*Της Πόπης Μυλωνάκη
Η πρόσφατη υπόθεση της Noelia Castillo επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση σχετικά με την ευθανασία στην Ευρώπη, αναδεικνύοντας τα νομικά, ηθικά και ιατρικά ζητήματα που τη συνοδεύουν. Η επιλογή της να τερματίσει τη ζωή της υπό τους δικούς της όρους και με ιατρική βοήθεια, μια επιλογή για την οποία πάλεψε επί σειρά ετών, ανέδειξε αφενός τη δυσκολία εφαρμογής του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου, και αφετέρου την αδυναμία πλήρους εφαρμογής του δικαιώματος στον αυτοκαθορισμό. Και καθώς η περίπτωση της Castillo δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, δημιουργούνται προβληματισμοί για το μέλλον, τόσο σε νομικό, όσο και σε ηθικό επίπεδο.
Η Noelia Castillo υπήρξε από παιδί μέλος μιας δυσλειτουργικής οικογένειας. Είχε τεθεί υπό την επιμέλεια κοινωνικών υπηρεσιών και από τα 13 της έτη βρισκόταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση, καθώς αντιμετώπιζε διάφορες ψυχικές διαταραχές. Όπως ανέφερε η ίδια στην τελευταία της συνέντευξη στην ισπανική τηλεόραση, είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από τον πρώην σύντροφο της, ενώ επίσης είχε υπάρξει δύο φορές θύμα ομαδικού βιασμού. Το 2022, μετά από μια ήδη αποτυχημένη απόπειρα, επιχείρησε να αυτοκτονήσει, ωστόσο κατέληξε να αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα υγείας, με μη αναστρέψιμες συνέπειες, παραπληγία και χρόνιους πόνους. Η ήδη επιβαρυμένη ψυχική υγεία της, σε συνδυασμό με τα νέα δεδομένα στη σωματική της κατάσταση, την οδήγησαν στην απόφαση να αιτηθεί ευθανασία, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό τον Ιούλιο του 2024 από την Επιτροπή Εγγυήσεων και Αξιολόγησης της Καταλανικής Κυβέρνησης, αλλά καθυστέρησε να πραγματοποιηθεί για 20 ολόκληρους μήνες εξαιτίας της δικαστικής διαμάχης με τον πατέρα τη
Leave a Reply