Το καλοκαίρι δεν είναι απλώς μία εποχή. Είναι συναίσθημα. Με την άφιξη των πρώτων υψηλών θερμοκρασιών η μιζέρια και η μουντάδα του χειμώνα εγκαταλείπουν. Ξαφνικά ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος, πιο ανέμελος. Ο ήλιος καίει, η μέρα μεγαλώνει και το μυαλό μικρών και μεγάλων τρέχει στις παύσεις της καθημερινότητας, στην αλμύρα της θάλασσας, σε εκείνα τα απογεύματα που μοιάζουν να κρατούν για πάντα, σε μία στάση για παγωτό, στον έρωτα που ξαφνικά είναι λες και βρίσκεται παντού γύρω μας. Ο κινηματογράφος όπως και όλες οι τέχνες άλλωστε, έχουν εξιδανικεύσει και υμνήσει το καλοκαίρι αμέτρητες φορές και παρακάτω οι ταινίες που ακολουθούν αιχμαλωτίζουν την ουσία του καλοκαιριού.
1. Κυνόδοντας (2009) – Γιώργος Λάνθιμος
Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Γιώργος Λάνθιμος, μέσα από την ταινία του «Κυνόδοντας» το 2009, αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που ζει απομονωμένη με τους γονείς να κρατούν τα παιδιά τους μακριά από κάθε επαφή με τον έξω κόσμο. Ο ήλιος καίει, η πισίνα είναι πεντακάθαρη, αλλά η ελευθερία είναι ανύπαρκτη. Μια σπαρακτική αλληγορία για τον έλεγχο, την εξουσία και τη φυλακή μέσα στον παράδεισο.
2. Ρεβάνς (1983) – Νίκος Βεργίτσης
Για τον Γιάννη η Εύα, η σύντροφος του καλύτερού του φίλου, αποτελεί ένας απαγορευμένος πόθος. Όλα αλλάζουν όταν αποφασίζει να την διεκδικήσει αγνοώντας τα πάντα και ξαφνικά με φόντο το αστικό καλοκαίρι της δεκαετίας του ’80, ένα ερωτικό τρίγωνο ξετυλίγεται γεμάτο ένταση και παρορμητισμό με τρεις νέους σε κρίση ταυτότητας. Η ταινία τιμήθηκε στο 24ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το 1983 και απέσπασε πολλά βραβεία μερικά εκ των οποίων αυτά της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Μοντάζ και Α’ γυναικείου ρόλου.
3. Call Me by Your Name (2007) – Luca Guadagnino
Στη λουσμένη στον ήλιο ιταλική εξοχή, ο νεαρός Έλιο ανακαλύπτει τον πρώτο μεγάλο έρωτα στο πρόσωπο του Όλιβερ ενός φοιτητή που περνάει το καλοκαίρι μαζί με την οικογένεια του. Ο έρωτας του είναι ξαφνικός και απότομος, ένας έρωτας που μόνο το καλοκαίρι μπορεί να φέρει. Φρούτα, βιβλία, μουσική, σιωπές και βλέμματα συνθέτουν το σκηνικό αυτής της ερωτικής εξομολόγησης, όπου κάθε σκηνή στάζει καλοκαίρι. Μια ταινία που αιχμαλωτίζει την ομορφιά και τον πόνο της ωρίμασης.
Όπως άλλωστε για τον καθένα από εμάς το καλοκαίρι δεν έχει την ίδια μορφή, έτσι και στον κινηματογράφο, άλλοτε είναι φωτεινό και ξέγνοιαστο, άλλοτε κρύβει μια βαθύτερη μελαγχολία. Ωστόσο σε αυτούς τους μονάχα τρεις μήνες τα πάντα βιώνονται πιο έντονα, όλα τα συναισθήματα είναι στο κόκκινο και αναμφίβολα κάτω από την επιφανειακή ανεμελιά του καλοκαιριού, κρύβεται μια βαθύτερη ανάγκη για ζωή και έντονα βιώματα.
Leave a Reply