staging

Blog

  • Χατζηδάκης: «Εργαζόμαστε ώστε η Ελλάδα να ανέβει ψηλότερα»

    Χατζηδάκης: «Εργαζόμαστε ώστε η Ελλάδα να ανέβει ψηλότερα»

    Τα μέτρα που αναμένεται να εφαρμοστούν μέσα στη χρονιά που διανύουμε περιέγραψε ο Κωστής Χατζηδάκης σε βίντεο στο TikTok, υπογραμμίζοντας ότι οι μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν και το 2026, στο πλαίσιο των προεκλογικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης. Αφετηρία της παρέμβασής του ήταν η λειτουργία του Δημοσίου, με στόχο, όπως ανέφερε, να συνεχιστεί η προσπάθεια για λιγότερη ταλαιπωρία των πολιτών. Σημείωσε πως μετά τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό και τη σημαντική επιτάχυνση στην απονομή των συντάξεων, δρομολογείται νέα νομοθετική πρωτοβουλία ώστε να μπει τέλος σε «ιστορίες καθημερινής τρέλας» και να απλοποιηθεί ακόμη περισσότερο η επαφή πολιτών και επιχειρήσεων με το Δημόσιο.

    Δικαιοσύνη, Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας και κατώτατος μισθός

    Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων και εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης στη Δικαιοσύνη, με στόχο να επιταχυνθεί περαιτέρω η απονομή της. «Το οφείλουμε στους πολίτες», τόνισε. Παράλληλα, προανήγγειλε ότι εντός του 2026 η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας θα επεκταθεί και στο Δημόσιο, ενώ επανέλαβε τη δέσμευση για αύξηση του κατώτατου μισθού, σημειώνοντας ότι τον Απρίλιο θα υπάρξει ακόμη μία αύξηση, στο πλαίσιο του στόχου για κατώτατο μισθό 950 ευρώ έως το 2027.

    Υγεία και έργα που μπαίνουν στην τελική ευθεία

    Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στάθηκε επίσης στον τομέα της Υγείας, λέγοντας ότι μέχρι το καλοκαίρι ολοκληρώνεται η αναβάθμιση 156 Κέντρων Υγείας και περίπου 80 νοσοκομείων, στο πλαίσιο του σχεδιασμού για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος. Στο ίδιο πλαίσιο έκανε αναφορά και σε μεγάλα έργα υποδομής που, όπως είπε, περνούν στη φάση της ολοκλήρωσης, όπως ο αυτοκινητόδρομος Ε65, η επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά, καθώς και τα σιδηροδρομικά έργα στον άξονα Αθήνα – Θεσσαλονίκη.

    Αγροτικές επιδοτήσεις και το μήνυμα για «μεγάλα λόγια»

    Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις προς τους αγρότες, με τον Κωστή Χατζηδάκη να αναφέρει ότι μέσα στο 2026 θα τεθεί σε εφαρμογή, στην οριστική ψηφιακή του μορφή, το νέο σύστημα καταβολής τους. Όπως σημείωσε, πρόκειται για μεταρρύθμιση με «κοινωνικό πρόσημο», που στοχεύει στη διαφάνεια και σε πιο δίκαιη κατανομή των ενισχύσεων.

    Κλείνοντας την ανάρτησή του, τόνισε ότι «η προσπάθεια ποτέ δεν τελειώνει» και ότι απαιτούνται σοβαρότητα, σεμνότητα και αποτελεσματικότητα, σημειώνοντας: «Αυτή είναι και η δέσμευσή μας απέναντί σας». Πρόσθεσε ακόμη πως όσοι αναζητούν «μεγάλα λόγια» δεν θα τα βρουν στη Νέα Δημοκρατία, υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν παριστάνει την αλάνθαστη, αλλά εργάζεται ώστε «η Ελλάδα να ανέβει ψηλότερα».

  • Μητσοτάκης: «Η πολιτική της ευθύνης και των μεταρρυθμίσεων συνεχίζεται»

    Μητσοτάκης: «Η πολιτική της ευθύνης και των μεταρρυθμίσεων συνεχίζεται»

    Στην πρώτη ανασκόπηση του 2026 προχώρησε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσα από την καθιερωμένη ανάρτησή του στο Facebook, δίνοντας το γενικό πλαίσιο των προτεραιοτήτων για τη νέα χρονιά.

    Διεθνείς εξελίξεις, σταθερότητα και συμμαχίες

    Ο πρωθυπουργός στάθηκε ιδιαίτερα στις διεθνείς εξελίξεις, κάνοντας επισημάνσεις για τις γεωπολιτικές προκλήσεις και υπογραμμίζοντας τη σημασία της σταθερότητας και των συμμαχιών στο σημερινό περιβάλλον.

    Παρεμβάσεις στο εσωτερικό και συνέχιση μεταρρυθμίσεων

    Παράλληλα, αναφέρθηκε στις κυβερνητικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό, πραγματοποιώντας απολογισμό για την οικονομία, τις φορολογικές ελαφρύνσεις, την Παιδεία, την Υγεία, τη Δικαιοσύνη και ζητήματα της καθημερινότητας. Όπως τόνισε, η πολιτική της ευθύνης και των μεταρρυθμίσεων συνεχίζεται και το 2026.

