Τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί ενόψει του 6ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας στην Άγκυρα σχολίασε ο υπεύθυνος ΚΤΕ Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ, Δημήτρης Μάντζος, σημειώνοντας ότι «Οι δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες που προηγήθηκαν του 6ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας στην Άγκυρα». Στο ίδιο πλαίσιο, τοποθετεί τον διάλογο ως αναγκαίο, αλλά με ρεαλισμό και επίγνωση των συσχετισμών.
«Ισχνά» περιθώρια όσο επιμένει ο αναθεωρητισμός
Σύμφωνα με τον κ. Μάντζο, όσο η Τουρκία παραμένει στις «αναθεωρητικές θέσεις» και στις «παράνομες διεκδικήσεις», σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας -ακόμη και με την απειλή πολέμου εις βάρος της Ελλάδα- τα περιθώρια επίλυσης της μοναδικής διαφοράς θα συνεχίσουν να είναι περιορισμένα. Ως μοναδική διαφορά προσδιορίζει την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειος, υπογραμμίζοντας ότι η επίλυση δεν μπορεί να προχωρήσει ουσιαστικά όταν το πλαίσιο παραμένει φορτισμένο.
Από την αποκλιμάκωση στη «διαχείριση κρίσεων»
Ο υπεύθυνος ΚΤΕ Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ συνδέει την πορεία της προσέγγισης με την πρακτική συμπεριφορά της Άγκυρας, επισημαίνοντας ότι, όσο συνεχίζονται ενέργειες όπως η έκδοση NAVTEX «αορίστου διαρκείας» σε μεγάλη έκταση του Αιγαίου ή οι επαναλαμβανόμενες αναφορές σε «τουρκική μειονότητα», η ελληνοτουρκική προσέγγιση θα μένει εγκλωβισμένη σε μια λογική «διαχείρισης κρίσεων» αντί να αποκτά σταθερή, παραγωγική δυναμική. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα -κατά την εκτίμησή του- δεν είναι η ύπαρξη διαλόγου, αλλά το ότι ο διάλογος κινδυνεύει να γίνεται μόνο για να αποφεύγονται οι εκρήξεις.
«Διάλογος χωρίς αυταπάτες» και ανάγκη υψηλής στρατηγικής
Παρά την κριτική του, ο κ. Μάντζος ξεκαθαρίζει πως «ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας οφείλει να συνεχιστεί, χωρίς αυταπάτες, με ρεαλισμό και απόλυτη επίγνωση των θέσεων της άλλης πλευράς». Στην ίδια γραμμή, υποστηρίζει ότι η χώρα πρέπει «να βλέπει τον χάρτη από ψηλά», δίνοντας βάρος σε έγκαιρη πληροφόρηση και ανάλυση δεδομένων σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και ειδικά στον ρόλο της Τουρκίας, αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, «από την Αίγυπτο ως τη Συρία και τις περιοχές των Κούρδων».
Κλείνοντας το σκεπτικό του, τονίζει ότι, σε έναν κόσμο ολοένα πιο αβέβαιο, απαιτείται συναντίληψη στην εθνική υψηλή στρατηγική, «όχι εφήμερα αλλά σταθερά», με πυλώνες την προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας, την ενίσχυση και διατήρηση διεθνών συμμαχιών και τη μεγιστοποίηση του ρόλου της χώρας εντός των διεθνών οργανισμών, ως «μια πραγματική, ενεργητική πολιτική αρχών, ασφαλής οδηγός πλεύσης σε ταραγμένα νερά».
Leave a Reply