Από το bullying στο πανελλήνιο ρεκόρ: Ο Μανόλο Καραλής και η ήσυχη δύναμη της υπέρβασης

Δεν έκανε δηλώσεις εντυπωσιασμού. Δεν επένδυσε στη συγκίνηση. Δεν χρειάστηκε. Ο Μανόλο Καραλής, με ένα βλέμμα που κοιτά σταθερά μπροστά και μια αφοπλιστική σεμνότητα, πέρασε πάνω από τον πήχυ των 6μ08— αλλά και από εκείνο των κοινωνικών στερεοτύπων. Ο Μανόλο Καραλής είναι πλέον τέταρτος όλων των εποχών στον κόσμο στο άλμα επί κοντώ μετά τους Ντουμπλάντις (6μ28), Λαβιλενί (6μ16) και Μπούμπκα (6μ15). Το  πανελλήνιο ρεκόρ του στο φετινό Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Πανθεσσαλικό Στάδιο δεν είναι απλώς αθλητικό επίτευγμα. Είναι και μια αθόρυβη, αλλά ισχυρή, υπενθύμιση: ότι η επιμονή μπορεί να αναμετρηθεί με την προκατάληψη και να την ξεπεράσει.

Ο Καραλής δεν είναι καινούργιος στην επιτυχία. Είναι όμως, από την αρχή, στόχος για λάθος λόγους: για το χρώμα του δέρματός του, για το όνομά του, για τη διπλή του ταυτότητα. Ο ίδιος έχει μιλήσει, χωρίς μίσος, για τα ρατσιστικά σχόλια που άκουγε ως παιδί. Για τον εκφοβισμό, για την προσπάθεια να τον κάνουν να νιώσει «ξένος». Δεν το επέτρεψε. Αντί να αντιδράσει με θυμό, επέλεξε να μείνει συγκεντρωμένος, να δουλέψει, να απαντήσει με έργο.

Η κοινωνία μας συχνά ενθουσιάζεται με τις επιτυχίες ανθρώπων που προηγουμένως αμφισβήτησε. Πανηγυρίζει στα ρεκόρ, αλλά σώπασε όταν εκείνοι μιλούσαν για μπούλινγκ. Είναι εύκολο να χειροκροτείς ένα μετάλλιο. Είναι δύσκολο να σταθείς δίπλα σ’ ένα παιδί που υφίσταται διακρίσεις ή να διδάξεις στα σχολεία ότι η ελληνικότητα δεν μετριέται σε χρώμα ή επώνυμο.

Ο Καραλής, όπως και πολλοί άλλοι σαν αυτόν, φέρνει στην επιφάνεια ένα σημαντικό ερώτημα: πόσο αντέχει η δημόσια εικόνα μας την ποικιλομορφία; Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας όταν η καταγωγή, η γλώσσα ή η όψη σου ξεφεύγουν από την κυρίαρχη αφήγηση; Και γιατί επιμένουμε να ζητάμε από κάποιον να «αποδείξει» ότι ανήκει;

Η σιωπηλή πορεία του Μανόλο είναι από μόνη της απάντηση. Δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Δεν επιδίδεται σε δηλώσεις ταυτότητας. Απλώς προχωρά. Κι αυτό, τελικά, είναι ίσως η πιο ηχηρή πράξη που μπορεί να κάνει κανείς όταν του είπαν κάποτε πως δεν έχει θέση.

Το ρεκόρ του δεν είναι μόνο μέτρα. Είναι στάση.