    Το μήνυμα για τη Βενεζουέλα και το Διεθνές Δίκαιο

    Ειδική αναφορά έγινε στη Βενεζουέλα, με τον πρωθυπουργό να σημειώνει: «H εβδομάδα που πέρασε μας υπενθύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι σε παράνομα και αυταρχικά καθεστώτα που παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Η μόνη βιώσιμη προοπτική για τη Βενεζουέλα είναι μια ομαλή, δημοκρατική μετάβαση με σεβασμό στη λαϊκή βούληση και στους διεθνείς κανόνες. Την ίδια ώρα, όπως δηλώσαμε ξεκάθαρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του Διεθνούς Δικαίου πρέπει πάντοτε να γίνονται σεβαστές».

  • Σαββατοκύριακο έξω από την πόλη: Εξοχικές ταβέρνες στην Αττική

    Σαββατοκύριακο έξω από την πόλη: Εξοχικές ταβέρνες στην Αττική

    Το Σαββατοκύριακο είναι πάντα η ιδανική αφορμή για μια μικρή απόδραση έξω από την πόλη. Όχι απαραίτητα μακριά,  αρκεί να φύγεις λίγο από το γκρι, να δεις πράσινο, να καθίσεις σε ένα τραπέζι που μυρίζει ξύλα, κάρβουνο και κατσαρόλα. Να φας χωρίς βιασύνη. Να πιεις ένα κρασί ή ένα τσίπουρο όπως παλιά.

    Οι ταβέρνες και τα εξοχικά κέντρα – όπως τα λέγαμε κάποτε – που βρίσκονται διάσπαρτα στην Αττική και λίγο πιο πέρα, έχουν αυτή τη μαγική ικανότητα: σε κάνουν να νιώθεις ότι ταξίδεψες, παρότι βρίσκεσαι μια ώρα (ή και λιγότερο) από την Αθήνα. Οι περισσότερες μετρούν δεκαετίες ζωής, με κουζίνες που ξέρουν τι σημαίνει υπομονή και μεράκι.

    Εδώ θα βρεις μαστόρικες σχάρες και γάστρες που δουλεύουν αργά, σουβλιστά που γυρίζουν υπομονετικά, μπιφτέκια μεγέθους… οικογενειακού τραπεζιού, μελωμένα μαγειρευτά, τηγανόψωμα και τυροπιτάρια που δεν χρειάζονται συστάσεις. Πολλές από αυτές τις ταβέρνες στηρίζονται σε πρώτες ύλες από μποστάνια λίγα μέτρα πιο πέρα, σε ιδιοπαραγόμενα προϊόντα, σε συνταγές που δεν άλλαξαν γιατί απλώς δεν χρειάστηκε.

    Είτε είστε της λογικής «μεζές στη μέση και κουβέντα που κρατάει ώρες», είτε θέλετε καθαρόαιμα ψητά κρέατα με χορταστικές σαλάτες, είτε προτιμάτε ψάρια και θαλασσινά δίπλα στη θάλασσα με ούζο ή λευκό κρασί, σε κοντινή απόσταση από την Αθήνα υπάρχει πάντα μια καρέκλα που σας περιμένει.

    Διαβάστε περισσότερα εδώ

  • Κάτω από τα Ραντάρ: Όταν η πολιτική ατζέντα αρχίζει από τον πόνο και τελειώνει στην υποψία

    Κάτω από τα Ραντάρ: Όταν η πολιτική ατζέντα αρχίζει από τον πόνο και τελειώνει στην υποψία

    Τις τελευταίες ημέρες, η συζήτηση γύρω από τη δημιουργία πολιτικού φορέα από τη Μαρία Καρυστιανού, τη μητέρα θύματος των Τεμπών που σήκωσε στα χέρια της το αίτημα για δικαιοσύνη, βγήκε από το περιθώριο και μπήκε στα σαλόνια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Αυτήν τη φορά όχι με επίσημη ανακοίνωση, αλλά με σχόλιο της Δόμνας Μιχαηλίδου, υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, η οποία είπε ότι δυσκολεύεται να κατανοήσει πώς “κάποιος που βιώνει τόσο πόνο μπορεί να τον μεταφράσει σε πολιτικό κίνημα”.

    Γιατί ενδιαφέρει αυτό; Όχι επειδή αφορά απλώς δύο δημόσια πρόσωπα, αλλά γιατί αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική τάξη αντιλαμβάνεται τον ίδιο τον δημόσιο βίο και την είσοδο νέων υποκειμένων στο πολιτικό πεδίο.

    Η Μιχαηλίδου δεν απέκλεισε απλώς μια πολιτική πρωτοβουλία· εξέφρασε αμφιβολία για την ίδια την ιδέα ότι ο προσωπικός πόνος μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική δράση. Τα λόγια της – ότι δεν μπορεί να “δει” πώς γίνεται ο πόνος αυτός πολιτικό εργαλείο – φέρνουν στο προσκήνιο ένα βαθύτερο ζήτημα: το πώς η πολιτική ελίτ αντιμετωπίζει ανθρώπους χωρίς πολιτικό παρελθόν που όμως μιλούν για το κράτος και τη λογοδοσία.

