staging

Tag: Συνεντεύξεις

  • Αποκλειστική συνέντευξη του Πέτρου Παππά στο Vérité και τον Περικλή Ζαχάρη

    Αποκλειστική συνέντευξη του Πέτρου Παππά στο Vérité και τον Περικλή Ζαχάρη

    Με τον κ. Παππά γνωρίστηκα για πρώτη φορά στο Debate House, σε μια διοργάνωση που πραγματικά ανέβασε τον πήχη για τον δημόσιο διάλογο στη χώρα. Ο χώρος, η οργάνωση, ο τρόπος που είχε στηθεί η συζήτηση, όλα συνέβαλαν στο να αναδειχθεί μια πολιτισμένη αντιπαράθεση με καθαρούς κανόνες και ουσιαστικό περιεχόμενο. Ο κ. Παππάς από την πρώτη στιγμή έκανε αισθητή την παρουσία του με ένα ήθος σπάνιο για το πολιτικό μας περιβάλλον και με μια σοβαρότητα που δεν προβαλλόταν επιτηδευμένα, αλλά προέκυπτε φυσικά από τον τρόπο που επιχειρηματολογούσε.

    Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η ξεκάθαρη πολιτική του προσήλωση. Δεν στάθηκε στη στείρα κομματική γραμμή ούτε επιδόθηκε στον εύκολο αντιπολιτευτικό θόρυβο. Αντιμετώπισε το θέμα του ΕΣΥ με υπευθυνότητα, τεκμηρίωση και μια πραγματικά μεταρρυθμιστική ματιά. Παρακολουθώντας τον, καταλάβαινε κανείς ότι δεν επιδιώκει να κερδίσει εντυπώσεις, αλλά να καταθέσει ουσιαστικό λόγο. Η συζήτηση εκείνο το βράδυ ήταν για μένα μια πρώτη γνωριμία με έναν πολιτικό που δεν χρειάστηκε υψηλούς τόνους για να ακουστεί· αρκούσαν οι θέσεις του, η σοβαρότητα του επιχειρήματος και η θεσμική του προσέγγιση. Με αυτά τα δεδομένα, η συνέντευξη που ακολουθεί είναι απλώς η φυσική συνέχεια της εικόνας που σχημάτισα στο Debate House: ενός πολιτικού που αντιμετωπίζει την πολιτική ως ευθύνη.

    Περικλής Ζαχάρης: Με αφετηρία την πρόσφατη παρουσία σας στο Debate House με
    θέμα: «Το ΕΣΥ σήμερα: σε τροχιά μεταρρύθμισης ή κρίσης;», πώς θα
    περιγράφατε την εμπειρία και ποιες ήταν, κατά τη γνώμη σας, οι πιο
    ουσιαστικές στιγμές ή αντιπαραθέσεις;

    Πέτρος Παππάς: Απόλαυσα τη συμμετοχή μου στον διάλογο που διοργάνωσε το Debate House, διότι ήταν πολιτισμένος και ουσιαστικός. Πρόκειται για πολύ θετική εμπειρία, διότι ο ζωντανός διάλογος, επί συγκεκριμένου θέματος, είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας και της πολιτικής. Ξέρετε, στην εποχή μας, είθισται οι πολιτικοί να αναλώνονται είτε σε παράλληλους μονολόγους είτε σε ανούσιες μικροκομματικές αντιπαραθέσεις – συνήθως σε υψηλούς τόνους. Η συζήτησή μας για το ΕΣΥ ήταν το ακριβώς αντίθετο· ήταν πολιτισμένη και ταυτόχρονα ανέδειξε τις διαφορετικές προτάσεις κάθε πλευράς. Θέλω να εξάρω, εκτός της διοργάνωσης, και το εξαιρετικό κοινό, για τις εύστοχες παρατηρήσεις, τις επισημάνσεις και την ανατροφοδότηση. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα απόσπασμα· νομίζω η συζήτησή μας με τον Υπουργό Υγείας είχε αρχή, μέση και τέλος και, ως εκ τούτου, προτείνω στους αναγνώστες να την παρακολουθήσουν ολόκληρη για να αντιληφθούν τα επιχειρήματα στην έκτασή τους.


    Περικλής Ζαχάρης: Σε ομιλία του στην Αριδαία τον Σεπτέμβριο, ο Παύλος Γερουλάνος
    είχε δηλώσει: “Δυστυχώς έχουμε πάρα πολύ λίγο χρόνο. Αν δεν
    κουνήσει η βελόνα τους επόμενους δύο μήνες, θα έχουμε πρόβλημα να
    την κουνήσουμε μέχρι τις εκλογές.” Πώς ερμηνεύετε αυτή τη δήλωση;
    Θεωρείτε ότι αντανακλά κάποιο υπαρκτό εσωκομματικό ζήτημα;

    Πέτρος Παππάς: Θα ήταν άστοχο από μέρους μου να προσπαθήσω να ερμηνεύσω τις δηλώσεις συναδέλφων μου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Νομίζω ότι ο ίδιος ο κ. Γερουλάνος έχει διευκρινίσει τι εννοούσε σε επόμενες συνεντεύξεις του. Αυτό για το οποίο μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ εργαζόμαστε προς την ίδια κατεύθυνση, αυτή της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ με πρόεδρο τον Νίκο Ανδρουλάκη. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι το στοίχημα είναι δύσκολο, όμως το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και, ως εκ τούτου, έχει τη δυνατότητα -και το καθήκον– να κοιτάζει προς την πρώτη θέση.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-aggelou-sirigou/

    Περικλής Ζαχάρης: Για να “ξεκολλήσει” αυτή η -κατά τον κ. Γερουλάνο- υποτιθέμενη
    βελόνα, τι θεωρείτε ότι πρέπει να αλλάξει στο ΠΑΣΟΚ; Μιλάμε για
    ζήτημα ταυτότητας, στρατηγικής ή ηγεσίας;

    Πέτρος Παππάς: Δεν ξέρω πώς ξεκολλάνε οι βελόνες, ξέρω όμως ότι στο ΠΑΣΟΚ έχουμε δύο
    μεγάλα ατού, στον αγώνα μας προς τις εκλογές: το Πρόγραμμα και τα Στελέχη μας. Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ένα εξαιρετικά αναλυτικό, ρεαλιστικό και κοστολογημένο Πρόγραμμα, που απαντά στις μεγάλες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας σήμερα και αύριο, ενώ την ίδια στιγμή είναι το μοναδικό κόμμα της αντιπολίτευσης που διαθέτει τα στελέχη για να εφαρμόσουν αυτό το Πρόγραμμα. Ένα μεγάλο σύμπτωμα της κρίσης του πολιτικού συστήματος σήμερα είναι τα μονοπρόσωπα κόμματα, που αρχίζουν και τελειώνουν στο ονοματεπώνυμο και τη δράση του αρχηγού τους. Οι πολίτες που θα επιλέξουν το ΠΑΣΟΚ, στις επόμενες εκλογές, μπορούν να είναι βέβαιοι ότι το κόμμα μας δεν αρχίζει και τελειώνει με το πρόσωπο του Αρχηγού του, όπως συμβαίνει στα κόμματα της κυρίας Κωνσταντοπούλου και των κυρίων Βελόπουλου, Νατσιού αλλά και στο κυοφορούμενο κόμμα Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να υπάρχει και στο μέλλον και δεν εξαρτά την ύπαρξή του από τον εκάστοτε
    Πρόεδρό του    , όπως βλέπουμε να συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ και στα υπόλοιπα κόμματα. Αυτό είναι μια κρίσιμη ποιοτική διαφορά για να επενδύσει κανείς τις ελπίδες του σε εμάς. Το ΠΑΣΟΚ είναι το μοναδικό κόμμα της αντιπολίτευσης που μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, με το πρόγραμμα και τα στελέχη του, όχι με μονοπρόσωπα σχήματα και συνθήματα. Πιστεύω ότι την ώρα της κάλπης οι πολίτες θα ψηφίσουν με αυτό το κριτήριο.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-nasou-iliopoulou/

    Περικλής Ζαχάρης: Το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί την κυβέρνηση για απουσία ουσιαστικού
    προγράμματος. Θεωρείτε ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει επαρκές και πειστικό
    πρόγραμμα; Κι αν ναι, πώς εξηγείτε το γεγονός ότι η κυβέρνηση
    εξακολουθεί να διατηρεί σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις;

    Πέτρος Παππάς: Όπως προείπα, το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο διαθέτει αναλυτικό Κυβερνητικό Πρόγραμμα, αλλά είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι και περήφανες για αυτό. Προσκαλώ όλους τους αναγνώστες μας να μελετήσουν οι ίδιοι το Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να έχουν ίδια άποψη. Από εκεί και πέρα, είναι ξέρετε γεγονός ότι, μετά το 2023, η Κυβέρνηση μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι που σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις, προσπαθώντας να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και σχοινοβατώντας ανάμεσα σε δικογραφίες που εμπλέκουν στελέχη της. Η ΝΔ πράγματι εμφανίζεται με ένα προβάδισμα, κυρίως επειδή είναι το κυβερνών κόμμα, διαθέτοντας έναν τεράστιο κυβερνητικό και επικοινωνιακό μηχανισμό. Επιτρέψτε μου, ωστόσο, να επισημάνω ότι το πιο πλειοψηφικό αίτημα που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις είναι αυτό για πολιτική αλλαγή στη χώρα. Πιστεύω ότι, στον δρόμο προς τις κάλπες, οι πολίτες θα επιλέξουν κόμμα με κριτήριο την κυβερνησιμότητα της χώρας – και το μοναδικό κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, διασφαλίζοντας την πολιτική αλλαγή, είναι το ΠΑΣΟΚ.

