένα μεταξύ τους και θα υπονομεύει το ένα το άλλο με τακτικές υβριδικού πολέμου, αλλά να μπορέσουμε να αναθερμάνουμε την διεθνή κατανόηση και συνεργασία καθώς και την ομαλή μετάβαση σε έναν εκκολαπτόμενο πολυπολικό κόσμο. Η πρόσφατη ανακοίνωση του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ότι η χώρα του προτίθεται να ξεκινήσει και πάλι τις δοκιμές πυρηνικών όπλων μετά από 33 χρόνια είναι εξόχως ανησυχητική και μπορεί να μας οδηγήσει σε μία νέα κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών όπως αυτή που σημάδεψε την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Ο γεωπολιτικός και γεωοικονομικός ανταγωνισμός των ΗΠΑ και της Κίνας δεν πρέπει να εμπλέξει και να έχει ως θύμα την ΕΕ. Η Ευρώπη έχει να ωφεληθεί από την απρόσκοπτη οικονομική και εμπορική συνεργασία της με την Κίνα. Στην Ελλάδα η μεγάλη Κινεζική επένδυση της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά τέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Η COSCO όμως ήταν η μόνη ξένη εταιρεία που εκδήλωσε ενδιαφέρον για την αγορά του Λιμένος Πειραιώς όταν η Ελλάδα μαστιζόταν από την οικονομική κρίση την προηγούμενη δεκαετία. Η συνεργασία της Ελλάδος με την Κίνα στον οικονομικό τομέα δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα αλλάξει γεωπολιτικό προσανατολισμό και θα υπονομεύσει την στρατηγική της σχέση με τις ΗΠΑ εντός της Δύσης. Ο γεωπολιτικός και γεωοικονομικός ανταγωνισμός Δύσης-Ανατολής με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία έχει ως αποτέλεσμα μεταξύ άλλων και έναν αδυσώπητο οικονομικό πόλεμο της ΕΕ κατά της Ρωσίας. Εκτός από τις οικονομικές κυρώσεις εσχάτως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί να βρει μία νομική φόρμουλα να κάνει χρήση των παγωμένων Ρωσικών περιουσιακών στοιχείων εντός της ΕΕ για να χρηματοδοτήσει την Ουκρανία. Η αμφιλεγόμενη αυτή πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχει συναντήσει την σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης του Βελγίου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς δικαίως φοβούνται τις νομικές και οικονομικές συνέπειες που θα έχει για την ευρωζώνη μία τέτοια κίνηση καθώς πιθανότατα θα υπονομεύσει την εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών στην Ευρωπαϊκή οικονομία πέρα από την σοβαρή πιθανότητα να υποστούν η ΕΕ και οι Ευρωπαϊκές επιχειρήσεις σοβαρά οικονομικά αντίποινα από την Ρωσία. Απότοκο του ανταγωνισμού Δύσης-Ανατολής είναι και μία άλλη πρωτοβουλία που έλαβε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία σχετίζεται και με το ζήτημα της κατάσχεσης των Ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και αφορά τον τρόπο λήψης αποφάσεων για θέματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ. Η πρόταση προβλέπει την λήψη αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ αντί για ομοφωνία και χρήση του δικαιώματος βέτο. Ουσιαστικά η πρόταση αυτή φωτογραφίζει κράτη όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία που αντιτίθενται στην περαιτέρω οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση της Ουκρανίας με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και συντάσσονται με τις πρωτοβουλίες του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ για άμεση ειρηνική διευθέτηση και τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Αντίθετα όμως με την πρόταση της Κομισιόν είναι αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα για την οποία μία κατάργηση του βέτο θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τα εθνικά της συμφέροντα για ευνόητους λόγους. Η Ουγγαρία υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν παρά τα όποια αρνητικά στοιχεία της διακυβέρνησής του είναι ένα κράτος που προτάσσει την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, την εθνική κυριαρχία και τον πολιτικό ρεαλισμό. Ο Δρ. Ανδρέας Γ.Μπανούτσος εκτίμησε ότι σε περίπτωση που ηττηθεί ο Όρμπαν στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του Απριλίου του 2026 και την πρωθυπουργία της χώρας αναλάβει ο φιλοευρωπαίος ηγέτης της αντιπολίτευσης Πέτερ Μάγιαρ τότε είναι πολύ πιθανό να οδηγηθούμε σε κατάργηση του δικαιώματος βέτο για θέματα εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, μία εξέλιξη που μπορεί ενδεχομένως να αποτελέσει και τον καταλύτη για μία ευρείας κλίμακας πολεμική σύγκρουση μεταξύ ΕΕ-ΝΑΤΟ και Ρωσίας. Ο Δρ. Ανδρέας Γ.Μπανούτσος κλείνοντας την εισαγωγική του ομιλία εκτίμησε ότι αναφορικά με τον πόλεμο της Ουκρανίας η Ευρώπη θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μεταξύ των εμπλεκομένων μερών με μεγαλύτερο πολιτικό ρεαλισμό καθώς αυτό που θεωρούν σήμερα ως κακή συμφωνία για την Ουκρανία και την Ευρώπη μπορεί να αποδειχθεί καλή συμφωνία αν συνεχιστεί ο πόλεμος και σε λίγους μήνες η Ουκρανία στο πολεμικό μέτωπο βρεθεί σε δυσχερέστερη θέση σε σύγκριση με σήμερα. Παράλληλα η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία συνεπάγεται μία ολοένα και μεγαλύτερη οικονομική αφαίμαξη για τους λαούς της Ευρώπης και αύξηση του κινδύνου κλιμάκωσης και επέκτασης του πολέμου με μία απευθείας σύγκρουση Ευρώπης-Ρωσίας.

    Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Χρηματοοικονομικών & Διεθνούς Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Portsmouth Δρ. Κωνσταντίνος Βέργος τόνισε ότι παρατηρείται μια μεταβολή δεδομένων στo παγκόσμιο σύστημα περνώντας από μια μονοπολική παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα γεωπολιτικού ανταγωνισμού των ΗΠΑ με την Ρωσία και την Κίνα. Στη νέα αυτή κατάσταση, δεν υπάρχει μια δύναμη που ελέγχει απόλυτα τα πράγματα και συνεπώς η Ελλάδα πρέπει να ακολουθεί μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική συνεργασίας με τις ΗΠΑ αλλά και με τις ανερχόμενες δυνάμεις, Ρωσία και Κίνα. Σε αυτό το νέο διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, το ισχυρό σημείο της χώρας μας είναι η γεωπολιτική της θέση, τα λιμάνια μας όπου περνούν εμπορεύματα από την Ανατολή προς τη Δύση. Στα επόμενα χρόνια, θα δούμε ένα νέο γεωπολιτικό ανταγωνισμό να αναπτύσσεται, καθώς οι ΗΠΑ προσπαθούν να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους ενώ πρόσφατα βλέπουμε να επιδιώκουν να εισβάλουν στη Βενεζουέλα και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Όπως τόνισε ο Δρ. Βέργος, σε αυτή τη σύγκρουση δεν θα έχουμε νικητή, καθώς η Κίνα και η Ρωσία είναι ανερχόμενες δυνάμεις με αξιώσεις στο νέο διεθνές περιβάλλον.

    Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Δρ. Γεώργιος Βοσκόπουλος ανέφερε αρχικά ότι η γεωγραφία παίζει μεγάλο ρόλο στις σχέσεις ασφαλείας μεταξύ των διεθνών δρώντων. Η Ρωσία καθορίζει τον βαθμό ασφαλείας της Ευρώπης καθώς υπάρχει μετάβαση προς ένα νέο διεθνές πολυπολικό σκηνικό. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ ήταν ο εγγυητής ασφάλειας της ΕΕ η οποία δεν μπόρεσε να γίνει αυτόνομη στην αντιμετώπιση των προκλήσεων ασφαλείας και ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τις ΗΠΑ. Δεν ήταν εφικτό ή επιθυμητό η ΕΕ να έχει τη δικής της αυτόνομη άμυνα. Μεταψυχροπολεμικά, η ΕΕ πάλι δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια αυτόνομη πορεία ασφαλείας. Η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση δεν σημείωσε επιτυχία. Σήμερα, οδεύουμε προς έναν πολυπολικό κόσμο και η ΕΕ πρέπει να προσαρμοστεί. Η ΕΕ δυστυχώς είναι μια δύναμη χωρίς φωνή καθώς έχει στρατηγική σχέση εξάρτησης με τις ΗΠΑ σε στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Δεν έχουμε κοινή πολιτική ασφάλειας στην ΕΕ. Η θέση της Ελλάδας είναι σε δύσκολη θέση εξαιτίας του μεγέθους και της έντασης της παγκόσμιας αντιπαλότητας. Σε αυτό το διεθνές σύστημα, είναι πολύ δύσκολο η Ελλάδα να ακολουθήσει μια αδέσμευτη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Το λιμάνι που Πειραιά γίνεται σημείο τριβής ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα αλλά την εποχή εκχώρησης του λιμένα στην Κινέζικη COSCO δεν υπήρχε άλλος ενδιαφερόμενος επενδυτής. Η θέση της Ελλάδας είναι λεπτή αυτή την περίοδο καθώς έχει διακόψει σχέσεις με την Ρωσία και πρέπει να μείνει σταθερή με την Δύση, ώστε να εξασφαλίσει γεωπολιτικά οφέλη που απορρέουν από τη γεωπολιτική της θέση.

    Ο Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Δρ. Χρήστος Ζιώγας ανέφερε ότι το σύγχρονο διεθνές σύστημα συγκροτήθηκε ως ευρωκεντρικό ως προς την κατανομή ισχύος. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο,  το διεθνές σύστημα έγινε κρατοκεντρικό και διπολικό ενώ μεταψυχροπολεμικά μετασχηματίστηκε ως δυτικοκεντρικό με βασικό πυλώνα τις ΗΠΑ. Σήμερα βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της μεταψυχροπολεμικής διεθνούς τάξης. Στην μεταψυχροπολεμική περίοδο (1990 – 2024), το παγκόσμιο ΑΕΠ έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί με τις ανερχόμενες δυνάμεις να καταγράφουν μια εξαιρετική αύξηση στον καταμερισμό πλούτου, ιδιαίτερα η Κίνα, η Ινδία αλλά και η Ρωσία παρά τον πόλεμο που μαίνεται. Σε στρατιωτικό επίπεδο, οι παγκόσμιες αμυντικές δαπάνες τείνουν να τριπλασιαστούν. Ιδιαίτερα η Ρωσία αλλά και η ΕΕ έχουν αυξήσει σημαντικά τις αμυντικές τους δαπάνες λόγω του Ρώσο-Ουκρανικού πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένα χαλαρό διπολικό σύστημα το οποίο όμως παρείχε εγγυήσεις ασφάλειας για την ΕΕ. Μετά το 1990, η κυριαρχία των ΗΠΑ ήταν μια σταθερά ασφάλειας ενώ σήμερα υπάρχει αβεβαιότητα λόγω της σταδιακής μετάβασης σε ένα πολυπολικό σύστημα αλλά και λόγω του γεγονότος ότι  οι ΗΠΑ δείχνουν απροθυμία να παρέχουν ασφάλεια στην ΕΕ. Παράλληλα, παρατηρείται σύμπραξη μη δημοκρατικών κρατών με καλές σχέσεις μεταξύ τους και οι οποίες παραδοσιακά δεν είχαν πολύ καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Δύση εν γένει. Τα κράτη-μέλη των BRICS δεν έχουν αμιγώς κοινά ιδεολογικά χαρακτηριστικά και η συνεργασία τους είναι κυρίως οικονομικού και εμπορικού χαρακτήρα. Η Δύση και η Ανατολή δεν προσδιορίζονται πλέον με τόση σαφήνεια όπως επί Ψυχρού Πολέμου. Ακόμα και οι ΗΠΑ με την Κίνα έχουν ηγεμονικό ανταγωνισμό αλλά συνεχίζουν να συνεργάζονται. Αυτό κατατείνει ότι το υπάρχον διεθνές σύστημα είναι πιο σύνθετο καθώς υπάρχουν πολυεπίπεδες τάσεις που διαπερνούν το παραδοσιακό μοντέλο Ανατολής – Δύσης. Το μοντέλο που έρχεται δεν είναι ακόμα πολύ σαφές. Υπάρχει ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός λόγω του γεγονότος ότι η Κίνα δεν θέλει να μπει σε έναν διακανονισμό με τις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή που οι ΗΠΑ ακόμα υπερέχουν και αφήνει την ηγεμονία των ΗΠΑ να φθείρεται σταδιακά. Η Κίνα συνεχίζει να χρησιμοποιεί το αμερικανοκεντρικό οικονομικό σύστημα και περιμένει την φθορά των ΗΠΑ για να προβάλει την ισχύ της στο διεθνές σύστημα. Επίσης, φαίνεται ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο παγκοσμιοποίησης τελειώνει και κινούμαστε προς ένα κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα.