    Δεν είναι η πρώτη φορά που στην πολιτική “διδάσκεται” ποιος επιτρέπεται να μιλά δημόσια. Αλλά η σημασία αυτού του σχολίου δεν είναι μόνο προσωπική, είναι θεσμική. Η ελληνική πολιτική σκηνή έχει συνηθίσει να αναγνωρίζει ως “πολιτικά υποκείμενα” όσους έχουν διαδρομή μέσα στους μηχανισμούς, τα κόμματα ή την αυτοδιοίκηση. Η ιδέα ότι ένας πολίτης που έχασε το παιδί του μπορεί να διατυπώσει πολιτικό λόγο – και μάλιστα να τον μεταφράσει σε θεσμική πρωτοβουλία – είναι νέα. Και αυτό την καθιστά, για κάποιους, ύποπτη ή ακατανόητη.

    Το ζήτημα δεν είναι η Μιχαηλίδου ως πρόσωπο. Είναι η υποβόσκουσα νοοτροπία: ότι η πολιτική είναι παιχνίδι επαγγελματιών – όχι ανθρώπων με εμπειρίες που αφορούν τη δημόσια ευθύνη. Το να μιλήσει κάποιος για τον πόνο του δεν είναι πολιτική προσέγγιση. Το να μετασχηματίζει την εμπειρία σε λόγο που αφορά θεσμούς, λογοδοσία και κοινό καλό είναι. Και εδώ βρίσκεται το αίνιγμα: Μπορεί η πολιτική να νοηθεί ως χώρος αποκλειστικά των “ειδικών” – ή πρέπει να χωρά όσους έχουν άλλη γνώση: αυτήν που πηγάζει από την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα;

    Η απάντηση που έδωσε η Μιχαηλίδου – ρητή ή υπόρρητη – δεν είναι απλώς προσωπική άποψη. Είναι εικόνα του τρόπου με τον οποίο το πολιτικό σύστημα καθορίζει ποιος δικαιούται να μιλήσει για την πολιτική. Η συζήτηση για το αν η Καρυστιανού “πρέπει” ή “δεν πρέπει” να κάνει κόμμα είναι δευτερεύουσα. Το κρίσιμο είναι ότι αυτό το ερώτημα τέθηκε. Και όχι από μεμονωμένους πολίτες ή αναλυτές· από υπουργό της κυβέρνησης.

    Αυτό λέει κάτι βαθύτερο για το πώς η πολιτική τάξη βλέπει τον ίδιο τον πολίτη: είτε ως υποκείμενο συλλογικής δράσης, είτε ως προσωπικό πρόβλημα που δεν αντέχει δημόσιο λόγο. Κι αυτή η αντίληψη είναι ίσως το πιο μεγάλο εμπόδιο σε μια πολιτική κοινότητα που θέλει να ακούει, όλο και περισσότερο, από όλους όσοι έχουν πράγματι κάτι να πουν, ακόμα κι όταν αυτό πονάει.

  • Το Δόγμα Τραμπ σε πλήρη εξέλιξη: Τι έρχεται μετά την Βενεζουέλα;

    Το Δόγμα Τραμπ σε πλήρη εξέλιξη: Τι έρχεται μετά την Βενεζουέλα;

    *Του Δρ. Παναγιώτη Σφαέλου

    Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο δεν μπορεί να αναλυθεί ως μεμονωμένο γεγονός αλλά πρέπει να ειδωθεί μέσα στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο του λεγόμενου «Δόγματος Τραμπ», σύμφωνα με το οποίο ο Τραμπ επιδιώκει να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά και συνεπώς χρησιμοποιεί την ισχύ που διαθέτει για να επεκταθεί σε χώρες που βρίσκονται στον «ζωτικό της χώρο». Η πολιτική Τραμπ έχει νέο-αποικιακά χαρακτηριστικά και προσπαθεί να επιβάλλει μια νέα «Pax Americana». Η περίπτωση της Βενεζουέλας λειτουργεί, συνεπώς, ως πιλοτική εφαρμογή αυτού του δόγματος. Η αμερικανική ισχύς ασκείται όχι μόνο για την ανατροπή ενός ανεπιθύμητου ή αυταρχικού καθεστώτος, αλλά και για την εμπέδωση ενός νέου προτύπου διεθνούς συμπεριφοράς. Η σημασία του Δόγματος Τραμπ υπερβαίνει, επομένως, τη Λατινική Αμερική και αποτελεί ένδειξη μιας βαθύτερης μεταβολής στη διεθνή τάξη, όπου το διεθνές δίκαιο υποχωρεί έναντι της λογικής της ισχύος, και οι σφαίρες επιρροής επανέρχονται ως κεντρικός μηχανισμός ρύθμισης των διεθνών σχέσεων. Ο Τραμπ θέλει να αποκαταστήσει την αμερικανική επιρροή στον πλανήτη αλλά και να ανασχέσει τις ανερχόμενες δυνάμεις Ρωσίας και Κίνας.

