Σάλος έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες με την κατάρρευση της τοιχογραφίας των δελφινιών στο παλάτι της Κνωσού. Αμέσως μετά, για να δέσει το γλυκό, ήρθε και η διαφήμιση γνωστής εταιρείας αθλητικών ειδών με φόντο… την ακρόπολη. Μέρες τώρα μονοπωλεί την ενημέρωση η αδιαφορία της πολιτείας για την πολιτιστική μας κληρονομιά και τα ρεπορτάζ δίνουν και παίρνουν. Μα ας είμαστε ειλικρινείς. Πέσαμε από τα σύννεφα;
Η χώρα μας έχει την ευλογία να έχει μια τόσο πλούσια και βαριά ιστορία που συνεχώς αποδεικνύεται πως δεν είμαστε ικανοί να διατηρήσουμε. Η αδιαφορία του κράτους για τον πολιτισμό όμως, ήρθε μετά από την απαξίωση από τους ίδιους τους πολίτες.
Αρχικά, να τονίσουμε πως η πολιτιστική κληρονομιά μας δεν έγκειται μόνο στην αρχαιότητα. Έχουμε την ευλογία να διαβάζουμε από το πρωτότυπο και όχι από μετάφραση, Ελύτη, Σεφέρη, Καβάφη, Ρίτσο, Καρυωτάκη, Καζαντζάκη και η λίστα με τα ονόματα δεν έχει τελειωμό. Έχουμε την ευλογία να έχουμε στο θέατρο προσωπικότητες όπως ο Κάρολος Κουν, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Ιάκωβος Καμπανέλης και ούτω καθεξής. Θα μπορούσα να κάνω το ίδιο για όλες τις μορφές της τέχνης καθώς τα ονόματα είναι αμέτρητα και η προσφορά τους τεράστια αλλά δε θέλω να κουράσω. Η ουσία ποια είναι όμως; Πόσοι Έλληνες ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν την πλούσια λογοτεχνική μας παράδοση; Πόσοι Έλληνες προτίμησαν αντί να πάνε στο γήπεδο να επισκεφθούν μια έκθεση ζωγραφικής του Τσαρούχη; Πόσοι Έλληνες προτίμησαν να πάνε στο θέατρο αντί για τα μπουζούκια;
Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει το σχολείο. Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια πως η ώρα της λογοτεχνίας ήταν η ώρα του… ύπνου ή η ώρα που κάναμε τις ασκήσεις του φροντιστηρίου. Φυσικά δε χρειάζεται να μιλήσω για τα μαθήματα της μουσικής και των εικαστικών. Τις περισσότερες φορές δε γινόντουσαν καθόλου.
Δε πρέπει να τα ρίχνουμε όμως όλα στο σχολείο και το εκπαιδευτικό σύστημα. Πόσες οικογένειες είναι αυτές που θα πάρουν για δώρο στο παιδί τους ένα καλό βιβλίο αντί για το νέο iphone; Πόσες οικογένειες είναι αυτές που θα περάσουν ποιοτικό χρόνο σε κάποιο μουσείο ή σε κάποιον αρχαιολογικό χώρο; Η επίσκεψη σε ένα μουσείο ή η αγορά ενός βιβλίου είναι πολύ πιο οικονομική από τα δώρα τεχνολογίας που επιλέγουν να κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους για να τους δείξουν την αγάπη τους. Ο λόγος που δε τα επιλέγουν είναι πως απαιτείται περισσότερος κόπος και χρόνος για να κάνουν το παιδί να καταλάβει την πραγματική αξία ενός «πνευματικού» δώρου. Επιλέγουν, λοιπόν, τον εύκολο δρόμο κάνοντας στην ουσία κακό στο ίδιο τους το παιδί και κατ’ επέκταση σε ολόκληρη τη κοινωνία, διαμορφώνοντας έτσι μια ακαλλιέργητη και πνευματικά ανάπηρη μάζα.
Γιατί πέφτουμε λοιπόν από τα σύννεφα που η κυβέρνηση παραμελεί τους αρχαιολογικούς χώρους; Δείξαμε ποτέ στις κυβερνήσεις μας πως ενδιαφερόμαστε για την πολιτιστική μας κληρονομιά; Τόσα χρόνια δείχνουμε ενδιαφέρον για τον πολιτισμό μας μόνο όταν αυτός μπορεί να συνδεθεί με τον τουρισμό και με το οικονομικό όφελος. Ας μη περιμένουμε λοιπόν από καμιά κυβέρνηση να είναι κάτι άλλο από αυτό που είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ας ενδιαφερθούμε πρώτα εμείς για να έχουμε μετά το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε. Όσο κλισέ και αν ακούγεται, κάθε αλλαγή ξεκινάει από εμάς.
Leave a Reply