Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην καριέρα μου ήταν η πρόσκληση της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων-Παιδιών Νοητικά Υστερούντων, ΠΕΓΚΑΠ-ΝΥ, «Άνοιξη», σε μια ομιλία με θέμα : «Νέα επιστημονικά δεδομένα, σύγχρονες προκλήσεις και επαναστατικές θεραπείες στην αισθητική και αναγεννητική ιατρική». Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν εκπρόσωποι φορέων και συλλόγων, η Δήμαρχος Διονύσου, εκπρόσωποι των υπουργείων Υγείας και Παιδείας, κ.α
Το έργο του συγκεκριμένου συλλόγου είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο ενώ όπως συμβαίνει και με άλλους συλλόγους παρόμοιας φιλοσοφίας, σε μεγάλο βαθμό καλύπτει το αντίστοιχο κενό της πολιτείας. Θα ήθελα να συγχαρώ το Δ.Σ και τα μέλη του συλλόγου για την προσπάθεια τους και να καλέσω όλους όσους αναζητούν τρόπο προσφοράς και εθελοντισμού να γνωρίσουν την ΠΕΓΚΑΠ-ΝΥ, να περιηγηθούν στις άρτιες εγκαταστάσεις οι οποίες καλύπτουν μια έκταση 2000τ.μ και να συναντήσουν παιδιά και ενήλικες που υποστηρίζονται εκεί. Μια καλή ευκαιρία θα είναι το χριστουγεννιάτικο μπαζάρ του Συλλόγου που θα πραγματοποιηθεί 6 και 7 Δεκεμβρίου.
Ακολουθεί μέρος της ομιλίας:
«Η Αναγεννητική και Αισθητική Ιατρική δεν είναι πλέον μόδα – Είναι τρόπος ζωής
Νέα επιστημονικά δεδομένα, σύγχρονες προκλήσεις και επαναστατικές θεραπείες».
Θα ξεκινήσω κάπως απροσδόκητα:
Κωνσταντίνος Καβάφης «Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου· ποιητού εν Kομμαγηνή· 595 μ.X.»
Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάπως ξέρεις από φάρμακα·
νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.
Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι. –
Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε – για λίγο – να μη νοιώθεται η πληγή.
Μερικές διαπιστώσεις και μια προσωπική παρατήρηση: ο χρόνος δεν μπορεί να νικηθεί. Και δεν πρέπει κιόλας. Άρα δεν συμφωνώ με τον όρο «αντιγήρανση». Ούτε και με τον νεότευκτο όρο longevity (μακροζωία). Αντίθετα, όπως δημοσίευσα πρόσφατα, θα ήθελα να προτείνω έναν πιο οικείο στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία της αρμονίας και του μέτρου, όρο: την ευζωία, ή αν θέλετε wellaging. Δεν είναι δυνατό να βρισκόμαστε στην Ελλάδα- τόπο ιερό- και να αγνούμε τις βασικές αρχές με τις οποίες Ιπποκράτης και Ασκληπιός προσέγγιζαν την Ιατρική. Και να επισημάνω ότι ακριβώς εδώ στη γεννέτειρα της Ιατρικής, στον τόπο αυτό που ορίστηκε η αρετή του Κάλλους, δεν υπάρχει κλάδος ειδίκευσης σε πανεπιστημιακό επίπεδο «Αισθητικής Ιατρικής». Ενώ πολλοί θεωρούν πιο ειδήμονες για τις αντίστοιχες θεραπείες τους συνάδελφους πλαστικούς ή δερματολόγους. Και εδώ να πω ότι ακριβώς για αυτό τον λόγο με βοήθησε η βασική μου ειδικότητα. Διότι μπορώ να αντιμετωπίσω ένα φαινότυπο, σώμα ή πρόσωπο ολιστικά και σε συνδυασμό με τα τυχόν υποκείμενα νοσήματα, τη σχετική φαρμακευτική αγωγή, τον τρόπο ζωής κλπ. Κυρία με χρόνια πρόβλημα ελέγχου βάρους δεν γνώριζε ότι απλώς πάσχει από θυρεοειδή! Μετά από δική μου προτροπή και επιμονή έκανε υπέρηχο. Βρέθηκε όγκος κακοήθης, έγινε επείγων χειρουργείο, ιώδιο κλπ και τώρα είναι υγιέστατη και αντιμετώπισε και το ζήτημα βάρους.