    Περικλής Ζαχάρης: Ας περάσουμε στην ειδικότητά σας. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι
    βασικές και άμεσα εφαρμόσιμες προτάσεις για τη βελτίωση του ΕΣΥ; Πού πρέπει να δοθεί η προτεραιότητα: στο ανθρώπινο δυναμικό, στις
    υποδομές ή στη χρηματοδότηση;

    Πέτρος Παππας: Τα τρία που αναφέρετε βρίσκονται σε άμεση σχέση και το ένα είναι προϋπόθεση του άλλου. Έτσι, δίχως αύξηση της χρηματοδότησης προς το ΕΣΥ δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα σε ανθρώπινο δυναμικό και υποδομές και, αντίστροφα, αν δεν μεταρρυθμίσουμε τη δομή του ΕΣΥ, δε μπορούμε να εξοικονομήσουμε πολύτιμους πόρους. Το πιο ουσιαστικό στοίχημα για εμένα είναι η δημιουργία ενός νέου Εθνικού Συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που θα παρέχει σε κάθε πολίτη τον προσωπικό του ιατρό (με γνώση του ιατρικού του ιστορικού) μαζί και
    πρόσβαση σε 24ωρης λειτουργίας Κέντρα Υγείας Αστικού Τύπου, και έτσι θα αποσυμφορήσει τα Νοσοκομεία από το βάρος των μη υπερεπειγόντων περιστατικών. Μόνο έτσι μπορούν να μειωθούν οι πολύωρες αναμονές στα Επείγοντα των Νοσοκομείων και να διευκολυνθεί το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό στο να έχει ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και να παρέχει ικανοποιητικές και αποτελεσματικές υπηρεσίες υγείας. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα, χρειαζόμαστε δίκτυο οικογενειακών ιατρών σε όλη τη χώρα, με πολύ συγκεκριμένα κίνητρα για τους ιατρούς, τόσο
    μισθολογικά, όσο και αναβάθμιση των πολύ κακών συνθηκών εργασίας τους. Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας είναι απόλυτη προϋπόθεση αν θέλουμε να βελτιωθεί και το επίπεδο της νοσοκομειακής περίθαλψης και για αυτό θα ξεκινούσα από εκεί.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/o-christos-lagkadianos-sto-verite-kai-ton-irakli-migdo/

    Περικλής Ζαχάρης: Έχετε κατηγορηθεί ότι αλλάξατε κόμμα σε μια περίοδο
    εσωκομματικών αναταράξεων στον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιο ήταν το πραγματικό
    σημείο καμπής που σας οδήγησε να μεταπηδήσετε στο ΠΑΣΟΚ;

    Πέτρος Παππάς: Εντάχθηκα στον ΣΥΡΙΖΑ το 2019 (μετά την ήττα του στις εκλογές), αποδεχόμενος το ανοιχτό προσκλητήριο του κ. Τσίπρα για τη δημιουργία μίας μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης. Το στοίχημα αυτό ο κ. Τσίπρας το πρόδωσε, αφού δεν επιθυμούσε ποτέ πραγματικά να συγκρουστεί με τον κακό εαυτό του ΣΥΡΙΖΑ και τις δικές του αδυναμίες. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν το Συνέδριο που διοργάνωσε η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με την –κατά πολλούς– παρασκηνιακή
    καθοδήγηση του κ. Τσίπρα, στο περιβόητο μπουζουξίδικο. Άφησαν 2000 εκλεγμένους συνέδρους έξω από το συνέδριο, με τη χρήση μάλιστα βίας. Αποχώρησα ως ελάχιστη πράξη υπεράσπισης των δημοκρατικών διαδικασιών, της πολιτικής και της προσωπικής μου αξιοπρέπειας. Και είμαι
    πολύ περήφανος που αποχώρησα, αρνούμενος να συμπράξω σε τέτοιες σταλινικού τύπου πρακτικές. Ακόμα με συγκλονίζουν οι εικόνες ηλικιωμένων συνέδρων που ταξίδεψαν από όλα τα μήκη της Ελλάδας για να συμμετάσχουν στο Συνέδριο και τελικά κατέρρευσαν από την ταλαιπωρία, κλειδωμένοι έξω από το μπουζουξίδικο.
    Μπορώ να ανεχτώ πολλά στην πολιτική, αλλά σε θέματα δημοκρατίας δεν κάνω εκπτώσεις. Η προσχώρησή μου στο ΠΑΣΟΚ ήταν μία φυσική εξέλιξη· βρέθηκα στο διαχρονικό σπίτι μου, τη δημοκρατική παράταξη.

    Περικλής Ζαχάρης: Κλείνοντας, έχετε τοποθετηθεί ανοιχτά κατά του τρόπου με τον
    οποίο κινείται ο κ. Τσίπρας. Βλέπετε περιθώριο πολιτικού διαλόγου μαζί
    του ή θεωρείτε ότι έχει κλείσει οριστικά αυτό το κεφάλαιο;

    Πέτρος Παππάς: Ο κ. Τσίπρας επιθυμεί να ξαναπαίξει με τις ελπίδες των ανθρώπων της δημοκρατικής παράταξης, προσποιούμενος ότι είναι κάτι άλλο. Δυστυχώς, τίποτα καινούριο δεν έχει να κομίσει. Καλώ τους δημοκρατικούς πολίτες να κλείσουν τα αυτιά τους στις Σειρήνες της νεόκοπης Οδύσσειας του κ. Τσίπρα. Στον ίδιο τον κ. Τσίπρα προτείνω να αφήσει την Ιθάκη και να διαβάσει την
    «Πόλιν» του Κωνσταντίνου Καβάφη. Ίσως τη βρει ενδιαφέρουσα.

  • Ο Τίτος Πατρίκιος στο Vérité και την Άννα Εμμανουήλ

    Ο Τίτος Πατρίκιος στο Vérité και την Άννα Εμμανουήλ

    Τι ήταν εκείνο που σας ώθησε στο να ασχοληθείτε με την ποίηση; Και τι είναι αυτό που σας εμπνέει να γράφετε Ποίηση;                                   

    Η αγάπη που είχα στο να παίζω με τις λέξεις. Αυτό που με εμπνέει; Τα δύο εξής πράγματα: Οι προσωπικές εμπειρίες και κατόπιν οι γενικότερες αντιλήψεις. Ο αναστοχασμός τους.

    Πως βιώσατε τον πόλεμο ως παιδί; Και πως επηρέασε την ποιητική σας ταυτότητα; 

    Τον πόλεμο τον ένιωσα από την πρώτη στιγμή, ή μάλλον και πριν ξεσπάσει. Από τον τορπιλισμό της Θεσσαλονίκης, όπου βρισκόταν ο πατέρας μου τότε εκεί και έτσι καταλάβαμε ότι έρχονται δύσκολες και πολεμικές ημέρες, όταν ξέσπασε ο πόλεμος. Όπως και όλα τα παιδιά της τάξης μου, θελήσαμε να κάτι να προσφέρουμε. Εγώ πήγα μάλιστα σε ένα στρατολογικό γραφείο με άλλα παιδιά να δηλώσουν εθελοντές και οι άνθρωποι εκεί γέλασαν. «Είσαστε πολύ μικρά, γυρίστε σπίτι σας…». Από κει και πέρα ήρθε η κατοχή και πολύ νωρίς πήρα μέρος στην εθνική αντίσταση. Αυτό όλο γενικότερα επηρέασε σε σημαντικό βαθμό την ποιητική μου ταυτότητα με την έννοια των έντονων βιωμάτων και γενικότερα των σημαντικών εμπειριών της ζωής μου, κάτι το οποίο ενσωματώθηκε στην ποίηση μου.

    Τι είναι η Ποίηση για εσάς;                    

    Η αναζήτηση. Η αναζήτηση όλων των πλευρών της πραγματικότητας και της εσωτερικής και της εξωτερικής. Και η ανάδειξή τους. Μέσα από τον λόγο. Τις λέξεις.

    Ποιοι στίχοι σας, υπήρξαν για εσάς έκπληξη;                                                     

    Σε δικούς μου στίχους δεν μπορώ να αναφερθώ, είναι δύσκολο. Αλλά άλλων ποιητών πραγματικά με σφράγισαν. Ο Λειβαδίτης, ο Παλαμάς, ο Καρυωτάκης, στίχοι του Καβάφη. Και ξένων ποιητών. Θα σου πω δυο στίχους από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ: «Είμαστε πλασμένοι από τα υλικά των ονείρων και ο ύπνος τυλίγει τη σύντομη ύπαρξη μας». Ή η Θεία Κωμωδία του Δάντη που λέει: «Η αγάπη που κινεί τον ήλιο και τα άλλα αστέρια…»

    Κύριε Πατρίκιε, πώς βιώνετε την σύγχρονη κοινωνία;                                  

    Θα προσπαθήσω να την σώσω σαν ένας υπεύθυνος πολίτης, αλλά βεβαίως λόγω της προχωρημένης μου ηλικίας δεν μπορεί να έχω και άμεση συμμετοχή στα πράγματα.

