Η νέα κανονιστική του Δήμου Αθηναίων «πέρασε από το δημοτικό συμβούλιο και εφαρμόζεται», είπε ο Χάρης Δούκας στα Παραπολιτικά 90,1. «Δεν μπορείς να τα παρατάς όπου θες». Προβλέπονται 150 θέσεις στάθμευσης, καθεμία με 10 λωρίδες για πατίνια – άρα 1.500 πατίνια μπορούν να παρκάρουν σε συγκεκριμένα σημεία. Αν το πατίνι αφεθεί εκτός αυτών, η κάρτα χρέωσης συνεχίζει να “γράφει” έως ότου επιστραφεί στο σωστό σημείο.
Όρια ταχύτητας και «κόφτες» στις απαγορευμένες ζώνες
Απαγορεύεται η κίνηση σε δρόμους με όριο άνω των 50 χλμ./ώρα και σε αρχαιολογικούς χώρους, πάρκα και πεζοδρόμια. Οι τέσσερις εταιρείες έχουν ήδη εγκαταστήσει λογισμικό γεωπερίφραξης: «Θα παγώνει το πατίνι» όπου δεν επιτρέπεται και μπαίνουν κόφτες στις πολύ μεγάλες ταχύτητες, ώστε ο χρήστης «να κατεβεί και να το σύρει». Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου το πατίνι «παγώνει», ενώ στην Ερμού η διέλευση επιτρέπεται μόνο ως πεζός.
«Μάζεμα» στην πόλη και αυστηρές κυρώσεις
Ο δήμαρχος ανέφερε ότι, μετά από έντονο διάλογο με τις εταιρείες, «από το χάος που ήταν πριν, υπάρχει… ένα μάζεμα». Στόχος είναι να μπει τάξη: όσοι δεν συμμορφώνονται –εταιρείες ή οδηγοί– θα αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρές κυρώσεις και υψηλά πρόστιμα. «Πρέπει κι ο καθένας από εμάς να αναλαμβάνει ευθύνη, να έχει κοινωνική συμπεριφορά. Να αγαπάμε την πόλη και να τη σεβόμαστε».
Βασιλίσσης Όλγας: Πρόοδος έργου και κυκλοφοριακές ρυθμίσεις
Για τη Βασιλίσσης Όλγας, ο Χάρης Δούκας δήλωσε πως «ο δρόμος είναι 90% έτοιμος». Προτείνονται τέσσερις κινήσεις για τη ροή, ανάμεσα στις οποίες δύο δεξιόστροφες συνδέσεις (Αμαλίας → Βασ. Κωνσταντίνου και Βασ. Κωνσταντίνου → Αμαλίας), ρυθμίσεις που σήμερα πολλοί εκτελούν παρανόμως μέσω Αθανασίου Διάκου. Η ολοκλήρωση εξαρτάται από ρυθμίσεις του τραμ και συστήματα που εκκρεμούν.
Έγκριση μελέτης έως τέλους χρονιάς – Πίεση σε όλους τους εμπλεκόμενους
Ο δήμαρχος σημείωσε πως «περιμένουμε την έγκριση της κυκλοφοριακής μελέτης» και ότι «πρέπει να γίνει μέχρι το τέλος της χρονιάς, αλλιώς θα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα». Το έργο υλοποιείται από την “Ανάπλαση” με συγκεκριμένο ανάδοχο. «Έξι χρόνια, μισό χιλιόμετρο και πάρα πολλά εκατομμύρια – πρέπει να αποδοθεί γρήγορα». Επισήμανε ότι όταν σταματά ένα εργοτάξιο ο εργολάβος πληρώνεται για καθυστέρηση, άρα απαιτείται ταχεία κινητοποίηση ώστε ο δρόμος να αποδοθεί στους κατοίκουςμέχρι το τέλος του έτους.
