Μια Εξεταστική που σκοντάφτει στην ίδια την αλήθεια
Αν η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ είχε soundtrack, θα ήταν ένα διαρκές «μπιπ» από μικρόφωνα που ανοίγουν και κλείνουν, διακοπές, εντάσεις και… απόλυτη σιωπή. Όχι οποιαδήποτε σιωπή – αλλά η σιωπή που επιλέγει ο άνθρωπος που βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης: ο Γιώργος Ξυλούρης, ο περιβόητος «Φραπές».
Και κάπως έτσι, μια επιτροπή που συστάθηκε για να ρίξει φως, παλεύει με σκοτάδια που δεν δημιουργούν τα συστήματα ή τα έγγραφα, αλλά οι ίδιοι οι μάρτυρες.
Ο Ξυλούρης εμφανίστηκε, κάθισε μπροστά στους βουλευτές, άκουσε τις ερωτήσεις – και επέλεξε να απαντήσει σε ελάχιστες από αυτές. Επικαλέστηκε δικαίωμα σιωπής και το έκανε με τρόπο σχεδόν προκλητικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που μάρτυρας εμφανίζεται «φειδωλός», αλλά είναι ίσως η πρώτη φορά που η επιλογή αυτή γίνεται… brand name.
Σε μια υπόθεση όπου έχουν ζητηθεί εξηγήσεις για:
- παρατυπίες στις επιδοτήσεις,
- περίεργες διαδρομές χρημάτων,
- διοικητικά κενά που μοιάζουν με εθνικό ανέκδοτο,
η σιωπή μοιάζει λιγότερο με «δικαίωμα» και περισσότερο με στρατηγική επιβίωσης.
Από τη μία, μια αντιπολίτευση που απαιτεί να μιλήσουν όλοι – και μάλιστα χθες. Από την άλλη, μια κυβερνητική πλειοψηφία που δείχνει να συγκρατεί την Εξεταστική από το να εξελιχθεί σε πολιτική μπόρα.
Κάπου στη μέση, ένας μάρτυρας που φέρεται να απειλεί βουλευτή, άλλοι που επικαλούνται «δεν θυμάμαι», «δεν γνωρίζω», «δεν είναι δική μου αρμοδιότητα» και πρακτικά που φεύγουν για τον εισαγγελέα λες και είναι σουβέρ από καφέ.
Η Εξεταστική δεν εξελίσσεται απλώς σε πεδίο σύγκρουσης. Εξελίσσεται σε μια υπόθεση όπου το ζητούμενο δεν είναι μόνο το «τι έγινε», αλλά το ποιος θα το παραδεχτεί πρώτος – ή ποιος θα μιλήσει καθόλου.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, χρόνια τώρα, είναι ένας οργανισμός που δεν διαχειρίζεται απλώς χρήματα. Διαχειρίζεται την αγροτική επιβίωση ενός ολόκληρου πληθυσμού. Γι’ αυτό το σκάνδαλο έχει πολιτικό βάρος: αγγίζει τις τσέπες χιλιάδων αγροτών και την αξιοπιστία ενός κράτους που οφείλει να τους στηρίζει – όχι να τους κάνει να νιώθουν ότι είναι οι τελευταίοι που μαθαίνουν τι πραγματικά συμβαίνει.
Η Εξεταστική θα μπορούσε να γίνει ευκαιρία εξυγίανσης. Επιστροφής της εμπιστοσύνης. Ανασυγκρότησης ενός οργανισμού που τα τελευταία χρόνια λειτουργεί με την αθόρυβη σιγουριά ενός γραφειοκρατικού τέρατος.
Αντί γι’ αυτό, γίνεται μια θεσμική στασιμότητα με έντονη οσμή συγκάλυψης, αδιαφάνειας, εσωτερικής σύγκρουσης και πολιτικής στρατηγικής.
Και τώρα;
Η κατάθεση του «Φραπέ» δεν έκλεισε τίποτα. Αντίθετα, άνοιξε:
- περισσότερα ερωτήματα,
- περισσότερες εντάσεις,
- περισσότερη δυσπιστία από την κοινωνία που βλέπει μάρτυρες να σιωπούν, βουλευτές να εκνευρίζονται, και μια υπόθεση που δείχνει να έχει πολλά κρυμμένα στρώματα.
Η Εξεταστική συνεχίζεται αλλά το ερώτημα δεν είναι αν θα ολοκληρωθεί. Το ερώτημα είναι: θα μιλήσει ποτέ κανείς ή θα μείνουμε με έναν «Φραπέ» που γίνεται το σύμβολο ενός συστήματος που ξέρει να λουφάζει, να σιωπά – και να επιβιώνει;