Και τώρα η προσωπική μου παρατήρηση: στην καθημερινότητά μου, τόσο ως επαγγελματίας όσο και ως απλός άνθρωπος, παρατηρώ κάτι που με προβληματίζει αλλά και με ενθουσιάζει.
Βλέπω ανθρώπους κουρασμένους, στρεσαρισμένους, να λένε συχνά:
«Δεν είμαι πια όπως παλιά», «Μεγαλώνω και δεν προλαβαίνω να ζήσω», ή ακόμα: «Δεν με αναγνωρίζω στον καθρέφτη». Αλλά βλέπω και το αντίθετο. Ανθρώπους που, παρά την ηλικία τους, την πίεση, το άγχος, καταφέρνουν να στέκονται όρθιοι, γελαστοί, γεμάτοι ενέργεια.
Που φαίνεται να αντιστέκονται στον χρόνο, όχι γιατί δεν γερνάνε, αλλά γιατί γνωρίζουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους.
Τι τους ξεχωρίζει;
Δεν είναι τα γονίδια. Δεν είναι η τύχη. Είναι ο τρόπος ζωής τους.
Και εδώ ακριβώς, έρχεται αυτό που θέλω να μοιραστώ σήμερα μαζί σας:
Η Αναγεννητική και Αισθητική Ιατρική δεν είναι πια μια μόδα που αφορά τους λίγους.
Είναι ένας σύγχρονος τρόπος ζωής που αφορά όλους μας.
Η ιατρική της αναγέννησης – Μια νέα φιλοσοφία για μια αρχαία επιστήμη-τέχνη.
Όταν άκουσα πρώτη φορά για την Αναγεννητική Ιατρική, δεν φανταζόμουν πόσο ριζικά θα άλλαζε τον τρόπο που βλέπω το σώμα και την υγεία μου.
Μέχρι τότε, είχα συνηθίσει να σκέφτομαι την ιατρική σαν κάτι που ενεργοποιείται όταν κάτι πάει στραβά.
Πονάει η μέση μου; Παίρνω φάρμακα. Έχω πρόβλημα στο γόνατο; Κάνω φυσικοθεραπεία.
Γεμίζω ρυτίδες; Το αποδέχομαι ως φυσικό. Αλλά τι γίνεται αν υπάρχει τρόπος να ενεργοποιήσουμε το σώμα μας να αυτοθεραπευτεί;
Αν υπάρχει τρόπος να προλάβουμε τη φθορά, όχι απλώς να την καθυστερήσουμε;
Εδώ μπαίνει η Αναγεννητική Ιατρική, που αξιοποιεί βλαστοκύτταρα, αυτόλογο PRP, αυξητικούς παράγοντες, ακόμα και γενετική πληροφόρηση, για να βοηθήσει το σώμα να επανέλθει, να επουλωθεί, να αναγεννηθεί.
Η Αισθητική Ιατρική δεν είναι πια ματαιοδοξία.
Πριν ασχοληθώ ουσιαστικά με την Αισθητική Ιατρική, ήμουν κι εγώ λίγο… προκατειλημμένος.