    Συμπερασματικά, ο Δρ. Χρήστος Ζιώγας τόνισε ότι σήμερα ενισχύονται οι τάσεις αποκέντρωσης ως προς την κατανομή ισχύος στο διεθνές σύστημα. Τα Δυτικά κράτη, μέσω της παγκοσμιοποίησης, προκάλεσαν μια πρωτοφανή για την ανθρώπινη ιστορία, αναδιανομή παγκόσμιου πλούτου σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Εντός της Δύσης – ως το θεσμικό και συμμαχικό εποικοδόμημα της αμερικανικής ηγεμονίας – ενισχύονται οι αποκλίνουσες τάσεις όπως φαίνεται και στον πόλεμο της Ουκρανίας.  Οι αμερικανικές επιλογές αντιπαρατίθενται με τις κυρίαρχες αντιλήψεις σχετικά με τη χάραξη και την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής. Η αμερικανική ηγεμονία, η οποία ξεκίνησε μετά τον  Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκροτήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και διευρύνθηκε μεταψυχροπολεμικά, δείχνει να έχει εξαντλήσει τη δυναμική της. Το διεθνές σύστημα γίνεται λιγότερο δυτικοκεντρικό αλλά παράλληλα ενισχύεται ο κρατοκεντρισμός στο διεθνές σύστημα. Συνολικά, η νέα παγκόσμια τάξη θα κυριαρχείται από έντονούς γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και συγκρούσεις καθώς νέες παγκόσμιες δυνάμεις αναδύονται.

