Η γλύκα του να κάνεις τα πάντα

Dolce far niente λένε οι Ιταλοί, η γλύκα του να μην κάνεις τίποτα, μια φράση υπενθύμισης για την απόλαυση της ηρεμίας και της χαλάρωσης. Ρομαντικό; Ίσως. Ανέμελο; Σίγουρα, μα είναι όλη η αλήθεια; Ζούμε σε μια εποχή όπου η αδράνεια έχει εξιδανικευτεί. Ο καναπές έγινε το ησυχαστήριο του σύγχρονου ανθρώπου, το scrolling η νέα μορφή διαλογισμού, και το «δεν κάνω τίποτα»  βαφτίστηκε «αυτοφροντίδα». Και κάποιες φορές, είναι. Όχι όμως συνέχεια. Γιατί υπάρχει και μια άλλη «γλύκα» – η γλύκα του να κάνεις τα πάντα.

Και τώρα, που μπήκε το φθινόπωρο, τη νιώθουμε πιο έντονα. Εκείνο το γνώριμο βάρος στο στήθος, όταν οι μέρες μικραίνουν, οι ρυθμοί αλλάζουν, και οι υποχρεώσεις ξαναπαίρνουν τη θέση τους μπροστά. Κανείς δεν λαχταρά να ξυπνάει με ξυπνητήρι ή να τρέχει από υποχρέωση σε υποχρέωση. Και ναι, είναι φυσιολογικό να μην έχεις πάντα διάθεση. Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι τον ενθουσιασμό, ούτε να γίνεις «μηχανή» παραγωγικότητας.

Όμως… πίσω από το τρέξιμο να τα προλάβεις όλα, το άγχος που το συνοδεύει και τις αμέτρητες φορές που θα νιώσεις πως η υπομονή σου εξαντλείται, υπάρχει ένα μικρό «αλλά» που μπορεί να αλλάξει για πάντα το σκεπτικό σου. Η γλύκα του να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου και να το βλέπεις να παίρνει μορφή. Η χαρά του να μαθαίνεις κάτι καινούργιο και να νιώθεις πως το μυαλό σου γυμνάζεται. Η ικανοποίηση του να φροντίζεις το σώμα σου, να ιδρώνεις για κάτι που σε γεμίζει, να ξυπνάς με σκοπό. Δεν μιλάμε για φρενήρη παραγωγικότητα. Δεν μιλάμε για να «τρέχεις να προλάβεις». Μιλάμε για ζωντάνια. Για κίνηση. Για επιλογή.

Και ακόμα και αν δεν είναι θέμα επιλογής η εργασία, όταν θα κλείσεις την πόρτα και θα πέσεις κουρασμένος στον καναπέ σου ξέρεις πως τα κατάφερες. Πως έβγαλες την ημέρα. Πως ήσουν παρών στη ζωή σου και διεκδικείς αυτά που θέλεις , δεν είσαι αδρανής. Γιατί κάποιες φορές, η ησυχία του καναπέ δεν είναι ξεκούραση. Είναι απλώς μια σιωπηλή παραίτηση.

Και αν είμαστε ειλικρινείς, ξέρουμε πότε η ξεκούραση μάς γεμίζει… και πότε απλά μας μουδιάζει.

Η γλύκα του να κάνεις τα πάντα δεν είναι στο «όλα» – αλλά στο να μην αφήνεις τη ζωή να σου ξεγλιστράει. Να μη χάνεις την ημέρα σου κοιτώντας τις ζωές των άλλων από μια οθόνη. Να μη ζεις μόνο στο «αργότερα», στο «θα ήθελα», στο «κάποια στιγμή».

Η ζωή είναι τώρα. Όχι σε replay. Όχι σε παύση.