Σκεφτόμουν «Εντάξει, αυτά είναι για celebrities», «για ανθρώπους που κυνηγούν την εικόνα». Αλλά όταν άρχισα να βλέπω την ψυχολογική αλλαγή στους ανθρώπους, άρχισα να βλέπω κάτι βαθύτερο. Μια γυναίκα γύρω στα 50 ήρθε για μια απλή θεραπεία προσώπου. Τίποτα υπερβολικό.Όταν τελείωσε, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είπε:
«Επιτέλους, νιώθω πως βλέπω πάλι εμένα». Άλλες πάλι περιπτώσεις θεωρούν αυτό τον κλάδο ιατρικής- αυτή την ειδικότητα όπως τις κοσμητικές εφαρμογές σε μαλλιά ή νύχια. «Εχω ένα γάμο ή ένα κοινωνικό γεγονός σε 1-2 εβδομάδες και θέλω να φαίνομαι νεότερη, πιο φρέσκια». Μα το ζήτμα δεν είναι να φαινόμαστε αλλά είμαστε.
Η Αισθητική Ιατρική δεν αλλάζει αυτό που είμαστε, αυτό το πετυχαίνουμε ως ένα βαθμό με την αναγεννητική ιατρική. Η αισθητική ιατρική αναδεικνύει αυτό που ήμασταν και παραμένουμε – ακόμα κι αν το είχαμε ξεχάσει λίγο. Μπορεί να γίνει εργαλείο αυτοπεποίθησης, τόνωσης, αποδοχής. Και ναι – με τα σωστά χέρια, με μέτρο, με επιστημονική τεκμηρίωση, μπορεί να κάνει θαύματα.
Οι παγίδες και οι ευθύνες
Όμως ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχουν και παγίδες. Ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα μπορεί να γίνει εμμονή. Που οι προσδοκίες διαστρεβλώνονται από τα social media. Που νέοι άνθρωποι νιώθουν ότι πρέπει να μοιάζουν… σε φίλτρο.
Γι’ αυτό είναι καθήκον μας – ως επαγγελματίες και λειτουργοί, αλλά και ως κοινωνία – να κρατήσουμε το μέτρο. Να βλέπουμε αυτές τις θεραπείες ως ενίσχυση της υγείας, όχι ως απόδραση από την πραγματικότητα. Η ιατρική, σε όποια μορφή, πρέπει να ενδυναμώνει τον άνθρωπο, όχι να τον κάνει εξαρτημένο.
Σύγχρονες Προκλήσεις και Νέες Ανάγκες
Μια κοινωνία σε συνεχή πίεση
Στον σημερινό κόσμο, όπου το άγχος, η καθιστική ζωή, η κακή διατροφή, το κάπνισμα και η ρύπανση επηρεάζουν αρνητικά το σώμα και την εμφάνιση, η ανάγκη για ολιστική φροντίδα γίνεται πιο έντονη από ποτέ.
Η Αναγεννητική και Αισθητική Ιατρική απαντά σε αυτές τις προκλήσεις με ολιστικές και εξατομικευμένες λύσεις, που στόχο έχουν:
• Τη βελτίωση της ποιότητας ζωής
• Την επιβράδυνση της γήρανσης
• Την πρόληψη των χρόνιων παθήσεων
• Την ενίσχυση της φυσικής και ψυχικής υγείας
Σύνδεση Εξωτερικής Εικόνας και Ψυχικής Υγείας
Η καλή εμφάνιση συνδέεται άμεσα με την ψυχολογική διάθεση και αυτοπεποίθηση. Η αισθητική ιατρική δεν αντιμετωπίζει την εξωτερική εμφάνιση με επιφανειακό τρόπο, αλλά ως μέσο ενίσχυσης της προσωπικότητας, της αυτοεικόνας και της κοινωνικής λειτουργικότητας.
Επαναστατικές Θεραπευτικές & Το Μέλλον
Ορισμένες από τις πιο πρωτοποριακές θεραπείες που εφαρμόζονται σήμερα στην καθημερινή ιατρική πράξη περιλαμβάνουν:
• Προηγμένα πρωτόκολλα βλαστοκυττάρων για ορθοπεδικά, αρθριτικά και νευρολογικά προβλήματα.
• Liquid lifting: συνδυασμός fillers, νήματα και Botox για μη επεμβατικό lifting.
• Αυτόλογες θεραπείες (με στοιχεία του ίδιου του οργανισμού) για φυσικό και ασφαλές αποτέλεσμα.