    Η ποίηση χρειάζεται στις μέρες μας; 

    Η ποίηση χρειάζεται σε όλες τις μέρες. Και στους δύσκολους καιρούς. Και στους ευχάριστους καιρούς. Στους δύσκολους καιρούς για να ξεπερνάμε τις δυσκολίες και στους ευχάριστους καιρούς για να μην παραδοθούμε στην ευκολία της ευχαρίστησης.

    Ποιους Ποιητές θεωρείτε συνοδοιπόρους σας και γιατί; Επίσης, ποιο ποίημα θεωρείτε ότι πρέπει να είναι «σύντροφος» μας αυτή την εποχή που διανύουμε;  

    Συνοδοιπόρους μου θεωρώ τους σύγχρονους, τους κοντινούς σε ηλικία και σε βιώματα με μένα. Αλλά εγώ τότε ήμουν ο πιο νεαρός από τη γενιά αυτή. Θα έλεγα τον Λειβαδίτη, ο οποίος ήτανε 5-6 χρόνια μεγαλύτερος μου και τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Αυτούς. Ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό θα ήταν η αγαπημένη «Ιθάκη» του Καβάφη, αυτό το ποίημα θεωρώ ως σύντροφο που πρέπει να έχει ο καθένας στη ζωή του αυτή την εποχή που διανύουμε…

    Τι σημαίνει για εσάς το άκουσμα «Ελλάδα»;                                                    

    Ελλάδα. Ελλάδα είναι ο τόπος μου, είναι η πατρίδα μου, είναι η γλώσσα μου. Και είναι οι συνάνθρωποί μου, αλλά από κει και πέρα η Ελλάδα με κάνει να μην κλείνομαι στον εαυτό μου. Μπορώ να δω τον κόσμο και προσπαθώ να τον βλέπω αλλιώς μέσα από την όψη της.

    Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;           

    Την ίδια τη ζωή πριν απ όλα. Από κει και πέρα, την όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματική αλλά και έντιμη διαχείριση της…

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/o-aygoystos-korto-sto-verite-kai-ton-konstantino-moyssa

    Πως μπορεί «να σε βρει η Ποίηση;»   

    Αρκεί να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου και τα αυτιά σου. Και να μην παραδίδεσαι μόνο στα θέλω σου. Στα πρακτικά. Στις πρακτικές πλευρές της καθημερινότητας. 

    Πως θα χαρακτηρίζατε την Ποίηση σας, μέσα από συνολική ανασκόπηση των έργων σας;       

    Ε, αυτό είναι πολύ δύσκολο να την χαρακτηρίσω, αλλά πάντα την βλέπω με κριτικό μάτι όσο μπορώ. Περιορισμένα δηλαδή. Γιατί κανείς μπορεί να φτάσει, να καταλήξει στην αυταρέσκεια και τελικά στην σχέση με την κολακεία. Γιαυτό χρειάζεται να το αποφεύγει κανείς με κάθε τρόπο. 

    Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το σημαντικότερο Ποίημα-σταθμός που γράψατε και γιατί;        

    Αυτό δεν μπορώ να το πω γιατί έχω περάσει πολλές φάσεις στη ζωή μου. Και ταυτοχρόνως πολλές φάσεις έχουν κλείσει, οπότε, είναι δύσκολο να επιλέξω ένα και μόνο ποίημα.

    Τελικά, ποια «Ιθάκη» θεωρείτε εσείς, ιδανική ως προορισμό της ζωής που διανύουμε;           

    Εμ, το να έχει κανείς συγκεκριμένα ιδανικά. Μπορεί να φτάσει κανείς σε μια ουτοπική αυταρέσκεια. Το ζήτημα είναι πως να αντιμετωπίσουμε τη ζωή. Με διαυγές και κριτικό μάτι, ερχόμενοι σε επαφή με τους συνανθρώπους μας.

    «Το φως της μέρας όσο κι αν τυφλώνει όλο κάτι καινούργιο αποκαλύπτει, λέτε όμως αυτό το φως να είναι μια νέα τυραννία ή μια νέα θρυαλλίδα ελευθερίας;»      

    Η τυραννία συνδυάζεται πάντα με το σκοτάδι και το φως πάντα με την ελευθερία…

    Ο Έρωτας είναι για εσάς όντως «Λυσιμελής Πόθος»; Ο Έρωτας & η Ποίηση θεωρούνται ένα σώμα; 

    Ευτυχώς η γλώσσα μας έχει 2 λέξεις. Αγάπη και Έρωτας. Αλληλοσυμπληρώνονται έρωτας και αγάπη. Ο έρωτας είναι πολύ σημαντικός, μπορεί να πραγματικά να σου κόψει τα γόνατα που αυτή είναι και η έννοια του λυσιμελούς. Ο έρωτας αφορά μόνο τη σχέση τη σωματική των ανθρώπων. Η αγάπη υπερβαίνει τη σωματικότητα, την προϋποθέτει, αλλά πάει παραπέρα, πάει σε μια ολική σχέση των ανθρώπων. Και τη σωματική, και τη πνευματική και τη ψυχική. Είναι σημαντικό ότι εμείς έχουμε δύο λέξεις για τον έρωτα και την αγάπη, ενώ στις περισσότερες γλώσσες υπάρχει μόνο μία λέξη και για τα δύο. Love στα αγγλικά. Lamour στα γαλλικά. Amore στα ιταλικά. Περιλαμβάνει και τα δύο και δεν έχει αυτή την εμβάθυνση στις ανθρώπινες ψυχές και στις ανθρώπινες σχέσεις. Έρωτας και Ποίηση είναι ένα. Ένα σώμα. Μια πνοή…

    Τι θα με συμβουλεύατε όντας αναδυόμενη Ποιήτρια;           

    Να έχεις πάντα ένα σημειωματάριο. Ένα μολύβι ή ένα στυλό, οτιδήποτε. Οτιδήποτε δεις μπορείς να το γράψεις. Όταν έχεις μια εντύπωση ή μια σκέψη.Μια αίσθηση να τα σημειώνεις αμέσως.

    Γράφετε κάτι αυτόν τον καιρό;              

    Κοίταξε, από τότε που κατόρθωσα να κόψω το κάπνισμα…Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Άλλοι άνθρωποι, με άλλες συνήθειες μπορούν να κόψουν π.χ. το ποτό. Το γράψιμο δεν μπορείς να το κόψεις ποτέ. Από την ώρα που το αρχίζεις συστηματικά, δεν το διακόπτεις ποτέ…

    Κλείνοντας, και αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τον χρόνο που διαθέσατε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μου, θα ήθελα να δώσετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας.    

    Να είναι καλά και να διαβάζουν. Να αντιμετωπίζουν τα πάντα με κριτικό μάτι και με ανοιχτή καρδιά…

    Θα επιλέξετε για εμάς ένα Ποίημά σας;                                                    

    Θα σας πω ένα ποίημα αρκετά αισιόδοξο. Λέγεται: «Άλλο ένα καλοκαίρι…»

    «Για σκέψου να μην πρόφταινα

    κι αυτό το καλοκαίρι

    να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό

    να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου

    να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές

    να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις

    ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας

    να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ

    να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν

    να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω

    να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά

    ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου

    να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές

    ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά

    ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους

    ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.

    Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι

    λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα

    για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά

    – άσε να δούμε και για παραπέρα.»

  • Ο Αύγουστος Κορτώ στο Vérité και τον Κωνσταντίνο Μούσσα

    Ο Αύγουστος Κορτώ στο Vérité και τον Κωνσταντίνο Μούσσα

    “Όποιος έχει πρόβλημα μαζί μου, σχεδόν πάντα έχει αδιάγνωστο πρόβλημα με τον εαυτό του”

    Κ. Μούσσας: Να αρχίσω με μια παρατήρηση: κατά κάποιο τρόπο είμαστε συνάδελφοι, αφού υπήρξατε φοιτητής Ιατρικής και μάλιστα στο ΑΠΘ. Ποια είναι σχέση σας με την ιατρική σήμερα και αν υπάρχουν στοιχεία από αυτή στο έργο σας ή στη μέθοδο γραφής των βιβλίων σας;

    Α. Κορτώ: Η ιατρική μου έχει προσφέρει τη γνώση του σώματος, και τη γλώσσα του, κι ως εκ τούτου τα βιβλία μου έχουν έντονο το σωματικό στοιχείο – οι διακυμάνσεις στον ψυχισμό των χαρακτήρων καθρεφτίζεται συχνά στη σάρκα τους. 

    Κ. Μούσσας: Το έργο σας συχνά αγγίζει θέματα όπως η ψυχική υγεία, η οικογένεια και η σεξουαλική ταυτότητα. Μετά από τις σκοτεινές προσωπικές σας στιγμές, νιώθετε ότι επιτέλους βγήκατε στο φως;

    Α. Κορτώ: Ο αγώνας για τη νορμοθυμία ήταν σταδιακός και πολυετής. Τα βιβλία μου συχνά τον περιέχουν με κάποιον τρόπο. Αλλά δεν γράφω ποτέ έχοντας στο μυαλό μου μια θεματική – μόνο μια ιστορία. Απ’ αυτήν ξεκινούν όλα.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%cf%88%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b5%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%83%ce%bf/

    Κ. Μούσσας: Στα βιβλία σας υπάρχει πάντα μια έντονη παρουσία της μητρικής φιγούρας, με κορυφαίο το «Βιβλίο της Κατερίνας», από όπου προέκυψε και το θεατρικό «Κατερίνα», που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης. Θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο σχετικά. Κι από την άλλη έχετε παρουσιάσει το συγκλονιστικό βιβλίο «Η καρδιά του πατέρα μου». Θα ήθελα να μας μιλήσετε για αυτή τη σχέση γονέα- παιδιού κι αν έχετε ποτέ σκεφτεί να γίνεται πατέρας.