    Ο Τραμπ επαναφέρει ουσιαστικά το «Δόγμα Μονρόε» (1823), σύμφωνα με το οποίο, κάθε προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών να αποικίσουν κράτη της Βόρειας ή Νότιας Αμερικής θα μπορούσε να θεωρηθεί επιθετική ενέργεια, που απαιτεί παρέμβαση των ΗΠΑ. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές από το Δόγμα Μονρόε καθώς το σύγχρονο Δόγμα Τραμπ μετατοπίζει το βάρος από την αποτροπή τρίτων δυνάμεων στη νομιμοποίηση της μονομερούς αμερικανικής δράσης και επέμβασης εντός μιας ευρύτερης σφαίρας επιρροής. Ανεξάρτητα από το αν ο Μαδούρο ήταν αυταρχικός ηγέτης, μια επέμβαση των ΗΠΑ σε ανεξάρτητη χώρα είναι καταδικαστέα καθώς καταστρατηγεί βάναυσα το διεθνές δίκαιο,

    Χαρακτηριστικό στοιχείο του Δόγματος Τραμπ είναι η συγχώνευση διαφορετικών πεδίων ασφαλείας – στρατιωτικού, ενεργειακού, μεταναστευτικού και ποινικού – σε ένα ενιαίο αφηγηματικό πλαίσιο. Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα δεν έγινε στην ουσία για την διακίνηση ναρκωτικών – που όντως συμβαίνει – ούτε γιατί ο Μαδούρο καταπίεζε το λαό της Βενεζουέλας. Ο στόχος είναι καθαρά η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών την Βενεζουέλας και η προσάρτηση της στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Μάλιστα, ο Τραμπ είπε με ωμό ρεαλισμό ότι θέλει τα πετρέλαια της Βενεζουέλας.

    Από το 1974, η Σαουδική Αραβία δεσμεύτηκε να τιμολογεί και να πωλεί το πετρέλαιό της αποκλειστικά σε δολάρια ΗΠΑ. Τα πετρελαϊκά έσοδα θα επανεπενδυόνταν σε αμερικανικά ομόλογα και τράπεζες, χρηματοδοτώντας το αμερικανικό χρέος. Οι ΗΠΑ, σε αντάλλαγμα, εγγυήθηκαν τη στρατιωτική ασφάλεια του σαουδαραβικού καθεστώτος, την παροχή όπλων, εκπαίδευσης και πολιτικής στήριξης. Σταδιακά, το μοντέλο επεκτάθηκε σε όλο τον OPEC, καθιερώνοντας το δολάριο ως το παγκόσμιο νόμισμα της ενέργειας. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια πώλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου σε άλλο νόμισμα απειλεί τις ΗΠΑ και δεν θα γίνει ανεκτό ιδιαίτερα στην εποχή Τραμπ. Η Βενεζουέλα είχε αρχίσει τα τελευταία χρόνια να πουλάει πετρέλαιο σε άλλα νομίσματα. Παράλληλα, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της Βενεζουέλας επί Ούγκο Τσάβες και αργότερα επί Νικολάς Μαδούρο συνοδεύτηκε από εθνικοποιήσεις πετρελαϊκών εταιρειών, αποδυνάμωση της πετρελαϊκής βιομηχανίας και σοβαρή υποχώρηση της παραγωγής. Οπότε, ήταν θέμα χρόνου να επέμβουν οι ΗΠΑ και να επαναφέρουν τον αμερικανικό έλεγχο των πετρελαιοπηγών της Βενεζουέλας.

    Η επέμβαση στην Βενεζουέλα αποτελεί ένα νέο προηγούμενο για επέμβαση και σε άλλες χώρες που επηρεάζουν τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Στο επόμενο διάστημα, η Λατινική Αμερική αναμένεται να γίνει το πεδίο άσκησης προβολής ισχύος των ΗΠΑ. Η Κολομβία και το Μεξικό βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο των ΗΠΑ ενώ η Κούβα αργά η γρήγορα θα καταρρεύσει αφού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα πετρέλαια της Βενεζουέλας.

    Περαιτέρω, η Γροιλανδία ξαναμπαίνει στο στόχαστρο του Τραμπ, καθώς αποτελεί κλειδί στον έλεγχο της Αρκτικής. Η κλιματική αλλαγή ανοίγει νέες θαλάσσιες οδούς και φέρνει στην επιφάνεια ανεκμετάλλευτους φυσικούς πόρους που ενδιαφέρουν τις ΗΠΑ. Η στρατηγική σημασία της Γροιλανδίας ενισχύεται από την παρουσία της Κίνας και της Ρωσίας στην Αρκτική, που επενδύουν σε υποδομές, λιμάνια και στρατιωτικά δίκτυα. Για τον Τραμπ, κάθε τέτοια κίνηση ισοδυναμεί με απειλή. Παράλληλα, η Γροιλανδία διαθέτει σπάνιες γαίες, ουράνιο και κρίσιμα μεταλλεύματα, απαραίτητα για την άμυνα και τις τεχνολογίες αιχμής. Η επιδίωξη του Τραμπ είναι ο έλεγχος αυτών των πόρων και μείωση της αμερικανικής εξάρτησης από την Κίνα. Η Ευρώπη, και ειδικά η Δανία, εμφανίζεται αδύναμη να επηρεάσει τις εξελίξεις. Η υπόθεση της Γροιλανδίας αποκαλύπτει την έλλειψη στρατηγικής αυτονομίας και ενισχύει τον ρόλο των ΗΠΑ ως μοναδικού παίκτη που επιβάλλει το δικό του παιχνίδι ισχύος.

