Σαφές πολιτικό στίγμα για τον φορολογικό έλεγχο που πραγματοποίησε η ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών εκπέμπει ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, παίρνοντας δημόσια θέση υπέρ της Μαρίας Καρυστιανού. Στην παρέμβασή του, υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη ενέργεια δεν μπορεί να εκληφθεί ως τυχαία, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη εικόνα θεσμικής διολίσθησης.
«Δεν είναι μεμονωμένο ή τυχαίο περιστατικό»
Ο κ. Παπανδρέου χαρακτηρίζει την έφοδο/έλεγχο στα γραφεία του Συλλόγου ως ένδειξη βαθύτερου προβλήματος. Όπως σημειώνει, «δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο ή τυχαίο περιστατικό», αποδίδοντάς το σε «μια βαθύτερη και ανησυχητική παθογένεια», που, κατά τον ίδιο, αφορά τη σταδιακή υπονόμευση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.
Κράτος δικαίου και «εργαλειοποίηση» ελεγκτικών μηχανισμών
Στο επίκεντρο της δήλωσής του βρίσκεται η κριτική για τον τρόπο λειτουργίας των θεσμών. Ο πρώην πρωθυπουργός μιλά για «εργαλειοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών», για «εκφοβισμό της κοινωνίας των πολιτών» και για «στοχοποίηση όσων διεκδικούν αλήθεια και δικαιοσύνη», ξεκαθαρίζοντας ότι, στη δική του ανάγνωση, αυτά «δεν είναι απλώς διοικητικές αστοχίες». Συνδέει επίσης το ζήτημα με την ισονομία, τονίζοντας ότι όταν οι θεσμοί εφαρμόζονται επιλεκτικά «τότε η ισονομία καταρρέει» και μαζί της κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δημοκρατία.
Επίκληση ευρωπαϊκών εκθέσεων και θεσμικών προειδοποιήσεων
Ο Γιώργος Παπανδρέου παραπέμπει και σε αναφορές ευρωπαϊκών θεσμών, υποστηρίζοντας ότι τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και το Συμβούλιο της Ευρώπης έχουν εκφράσει επανειλημμένα ανησυχίες για ζητήματα που, όπως λέει, αφορούν υποκλοπές, πιέσεις στους θεσμούς και χειραγώγηση ανεξάρτητων αρχών. Στο ίδιο πλαίσιο, παρουσιάζει αυτές τις επισημάνσεις ως κρίσιμο υπόβαθρο για να ερμηνευθεί η τρέχουσα υπόθεση, θεωρώντας πως συνιστούν «ευθεία απειλή» για το κράτος δικαίου.
Μνήμη θυμάτων, διαφάνεια και το πολιτικό διακύβευμα
Κλείνοντας, ο πρώην πρωθυπουργός δίνει έμφαση στη συμβολική και πολιτική διάσταση της υπόθεσης των Τεμπών, σημειώνοντας ότι «η μνήμη των θυμάτων απαιτεί σεβασμό» και ότι η κοινωνία απαιτεί διαφάνεια. Παράλληλα, προειδοποιεί πως η δημοκρατία δεν υπονομεύεται μόνο με τυπικές καταργήσεις δικαιωμάτων, αλλά «όταν αλλοιώνεται στην πράξη», «όταν η δικαιοσύνη γίνεται επιλεκτική» και «όταν ο φόβος επιχειρεί να αντικαταστήσει τη λογοδοσία», καταλήγοντας ότι η αλήθεια και η δικαιοσύνη αποτελούν θεμέλια της δημοκρατίας και όχι προνόμιο της εξουσίας.
Leave a Reply