Ποιο είναι το παλιότερο σπίτι στην Αθήνα; Περπατώ την Πλάκα ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, το φως γλιστράει από τα γείσα και οι σκιές παίζουν ανάμεσα στα καλντερίμια, κι εκεί που ο δρόμος στενεύει σηκώνω το βλέμμα και βλέπω ένα διώροφο με τοξωτές στοές και πολεμίστρες, όχι απλώς ένα σπίτι αλλά ένα σώμα από πέτρα και ξύλο που αναπνέει αιώνες στέκομαι, γιατί ξέρω πως βρίσκομαι μπροστά στο Αρχοντικό των Μπενιζέλων, το παλαιότερο σωζόμενο σπίτι της Αθήνας, με ρίζες γύρω στο 1500, και αναρωτιέμαι, πόσες γενιές αρχιτεκτόνων χρειάζονται για να μάθεις να ακούς έναν τοίχο να σου μιλάει;
Ανεβαίνω το κατώφλι κι αφήνω την πόλη έξω, μέσα με υποδέχεται ένας μικρός κόσμος με φρουριακό χαρακτήρα, η κάτοψη πυκνή σαν ύφανση, οι μάντρες ψηλές για να κρατούν όχι μόνο τους εχθρούς αλλά και τον χρόνο σε απόσταση, και πάνω τους προβάλλει το σαχνισί που κοιτά την Ακρόπολη σαν παλιός γείτονας που ανταλλάσσει νεύματα με τον ιερό βράχο, τι άλλο είναι ένα σαχνισί αν όχι μια δήλωση ότι το σπίτι θέλει να πετάξει χωρίς να ξεκολλήσει από τα θεμέλιά του;
Στο Αρχοντικό των Μπενιζέλων, στις γωνιές βλέπω πιθάρια, βαθειά όσο και η μνήμη της πόλης, πατητήρια που μυρίζουν σταφύλι και κόπο, καφασωτά που κοσκινίζουν το φως, μυστικά περάσματα που υπόσχονται διαφυγή αλλά και παιχνίδι, υπόγεια που δροσίζουν τον αέρα, αυλές που φυτεύουν τη μέρα μέσα στο κτίριο, ξυλόγλυπτα που χαϊδεύεις και νιώθεις την υπομονή του τεχνίτη, δεν είναι αυτά τα υλικά της αρχιτεκτονικής όσο είναι τα υλικά της ζωής;
Κι ύστερα, το σπίτι ανοίγει σαν βιβλίο και μου συστήνει την ηρωίδα του, την Αγία Φιλοθέη, τη Ρεγούλα Μπενιζέλου, κόρη του μπας-κοτζαμπάση Άγγελου Μπενιζέλου και της Συρίγης Παλαιολόγου, μεγαλωμένη σε δωμάτια που άκουγαν βυζαντινούς ψιθύρους και οθωμανικά βήματα, νιόπαντρη στα δεκατέσσερα για να γλιτώσει μια αρπαγή, χήρα στα δεκαεπτά που διάλεξε τον δρόμο της αφιέρωσης, πώς χωράει τόση απόφαση σε τόσο λίγα χρόνια και πόσοι τοίχοι στηρίζουν μια τέτοια απόφαση;
Βγαίνω στην εσωτερική αυλή και σκέφτομαι τη Μονή του Αγίου Ανδρέα που εκείνη ίδρυσε, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Αρχιεπισκοπή, μοναστηριακός μικρόκοσμος που έγινε σχολείο για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα, ορφανοτροφείο για να βρίσκουν τα χαμένα ρίζες, νοσοκομείο για να επουλώνονται σώματα αλλά και φιλόξενο για να ανασαίνουν οι περαστικοί, δεν είναι άραγε αυτή η ουσία του κτιστού περιβάλλοντος, να πλάθει κελύφη που γιατρεύουν;
Θυμάμαι τη λέξη «ψυχικό», όχι σαν μύθο αλλά σαν πράξη, εκείνη άνοιξε πηγάδι και πότισε μια ολόκληρη γειτονιά, κι από την πράξη πήρε όνομα ένας τόπος, το Ψυχικό, γιατί μερικές φορές η γεωγραφία βαφτίζεται από μια χειρονομία. Σκύβω πάνω από το προστατευτικό γυαλί και βλέπω το υστερορωμαϊκό τείχος να διαγράφει την υποδομή της πόλης κάτω από τα πόδια μας, να η πιο όμορφη διατομή, από το σήμερα στον ύστερο ρωμαϊκό κόσμο με μια ματιά, σαν να κρατάς παλάμες σε διαφορετικούς αιώνες και να νιώθεις ότι το δέρμα της Αθήνας έχει πολλαπλές στρώσεις.