    Α. Κορτώ: Η σχέση μου με τη μητέρα μου υπήρξε καθοριστική με πολλούς τρόπους. Μου έμαθε τι θα πει αγάπη και τι θα πει πόνος, μου έδειξε τον κίνδυνο της μοναξιάς και της επιθυμίας για λήθη. Ο πατέρας μου ήταν ύστερη ανακάλυψη, τρόπον τινά. Μόνον αφότου ενηλικιώθηκα άρχισα να τον βλέπω ως ολοκληρωμένο άνθρωπο, με αισθήματα που αγνοούσα. Ως προς τη δική μου σχέση με την πατρότητα, έχει καλυφθεί πλήρως απ’ τον Τζέρι – τον λατρεύω σαν παιδί μου, σαν σάρκα της σάρκας μου.

    Κ. Μούσσας: Πριν ένα χρόνο παντρευτήκατε στην Αθήνα, τον σύντροφό σας τον Τάσο, για τον οποίο έχετε πει ότι ήταν ο λόγος που κρατηθήκατε στη ζωή. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα έχει κάνει βήματα -ουσιαστικά και όχι μόνο νομικά-για την κατοχύρωση και αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών;

    Α. Κορτώ: Έχουν γίνει σημαντικά βήματα, αλλά πρέπει να γίνουν κι άλλα. Πρωτίστως στη διαφώτιση της κοινωνίας. Πρέπει το σχολείο να εφοδιάζει τα παιδιά με άμυνες ενάντια στο μίσος και τον φόβο του διαφορετικού. Αλλά σε σύγκριση με το σήμερα, τα εφηβικά μου χρόνια φαντάζουν μεσαιωνικά.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/o-bas%ce%afles-l%ce%adkkas-sto-verite-kai-ton-konstant%ce%afno-mo%cf%8dssa/

    Κ. Μούσσας: Και να περάσουμε στο τελευταίο σας βιβλίο, που προκάλεσε αμέσως αίσθηση: «Της Χούντας το πουλί». Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε ένα μυθιστόρημα με φόντο τη Χούντα; «Το πουλί», παραπέμπει προφανώς στο σύμβολο της Χούντας. Πώς λειτουργεί ο τίτλος μέσα στην αφήγηση;

    Α. Κορτώ: Ο τίτλος είναι λογοπαίγνιο, αν κι η σημασία του αποκαλύπτεται νωρίς. Όπως κάθε ελεύθερος άνθρωπος, αποστρέφομαι τον φασισμό και τους τυράννους – όπως γράφω κάπου μες στο βιβλίο, η φύση τους είναι να πατιούνται χάμω. Οπότε το μυθιστόρημα είναι μια φαρσική εκδίκηση, μια ελαφρώς παλαβή ματιά στον ζόφο της επταετίας.

    Κ. Μούσσας: Τολμηρό θέμα, ειδικά σε μια εποχή όπου ο πολιτικός αναθεωρητισμός, ο λαϊκισμός και η αυταρχικότητα κερδίζουν έδαφος, από την Ευρώπη ως την Αμερική και την Ασία. Νιώσατε «φόβο», ή είχατε «δεύτερες σκέψεις γράφοντάς το, με δεδομένο ότι ήδη έχετε στοχοποιηθεί για τη σεξουαλική σας ταυτότητα;

    Α. Κορτώ: Από έφηβος έχω δεχτεί τόσες επιθέσεις, που έπαψα νωρίς να τους παραχωρώ διαμέρισμα στην ψυχή μου. Γράφω όπως σκέφτομαι – ελεύθερα. Όποιος έχει πρόβλημα μαζί μου, σχεδόν πάντα έχει αδιάγνωστο πρόβλημα με τον εαυτό του. Αλλά δεν είμαι ψυχίατρος του κάθε πικραμένου.

    Κ. Μούσσας: Σε παλαιότερη συνέντευξή σας έχετε πει: «Μικρός πίστευα ότι θα πέθαινα νέος, ώστε ακόμα κι αν δεν κατάφερνα τίποτα στη ζωή μου, ο θάνατός μου να έχει μια χρονολογική τραγικότητα», (Το Βήμα, 16/11/2024). Ποια η σχέση σας με τον χρόνο και ποια -τώρα πλέον- με το Θάνατο; Και επιπλέον: νιώθετε ότι έχετε πετύχει όσα ονειρευόσασταν;

    Α. Κορτώ: Το ότι ζω απ’ τα βιβλία μου είναι ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστευα ότι θα εκπληρωνόταν. Όσο για τον χρόνο, είμαι συμφιλιωμένος μαζί του – δεν έχω κι άλλη επιλογή. Ρουφάω την ευτυχία, και δεν αναρωτιέμαι πόσο θα κρατήσει.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/tain%ce%afa-od%cf%8dsseia-er%cf%8etema-pros-ton-kr%ce%afstopher-n%cf%8clan/

    Κ. Μούσσας: Μετάφραση. Άλλος ένας τομέας γραφής στον οποίο έχετε διαπρέψει. Πολλοί συγγραφείς, μεταφραστές, αλλά και άνθρωποι των γραμμάτων έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό από τον Λόγο ενός έργου, -ειδικά ποιητικού-μπορεί να «περάσει» σε μια άλλη γλώσσα. Θα ήθελα την άποψή σας.

    Α. Κορτώ: Αν εξαιρέσουμε την ποίηση, που είναι εν πολλοίς αμετάφραστη, η πρόζα μπορεί να αποδοθεί εξαιρετικά, εφόσον ο μεταφραστής διαθέτει γλωσσική επάρκεια και εργάζεται σκληρά.

    Κ. Μούσσας: Θέατρο. Ήδη αναφερθήκαμε στο θεατρικό «Κατερίνα». Παρακολουθήσατε φέτος κάποια παράσταση που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση; Ετοιμάζεται κάτι καινούργιο θεατρικό και πόσο αυτό το υπέροχο σύμπαν του θεάτρου επηρέασε το έργο σας;

    Α. Κορτώ: Δυστυχώς, για λόγους ψυχικής ευαλωτότητας, δυσκολεύομαι να βρεθώ σε κατάμεστους χώρους. 

  • Η Πρόεδρος των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, Γ. Γιαννακοπούλου, στο Vérité

    Η Πρόεδρος των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, Γ. Γιαννακοπούλου, στο Vérité

    Ως Πρόεδρος των ιδιωτικών παιδικών σταθμών σε Ήπειρο και Ιόνιο έχετε μια πιο σαφή και σφαιρική εικόνα, ποια είναι η πραγματική εικόνα των ιδιωτικών σταθμών στην περιοχή; Πώς επηρεάζει η υπογεννητικότητα τις εγγραφές;

    Έχοντας μια παρουσία στον χώρο της προσχολικής αγωγής τα τελευταία τριάντα χρόνια, ως ιδιοκτήτρια βρεφονηπιακού σταθμού και από φέτος ως Πρόεδρος του Συλλόγου, αυτό που βλέπω είναι ότι υπάρχει μια πληθώρα νέων ιδιωτικών σταθμών, το οποίο δημιουργεί μεγαλύτερο ανταγωνισμό και μοιράζεται το πλήθος των παιδιών, αλλά δυστυχώς η υπογεννητικότητα που υπάρχει  και είναι πλέον ορατή, παρά το γεγονός, ότι δεν έχουμε επίσημα νούμερα ακόμη, έχει επηρεάσει πολύ και τον κλάδο μας ,οπότε στο εγγύς μέλλον θα υπάρχει ζήτημα σχετικά με την βιωσιμότητα των ιδιωτικών δομών, διότι πέραν του παιδαγωγικού έργου που προσφέρουμε ,είμαστε και ιδιωτικές επιχειρήσεις με υπέρογκα έξοδα και οι πελάτες μας είναι γονείς με μικρά παιδιά. Εάν δούμε και τις γενικότερες δυσκολίες ,όπως η μείωση της αγοραστικής ικανότητας των πολιτών και το ότι είμαστε σε επαρχιακές πόλεις με μικρότερο πληθυσμό, όλα αυτά μαζί συντελούν στο να δεχόμαστε πιέσεις σε πολλά επίπεδα.

    Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, ο κλάδος σας αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα. Ποια θεωρείτε πως είναι τα σημαντικότερα;

    Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, όλοι οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών παιδικών έχουμε την αγωνία των εγγραφών για να μπορέσουμε να είμαστε βιώσιμοι κατά την διάρκεια του έτους. Τα τελευταία χρόνια οι γονείς έχουν το προνόμιο να κάνουν τις αιτήσεις τους μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ , που διαχειριστικός φορέας είναι η ΕΕΤΑΑ, όπου λαμβάνουν voucher, για να πηγαίνουν τα παιδιά τους σε οποιοδήποτε ιδιωτικό και δημόσιο βρεφονηπιακό σταθμό της επιλογής τους ,χωρίς να πληρώνουν οι ίδιοι το αντίτιμο των διδάκτρων. Αυτό είναι μια διαδικασία που τα τελευταία  χρόνια γίνεται μέσα στον Αύγουστο ,όπου οι περισσότεροι παιδικοί είναι κλειστοί και όπως συνέβη  φέτος ,φτάσαμε να βγουν τα αποτελέσματα 1η Σεπτεμβρίου και να ακολουθήσουν οι εγγραφές, το οποίο είναι πολύ πιεστικό διότι δεν μας δίνει το περιθώριο να προετοιμαστούμε από πριν, αλλά τρέχουμε τελευταία στιγμή να οργανώσουμε τμήματα, προσωπικό κτλ.