    Μετά τις ομιλίες, ακολούθησε συζήτηση και ερωτήσεις. Ο Δρ. Ανδρέας Γ. Μπανούτσος έκανε μια ερώτηση για τις προσπάθειες συνεννόησης ΗΠΑ – Ρωσίας και κατά πόσο αποτελεί προσπάθεια του Τραμπ να εφαρμόσει ανάστροφη τριγωνική διπλωματία τύπου Νίξον για να προσεταιριστεί την Ρωσία ώστε να σπάσει την στρατηγική της σχέση με την Κίνα. Επίσης, ρώτησε αν και κατά πόσο οι ΗΠΑ, σε περίπτωση που κλιμακωθεί η σύγκρουση της Ρωσίας με την Ευρώπη, θα αποστασιοποιηθούν ή θα εμπλακούν. Ο Δρ. Κωνσταντίνος Βέργος τόνισε ότι η συνεργασία ΗΠΑ – Ρωσίας θα ενισχυθεί. Η σύγκρουση Ρωσίας και Ευρώπης δεν είναι πιθανή άμεσα αλλά θα ήταν εντελώς παράλογη λόγω του γεγονότος ότι η Ρωσία έχει πυρηνικά όπλα που θα εκμηδένιζαν την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ πιθανώς θα αφήσει τους Ευρωπαίους να εμπλακούν σε πόλεμο με την Ρωσία έτσι ώστε να τους πουλάει περισσότερα όπλα όπως κάνει τώρα με τις εξαγωγές ενέργειας προς την Ευρώπη. Ο Δρ. Κωνσταντίνος Βέργος συμπλήρωσε ότι η ενεργειακή πολιτική της ΕΕ είναι παράλογη καθώς έχει οδηγήσει σε αύξηση του ενεργειακού κόστους και σε απώλεια της ανταγωνιστικότητας των Ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και πως η μόνη λύση για την αποκατάσταση της χαμένης ανταγωνιστικότητας θα ήταν η εξομάλυνση των σχέσεων με την Ρωσία καθώς μόνο η Ρωσία είναι σε θέση να παρέχει φθηνή ενέργεια στην Ευρώπη.  Ο Δρ. Γεώργιος Βοσκόπουλος τόνισε ότι η σύγκρουση ΕΕ – Ρωσίας θα ήταν καταστροφική. Πρέπει να βρεθεί ένα modus operandi με τη Ρωσία γιατί η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει έναν τέτοιο πόλεμο που πιθανώς θα περιλαμβάνει και πυρηνικά. Ακόμα και ένα προληπτικό χτύπημα της ΕΕ προς τη Ρωσία θα ήταν εντελώς παράλογο. Σήμερα, οι ΗΠΑ δεν προσφέρουν δωρεάν ασφάλεια πλέον. Την επαύριο ενός ενδεχόμενου πολέμου ΕΕ – Ρωσίας, οι ΗΠΑ πιθανόν να επανέρχονταν ως πάροχος ασφαλείας στην Ευρώπη αλλά με πολλαπλάσιο κόστος για την ΕΕ. Ο Δρ. Χρήστος Ζιώγας είπε ότι στην αρχή του πολέμου επί Μπάιντεν, είχαμε μια ευθυγράμμιση της Δύσης απέναντι στον ρωσικό αναθεωρητισμό, ενώ τώρα ο Τραμπ πιθανώς θα κάνει έναν διακανονισμό με τη Ρωσία ο οποίος θα επιβληθεί στους συμμάχους των ΗΠΑ. Γι’ αυτό και το Ηνωμένο Βασίλειο έχει απομακρυνθεί από τις ΗΠΑ και πλησιάζει τις χώρες της ΕΕ. Η ΕΕ έχει παραμεριστεί από τον Τραμπ, ο οποίος προωθεί τη λύση του Ρώσο-Ουκρανικού πολέμου με απευθείας συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Οι ΗΠΑ θέλουν να καμφθεί η βούληση των Ευρωπαίων να πολεμήσουν την Ρωσία. Το γεγονός ότι η Ρωσία έχει πυρηνικά όπλα αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για έναν πόλεμο με την Ευρώπη.

    Σε άλλη ερώτηση για το αν και κατά πόσο θα είναι προς το συμφέρον όλων να τερματιστεί άμεσα ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο Δρ. Χρήστος Ζιώγας ανέφερε ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση από την πλευρά των Ευρωπαίων για άμεση εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας και αναστροφής των τετελεσμένων της ισχύος επί του πεδίου. Ο Δρ. Κωνσταντίνος Βέργος είπε ότι πέρα από την απώλεια ζωών, το οικονομικό κόστος του πολέμου είναι τεράστιο και συνεπώς πρέπει να τερματιστεί άμεσα για το καλό όλων των εμπλεκομένων. Ο Δρ. Γεώργιος Βοσκόπουλος ανέφερε ότι όσο συνεχίζεται ο πόλεμος, η Ουκρανία θα χάνει συνεχώς εδάφη καθώς με βάση την θεωρία της ισχύος, ό,τι έχει κερδηθεί με  πόλεμο δεν επιστρέφεται. Η επομένη μέρα του τερματισμού του πολέμου θα είναι πολύ δύσκολη για την Ουκρανία και θα πρέπει να υπάρχουν εγγυήσεις ασφαλείας. Η Ρωσία θέλει την Ουκρανία μια ουδέτερη ζώνη. Άρα, η όποια λύση που προωθούν οι ΗΠΑ σε συνεννόηση με την Ρωσία θα αποτελεί μια συνθηκολόγηση της Ουκρανίας.

