Οι Άθλιοι του Βίκτορ Ουγκό δεν είναι άλλο ένα βιβλίο, είναι μια εμπειρία, είναι έπος, είναι αριστούργημα. Ένα βιβλίο που δεν σου επιτρέπει να μείνεις ουδέτερος, ούτε να το κλείσεις χωρίς να έχεις πάρει θέση απέναντι στον Άνθρωπο.
Ο Γιάννης Αγιάννης δεν είναι απλώς ένας ήρωας, είναι ένα αρχέτυπο, είναι το ζωντανό ερώτημα του Ουγκό: τι κάνει έναν άνθρωπο «ένοχο» και ποιος έχει το δικαίωμα να τον κρίνει;
Απέναντί του, ο Ιαβέρης που ενσαρκώνει τον νόμο χωρίς έλεος, την τάξη χωρίς συμπόνια (άραγε έχει ποτέ συμπόνια;). Ανάμεσά τους, ξεδιπλώνεται ένας κόσμος φτώχειας, επανάστασης, έρωτα, απώλειας, ελπίδας, αγάπης · ένας κόσμος που, όσο κι αν ανήκει στον 19ο αιώνα, μοιάζει επικίνδυνα οικείος.
Οι Άθλιοι μιλούν για τους ανθρώπους που η κοινωνία προσπερνά: τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους, τους «αόρατους». Αλλά μιλούν και για κάτι βαθύτερο: για τη δύναμη της καλοσύνης ως ριζοσπαστικής πράξης, για τη συγχώρεση ως μορφή επανάστασης, για την επιλογή να παραμείνεις άνθρωπος όταν όλα γύρω σου σε σπρώχνουν προς το αντίθετο.
Το βιβλίο δεν διαβάζεται ανέμελα. Σε κάνει να σκεφτείς , σε ξεβολεύει , σε δοκιμάζει. Και ακριβώς γι’ αυτό αξίζει. Έχει τόσα πολλά να σου πει. Όταν το τελειώσεις, δεν έχεις απλώς διαβάσει μια μεγάλη ιστορία· έχεις σταθεί απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στην κοινωνία.
Διάβασε τους Άθλιους όχι για να πεις ότι διάβασες ένα κλασικό έργο. Διάβασε τους γιατί κάποια βιβλία δεν γράφτηκαν για να περάσει η ώρα, αλλά για να μην περνάμε τη ζωή αδιάφοροι.
ΥΓ. Η γραφή του Ουγκό και η μετάφραση που έχει γίνει είναι μαγευτική.
Leave a Reply