    Τι λύσεις προτείνετε;

    Οι λύσεις που προτείνουμε είναι να γίνεται η διαδικασία των αιτήσεων νωρίς και να μπορούν οι γονείς να γράφουν τα παιδιά τους στις δομές μας μέχρι τον Ιούλιο ,έτσι ώστε και οι ίδιοι να μην έχουν την αγωνία των αποτελεσμάτων μέσα στον Αύγουστο ,που είναι μήνας που οι περισσότεροι είναι διακοπές ,αλλά κι εμείς οι ιδιοκτήτες να μπορούμε να οργανώνουμε την επόμενη σχολική χρονιά με ηρεμία και να γνωρίζουμε πιο νωρίς τον αριθμό των παιδιών ,για να έχουμε το περιθώριο να προβούμε σε αλλαγές ή σε βελτιωτικές κινήσεις .Αν αναλογιστούμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών που εγγράφονται στα σχολεία μας είναι μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ ,καταλαβαίνετε πόσο μας δυσκολεύει αυτή η καθυστέρηση.

    Σήμερα, σε μια κοινωνία που η τεχνολογία είναι ο βασικός πυλώνας λειτουργίας της και η τεχνητή νοημοσύνη είναι η νέα πραγματικότητα, πώς μπορεί να επηρεαστεί το έργο σας;

    Μιλάτε με μία παιδαγωγό που είναι παραδοσιακή κατά κύριο λόγο. Είμαι λάτρης της Μοντεσσοριανής φιλοσοφίας, που προσπαθώ κατά ένα μέρος να την εφαρμόσω και στο σχολείο μου, οπότε η χρήση της τεχνολογίας ,ειδικά σε τόσο μικρές ηλικίες παίζει βοηθητικό κι όχι βασικό ρόλο ,διότι τα παιδιά αυτό που χρειάζονται δεν είναι οθόνες ,αλλά αισθητηριακά ερεθίσματα που προέρχονται από την επαφή με την φύση ,με την συμμετοχή στην καθημερινότητα της οικογένειας και έχουν πλέον μεγάλη ανάγκη να κοινωνικοποιηθούν ,να εκφράζονται δημιουργικά και  κυρίως  να επικοινωνούν τα συναισθήματά τους και να νιώθουν αποδοχή και το αίσθημα του ανήκειν. Σίγουρα  η τεχνητή νοημοσύνη βοηθάει πολύ τους εκπαιδευτικούς να αυτοματοποιούν την δουλειά τους και να έχουν τα εργαλεία που χρειάζονται  για να βρίσκουν πιο εύκολα πληροφορίες και ότι χρειάζεται για  να οργανώνουν καλύτερα το εκπαιδευτικό τους έργο στις τάξεις τους.

    Στην εποχή της ακρίβειας, στην οποία βρισκόμαστε τα τελευταία χρόνια, πόσο έχουν επηρεαστεί τα δίδακτρα από τα λειτουργικά έξοδα των παιδικών σταθμών;

    Είμαστε από τους πρώτους αποδέκτες της οικονομικής κρίσης που υπάρχει ,διότι ένας γονιός εάν δυσκολευτεί θα επιλέξει να πάει το παιδί του σε ένα δημόσιο σχολείο αντί του ιδιωτικού ,που θεωρείται πλέον πολυτέλεια για μια μέση οικογένεια.

    Τα δίδακτρά μας ,τουλάχιστον από όσο γνωρίζω στην περιοχή μας είναι σταθερά ,για να μπορούμε να είμαστε όσο το δυνατόν προσιτοί για μια οικογένεια που επιλέγει να έρθει κοντά μας.

    Όσον αφορά το πρόγραμμα ΕΣΠΑ δεν έχουμε λάβει καμία αύξηση στα voucher ,το αντίτιμο των οποίων είναι πολύ κάτω των διδάκτρων μας και εάν σκεφτείτε τις ανατιμήσεις που έχουν γίνει σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης ,στο ρεύμα ,στο πετρέλαιο και το ότι πληρώνουμε εισφορές ,ενοίκια κτλ ,μας δημιουργούν πολλά προβλήματα στον προϋπολογισμό μας και επηρεάζουν την βιωσιμότητά μας. Επίσης  τα τελευταία χρόνια ,υπάρχει καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων μας μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ ,που μπορεί να φτάσει και τους τέσσερις μήνες, που δεν μας επιτρέπει να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας και ζούμε με την ανασφάλεια για το πώς θα καλύψουμε τα έξοδά μας. Είναι ένα πρόγραμμα βοηθητικό και για τις επιχειρήσεις μας ,αλλά ζητάμε συνέπεια στις πληρωμές ,να γίνονται κάθε μήνα για να μην ζούμε με αυτό το άγχος συνέχεια.

    Τώρα ας πάμε σε πιο προσωπικές ερωτήσεις.Υπάρχει κάποια προσωπική εμπειρία που σας άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε την προσχολική αγωγή;

    Αυτό που θυμάμαι από παιδί είναι ότι πάντα ήθελα να γίνω δασκάλα. Αγάπησα τόσο πολύ  το επάγγελμα της παιδαγωγού, γιατί είδα το πόσο πολλές ικανότητες έχουν τα μικρά παιδιά και το πόσο μαγικός είναι ο εγκέφαλός τους . Με γοητεύει το γεγονός ότι είμαι τόσο κοντά σε μικρά παιδιά και βλέπω πώς μπορούν να εξελιχθούν και νιώθω ευγνωμοσύνη που αποτελώ μέρος της εξέλιξής τους και συμβάλλω κι εγώ  σε αυτή . Πάντα θέλω να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό στα παιδιά και τα ευχαριστώ από καρδιάς που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο ,τους χρωστάω τόσα πολλά.

    Σύμφωνα με την εμπειρία σας, ποια θεωρείτε την μεγαλύτερη δυσκολία στη διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού σε αυτές τις ηλικίες;

    Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να θέλεις να επιβληθείς στα παιδιά, επειδή είναι μικρά κι εσύ είσαι ο ενήλικος. Μόνο αν χαμηλώσεις κι έρθεις στο ύψος των παιδιών και κυριολεκτικά και μεταφορικά, τότε μόνο θα μπορέσεις να καταλάβεις πώς λειτουργούν. Η φιλοσοφία μου όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι ακολουθούμε το παιδί και τις ανάγκες του ,σεβόμαστε την προσωπικότητά του, βάζουμε εννοείται όρια με υγιή τρόπο και τα ακούμε ,διότι συνήθως οι ενήλικες δεν τα ακούμε ,αλλά τους επιβάλλουμε τα δικά μας θέλω. Σαφώς και είναι δύσκολο και δεν εφαρμόζεται πάντα ,διότι έτσι μεγαλώσαμε όλοι σχεδόν, αλλά ας το έχουμε πάντα ως κίνητρο για να δίνουμε στα μικρά παιδιά αυτό που πραγματικά τους αξίζει.

    Κλείνοντας, απευθυνόμενη στους γονείς, τι συμβουλή θα τους δίνατε;

    Οι γονείς δεν χρειάζονται νομίζω συμβουλές ,αυτό που χρειάζονται στις μέρες μας είναι να βρουν συνοδοιπόρους στο μεγάλωμα των παιδιών τους κι όχι επικριτές . Λάθη όλοι κάνουμε με τα παιδιά μας ,το ζητούμενο είναι να μαθαίνουμε και να εξελισσόμαστε μέσα από τα λάθη μας και να ζητάμε βοήθεια όταν βλέπουμε ότι δεν μπορούμε μόνοι μας να βρούμε λύσεις . Ως παιδαγωγός πάντα ένιωθα ότι έχω χρέος να σέβομαι και να στηρίζω  τους γονείς ,γιατί  μου εμπιστεύονται ότι πιο πολύτιμο έχουν στην ζωή τους ,τα παιδιά τους και με κάνουν μέρος της οικογένειάς τους.

  • Ο Βασίλης Λέκκας στο Vérité και τον Κωνσταντίνο Μούσσα

    Ο Βασίλης Λέκκας στο Vérité και τον Κωνσταντίνο Μούσσα

    Ο Βασίλης Λέκκας σε μια αποκαλυπτική συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.

    Από τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Στέλιο Καζαντζίδη στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Ζαμπέτα, ως την περίοδο της πανδημίας και την «τραπ» μουσική.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Θα ξεκινήσω κάπως παράδοξα ή μάλλον μπαίνοντας κατευθείαν στις ερωτήσεις: τον χειμώνα που μας πέρασε, κυριολεκτικά σάρωσαν οι εμφανίσεις σας με θέμα έναν θρύλο του ελληνικού τραγουδιού: τον Τόλη Βοσκόπουλο. Θα ήθελα να ρωτήσω πως προέκυψε αυτή η ιδέα και να μας περιγράψετε λίγο αυτή την εμπειρία.