  • Γεωργιάδης: «Να μιλάει το ΠΑΣΟΚ για Γκρούεζες, πάει πολύ»

    Γεωργιάδης: «Να μιλάει το ΠΑΣΟΚ για Γκρούεζες, πάει πολύ»

    Μετωπική επίθεση στο ΠΑΣΟΚ εξαπέλυσε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, στην έναρξη της δεύτερης ημέρας της συζήτησης του προϋπολογισμού, παραπέμποντας στις συλλήψεις του «ελληνικού FBI» στην Κρήτη. Ο ίδιος ανέφερε ότι «ακούσαμε την Ευαγγελία Λιακούλη να μιλάει για Γκρούεζες» και ανέβασε τους τόνους, συνδέοντας την αντιπαράθεση με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Όταν χθες η οικονομική αστυνομία συνέλαβε τον κουμπάρο του Νίκου Ανδρουλάκη για τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, να μιλά το ΠΑΣΟΚ για τους Γκρούεζες, ε συγγνώμη, πάει πολύ!». Στο ίδιο πλαίσιο, πρόσθεσε και προσωπική αναφορά στο πολιτικό παρελθόν του κόμματος: «Εγώ μεγάλωσα τη δεκαετία του ‘80, την εποχή των πρασινοφρουρών… ε να μιλάει αυτό το ΠΑΣΟΚ για Γκρούεζες, πάει διπλά πολύ».

    Αιχμές για δημοσκοπήσεις και απαντήσεις για Υγεία και Ταμείο Ανάκαμψης

    Ο κ. Γεωργιάδης επεσήμανε και τη δημοσκοπική εικόνα του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας ότι «είστε στο 12%» και ότι «δεν έχετε κανένα τεράστιο ρεύμα», ενώ διατύπωσε την εκτίμηση πως η κυβέρνηση, παρά τις δυσκολίες, «στο τέλος θα ξανακερδίσουμε τις εκλογές, όπως κάναμε το ‘19 και το ‘23». Παράλληλα, απάντησε στην κριτική από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για την κατάσταση στο ΕΣΥ, λέγοντας ότι «και περισσότερα χρήματα δίνουμε και περισσότερο προσωπικό». Σχετικά με τις αιτιάσεις περί απωλειών πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης, ανέφερε ενδεικτικά: «Στο “Σωτηρία” περπατάμε ήδη μέσα, στις 30 Ιουνίου θα κάνουμε τα εγκαίνια».

    Ένταση στην αίθουσα μετά τη φράση Καζαμία

    Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του υπουργού Υγείας, ο βουλευτής Επικρατείας της Πλεύσης Ελευθερίας Αλέξανδρος Καζαμίας χαρακτήρισε «γελοίο» τον κ. Γεωργιάδη, προκαλώντας έντονη αντίδραση από τα έδρανα της ΝΔ. Ακολούθησε παρέμβαση από την πλευρά της κυβερνητικής πτέρυγας με το αίτημα να ανακληθεί η έκφραση, ενώ ο προεδρεύων Γιάννης Πλακιωτάκης γνωστοποίησε ότι η φράση διαγράφηκε από τα πρακτικά.

    Η συνέχεια της συζήτησης και οι υπουργοί που παίρνουν τον λόγο

    Στη σημερινή διαδικασία, σύμφωνα με τον κατάλογο ομιλητών, έχουν εγγραφεί για να τοποθετηθούν μέλη της κυβέρνησης και υφυπουργοί, μεταξύ των οποίων οι Κώστας Γκιουλέκας, Κώστας Κώτσηρας, Όλγα Κεφαλογιάννη, Παύλος Μαρινάκης, Ειρήνη Αγαπηδάκη, Γιάννης Κεφαλογιάννης, Κωνσταντίνος Κυρανάκης και Θανάσης Κοντογιώργης.

  • ΠΑΣΟΚ «καρφώνει» ΝΔ για ΟΠΕΚΕΠΕ και Χιλετζάκη

    ΠΑΣΟΚ «καρφώνει» ΝΔ για ΟΠΕΚΕΠΕ και Χιλετζάκη

    Με αιχμές προς τη Νέα Δημοκρατία επανέρχεται το ΠΑΣΟΚ, μετά τις τελευταίες εξελίξεις που συνδέονται με την Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Στο επίκεντρο της ανακοίνωσης τίθεται η στάση της κυβερνώσας παράταξης απέναντι σε πρόσωπα που, όπως υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ, εμφανίζονται να σχετίζονται με την υπόθεση.

