Εκτός από τα βιβλία που σου προσφέρουν απλώς πληροφορίες υπάρχουν και αυτά που σου υπονομεύουν βεβαιότητες. Τούτο το βιβλίο, «Ο Νέρωνας και η Ελλάδα – Το παιχνίδι των ρόλων» κάνει κάτι τέτοιο.
Διαβάζοντάς το, αντιλαμβάνεσαι πως η Ιστορία δεν είναι μια σταθερή αφήγηση, αλλά ένας καθρέφτης που θολώνει και καθαρίζει ανάλογα με το είδος του βλέμματος που επιλέγεις να της ρίξεις. Κάποια στιγμή , όσο μεγαλώνεις ξεφεύγεις – ελπίζω – από το άσπρο ή μαύρο, από το να “δικαιώσεις” ή να “κατηγορήσεις” τον Νέρωνα. Σκέφτεσαι και άλλα χρώματα, πώς ένας άνθρωπος – ή ένας αυτοκράτορας – μπορεί να γίνει ταυτόχρονα μύθος, παρεξήγηση, θέατρο και πολιτική πράξη.
Και πώς η Ελλάδα, με τα δικά της σύμβολα και αγώνες, έγινε για εκείνον μια σκηνή όπου δοκίμασε ρόλους και μάσκες.

Το όμορφο με αυτά τα βιβλία είναι ότι η κριτική σκέψη δεν γεννιέται από μεγάλα συμπεράσματα, αλλά από τις μικρές ρωγμές στην ιστορία που νομίζαμε πως ξέρουμε. Αρχίζεις να ρωτάς “γιατί;”, “μήπως όχι έτσι;”, “τι άλλο δεν είδα;”. Κι αυτή η μετατόπιση, αυτή η αθόρυβη εγρήγορση,
είναι ο ανεκτίμητη.

Leave a Reply