Συχνά πιστεύουμε ότι η ζωή μας ξεκινά από εμάς. Ότι οι σκέψεις, οι φόβοι και οι επιλογές μας είναι αποκλειστικά δικά μας. Η Prophecy Coles έρχεται να αμφισβητήσει ακριβώς αυτή την ιδέα.
Με απλή, λιτή, κατανοητή γλώσσα αλλά και διεισδυτική ματιά, η συγγραφέας εξετάζει ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια απασχολεί όλο και περισσότερο την ψυχολογία, το διαγενεακό τραύμα.
Τι είναι το «διαγενεακό τραύμα» θα μου πεις τώρα.
Πολύ γενικά , είναι η ιδέα ότι εμπειρίες έντονου πόνου -όπως πόλεμοι, απώλειες, βία ή βαθιές οικογενειακές συγκρούσεις- δεν σταματούν σε αυτούς που τις έζησαν.
Αντίθετα όμως,μεταφέρονται, συχνά ασυνείδητα, στα παιδιά και στα εγγόνια, επηρεάζουν τον τρόπο που νιώθουμε, σκεφτόμαστε και σχετιζόμαστε και εμφανίζονται χωρίς να γνωρίζουμε πάντα την αιτία τους
– Ένα«αόρατο φορτίο» που περνά από γενιά σε γενιά.
Η συγγραφέας χρησιμοποιεί μια πολύ εύστοχη εικόνα:
το παρελθόν λειτουργεί σαν ένας απρόσκλητος επισκέπτης.
Δεν τον καλείς.
Δεν τον βλέπεις πάντα.
Αλλά επηρεάζει ό,τι συμβαίνει μέσα στο “σπίτι” σου – δηλαδή μέσα σου.
Αυτός ο «επισκέπτης» μπορεί να εμφανιστεί ως:
• ανεξήγητο άγχος
• επαναλαμβανόμενα λάθη στις σχέσεις
• φόβοι χωρίς σαφή αιτία
• έντονα συναισθήματα που δεν “ταιριάζουν” με την πραγματικότητα.
Το βιβλίο συνδυάζει ψυχανάλυση με λογοτεχνία , μου άρεσε πολύ που χρησιμοποιεί παραδείγματα από διάφορες «τραγωδίες» (αρχαίες και Σαίξπηρ) αλλά και ιστορικά πρόσωπα θέλοντας να μας δείξει πώς τα μοτίβα επαναλαμβάνονται μέσα στον χρόνο.
Κάπως έτσι το σύνθετο θέμα, για εμάς τους αναγνώστες γίνεται πιο κατανοητό, πιο «ανθρώπινο».
«Δεν ζούμε μόνο τη δική μας ζωή.
Ζούμε και κομμάτια από ζωές που προηγήθηκαν».
Ίσως για να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό να πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο πίσω από όσο πιστεύουμε.
Ωστόσο δεν έχουμε εδώ εύκολες λύσεις.
Δεν είναι οδηγός αυτοβελτίωσης.
Όμως διαβάζοντας το, δεν γίνεται να μην αναρωτηθείς:
• Από πού έρχονται όσα νιώθω;
• Πόσα από αυτά είναι πραγματικά δικά μου;
Για όποιον λοιπόν θέλει να δει τον εαυτό του λίγο πιο βαθιά -και λίγο πιο ειλικρινά- είναι μια ανάγνωση που αξίζει.
*Από τις Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης

Leave a Reply