    Βασίλης Λέκκας: Η απόφαση να το κάνω αυτό, κάπως είχε ωριμάσει μέσα μου εδώ και χρόνια. Προηγήθηκαν και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές κυρίως μετά από πρόσκληση του Λευτέρη Παπαδόπουλου που έχει γράψει και στίχους του Τόλη να τραγουδήσω δικό του ρεπερτόριο. Επίσης και πρόσφατα στην εκπομπή του Μπέζου έκανα κάτι αντίστοιχο. Και σ’ ένα δίσκο μου με τίτλο  «Φίλμ Νουάρ» είχα συμπεριλάβει διάφορα τραγούδια, κυρίως από τη συνεργασία μου με τον Γιάννη Σπάθα και τον Γιώργο Τρανταλίδη και εκεί ήθελα να βάλω  ένα τραγούδι του Μίμη Πλέσσα, το «Μ’ ανάστησες καρδιά μου», που τραγούδησε ο Τόλης και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έγραψε τους στίχους. Έκανα λοιπόν μια διασκευή και ήταν από τα ελάχιστα  πράγματα που πείραξα λίγο- μ’ αρέσει να παίζω τις πρώτες εκτελέσεις- αλλά αυτό το ενέταξα σε ένα γενικότερο κλίμα που είχε ο δίσκος αυτός. Έτσι λοιπόν πολύ αβίαστα κάποια στιγμή ήρθε η ιδέα, και είπα γιατί δεν κάνω ένα αφιέρωμα σ’αυτόν τον τραγουδιστή, ο οποίος έχει πει συνθέτες όπως ο Πλέσσας, ο Άκης Πάνου, ο Ζαμπέτας, ο Νικολόπουλος…

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Και έχει γράψει κι ο ίδιος σπουδαία τραγούδια.

    Βασίλης Λέκκας: Μα είναι μια εξαιρετική περίπτωση συνθέτη. Πολλά τραγούδια, ας πούμε το «Πριν χαθεί το όνειρό μας» και τόσα άλλα. Έχει αφήσει έντονο το αποτύπωμά του σε μια δύσκολη εποχή της νεότερης Ελλάδας. Σαν καλλιτέχνης έχω λοιπόν ανησυχίες και προσπαθώ πάντα να βρίσκω απόρροια από ένα καλλιτεχνικό γεγονός και να εστιάζω κυρίως στο τραγούδι συνολικά και όχι στον τραγουδιστή. Υπάρχει ο συνθέτης, ο στιχουργός και μετά ο ερμηνευτής. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό. Δεν γίνεται να αγνοήσω το έργο  το οποίο δόθηκε σε έναν καλλιτέχνη και να μείνω μόνο στον ερμηνευτή. Προφανώς η αιχμή του δόρατος είναι ο τραγουδιστής, η φωνή που θα το μεταδώσει στην κοινωνία είναι ένα όργανο πολύ καθοριστικό. Αυτήν την ανάγνωση κάνω εγώ.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%cf%88%ce%ac%cf%87%ce%bd%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b5%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%83%ce%bf/

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Εστιάζετε στο τραγούδι συνολικά και όχι στον τραγουδιστή.

    Βασίλης Λέκκας: Ε, ναι. Και παλιότερα στο αφιέρωμα που είχα κάνει στον Καζαντζίδη. Δεν παριστάνω την Καζαντζίδη, ούτε τον Βοσκόπουλο. Μ’ αρέσει το ρεπερτόριο τους και προσπαθώ να το προσεγγίσω. Υπάρχει μια κοινωνική και ερωτική διάσταση που μας αφορά όλους στα τραγούδια τους.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Και αυτό νομίζω το κατάλαβε ο κόσμος.

    Βασίλης Λέκκας: Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έγινε. Και δεν το κοινοποιήσαμε, τουλάχιστον όπως ας πούμε του άξιζε. Ξεκινήσαμε να παίζουμε και ξαφνικά ακούσαμε ότι ο χώρος είναι γεμάτος. Και την επόμενη βραδιά και την επόμενη. Ξεκίνησα τέλος Οκτώβρη και φτάσαμε τον Μάιο. Ήρθε και κάποια βραδιά η σύζυγός του και πραγματικά ήταν πολύ συγκινητικό.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Η φίλη μας, η Άντζελα Γκερέκου.

    Βασίλης Λέκκας: Ναι, και όταν βλέπεις και αυτή την αποδοχή, από έναν άνθρωπο που ήταν κοντά στον Τόλη τόσα χρόνια είναι σημαντικό.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Θα επαναληφθεί τον επόμενο χρόνο αυτό το πρόγραμμα για όσους δεν πρόλαβαν να το δουν ή για αυτούς που θα ήθελαν να το ξαναδούν;

    Βασίλης Λέκκας: Πριν σας απαντήσω σε αυτό, να πω ότι πρόσφατα ανακάλυψα τυχαία ένα άρθρο το οποίο πρέπει να γράφτηκε μια δεκαετία πριν. Και μάλιστα γιατί κάποιος δημοσιογράφος είδε την εκπομπή που τραγούδησα το «Μ’ ανάστησες καρδιά μου» και έγραψε ένα άρθρο με τίτλο αν  θυμάμαι καλά «Μυστικές συναντήσεις». Είχε τη Φλέρυ Νταντωνάκη, τον Τόλη Βοσκόπουλο και εμένα σε ένα κόντρα ρεπερτόριο. Ο Τόλης για παράδειγμα είπε το «Παράπονο» του Θεοδωράκη, με τον οποίο δεν έτυχε ποτέ να συνεργαστεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει τραγούδια του. Ήταν ένα ωραίο άρθρο με την ανάλυση που έκανε, αν και εμένα δεν μου προξένησε εντύπωση,να σας πω την αλήθεια. Εγώ ξεκίνησα να τραγουδάω με τον Ζαμπέτα, μη το ξεχνάμε αυτό.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Ναι, ακριβώς. Απλά ο κόσμος σας έχει συνδέσει με τον Μίκη ή τον Μάνο.

    Βασίλης Λέκκας: Εντάξει αυτοί μου έδωσαν την ταυτότητα, το στίγμα, το προφίλ. Όμως από εκεί και πέρα αυτό που κάνουμε είναι πολύ βαθύτερο. Ξέρετε πόσες συνεργασίες είχαν συνθέτες  που κάποιος θα πει-μα πώς γίνεται; Κι όμως. Ο Ζαμπέτας έπαιξε και στον Μίκη και στον Μάνο. Ο Γιάννης ο Σπάθας που εγώ έχω κάνει αριστουργηματικούς δίσκους μαζί του, από τη μια ήταν στους «Σώκρατες» και από την άλλη σε ενορχηστρώσεις του Μίκη και του Μάνου. Εγώ διευρύνω πάντοτε τον μουσικό μου ορίζοντα.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Χωρίς όμως να προσπαθήσετε να «κάνετε» τον Τόλη ή τον Στέλιο, αλλά να τους προσεγγίσετε μέσα από τη δική σας ματιά, του Βασίλη.

    Βασίλης Λέκκας: Μα αυτό θα ήταν το λάθος που θα μπορούσα να κάνω: Να προσπαθήσω να μιμηθώ αυτούς  τους καλλιτέχνες, που είναι αδύνατο. Όσο και να προσπαθήσεις δεν γίνεται. Ξέρετε υπάρχει κάτι που συνδέει πέρα από το τραγούδι τον Στέλιο, τον Βοσκόπουλο κι εμένα: Έχουμε παρόμοια βιώματα, είμαστε αυτοδίδακτοι κατά κάποιο τρόπο τραγουδιστές. Βέβαια ο καθένας στην εποχή του και με τις επιρροές του. Αλλά είμαστε λαϊκοί άνθρωποι, του μόχθου. Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος. Του Τόλη νομίζω είχε μανάβικο. Σκεφτείτε ότι ο Καζαντζίδης τραγούδησε Θεοδωράκη, Χατζιδάκη κι εγώ Ζαμπέτα. Και βέβαια η μουσική σχέση  με τον Ζαμπέτα ήταν καθοριστική, κάτι που ίσως δεν είναι γνωστό στον πολύ κόσμο. Μάλιστα ευτύχησα να τραγουδήσω ένα τραγούδι του Ζαμπέτα σε πρώτη εκτέλεση που είναι και αυτοβιογραφικό, σε στίχους του Παντελή Αμπατζή. Είπα την «Κομαντατούρα» με θέμα την Κατοχή και άλλα.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Άρα υπήρχε ένα κοινό υπόβαθρο και με τον Στέλιο και με τον Τόλη.

    Βασίλης Λέκκας: Ακριβώς. Ο τόπος είναι μικρός και καλλιτέχνες οι αυτοδίδακτοι όπως αυτοί που αναφέρατε αλλά και πολλοί άλλοι έχουμε κοινά βιώματα, παράλληλες πορείες.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/o-pantelis-dimitriadis-apoklistika-sto-verite-kai-ti-despina-karpouzi/

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Και να ρωτήσω ακριβώς παίρνοντας αφορμή από αυτό που μόλις είπατε: αυτό συμβαίνει σήμερα; Οι καλλιτέχνες έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς; Τα σημερινά κοινωνικά βιώματα αποτυπώνονται στους σύγχρονους καλλιτέχνες ή απλά υπάρχουν ο καθένας στον μικρόκοσμό του; Σπανίζουν οι αυτόφωτοι και δεν αναφέρομαι μόνο στους τραγουδιστές.