Η Φιλοθέη άγιασε γιατί πρόσφερε, χωρίς να ρωτάει καταγωγές και γλώσσες, και το σκήνωμά της φυλάσσεται μέχρι σήμερα στη Μητρόπολη Αθηνών, σκέφτομαι πως οι πόλεις χρειάζονται τα ιερά τους όχι μόνο για να προσεύχονται αλλά για να θυμούνται, κι ένα σπίτι σαν κι αυτό λειτουργεί ως μνήμη σε κλίμακα ανθρώπου, τι άλλο είναι οι πέτρες αν όχι αρχείο συναισθημάτων;
Μου αρέσει να αγγίζω τα ίχνη των μεταμορφώσεων, μεταπολεμικά το αρχοντικό έγινε ακόμη και ταβέρνα, το φαντάζομαι γεμάτο φωνές, καπνό, ποτήριαπου τσουγκρίζουν, τραπεζομάντηλα που μοιάζουν με προσωρινές τοιχογραφίες, κι ύστερα σιωπή, ρωγμές, ο κίνδυνος της κατάρρευσης, μέχρι που το 2008 ξεκίνησε η αποκατάσταση από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών και το κτίριο ξανάβρηκε τον ρυθμό του, δεν είναι η συντήρηση ένα είδος δεύτερης δημιουργίας, μια ηθική της φροντίδας που μετατρέπει την ύλη σε υπόσχεση;
Καθώς περπατώ στα δωμάτια, σκέφτομαι την αστική τάξη της Αθήνας πριν το 1821, νιώθω τις τελετουργίες της καθημερινότητας, τη διαχείριση του φωτός και του αέρα, την οικονομία της κίνησης ανάμεσα σε εργαστήρι και οντά, τον τρόπο που η ιδιωτικότητα διαπραγματεύεται με τη γειτονιά, αν θέλεις να δεις πώς ζούσε τότε ο κόσμος της πόλης αυτό το σπίτι τα έχει όλα, κι αυτό το «όλα» δεν είναι υπερβολή.
Στο σαχνισί στέκομαι λίγο παραπάνω, κοιτώ προς την Ακρόπολη και αφήνω τη σκέψη να γλιστρήσει από κεραμίδι σε κεραμίδι, η προεξοχή τεντώνει τον χώρο σαν αναστεναγμό, με μια ξύλινη αγκαλιά που καδράρει το τοπίο, και αναρωτιέμαι, μήπως όλη η αρχιτεκτονική είναι μια επιθυμία να πιάσουμε τον ορίζοντα με ξύλο και πέτρα;
Βγαίνοντας γυρίζω και κοιτώ την πρόσοψη με τις στοές, τις πολεμίστρες, τα ίχνη από χέρια που χτίσανε και χέρια που προσευχήθηκαν, σκέφτομαι πως το παλαιότερο σπίτι της Αθήνας δεν καμώνεται την ηλικία του, αντίθετα σε καλεί διακριτικά να μπεις για να σου την αφηγηθεί, να σου πει για μια έφηβη που έγινε προστάτιδα, για ένα πηγάδι που βάφτισε μια πόλη, για ένα τείχος κάτω από γυαλί που θυμίζει ότι κάθε βήμα μας πατάει πάνω σε άλλες πορείες, δεν θα του χτυπήσεις την πόρτα; Πώς θα ξαναχτίσουμε το αύριο αν δεν μάθουμε να περπατάμε προσεκτικά μέσα στο χθες;
Σοκ και οργή προκαλούν οι μαρτυρίες κατοίκων που διαμένουν δίπλα στο κλαμπ του Γκαζι, όπου κατέρρευσε η 16χρονη Ζωή-Άννα τα ξημερώματα της Κυριακής. Οι ίδιοι, υποστηρίζουν ότι η κατάσταση γύρω από το μαγαζί ήταν γνωστή εδώ και καιρό, κάνοντας λόγο για ανήλικους που καταναλώνουν αλκοόλ και περιστατικά λιποθυμιών κάθε Σαββατοκύριακο.
«Δεχόμαστε απειλές για τη ζωή μας, αν τολμήσουμε να μιλήσουμε», ανέφερε μια κάτοικος, σημειώνοντας πως «τα βράδια βλέπεις παιδιά σωριασμένα έξω από το κλαμπ». Όπως είπε, «η κοπέλα έχασε τις αισθήσεις της και πέθανε εδώ, στο πεζούλι. Η αστυνομία έρχεται και φεύγει χωρίς να κάνει τίποτα».