    Η μονομερής χρήση ισχύος, χωρίς σαφή εξουσιοδότηση από διεθνείς οργανισμούς, υπονομεύει την αρχή της κρατικής κυριαρχίας και δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα. Όταν η υπερδύναμη παρακάμπτει τους κανόνες, ανοίγει τον δρόμο ώστε και άλλες αναθεωρητικές δυνάμεις να πράξουν το ίδιο, επικαλούμενες παρόμοια «ζωτικά συμφέροντα», όπως κάνει και η Τουρκία. Η λογική των σφαιρών επιρροής, που επανέρχεται μέσα από το Δόγμα Τραμπ, ενισχύει τη δυναμική αντιπαράθεσης με δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία. Η αντιμετώπιση συμμάχων με καθαρά συναλλακτικούς όρους αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη στο αμερικανικό σύστημα ασφαλείας. Η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και παραδοσιακοί εταίροι των ΗΠΑ βρίσκονται συχνά σε θέση άμυνας, αναζητώντας εναλλακτικές μορφές στρατηγικής αυτονομίας, γεγονός που μακροπρόθεσμα μειώνει την αμερικανική επιρροή.

    Συνολικά, η επέμβαση στη Βενεζουέλα είναι η αρχή μιας σειράς αναθεωρητικών ενεργειών εκ μέρους των ΗΠΑ με στόχο την επαναφορά της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη και την ταυτόχρονη ανάσχεση Κίνας και Ρωσίας, οι οποίες είχαν συμφωνίες με την Βενεζουέλα για πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Παρατηρείται έτσι μια μετατόπιση της πολιτικής Τραμπ από την προσπάθεια τερματισμού των πολέμων σε μια εξωτερική πολιτική των «Γερακιών του Πενταγώνου», σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ μπορούν να δρουν μονομερώς για την εθνική τους ασφάλεια, χωρίς περιορισμό από το διεθνές δίκαιο. Αυτή είναι μια επικίνδυνη ατραπός με απρόβλεπτες συνέπειες για όλο τον κόσμο. Η επιβράβευση εισβολών, επεμβάσεων και άλλων αναθεωρητικών ενεργειών υπονομεύουν τους διεθνείς θεσμούς και την παγκόσμια ειρήνη.

    Πηγή: ΚΕΔΙΣΑ

  • Βρέθηκαν απολιθώματα 773.000 ετών του τελευταίου κοινού προγόνου

    Βρέθηκαν απολιθώματα 773.000 ετών του τελευταίου κοινού προγόνου

    Μια νέα μελέτη φέρνει στο προσκήνιο απολιθώματα ηλικίας 773.000 ετών από σπήλαιο στο Μαρόκο, τα οποία, σύμφωνα με τους ερευνητές, μετακινούν το επίκεντρο της ανθρώπινης καταγωγής προς τη βορειοδυτική Αφρική. Η ομάδα, αποτελούμενη από Μαροκινούς και Γάλλους επιστήμονες, υποστηρίζει ότι τα οστά που αναλύθηκαν ενδέχεται να αντιπροσωπεύουν τον τελευταίο κοινό πρόγονο των σύγχρονων ανθρώπων (Homo sapiens), των Νεάντερταλ και των Ντενίσοβαν.

    Τα απολιθώματα εντοπίστηκαν στη Grotte à Hominidés, μέσα στο λατομείο Thomas Quarry I στην Καζαμπλάνκα. Το υλικό περιλαμβάνει τρεις μερικές κάτω γνάθους, αρκετούς σπονδύλους και πολλά μεμονωμένα δόντια. Τα δείγματα εμφανίζουν ορισμένες ομοιότητες με τον Homo erectus, όμως ταυτόχρονα διαθέτουν γνωρίσματα που τα διαφοροποιούν από αυτόν τον αρχαιότερο ανθρώπινο πρόγονο, κάτι που ενισχύει την ιδέα ότι πρόκειται για ξεχωριστή εξελικτική «θέση» στο δέντρο των ανθρωπίνων ειδών.

    Χρονολόγηση στα 773.000 χρόνια με παλαιομαγνητισμό

    Στον ίδιο χώρο βρέθηκαν και πολλά λίθινα εργαλεία, ενώ ένα οστό ποδιού αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι ύαινες είχαν τραφεί από ανθρώπινους πληθυσμούς της περιόδου. Για να τεκμηριωθεί η ηλικία του στρώματος όπου βρέθηκαν τα οστά, εξετάστηκαν οι μαγνητικές ιδιότητες 180 δειγμάτων ιζήματος γύρω από τα απολιθώματα.

    Η ανάλυση έδειξε ότι η στρωματογραφική ακολουθία φτάνει στην αντιστροφή του μαγνητικού πεδίου Matuyama–Brunhes, ένα γεωλογικό γεγονός που τοποθετείται πριν από περίπου 773.000 χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο, η χρονολόγηση συνδέεται με ένα ευρύτερα αναγνωρίσιμο «ορόσημο» της γεωλογικής κλίμακας, προσφέροντας ισχυρό πλαίσιο για την ηλικία των ευρημάτων και για τη θέση τους μέσα στην εξελικτική ιστορία των ανθρωπίνων ειδών.

    Τι αλλάζει για την προέλευση του Homo sapiens

    Η νέα ανακάλυψη θεωρείται κρίσιμη επειδή καλύπτει ένα κενό στο αφρικανικό απολιθωμένο αρχείο, σε μια περίοδο που παραμένει σχετικά «σκοτεινή» ως προς τα ανθρώπινα είδη. Όπως είπε στο Live Science ο συν-συγγραφέας της μελέτης Ζαν Ζακ Ιμπλέν, παλαιοανθρωπολόγος στο Ινστιτούτο Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, «η νέα ανακάλυψη καλύπτει ένα σημαντικό κενό στο αφρικανικό απολιθωμένο αρχείο ανθρωπίνων ειδών μεταξύ 1 εκατομμυρίου και 600.000 ετών πριν».

