Στο βιβλίο του «Ιθάκη», που κυκλοφορεί σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην εσωκομματική αντιπολίτευση με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Χαμένη Ευκαιρία». Εκεί περιγράφει αναλυτικά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε εντός ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην τάση της «Ομπρέλας», η οποία – όπως σημειώνει – δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση το άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, σε αντίθεση με τη δική του στρατηγική.
Ο πρώην πρωθυπουργός σκιαγραφεί δύο διαφορετικές λογικές μέσα στο κόμμα: «Οι μεν υποστήριζαν ένα κόμμα κλειστό μεν, αλλά σοβαρό και μετρημένο. Οι δε πρότειναν μια πιο λαϊκή, σκληρή αντιδεξιά γραμμή, βασισμένη κυρίως στην ανάδειξη σκανδάλων και την καταγγελία». Όπως αναφέρει, η πρώτη προσέγγιση παρήγαγε «πιο ψύχραιμη επιχειρηματολογία, αλλά συχνά δυσνόητη και ελιτίστικη», ενώ η δεύτερη μιλούσε «μια γλώσσα κατανοητή», αλλά εξέπεμπε «έναν λόγο επιθετικό, συχνά τοξικό, σε μια περίοδο που οι πολίτες ήθελαν ηρεμία και όχι οξύτητα».
Χαρακτηριστικά, σημειώνει: «Μια σύγκριση του Πολάκη με τον Τσακαλώτο μπορεί ίσως να αποδώσει καλύτερα αυτή τη διαφορά ύφους και κουλτούρας», φωτίζοντας τις αντιθέσεις όχι μόνο σε επίπεδο ιδεών, αλλά και πολιτικού ύφους και δημόσιας παρουσίας.
Τοπικά νομίσματα, «φαιδρότητες» και το βάρος των τάσεων
Σε άλλο σημείο του βιβλίου, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στις προτάσεις που είχε δεχθεί από στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης για το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπου υπήρχε και αναφορά στα τοπικά νομίσματα. Ο ίδιος παραδέχεται ότι η ρητορική περί εξόδου από το ευρώ και οι σχετικές κατηγορίες σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ «υποβοηθήθηκαν» και από «τη δική μας ελαφρότητα».
Όπως γράφει, η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε να έχει στη διάθεσή της ένα εσωκομματικό κείμενο που υπέγραφε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μαζί με άλλους της «Ομπρέλας», γραμμένο αρκετό καιρό πριν από τις εκλογές, όταν εκείνος είχε ζητήσει «σοβαρές προτάσεις» για το πρόγραμμα. «Εκείνοι, λοιπόν, πρότειναν την ιδέα τοπικών νομισμάτων, την οποία θεώρησαν τόσο λαμπρή, ώστε την έδωσαν και στη δημοσιότητα», σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι τέτοιες κινήσεις τροφοδότησαν τις επιθέσεις περί “εναλλακτικών νομισμάτων” και «φαιδροτήτων» γύρω από τη θέση του κόμματος στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Παράλληλα, στέκεται κριτικά στο καθεστώς των τάσεων μέσα στο κόμμα. Αναφέρει ότι η συνεχής δημόσια διαφοροποίηση στελεχών πρώτης γραμμής «επιδρούσε αρνητικά στην ήδη βεβαρημένη εικόνα» του ΣΥΡΙΖΑ και ενίσχυε την εντύπωση ενός κόμματος «χωρίς συνοχή, σαφή προσανατολισμό και καθαρή στρατηγική, διασπασμένου σε αντίπαλες φατρίες». Όπως σημειώνει, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των αντιπάλων αξιοποίησε στο έπακρο αυτή την εικόνα, κάτι που αναπόφευκτα επηρέασε και το δικό του προσωπικό προφίλ.
Αυτοκριτική Τσίπρα: «Ήμασταν λάθος εμείς»
Σε ένα από τα πιο αυτοκριτικά αποσπάσματα του βιβλίου, ο Αλέξης Τσίπρας αναγνωρίζει ότι δεν αντέδρασε με την απαιτούμενη αποφασιστικότητα απέναντι στις τάσεις και τις εσωκομματικές συγκρούσεις. Περιγράφει ένα κλίμα σταδιακής απομάκρυνσης ψηφοφόρων: «Δεν μας άκουγαν, λοιπόν, και είχαν αρχίσει μαζικά να “αποβιβάζονται”, επειδή δεν εμπνέαμε εμπιστοσύνη».
Συνεχίζοντας, σημειώνει: «Και δεν εμπνέαμε εμπιστοσύνη, όχι γιατί λέγαμε λάθος πράγματα, αλλά γιατί ήμασταν λάθος εμείς». Κατά την αποτίμησή του, η ανοχή που είχε υπάρξει τα προηγούμενα χρόνια λόγω των δύσκολων διαπραγματεύσεων με τους δανειστές είχε εξαντληθεί, και η κοινή γνώμη δεν συγχωρούσε πλέον «απαράδεκτες συμπεριφορές» που ο ίδιος παραδέχεται ότι ανέχτηκε.
«Έτσι, σιγά σιγά, όλο αυτό συμπαρέσυρε και μένα, γιατί δεν αντιδρούσα με την απαιτούμενη αποφασιστικότητα και ανεχόμουν απαράδεκτες συμπεριφορές. Σήμερα, με την απόσταση του χρόνου, καταλαβαίνω ότι αυτή η κριτική είναι βάσιμη. Υπήρξε ένα έλλειμμα πολιτικής εγρήγορσης από τη μεριά μου. Έπρεπε να είχα αντιληφθεί τη σημασία και την αναγκαιότητα μιας πιο καθαρής, πιο αποφασιστικής στάσης», γράφει, παραδεχόμενος έλλειμμα πολιτικής εγρήγορσης και καθαρής γραμμής στην αντιμετώπιση της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.
Leave a Reply