Μια άλλη γυναίκα περιέγραψε πως το σημείο «κατακλύζεται από νεολαία κάθε Σαββατοκύριακο» και πως «το κακό ήταν αναμενόμενο». Σύμφωνα με την ίδια, «σερβίρουν ποτά “μπόμπες” και βλέπεις παιδιά 14 και 15 ετών να πέφτουν λιπόθυμα».
Άλλος κάτοικος πρόσθεσε: «Κάθε Παρασκευή και Σάββατο η ουρά έξω από το μαγαζί είναι τεράστια. Τη νύχτα που έγινε το περιστατικό είδα το ασθενοφόρο να φεύγει με την κοπέλα. Οι φίλοι της έκλαιγαν, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν».
Την ίδια ώρα, οι αστυνομικές αρχές αναμένουν τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων, ενώ διερευνούν αν υπήρξε καθυστέρηση στην ενημέρωση της ΕΛΑΣ. Ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε πως «το ΕΚΑΒ δεν έχει ευθύνη, γιατί όταν παρέλαβε την 16χρονη το παιδί δεν ήταν τεχνικά νεκρό ακόμα» και πως «υπήρξε επικοινωνία του νοσοκομείου με την αστυνομία μετά το πέρας της αναζωογόνησης».
Αντίθετα, η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ, Κωνσταντία Δημογλίδου, ανέφερε ότι «δεν υπάρχει καταγεγραμμένη κλήση στο κέντρο της Άμεσης Δράσης», ενώ το αρχηγείο της Αστυνομίας επιβεβαίωσε πως «δεν προκύπτει προηγούμενη ενημέρωση».
Η 1η Υγειονομική Περιφέρεια, σε ανακοίνωσή της, διευκρίνισε ότι το νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» ακολούθησε όλα τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα, ότι ενημερώθηκαν οι γονείς και ότι κινήθηκε η διαδικασία νεκροψίας-νεκροτομής.
Η τραγωδία της 16χρονης Ζωής-Άννας επαναφέρει στο προσκήνιο το φλέγον ζήτημα της πρόσβασης ανηλίκων σε νυχτερινά κέντρα και της ανεπαρκούς αστυνόμευσης σε περιοχές διασκέδασης όπως το Γκάζι.
Το φθινόπωρο στην ηπειρωτική Ελλάδα έχει καθαρή διαύγεια∙ αέρα που μυρίζει βρεγμένο χώμα, πλατάνια που κιτρινίζουν, νερά που τρέχουν.
Σε απόσταση έως τρεις ώρες από την Αθήνα, έξι προορισμοί συνθέτουν ένα μικρό ημερολόγιο αποδράσεων: πλακόστρωτες πλατείες, μονοπάτια για περπάτημα, λίμνες σαν καθρέφτες, χωριά που σερβίρουν ζεστό ψωμί και τυριά με χαρακτήρα. Είναι προορισμοί για ανθρώπους που ταξιδεύουν για την αίσθηση-και όχι για το «φαίνεσθαι».
Η Αθήνα έχει αρχίσει να αναπνέει διαφορετικά. Οι φοιτητές, οι freelancers, οι δημιουργοί περιεχομένου και όσοι δουλεύουν εξ αποστάσεως ψάχνουν πια χώρους που να συνδυάζουν καφέ, άνεση και ήσυχη ατμόσφαιρα. Τα “εργασιακά στέκια” της πόλης έχουν γίνει μια νέα μορφή κοινωνικότητας – ένα μείγμα δουλειάς, συζήτησης και δημιουργικής ενέργειας.
The Underdog – Το κλασικό σημείο αναφοράς
Στην καρδιά του Θησείου, το Underdog είναι ο καφές που έγινε ιδέα. Με industrial αισθητική, εξαιρετικά blends και σταθερό Wi-Fi, παραμένει μία από τις πιο αξιόπιστες επιλογές για όσους θέλουν να περάσουν ώρες με το laptop τους χωρίς να νιώθουν “ξένοι”. Το service είναι διακριτικό, ο ήχος ισορροπημένος και ο καφές απλώς κορυφαίος.
Taf – Εκεί που ο καφές είναι επιστήμη
Το Taf στο κέντρο δεν είναι απλώς ένα καφέ, είναι ένα εργαστήριο γεύσης. Η ησυχία του πρωινού και η καθαρότητα του χώρου το καθιστούν ιδανικό για συγκέντρωση. Όσοι αγαπούν τη λεπτομέρεια θα εκτιμήσουν τη συνέπεια και την ποιότητα, στοιχεία που το έχουν κατατάξει στα καλύτερα coffee spots της Ευρώπης.