    Την ίδια στιγμή, γενετικά δεδομένα είχαν ήδη δείξει ότι σε αυτό το χρονικό παράθυρο θα πρέπει να αναζητείται στην Αφρική ο τελευταίος κοινός πρόγονος των σύγχρονων ανθρώπων, των Νεάντερταλ και των Ντενίσοβαν. Ο Ιμπλέν και οι συνεργάτες του θεωρούν ότι τα απολιθώματα από το Thomas Quarry είναι, μέχρι στιγμής, από τους πιο ισχυρούς υποψήφιους για τη «ρίζα» του εξελικτικού δέντρου που οδήγησε τόσο στο είδος μας όσο και στους αρχαϊκούς συγγενείς μας.

    Σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση για βαθιά αφρικανική προέλευση της γενεαλογικής γραμμής του Homo sapiens αποκτά νέο βάρος. Ειδικά καθώς τα πιο σαφή πρώιμα στοιχεία για τον Homo sapiens συνδέονται με το Jebel Irhoud στο Μαρόκο, με ηλικία περίπου 300.000 ετών, η ενίσχυση της Βόρειας Αφρικής ως κομβικής ζώνης έρευνας προσφέρει μια πιο «συνεκτική» εικόνα για το πώς διαμορφώθηκαν οι πρώτες φάσεις της δικής μας εξέλιξης.

    Σχέσεις με Homo antecessor και το ζήτημα της ονομασίας

    Παρότι τα πρώτα στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης συνδέονται κυρίως με την ανατολική και τη νότια Αφρική, το τελευταίο εκατομμύριο χρόνια περιπλέκεται από τις μετακινήσεις πληθυσμών σε όλη την Αφρική και την Ευρασία. Μετά την εμφάνιση του Homo erectus στην Αφρική πριν από περίπου 2 εκατομμύρια χρόνια, ορισμένες ομάδες εξαπλώθηκαν προς ανατολάς, φτάνοντας έως την Ωκεανία, ενώ άλλες παρέμειναν, εξελίχθηκαν περαιτέρω και κινήθηκαν βόρεια.

    Γύρω στα 800.000 χρόνια πριν, στην Ευρώπη εμφανίζονται πληθυσμοί που έχουν συνδεθεί με τον Homo antecessor (ιδίως από την Ισπανία) και συχνά προτείνονται ως πιθανός άμεσος πρόγονος των Νεάντερταλ. Τα μαροκινά απολιθώματα φαίνεται να προέρχονται περίπου από την ίδια περίοδο και να μοιράζονται ορισμένα χαρακτηριστικά με τον Homo antecessor, κάτι που, όπως ανέφερε ο Ιμπλέν, «ενδέχεται να αντανακλά διαλείπουσες συνδέσεις μέσω του Στενού του Γιβραλτάρ, οι οποίες αξίζουν περαιτέρω διερεύνηση». Παρ’ όλα αυτά, τα ευρήματα του Thomas Quarry διαφοροποιούνται τόσο από τον Homo erectus όσο και από τον Homo antecessor, στοιχείο που, σύμφωνα με τον ίδιο, ενισχύει την ερμηνεία ότι «αυτό υποστηρίζει μια βαθιά αφρικανική προέλευση του Homo sapiens και αντικρούει σενάρια ευρασιατικής προέλευσης».

    Η συζήτηση, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στην προέλευση, αλλά επεκτείνεται και στον διαχωρισμό των γενεαλογικών γραμμών που οδήγησαν στους σύγχρονους ανθρώπους, τους Νεάντερταλ και τους Ντενίσοβαν. Ο Ιμπλέν παραμένει προσεκτικός, σημειώνοντας ότι «αν και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η εμφάνιση της γενεαλογικής γραμμής που οδήγησε στον Homo sapiens συνέβη αποκλειστικά στη Βόρεια Αφρική», τα νέα απολιθώματα «υποδηλώνουν έντονα ότι πληθυσμοί κοντά στο σημείο απόκλισης… ήταν παρόντες εκείνη την εποχή».

    Αντίστοιχα, ο Τζον Χοκς, βιολογικός ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον που δεν συμμετείχε στη μελέτη, συμφώνησε με τη βασική κατεύθυνση των συμπερασμάτων, λέγοντας ότι «είναι σαφές από τη νέα μελέτη ότι αυτά τα απολιθώματα δεν εντάσσονται εύκολα στην ποικιλομορφία του Homo erectus σε ορισμένα σημεία» και ότι «είναι πιθανό να βρίσκονται κοντά στον κοινό πρόγονο που έδωσε γένεση στους Νεάντερταλ, τους Ντενίσοβαν και τους σύγχρονους ανθρώπους». Παράλληλα, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο διαφορετικής ταξινόμησης, υποστηρίζοντας πως «κατά τη δική μου σκέψη, μπορεί να είναι τα παλαιότερα απολιθώματα που θα έπρεπε πραγματικά να αποκαλούμε Homo sapiens».

