Το Σαββατοκύριακο είναι πάντα η ιδανική αφορμή για μια μικρή απόδραση έξω από την πόλη. Όχι απαραίτητα μακριά, αρκεί να φύγεις λίγο από το γκρι, να δεις πράσινο, να καθίσεις σε ένα τραπέζι που μυρίζει ξύλα, κάρβουνο και κατσαρόλα. Να φας χωρίς βιασύνη. Να πιεις ένα κρασί ή ένα τσίπουρο όπως παλιά.
Οι ταβέρνες και τα εξοχικά κέντρα – όπως τα λέγαμε κάποτε – που βρίσκονται διάσπαρτα στην Αττική και λίγο πιο πέρα, έχουν αυτή τη μαγική ικανότητα: σε κάνουν να νιώθεις ότι ταξίδεψες, παρότι βρίσκεσαι μια ώρα (ή και λιγότερο) από την Αθήνα. Οι περισσότερες μετρούν δεκαετίες ζωής, με κουζίνες που ξέρουν τι σημαίνει υπομονή και μεράκι.
Εδώ θα βρεις μαστόρικες σχάρες και γάστρες που δουλεύουν αργά, σουβλιστά που γυρίζουν υπομονετικά, μπιφτέκια μεγέθους… οικογενειακού τραπεζιού, μελωμένα μαγειρευτά, τηγανόψωμα και τυροπιτάρια που δεν χρειάζονται συστάσεις. Πολλές από αυτές τις ταβέρνες στηρίζονται σε πρώτες ύλες από μποστάνια λίγα μέτρα πιο πέρα, σε ιδιοπαραγόμενα προϊόντα, σε συνταγές που δεν άλλαξαν γιατί απλώς δεν χρειάστηκε.
Είτε είστε της λογικής «μεζές στη μέση και κουβέντα που κρατάει ώρες», είτε θέλετε καθαρόαιμα ψητά κρέατα με χορταστικές σαλάτες, είτε προτιμάτε ψάρια και θαλασσινά δίπλα στη θάλασσα με ούζο ή λευκό κρασί, σε κοντινή απόσταση από την Αθήνα υπάρχει πάντα μια καρέκλα που σας περιμένει.
Leave a Reply