Dope Roasting Co – Το urban καταφύγιο
Κρυμμένο στην Πλατεία Καρύτση, το Dope έχει γίνει το meeting point των δημιουργικών επαγγελματιών. Με μεγάλες τζαμαρίες, άπλετο φως και εξαιρετική μουσική, προσφέρει ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη δουλειά αλλά και την έμπνευση. Είναι το είδος του χώρου που “τραβάει” ανθρώπους με ιδέες.
To Lokali – Η εναλλακτική ψυχή της Κυψέλης
Το Lokali δεν είναι coworking space, αλλά μοιάζει να έγινε κατά λάθος ένα. Με εσωτερική αυλή, φως και ατμόσφαιρα γειτονιάς, είναι από εκείνα τα μέρη που μπορείς να κάτσεις τρεις ώρες χωρίς να το καταλάβεις. Ο συνδυασμός χαλαρότητας και δημιουργικότητας το έχει καταστήσει στέκι μιας ολόκληρης γενιάς “remote” Αθηναίων.
Ο Δήμος Αθηναίων, σε συνεργασία με την Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε., φέρνει ξανά στις γειτονιές το ειδικά διαμορφωμένο VAN για συλλογή μικρών ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών. Στόχος είναι η υπεύθυνη διαχείριση αποβλήτων, η προστασία του περιβάλλοντος και η ενίσχυση της κυκλικής οικονομίας.
Ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, δήλωσε: «Η ανακύκλωση είναι στάση ζωής και επένδυση στο μέλλον της πόλης μας». Η αντιδήμαρχος Ρωξάνη Μπέη τόνισε ότι η συνεργασία με το VAN προσφέρει εύκολη και ασφαλή λύση ώστε οι πολίτες να μειώνουν τα απορρίμματα.
Πότε και τι να φέρω
Ημερομηνίες:6-16 Οκτωβρίου, 10:00-16:00 Γίνονται δεκτά:κινητά, tablet, τοστιέρες, μίξερ, λαμπτήρες, δοχεία τόνερ/μελανιών και λοιπές μικροσυσκευές. Η δράση συνδέεται με τη Διεθνή Ημέρα Ανακύκλωσης Ηλεκτρονικών Αποβλήτων (14/10/2025).
Στη γωνία της Πανεπιστημίου με τη Βουκουρεστίου, εκεί όπου χτυπά η καρδιά του αθηναϊκού κέντρου, το Zonar’s δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα καφέ. Ήταν σταθερό σημείο αναφοράς για δεκαετίες· ένα τοπόσημο της κοσμικής, καλλιτεχνικής και πολιτικής ζωής της πρωτεύουσας. Η ιστορία του όμως, όπως και της ίδιας της Αθήνας, περιλαμβάνει διαδοχικές μεταμορφώσεις, αλλαγές ιδιοκτησίας και τελικά μια σκληρή δικαστική διαμάχη που άλλαξε τα πάντα ακόμα και το όνομά του.
Η ιστορία ξεκινά το 1939, όταν ο Έλληνας ομογενής Κάρολος Ζωναράς, μετά από εμπορική επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, επέστρεψε στην Ελλάδα για να ανοίξει ένα πολυτελές ζαχαροπλαστείο ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Το Zonar’s εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1940 και γρήγορα έγινε στέκι της αθηναϊκής ελίτ. Εδώ σύχναζαν καλλιτέχνες, συγγραφείς, πολιτικοί και προσωπικότητες της εποχής. Ο χώρος, με την αρντεκό αισθητική του, τη χλιδή και τον παλμό του κέντρου, αποτέλεσε για δεκαετίες ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της πόλης.
Στη σύλληψη πέντε ανηλίκων, ηλικίας 15 και 16 ετών, προχώρησε η ΕΛ.ΑΣ. στον Ασπρόπυργο μετά από επίθεση σε βάρος ενός 14χρονου μαθητή έξω από σχολικό συγκρότημα.
Το περιστατικό σημειώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 17 Σεπτεμβρίου 2025, όταν οι ανήλικοι φέρονται να γρονθοκόπησαν τον 14χρονο σε διάφορα σημεία του σώματός του, προκαλώντας του σωματικές βλάβες.
