Ένας ρομαντικός Αύγουστος

Σε όποια σελίδα κι αν ανοίξουμε -βιβλίου, ημερολογίου ή καρδιάς -ο Αύγουστος είναι πάντα ρομαντικός. Οι ποιητές, οι συγγραφείς, ακόμα και οι δημιουργοί περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχουν μια τάση να προσδίδουν μια ρομαντική και νοσταλγική χροιά στον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού. Αναμφίβολα η άδεια πόλη, οι ήσυχες στιγμές στο ταβερνάκι κάποιου νησιού, τα τζιτζίκια που δεν σταματούν να τραγουδάνε στον καυτό αέρα, οι γεμάτες αυλές, οι ζωηρές φωνές των παιδιών, το αλάτι στο δέρμα, φωτίζονται από μια ήσυχη, ανεπιτήδευτη μαγεία. Ωστόσο γιατί ο Αύγουστος μας συγκινεί τόσο βαθιά; Τι είναι ο Αύγουστος που τον κουβαλάμε σαν ανάσα, ακόμη και τον χειμώνα;

Ίσως είναι η προσπάθεια να ξεγελάσουμε την πίκρα μας που μείναμε στην πόλη, ενώ οι άλλοι γύρω μας γεμίζουν εμπειρίες σε νησιά και μακρινούς προορισμούς. Ίσως πάλι να είναι η νοσταλγία και οι μνήμες από τους Αυγούστους της παιδικής ηλικίας, των πρώτων ερώτων, των διακοπών με φίλους ή οικογένεια και έτσι ο μήνας αυτός μετατρέπεται σε σύμβολο της νοσταλγίας και της ανάγκης να κρατηθεί κάτι όμορφο πριν χαθεί. Έχει άλλωστε μια αίσθηση «ύστατης ευκαιρίας» μιας και αποτελεί τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού, που τον γεμίζει μελαγχολία και ρομαντισμό ταυτόχρονα. Βέβαια, διάχυτη είναι και η αίσθηση της μοναξιάς. Ο Αύγουστος δεν είναι μόνο ερωτικός ή ξέγνοιαστος. Πολλοί τον βιώνουν και ως μήνα απομόνωσης ή υπαρξιακής αναζήτησης. Αυτό το αίσθημα εσωτερικής «σιωπής»  που φέρνει ο μήνας συμβάλλει στη ρομαντικοποίησή του -τον βιώνουμε ως μια βαθύτερη εμπειρία. Οι πόλεις αδειάζουν, οι ρυθμοί πέφτουν, και για λίγο, ο χρόνος αποκτά μια ποιητική διάσταση.

Ίσως τελικά να είναι αυτό το νόημα του Αυγούστου: να μας θυμίζει πως ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να σιωπούν, υπάρχει πάντα κάτι όμορφο γύρω μας. Αρκεί να σταθούμε για λίγο, να κοιτάξουμε, να νιώσουμε. Γιατί η ομορφιά δεν φωνάζει. Υπάρχει. Και μας περιμένει- σε μια γωνιά της πόλης, σε μια βραδινή αύρα, σε ένα χαμόγελο που αντιστέκεται.