• Συνδυαστικά πρωτόκολλα (π.χ. PRP + laser + μεσοθεραπεία) για θεαματικά και μακροχρόνια αποτελέσματα.
• Ανάπτυξη εξατομικευμένων θεραπειών βάσει DNA ή μικροβιώματος. Εδώ να σταθώ: το εντερικό μικροβίωμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Και αποτελεί ένα σύστημα ολόκληρο που βοηθά στην αναγεννητική διαδικασία.
Η ιατρική του μέλλοντος είναι εξατομικευμένη και φυσική
Το μέλλον της αναγεννητικής και αισθητικής ιατρικής θα βασίζεται:
• Στην ακριβή διάγνωση των αναγκών του κάθε ατόμου
• Στη φυσική ενίσχυση του οργανισμού
• Στη διατήρηση της νεότητας και της λειτουργικότητας σε βάθος χρόνου
Οι γιατροί αυτών των ειδικοτήτων γίνονται σύμβουλοι ζωής, βοηθώντας τον άνθρωπο να ζήσει περισσότερο, καλύτερα και με αυτοπεποίθηση. Το μεγάλο ζητούμενο είναι κανείς να ασχοληθεί σοβαρά με τις ρυτίδες της ψυχής και δευτερευόντος με του προσώπου.
Τρόπος ζωής – όχι απλώς παρέμβαση
Σήμερα, οι θεραπείες αυτές δεν είναι πια πολυτέλεια. Δεν είναι προνόμιο κάποιων.
Είναι μέρος μιας ολιστικής προσέγγισης στη ζωή μας. Όπου φροντίζω το σώμα μου όχι μόνο όταν πονάει. Όπου επενδύω στην υγεία μου, όπως επενδύω στη δουλειά μου, στην οικογένειά μου, στα όνειρά μου. Όχι για να μείνω «νέος». Αλλά για να μείνω ζωντανός, λειτουργικός, παρών. Για να μην είμαι απλώς ζωντανός οργανισμός, αλλά ζωντανός άνθρωπος. Τρέφομαι λοιπόν σωστά -όσο γίνεται, αθλούμαι, κοιμάμαι σωστά, ενυδατώνομαι, κάνω συχνά εξετάσεις-χωρίς όμως υπερβολές, έχω κοινωνική ζωή, προσφέρω-όπως εσείς με το έργο που επιτελείται εδώ-αγαπώ τους άλλους και τον ευατό μου.
Κλείνοντας Υπενθυμίζω τη ρήση του Πλάτωνα, από την περίφημη Πολιτεία :«Ου το γήρας, αλλά η αδυναμία της ψυχής φέρει την κακογερίαν.»και και να τονίσω ότι η Αναγεννητική και Αισθητική Ιατρική δεν είναι θαύμα.
Είναι επιστήμη. Είναι πρόληψη. Είναι επιλογή. Μπορεί να είναι το αντίδοτο στη φθορά, στη ρουτίνα, στο «έτσι είναι τα πράγματα».
Μπορεί να μας βοηθήσει να επανασυνδεθούμε με το σώμα μας, με τη δύναμή μας, με την αξιοπρέπειά μας.
Αν με ρωτάτε, λοιπόν… Όχι. Δεν είναι μόδα.
Είναι ένας νέος, πιο υγιής, πιο φωτεινός τρόπος ζωής.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
1. Snyder, J., & Caplan, A. I. (2022). Regenerative Medicine Ethics: An Introduction. Springer.
2. Goldberg, D. J. (2020). Complications in Cosmetic Dermatology. Elsevier.
3. Mason, C., & Dunnill, P. (2008). “A brief definition of regenerative medicine.” Regenerative Medicine, 3(1), 1-5.
4. Sadick, N. S. (2018). Cosmetic Dermatology: Principles and Practice. McGraw-Hill Education.
5. Rittié, L. (2015). “Cellular mechanisms of skin repair in humans and other mammals.” Journal of Cell Communication and Signaling, 9(4), 301–312.
Leave a Reply