    Βασίλης Λέκκας: Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη επιρροή από την ξένη βιομηχανία της μουσικής η οποία έχει τώρα τη δυνατότητα να επιβάλει τα δικά της πρότυπα στις νεότερες γενιές, χωρίς να υπάρχει όμως το αντίβαρο. Το κάνει με  μεγάλη άνεση και με πολλούς τρόπους. Μπαίνει κάποιος για παράδειγμα σε μια πλατφόρμα και ακούει όλο τον πλανήτη, αυτόματα. Όμως αυτές οι βιομηχανίες έχουν και μια τάση να κατευθύνουν τα πράγματα κάπου. Αυτό που παρατηρώ συχνά είναι ότι δανειζόμαστε πολλές φορές αυτό τον ήχο τον ξένο, που δεν έχει τη ρίζα του εδώ. Ξεκινάμε δηλαδή με δανεικά πράγματα. Εντάξει βάζουμε και κάτι δικό μας αλλά είμαστε μια ουρά σε κάτι ξένο. Βέβαια από την άλλη υπάρχει μια τάση -ειδικά στα νέα παιδιά- να ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική, να γλεντάνε με τα τραγούδια του τόπου μας, να μαθαίνουν μουσικά όργανα, να βλέπεις μια ευτυχία στα πρόσωπά τους. Και αυτό δείχνει ότι κουβαλάνε ένα dna. Είναι ένα Διονυσιακό στοιχείο αυτό, που κακώς το έχουμε βάλει στην άκρη στην καθημερινότητά μας και  που το ξαναβρίσκουμε σε μια έκρηξη χαράς ή γλεντιού. Μακάρι αυτό να διέπει όλη την κοινωνία σε πολλά θέματα και να αντιληφθούμε επιτέλους ότι αυτά τα στοιχεία που μας έχει δώσει σαν κληρονομιά αυτός ο τόπος, αυτός ο ήλιος είναι τα όπλα μας για να πάμε μπροστά.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Και μιας και αναφερθήκατε σε αυτά τα στοιχεία-χαρακτηριστικά: μετά την περίοδο της πανδημίας, μιας πρωτοφανούς κατάστασης σε όλα τα επίπεδα, περιμέναμε να έρθουμε πιο κοντά ακριβώς σε αυτά τα στοιχεία που αναφερθήκατε, να τα ξαναανακαλύψουμε. Και κάτι δεύτερο: γιατί όλη αυτή η κατάσταση δεν αποτυπώθηκε ευρέως στην Τέχνη; Στο τραγούδι, στην ποίηση κλπ. όπως συνέβη σε άλλες εποχές και παρόμοιες καταστάσεις; Θυμίζω πως γράφτηκε από τον Ρίτσο ο «Επιτάφιος».

    Βασίλης Λέκκας: Θέλετε να πείτε ότι συνέβη ένα παγκόσμιο γεγονός και δεν πέρασε στην Τέχνη.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Τουλάχιστον σε ανάλογο βαθμό με το ίδιο το γεγονός.

    Βασίλης Λέκκας: Κυρίως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αρκεί να γραφτεί ένα τραγούδι για να καταγράψω ή να εξηγήσω τι συνέβη. Και θα χρησιμοποιήσω μια λέξη, ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, στην περίπτωση αυτού του «πειράματος» της πανδημίας, σε αυτή τη σοκαριστική εκδοχή δεν μπορούν να βγουν συμπεράσματα, ούτε τέχνη αφού όλος ο πλανήτης βρίσκονταν σε μια κατάσταση απίστευτη. Μπορεί να μην έγινε τέχνη όμως εκφράστηκε στα κοινωνικά φορτία, αποτυπώθηκε εκεί. Όπου οι αποστάσεις μεγαλώνουν το χάος επίσης, η αποξένωση και έχουμε τελικά σήμερα παιδιά που ακούν και προτιμούν μουσικές όπως η «τραπ». Υπάρχει ένας στίχος εκεί που εκφράζει μια διαμαρτυρία, λείπει όμως η δική μας μουσική. Υπάρχει αν θέλετε και μια επιστημονική εξήγηση για αυτά τα επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα, όπου το «μπιτ» που  προκαλεί μια συγκεκριμένη εγκεφαλική χαοτική κατάσταση, όπου καταργείς την αρμονία της μουσικής, εκτονώνεσαι μαζί με άλλους σε ένα τεράστιο χώρο και τελικά φεύγεις από εκεί με τα ίδια προβλήματα. Είναι μια κατάσταση όπου νιώθεις ότι έχεις μαζί σου παρά πολλή κόσμο που νιώθει την ίδια οργή με σένα αλλά στην πραγματικότητα είσαι μόνος. Κι αυτό δυστυχώς είναι κάτι που μας επιβλήθηκε. Και αυτό ελεγχόμενο είναι. Είναι αν θέλετε ένα τρικ.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/o-ilias-petropoulos-gia-to-rempetiko/

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Παίρνω το νήμα ακριβώς από που λέμε. Αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη δυο μεγάλοι πόλεμοι, σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Τι λέει στον ευαισθητοποιημένο Βασίλη Λέκκα αυτή η κατάσταση;

    Βασίλης Λέκκας: Ότι η ανθρωπότητα παραμένει σε ένα λάθος βηματισμό, ενώ ακούμε πολλά για την προσπάθεια της επιστήμης να φέρει την ανθρωπότητα σε μια ισορροπία κι από την άλλη υπάρχει η βιομηχανία των όπλων.  Ε, καταργήστε τα όπλα επιτέλους. Τεράστια κονδύλια φεύγουν από την παιδεία, ή την υγεία. Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Δεν βρίσκω καμία λογική. Υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι, μετανάστες, πρόσφυγες, γη καμένη. Παράνοια κι εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Και επιμένω, μετά την πανδημία όλο αυτό.

    Βασίλης Λέκκας: Μα  δεν πιστεύω ότι όλο αυτό έγινε για να έρθουμε πιο κοντά. Να βρεθούμε ξανά. Το εντελώς αντίθετο. Πώς να δω εγώ την αδερφή μου ή τον πατέρα μου στην πανδημία αφού ζούσαμε όλοι με τον φόβο της αρρώστιας; Ε, αυτό έγινε τελικά σύστημα. Μια τρέλα. Πού να επενδύσεις σε αυτό το πράγμα; Πώς να σου κάνει καλό; Όλη αυτή υπόθεση είναι στα χέρια ανθρώπων που έχουν φύγει από εδώ και έχουν αφήσει τα σκουπίδια του πίσω.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: 100 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης. Πρώτη  συνάντηση και συνεργασία έγινε με το έργο “Μικρά Ασία” (1991) και ακολούθησαν εμβληματικές συναυλίες και σημαντικά μουσικά έργα. Μιλήστε μας για τη σχέση αυτή και τις εκδηλώσεις που ετοιμάζονται.

    Βασίλης Λέκκας: Κατ’ αρχάς να πω κάτι που το λέω συχνά. Δεν είναι μόνο τα 100  χρόνια του Μίκη, όπως από το υπουργείο πολιτισμού χαρακτηρίστηκε έτος Θεοδωράκη. Έχουμε  και τον Μάνο, έχουμε τον Ζαμπέτα. Δεν θέλω να τους ξεχνάω. Ωστόσο η επιρροή που είχε ο Μίκης είναι τεράστια και μάλιστα το γεγονός ότι σήμερα τιμούν ένα πρόσωπο που είχε εντελώς διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά, το θεωρώ θετικό. Και μάλιστα θα σας πω κι αυτό, κλείνοντας  την κουβέντα μας: ο Μίκης μου είχε πει, σε εμένα τον ίδιο, ότι «ουδέποτε κάναμε ταξικό αγώνα, κάναμε πατριωτικό». Έ, αν το συλλάβει κανείς αυτό θα καταλάβει γιατί ο Μίκης είναι ένα από τα πιο ιστορικά πρόσωπα του γένους.

    Κωνσταντίνος Μούσσας: Και αυτή η φράση του Μίκη θα μπορούσε να είναι και ο επίλογος ή και ο τίτλος στην κουβέντα μας. Πως θα γίνουμε από άτομα, ένα σύνολο, μια πατρίδα. Ίσως τότε πολλά από όσα ζήσαμε ή δυστυχώς πρόκειται να ζήσουμε θα τα είχαμε αποφύγει κι εμείς και τα παιδιά μας. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Ξέρετε, ακούγοντας τον καλλιτέχνη, τον δημιουργό καταλαβαίνεις καλύτερα γιατί τραγουδάει, ζωγραφίζει ή γράφει με αυτό τον τρόπο.

    Βασίλης Λέκκας: Ακριβώς έτσι. Να σας ευχαριστήσω κι εγώ. Πάντα στη διάθεσή σας σε ό,τι κάνετε.

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-aggelou-sirigou/

  • Αποκλειστική συνέντευξη του Άγγελου Συρίγου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Αποκλειστική συνέντευξη του Άγγελου Συρίγου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής ρευστότητας, ο λόγος που αρθρώνεται από ανθρώπους που γνωρίζουν την γεωπολιτική σκακιέρα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Τέτοιος είναι και ο λόγος που αρθρώνεται από τον Άγγελο Συρίγο, διεθνολόγο και βουλευτή της ΝΔ. Βρεθήκαμε στο γραφείο του και μας μιλά αποκλειστικά στο staging.upflow.gr/ για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην Μέση Ανατολή, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το εκπαιδευτικό μας σύστημα και την ελληνική νοοτροπία. 