Απόπειρα αλλοίωσης εμφάνισης
Οι δράστες ταυτοποιήθηκαν και συνελήφθησαν λίγες ώρες αργότερα από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ασπροπύργου. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., ένας εκ των κατηγορουμένων προσπάθησε να δυσχεράνει την αναγνώρισή του, ξυρίζοντας τα μαλλιά του, ώστε να αλλάξει την εξωτερική του εμφάνιση.
Ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ.
Η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε ότι οι πέντε ανήλικοι συνελήφθησαν στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας και κατηγορούνται για:
σωματικές βλάβες αδυνάμων προσώπων
εξύβριση
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα.
Στα χέρια της Αστυνομίας βρίσκεται και πάλι ένας 47χρονος, ο οποίος είχε δραπετεύσει τον περασμένο Ιούνιο από το Αγροτικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Τίρυνθας.
Η σύλληψη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων κατά της Ζωής και της Ιδιοκτησίας, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος.
Οι αστυνομικοί, αξιοποιώντας πληροφορίες, εντόπισαν τον δραπέτη σε διαμέρισμα πολυκατοικίας στην Αθήνα, όπου και τον συνέλαβαν.
Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, ο 47χρονος είχε απασχολήσει κατ’ επανάληψη τις αρχές για σοβαρά ποινικά αδικήματα, όπως απόπειρα ανθρωποκτονίας, ληστείες, σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και συμμορίας, κλοπές, πλαστογραφίες, παράνομη οπλοκατοχή, ναρκωτικά, αλλά και ξέπλυμα χρήματος.
Ο συλληφθείς εξέτιε συνολική ποινή κάθειρξης 23 ετών και 9 μηνών για ληστείες κατά συναυτουργία, πλαστογραφία και χρήση πλαστών εγγράφων.
Ο 47χρονος οδηγείται στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.
Σοβαρό περιστατικό βίας σημειώθηκε λίγο πριν τις 14:00 το μεσημέρι της Κυριακής, όταν 50χρονος οδηγός τρόλεϊ δέχθηκε επίθεση από δύο άνδρες στον Πειραιά, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο με τραύματα στο λαιμό και το κεφάλι.
Σύμφωνα με την καταγγελία του οδηγού, το επεισόδιο ξεκίνησε όταν προσπάθησε να πραγματοποιήσει στάση στη συμβολή των οδών Αγίου Ελευθερίου και Μυκόνου, προκειμένου να αποβιβάσει μια ηλικιωμένη επιβάτιδα με κινητικά προβλήματα. Ωστόσο, στη στάση υπήρχε σταθμευμένο όχημα, με αποτέλεσμα να κορνάρει ζητώντας την απομάκρυνσή του.
Τότε, ο ιδιοκτήτης επιχείρησης της περιοχής βγήκε έξω, εισήλθε στο τρόλεϊ και άρχισε να τον εξυβρίζει με χυδαίες φράσεις, πριν του επιτεθεί γρονθοκοπώντας τον δύο φορές στο λαιμό και στο κεφάλι. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του θύματος, δεύτερο άτομο, που βρισκόταν μέσα στο σταθμευμένο όχημα, συμμετείχε επίσης στην επίθεση, χτυπώντας τον οδηγό, προτού και οι δύο δράστες εξαφανιστούν.
Ο 50χρονος μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Θριάσιο Νοσοκομείο, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Ο ίδιος υπέβαλε μήνυση κατά των δραστών, ενώ η αστυνομία έχει ήδη ταυτοποιήσει τον έναν ως γνωστό ιδιοκτήτη επιχείρησης της περιοχής και αναζητά και τον δεύτερο.
Μιλώντας στην κάμερα του ΕΡΤnews, ο οδηγός τόνισε: «Ήθελα να σταματήσω στη στάση γιατί υπήρχε ηλικιωμένη με κινητικά προβλήματα. Άρχισα να κορνάρω για να απομακρυνθεί το σταθμευμένο αυτοκίνητο και τότε εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, με έβρισε και με χτύπησε. Στη συνέχεια, ένας δεύτερος άνδρας με χτύπησε επίσης και έφυγαν».
Η υπόθεση διερευνάται από τις αστυνομικές αρχές, που τονίζουν τη σοβαρότητα του περιστατικού και την ανάγκη να διασφαλιστεί η ασφάλεια των εργαζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες.