    «Καμία κουβέντα» για τον Μύρωνα Χιλετζάκη

    Το ΠΑΣΟΚ σημειώνει ότι «η Νέα Δημοκρατία ακόμα δεν έχει πει κουβέντα για το γαλάζιο στέλεχος και κολλητό του κ. Αυγενάκη, Μύρωνα Χιλετζάκη, που φέρεται ως ο εγκέφαλος του κυκλώματος που αποκαλύφθηκε στην Κρήτη». Με αυτή τη διατύπωση επιχειρεί να αναδείξει, όπως λέει, ένα κενό απαντήσεων από πλευράς ΝΔ για τις πολιτικές προεκτάσεις της υπόθεσης.

    Η αναφορά στον Βλάση Τσιόγκα και οι καταγγελίες για πιέσεις

    Στην ανακοίνωση γίνεται ειδική μνεία σε όσα ειπώθηκαν σε τηλεοπτικό δελτίο, με το ΠΑΣΟΚ να αναφέρει ότι «χθες βράδυ ο πρώην Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Μικρών Συνεταιρισμών Ελλάδας, Βλάσης Τσιόγκας, αποκάλυψε στο δελτίο του Kontra channel» όχι μόνο τη σχέση του κ. Χιλετζάκη με τον κ. Αυγενάκη, αλλά και «τις πιέσεις που του ασκήθηκαν από το περιβάλλον Αυγενάκη» ώστε να υπάρξει παραίτηση πριν τη λήξη της θητείας του, «για να τον διαδεχθεί ο εκλεκτός του πρώην υπουργού», δηλαδή ο κ. Χιλετζάκης.

    Τα ερωτήματα για ΚΥΔ και ενδεχόμενη διαγραφή

    Στο καταληκτικό μέρος, το ΠΑΣΟΚ θέτει ανοιχτά ερωτήματα προς τη ΝΔ, επαναλαμβάνοντας: «Για ποιον λόγο πίεζε η Νέα Δημοκρατία για την εκλογή του κ. Χιλετζάκη;». Στην ίδια ροή διατυπώνεται και η υπόνοια «μήπως γιατί η Εθνική Ένωση Μικρών Συνεταιρισμών Ελλάδας μπορεί να λειτουργεί ως ΚΥΔ;», ενώ τίθεται και το θέμα κομματικών κινήσεων, με το ΠΑΣΟΚ να ρωτά αν «θα διαγράψει η Νέα Δημοκρατία τον φερόμενο ως εγκέφαλο του κυκλώματος» και, τέλος, «ποιον κρατά ο κ. Χιλετζάκης και δεν τον διαγράφει η Νέα Δημοκρατία;».

  • Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα στον δημόσιο λόγο: Αιχμές και προκλήσεις για μια ορθολογική προσέγγιση

    Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα στον δημόσιο λόγο: Αιχμές και προκλήσεις για μια ορθολογική προσέγγιση

    *Του Παύλου Νεράντζη

    Το μεταναστευτικό–προσφυγικό ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα τελευταία τριάντα χρόνια, αποτελεί βασική συνιστώσα  του δημόσιου λόγου, συνδυάζοντας γεωπολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, νομικές και ανθρωπιστικές διαστάσεις.

    Η Ελλάδα, ως χώρα πρώτης γραμμής στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, επωμίζεται ιδιαίτερα αυξημένο βάρος, γεγονός που καταγράφεται συστηματικά στα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

    Ο δημόσιος διάλογος, όπως αποτυπώνεται στον λόγο των πολιτικών δυνάμεων, στα κυρίαρχα ΜΜΕ και στα social media, αρθρώνεται γύρω από δύο κυρίαρχες και συχνά αντιπαρατιθέμενες αφηγήσεις: την ανθρωπιστική, που εδράζεται στο διεθνές δίκαιο και στις συνθήκες προστασίας προσφύγων, και τον λόγο της ασφάλειας, που επικαλούνται συντηρητικές ή/και ακροδεξιές κυβερνήσεις. Ταυτόχρονα η ρητορική του μίσους, που καλλιεργείται όχι μόνον από την Ακροδεξιά και  στηρίζεται στον αρχέγονο φόβο για τον Άλλο, τον ξένο και στη φτωχοποίηση ευρύτερων κοινωνικών ομάδων, τροφοδοτεί ανησυχίες στους γηγενείς για τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων και την αλλοίωση της πολιτισμικής τους ταυτότητας, ιδίως όταν οι νεοαφιχθέντες είναι αλλόθρησκοι.

    Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται ψευδείς ή παραπλανητικές αναπαραστάσεις, που επηρεάζουν τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται δημιουργεί συγκεκριμένες εικόνες, άλλοτε φοβικές κι άλλοτε συμπονετικές. Στερεότυπα όπως οι όροι «λαθρομετανάστες», «εισβολείς», «κίνδυνος για τη δημόσια υγεία», «εν δυνάμει τρομοκράτες» αναπαράγονται στη δημόσια σφαίρα, παρότι αντιβαίνουν σε διεθνείς συνθήκες, σε πορίσματα ερευνών και στα ίδια τα στατιστικά δεδομένα. Και η επιλογή εικόνων (βάρκες στο Αιγαίο, πολυπληθή κέντρα φιλοξενίας, κ.ά.) ενισχύει αντίστοιχα συναισθήματα συλλογικής απειλής ή ευαισθησίας.

    Η πλειονότητα όσων φθάνουν στην Ευρώπη και στην Ελλάδα προέρχονται από ζώνες πολέμου, πολιτικής αστάθειας ή ακραίας φτώχειας, όπου δεν γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και, συνεπώς, δικαιούνται διεθνούς προστασίας. Επιπλέον, η έννοια της «μονομερούς πίεσης» στην Ελλάδα καταρρίπτεται από τα στοιχεία: εκατομμύρια πρόσφυγες φιλοξενούνται σε χώρες της Ασίας, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρότι προσφέρει στήριξη μέσω χρηματοδοτήσεων και προγραμμάτων, μεταφέρει σε μεγάλο βαθμό την ευθύνη διαχείρισης στις χώρες πρώτης γραμμής, όπως η Ελλάδα, γεγονός που τροφοδοτεί έναν λόγο περί «εγκατάλειψης».

    Ταυτόχρονα όπως αποδεικνύεται από σειρά μέτρων που λαμβάνει, αλλά και το Νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, η ΕΕ συμπεριφέρεται με τρόπο υποκριτικό: από τη μία πλευρά, υποδαυλίζει ή/και συμμετέχει σε πολέμους σε τρίτες χώρες. Και από την άλλη, κλείνει τα σύνορά της και επιστρέφει τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας σε χώρες που αποδεδειγμένα είναι ανασφαλείς, παραβιάζοντας το Ενωσιακό Δίκαιο και διεθνείς συνθήκες.

    Οι πραγματικοί παράγοντες που τροφοδοτούν τις μετακινήσεις πληθυσμών περιλαμβάνουν ένοπλες συγκρούσεις, γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, νεοαποικιοκρατικές πρακτικές εκμετάλλευσης πόρων, καθώς και την κλιματική κρίση. Παράλληλα, η απουσία ασφαλών και νόμιμων οδών μετακίνησης ενισχύει τη δράση κυκλωμάτων διακίνησης. Τα ΜΜΕ, ελληνικά και διεθνή, διαδραματίζουν κομβικό ρόλο στην οικοδόμηση αφηγήσεων, συχνά συμβάλλοντας στην αναπαραγωγή φόβου και μισαλλοδοξίας.

    Τελικά, το μεταναστευτικό-προσφυγικό στη δημόσια σφαίρα εργαλειοποιείται για πολιτικούς λόγους, συσκοτίζοντας την ουσία του: ότι πρόκειται πρωτίστως για ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διεθνούς ευθύνης και διαχείρισης των αιτιών που γεννούν τις μετακινήσεις ανθρώπων. Ο δημόσιος λόγος λειτουργεί ως πεδίο σύγκρουσης αλλά και διαπραγμάτευσης αυτών των αξιών.

    Η μελλοντική του εξέλιξη θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τις μεταναστευτικές ροές, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική τάξη, τα ΜΜΕ και η κοινωνία θα επιλέξουν να μιλήσουν γι’ αυτό.

    Όλο το άρθρο εδώ