Οι δηλώσεις για την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο δίνουν και παίρνουν. Πρώτος από όλους ξεκίνησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης και τη σκυτάλη πήραν οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί και οι φιλοκυβερνητικοί δημοσιογράφοι.
Κάπου εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε τον λόγο ύπαρξης μονιμότητας στο δημόσιο. Θα πάμε πολύ πίσω, στην εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν η αλλαγή κυβέρνησης σήμαινε και αλλαγή του δημοσίου προσωπικού. Κάθε κυβέρνηση δηλαδή έδιωχνε τους προηγούμενους και τοποθετούσε τους δικούς της ψηφοφόρους, δημιουργώντας έτσι ένα κράτος ρουσφετιών. Αυτό το άλλαξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, νομοθετώντας τη μονιμότητα στο δημόσιο ώστε το κράτος να έχει συνέχεια και να γίνει πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό.
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Τα ρουσφέτια δε σταμάτησαν ενώ η μονιμότητα του δημοσίου περισσότερο κακό έκανε παρά καλό. Οι δημόσιοι υπάλληλοι επαναπαυθήκαν και το κράτος άρχισε σιγά-σιγά να υπολειτουργεί. Γαλουχήθηκαν ολόκληρες γενιές με την άποψη πως στο δημόσιο μπαίνεις για να κάθεσαι. Το μεγάλο όνειρο του μέσου Έλληνα ήταν (μπορεί και να είναι ακόμα) μια θέση στο δημόσιο χωρίς να καταλαβαίνει πως ένα λειτουργικό δημόσιο πρώτα από όλους ωφελεί τον ίδιο.
Όλη αυτή η κατάσταση έδωσε το πάτημα στη σημερινή κυβέρνηση να θέλει μέσω αξιολογήσεων να βαθμολογεί και να «προβιβάζει» ή να «κόβει». Σίγουρα και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να αξιολογούνται όπως και οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα όμως, πώς θα εξασφαλίζεται η αξιοκρατία; Πώς θα είμαστε σίγουροι ότι δε θα επιστρέψουμε στις εποχές που αλλαγή κυβέρνησης σήμαινε και αλλαγή δημοσίου προσωπικού; Πώς θα είμαστε σίγουροι ότι μια απόλυση ενός δημοσίου υπαλλήλου δε θα είναι απλώς μια εκδικητική πράξη για τη συνδικαλιστική του δράση;
Όλα αυτά –και πολλά άλλα- είναι ερωτήματα που καλείται να απαντήσει η κυβέρνηση αν θέλει να μας πείσει πως η άρση της μονιμότητας γίνεται με αγνές προθέσεις και πως τα κίνητρα της δεν είναι άλλα.
Leave a Reply