  • Μητσοτάκης από Μοσχάτο: «Το 2027 θα κερδίσουμε ξανά»

    Μητσοτάκης από Μοσχάτο: «Το 2027 θα κερδίσουμε ξανά»

    Σε συγκέντρωση πολιτών στο Μοσχάτο, με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την εκλογή του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέφερε στο προσκήνιο το δίλημμα «σταθερότητα ή περιπέτεια» και έστειλε μήνυμα συνέχειας, υποστηρίζοντας ότι η ΝΔ παραμένει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη και ότι «το 2027 θα κερδίσουμε μια ακόμη» αναμέτρηση.

    Στο ίδιο πλαίσιο, ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά στη δεκαετή διαδρομή της παράταξης και στις διαδοχικές εκλογικές επικρατήσεις, επιχειρώντας να συνδέσει το πολιτικό αφήγημα της «ευρείας κοινωνικής συμμαχίας» με ένα νέο κύκλο παρεμβάσεων για το 2026. Η έμφαση δόθηκε στην ανάγκη να διατηρηθεί η μεταρρυθμιστική ορμή μιας κυβέρνησης στον έβδομο χρόνο της, με σαφή προειδοποίηση ότι «τους πειραματισμούς με τον λαϊκισμό» η χώρα τους πλήρωσε ακριβά στο παρελθόν.

    Σημαντικό κομμάτι της ομιλίας του αφιερώθηκε στο διεθνές περιβάλλον και στις ανατροπές που –όπως είπε– διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο ασφάλειας, με τον ίδιο να ανεβάζει τους τόνους γύρω από την ανάγκη «σταθερού τιμονιού». Σε αυτό το σημείο ενέταξε και το αμυντικό σκέλος, κάνοντας ειδική μνεία στην άφιξη της φρεγάτας Belharra «Κίμων», ως συμβολικό γεγονός που, κατά τον πρωθυπουργό, αποτυπώνει την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων.

    Κλείνοντας, επέμεινε στη γραμμή ότι το 2026 θα είναι χρονιά «τρέξιμου» για αλλαγές και παρεμβάσεις, παρουσιάζοντας τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων ως προϋπόθεση για να φτάσει η χώρα –και η κυβερνητική πλειοψηφία– στην «τελική ευθεία» του 2027, επαναλαμβάνοντας πως η πολιτική σχέση με τους πολίτες πρέπει να στηρίζεται σε ένα «συμβόλαιο αλήθειας».

  • Ανδρουλάκης: «Σκάνδαλο είναι και πώς έγινε η πράσινη μετάβαση»

    Ανδρουλάκης: «Σκάνδαλο είναι και πώς έγινε η πράσινη μετάβαση»

    Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, από την Καστοριά καταλόγισε στην κυβέρνηση εγκατάλειψη της υπαίθρου και έλλειψη σχεδίου για τον πρωτογενή τομέα, ανεβάζοντας τους τόνους με αιχμές για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, την ενεργειακή πολιτική και τον τρόπο που εξελίχθηκε η «πράσινη μετάβαση».

    Με φόντο τις αγροτικές κινητοποιήσεις, επέμεινε στη γραμμή της «δικαιοσύνης» για τους παραγωγούς, παρομοιάζοντας τα όσα αποδίδονται στην υπόθεση των επιδοτήσεων ως «ριφιφί» και θέτοντας ως κεντρικό αίτημα να αποδοθούν ευθύνες και να υπάρξει λογοδοσία.

    Στο ίδιο πλαίσιο, υποστήριξε ότι «σκάνδαλο είναι και πώς έγινε η πράσινη μετάβαση», περιγράφοντας μια εικόνα όπου οι ΑΠΕ συγκεντρώθηκαν σε λίγους ισχυρούς, ενώ οι παραγωγοί παραμένουν εκτεθειμένοι στο υψηλό κόστος. Έφερε ως παραδείγματα έργα αυτοπαραγωγής που, όπως ανέφερε, παραμένουν χωρίς ουσιαστική αξιοποίηση λόγω προβλημάτων σύνδεσης, και αντιπαρέβαλε την ελληνική εμπειρία με άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο πεδίο των ενεργειακών κοινοτήτων.

    Παράλληλα, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ελέγχει και κατευθύνει τον δημόσιο διάλογο, παραλληλίζοντας τη δημόσια αντιπαράθεση για τα αγροτικά με τη λογική που –όπως είπε– είχε αναπτυχθεί και σε άλλες υποθέσεις, όπου «αντί να απολογείται ο θύτης, καλείται να απολογηθεί το θύμα».

    Κλείνοντας, κάλεσε τους πολίτες «να πάρετε τον αγώνα στα χέρια σας» και να μεταφέρουν σε κάθε χωριό το δίλημμα «τρίτη θητεία Νέα Δημοκρατία ή πολιτική αλλαγή», υποστηρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εκφράσει αυτή την αλλαγή «με πρόγραμμα και στελέχη», απέναντι σε «κόμματα-μεσσίες».

  • ΚΚΕ για συμφωνία ΕΕ – Mercosur: «Πλήγμα στον πρωτογενή τομέα»

    ΚΚΕ για συμφωνία ΕΕ – Mercosur: «Πλήγμα στον πρωτογενή τομέα»

    Το ΚΚΕ στρέφεται κατά της έγκρισης της συμφωνίας «ελεύθερου εμπορίου» ΕΕ–Mercosur, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για πολιτική επιλογή εχθρική προς τους βιοπαλαιστές γεωργούς, κτηνοτρόφους, μελισσοκόμους και ψαράδες, την ώρα που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις για το κόστος παραγωγής και το εισόδημα. Στην ανακοίνωσή του, ο Περισσός επιμένει πως, «για χάρη των βιομηχανικών και εξαγωγικών μονοπωλίων», οι παραγωγοί της υπαίθρου εκτίθενται σε αθέμιτο ανταγωνισμό από εισαγόμενα προϊόντα που –όπως αναφέρει– παράγονται με χαμηλότερα εργασιακά, περιβαλλοντικά και υγειονομικά πρότυπα.

    Παράλληλα, συνδέει τη συμφωνία με την ευρύτερη κατεύθυνση της ΚΑΠ, κάνοντας λόγο για «πανάκριβο κόστος παραγωγής» από τη μία και «ανοιχτές πόρτες» για την ενίσχυση των μεγάλων ομίλων από την άλλη. Ειδική αναφορά γίνεται και στις κυβερνητικές αναφορές για «δικλείδες ασφαλείας» και προστασία προϊόντων ΠΟΠ, τις οποίες το ΚΚΕ χαρακτηρίζει εμπαιγμό, υποστηρίζοντας ότι στην πράξη θα υπονομευθεί τόσο το αγροτικό εισόδημα όσο και η δυνατότητα πρόσβασης των πολιτών σε «ποιοτικά και φθηνά τρόφιμα».

    Στο δημόσιο διάλογο, η συμφωνία έχει ήδη μπει στην «καρδιά» της ατζέντας των αγροτικών διεκδικήσεων, ενόψει επαφών και συζητήσεων των εκπροσώπων των μπλόκων. Την ίδια στιγμή, αναλύσεις επισημαίνουν ότι η επικύρωση σε επίπεδο ΕΕ δεν θα κρινόταν αποκλειστικά από τη στάση της Ελλάδας, καθώς απαιτείται ειδική πλειοψηφία, η οποία –σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα– έχει ήδη διαμορφωθεί.

  • Καρυστιανού: «Το Σύνταγμα έχει μετατραπεί σε κουρελόχαρτο»

    Καρυστιανού: «Το Σύνταγμα έχει μετατραπεί σε κουρελόχαρτο»

    Με νέα ανάρτησή της στο Facebook, η Μαρία Καρυστιανού εξαπολύει επίθεση τόσο κατά της κυβέρνησης όσο και κατά της αντιπολίτευσης, ζητώντας άμεση συνταγματική αναθεώρηση. Στο ίδιο κείμενο κάνει λόγο για «Σύνταγμα σε κατάσταση πολιορκίας», περιγράφοντας μια χώρα όπου, όπως υποστηρίζει, η διαπλοκή οδηγεί σε πλήρη απαξίωση του πολίτη και των θεσμών.

    «Κουρελόχαρτο» το Σύνταγμα και εικόνα θεσμικής εκτροπής

    Στην ανάρτησή της σκιαγραφεί, κατά την ίδια, μια γενικευμένη θεσμική εκτροπή, μιλώντας για απαξίωση θεσμών, σοβαρό πλήγμα στη δημοκρατία και αποφάσεις που λαμβάνονται σε βάρος της κοινωνίας. Όπως σημειώνει, το Σύνταγμα έχει μετατραπεί σε «κουρελόχαρτο», ενώ συνδέει αυτή την εικόνα με ευρύτερες εξελίξεις, όπως τον αφανισμό του πρωτογενούς τομέα και τη συνολική απαξίωση του πολίτη.

    Στο μεταξύ, δημοσιεύματα καταγράφουν και επιθέσεις εναντίον της από συγγενείς θυμάτων των Τεμπών, με καταγγελίες περί «μυστικών ταμείων» και προσωπικής ατζέντας.

    Mercosur στο επίκεντρο: «Τελειωτικό χτύπημα»

    Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στη συμφωνία EU–Mercosur, υποστηρίζοντας ότι με την υπογραφή της – την οποία αποδίδει στον πρωθυπουργό – δίνεται το «τελειωτικό χτύπημα» στον αγροτικό κόσμο. Κατά την ίδια, ο πρωτογενής τομέας οδηγείται σε αφανισμό, ενώ τίθεται σε κίνδυνο και η διατροφική ασφάλεια. Παράλληλα, εκφράζει έντονες αμφιβολίες για τα ανταλλάγματα, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική υπερδύναμη. Υπενθυμίζεται πως την Παρασκευή βρέθηκε στο μπλόκο των αγροτών στη Νίκαια της Λάρισας.

    Πυρά για το νομοσχέδιο Άμυνας και επίθεση «κατά πάντων»

    Η κ. Καρυστιανού ασκεί σκληρή κριτική και στο νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, κάνοντας λόγο για «επικίνδυνο σκάνδαλο» και για μετατροπή του εθνικού καθήκοντος άμυνας σε «ξεπούλημα». Στρέφεται, επίσης, συνολικά κατά του πολιτικού συστήματος, καταγγέλλοντας – όπως αναφέρει – πρωτοφανή σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, όχι για το κοινό καλό αλλά απέναντι στους πολίτες και σε ένα κίνημα που, κατά την ίδια, μάχεται τη διαφθορά. Ιδιαίτερα αιχμηρή εμφανίζεται απέναντι στην αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι παλιές ιδεολογικές διαφορές παραμερίζονται όταν διακυβεύονται θέσεις εξουσίας.