    Ηρακλής Μίγδος: Να ξεκινήσουμε με την Μέση Ανατολή. Η χώρα μας έχει πάγια θέση και στρατηγική ή απλώς ακολουθεί τη στάση των συμμάχων της;

    Άγγελος Συρίγος: Εδώ και επτά χρόνια έχουν υπάρξει ευρείες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή. Παλιά το Ισραήλ είχε σταθερά απέναντί του όλα τα Αραβικά κράτη. Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας αυτή η κατάσταση έχει αλλάξει με τις λεγόμενες συμφωνίες του Αβραάμ. Η Ελλάδα παραδοσιακά είχε καλές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο. Από το 2010 και μετά έχει γίνει μια στρατηγική επιλογή βελτιώσεως των σχέσεων μας με το Ισραήλ. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή την στρατηγική την έχουν ακολουθήσει όλες οι κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά και η δική μας. Επομένως μιλάμε για μια εθνική στρατηγική.

    Ηρακλής Μίγδος: Αυτό πώς το εξηγείτε;

    Άγγελος Συρίγος: Σχετίζεται με την αντιπαλότητά μας με την Τουρκία. Υφιστάμεθα απειλή υπαρξιακού χαρακτήρα. Αυτό μας υποχρεώνει να βρούμε αντίβαρα διαμορφώνοντας καλές σχέσεις με την Αίγυπτο και το Ισραήλ έναντι της Τουρκίας.

    Ηρακλής Μίγδος: Μετά από όλες τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, ή χώρα μας, σε σχέση με την Τουρκία, μοιάζει κερδισμένη ή χαμένη διπλωματικά;

    Άγγελος Συρίγος: Βρισκόμαστε ακόμη σε μεταβατική φάση. Είναι νωρίς για να καταλήξουμε ποιος θα βγει κερδισμένος ή χαμένος από τις εξελίξεις, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Αυτό το οποίο διαπιστώνω είναι ότι η Τουρκία προσπαθεί να φτιάξει ένα δικό της σύστημα ασφαλείας το οποίο θα λειτουργεί παράλληλα με το σύστημα ασφαλείας του ΝΑΤΟ. Μετά το 2015 η Τουρκία έχει δημιουργήσει μια σειρά από στρατιωτικές βάσεις σε Κατάρ, Συρία, Ιράκ, Σομαλία, Σουδάν, Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν και Τσάντ. Αυτό σημαίνει ότι αναζητά στρατιωτική ανεξαρτησία από την δύση.

    Ηρακλής Μίγδος: Ας πάμε στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ τώρα. Όλα αυτά τα 6 χρόνια της διακυβέρνησής σας καθετί θετικό το πιστώνεται ο πρωθυπουργός. Στα δύσκολα όμως ποτέ δε γνωρίζει. Πώς γίνεται αυτό; Εσάς θα σας έπειθε;

    Άγγελος Συρίγος: Καλή ερώτηση… Λόγω της κρισιμότητάς της θέσεώς του, υπάρχει αυτονόητα ένα προστατευτικό δίχτυ γύρω από τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Δείτε το σαν ένα πελώριο σκάκι που τα πιόνια προστατεύουν αυτονόητα τον βασιλιά και θυσιάζονται για αυτόν. Έτσι είναι ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος που έχει στο κέντρο του τον πρωθυπουργό. Από αυτόν εκπορεύεται η Πολιτική με «Π» κεφαλαίο. Αυτόν γνωρίζει και ψηφίζει ο λαός. Έχει παράλληλα και την πολιτική ευθύνη για το σύνολο της κυβερνήσεως. Έτσι το αντιλαμβάνεται ο λαός. Οπότε ασχέτως του τι θα σας πω εγώ ή τι σκέφτεστε εσείς, η πραγματικότητα είναι ότι ο λαός κρίνει τον πρωθυπουργό στο τέλος της τετραετίας, από το σύνολο της εικόνας, τα καλά και τα κακά.

    Ηρακλής Μίγδος: Από την πρώτη μέρα που αναλάβατε την διακυβέρνηση της χώρας μιλάτε για ατομική ευθύνη. Τώρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ γιατί αυτή η νοοτροπία της ατομικής ευθύνης καταστρατηγείται και καλούμαστε όλοι να πληρώσουμε για τους λίγους;

    Διαβάστε επίσης:

    https://staging.upflow.gr/sinentefksi-nasou-iliopoulou/

    Άγγελος Συρίγος: Τα όσα αναφέρετε έχουν δύο πτυχές. Η πρώτη αφορά στις ποινικές συνέπειες που πρέπει να έχουν όλοι αυτοί που πήραν παρανόμως χρήματα.  Αυτές οι περιπτώσεις θα πάνε δικαστικά. Όσο για την ατομική ευθύνη, εφόσον εμπλέκεται εισαγγελέας εξατομικεύεται το θέμα.  Η δεύτερη πτυχή αφορά στην επιστροφή των χρημάτων. Εξ όσων γνωρίζω υπάρχει μια σειρά από κινήσεις που θα προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν αυτή την αδικία. Έχει ήδη ξεκινήσει μια διαδικασία ανακτήσεως χρημάτων από ανθρώπους που δικαιούνταν επιδότηση αλλά πήραν περισσότερα από όσα δικαιούνταν. Υπάρχουν και αυτοί που πήραν επιδότηση χωρίς να το δικαιούνται. Αυτοί πρέπει να εντοπισθούν και να επιστρέψουν τα χρήματα.

    Ηρακλής Μίγδος: Πάντα πίστευα πως το μέλλον μιας χώρας εξαρτάται από το εκπαιδευτικό της σύστημα. Έχοντας θητέυσει στο Υπουργείο Παιδείας ως υφυπουργός και έχοντας δει από πρώτο χέρι την κατάσταση που επικρατεί, τι πιστεύετε πως πρέπει να αλλάξει και γιατί τόσα χρόνια δεν έχουν γίνει καθοριστικά βήματα;

    Άγγελος Συρίγος: Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Να διευκρινίσω ότι είμαι γνήσιο τέκνο της ελληνικής δημοσίας εκπαιδεύσεως οπότε όλη αυτή η συζήτηση και με πονάει και με ενδιαφέρει. Με ενοχλεί που έχω στείλει τα παιδιά μου σε ιδιωτικό σχολείο γιατί θεώρησα πως εκεί θα ήταν καλύτερο το επίπεδο. Με ενοχλεί ότι πολλοί νέοι φεύγουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Που σκοντάφτει όμως σήμερα το σύστημα; Νομίζω είναι θέμα νοοτροπίας όλης της κοινωνίας. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Αν πήγαιναν οι γονείς μου στο σχολείο, όταν ήμουν μαθητής και ο καθηγητής τους έλεγε πως δεν διαβάζω, «μαύρο φίδι που με έφαγε». Σήμερα, αυτό έχει αλλάξει. Είναι πολύ πιθανό οι γονείς να τα βάλουν με τον καθηγητή θεωρώντας ότι εκείνος είναι υπεύθυνος και όχι το παιδί τους!

    Ηρακλής Μίγδος: Αυτό πιστεύετε πως οφείλεται στην απομυθοποίηση του δασκάλου;

    Άγγελος Συρίγος: Σίγουρα υπάρχει και απομυθοποίηση του δασκάλου αλλά δεν πιστεύω πως είναι ο βασικότερος παράγοντας. Θα σας φανεί ίσως περίεργο αλλά έχω καταλήξει ότι φταίει η υπογεννητικότητα και η μεγάλη μείωση του αριθμού των παιδιών. Όταν πρώτα ήταν στο σπίτι 3-4 παιδιά, μάθαιναν να μην είναι το κέντρο του κόσμου. Σήμερα που το παιδί στην οικογένεια είναι ένα, νοιώθει σαν πρίγκιπας ή πριγκίπισσα γιατί έχει γύρω του γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείους κτλ. Σπεύδουν να του κάνουν τα χατίρια, να το προσέξουν, να το προστατεύσουν.

    Ηρακλής Μίγδος: Πόσο πιστεύετε έχει επηρεάσει την χώρα και το έργο της κυβέρνησης ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης;

    Άγγελος Συρίγος: Πάρα πολύ και μάλιστα αρνητικά. Όταν δεν αισθάνεσαι την ανάσα του άλλου στον σβέρκο σου δεν τρέχεις πιο γρήγορα. Η κυβέρνηση όμως δε μπορεί να φτιάξει την αντιπολίτευση. Πρέπει μόνη της η αντιπολίτευση να δει σοβαρά τι έχει κάνει λάθος.

    Πηγή φωτογραφίας: alfavita.gr

    Ηρακλής Μίγδος: Γιατί πιστεύετε πως ο Έλληνας βλέπει εχθρικά το κράτος και προσπαθεί συνεχώς να το κλέψει;

    Άγγελος Συρίγος: Αυτό είναι πολύ περίεργο. Είναι περίεργο γιατί το κράτος μας το έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι. Οι πρόγονοι μας έκαναν ένα θαύμα. Άοπλοι χωρικοί, επαναστάτησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ελευθερώθηκαν. Οι αντιλήψεις όμως περί του κράτους που ίσχυαν κατά την Τουρκοκρατία, συνεχίστηκαν και μετά. Αντιμετωπίζουμε το κράτος επιφυλακτικά ή και εχθρικά. Επιπλέον, υπάρχουν και ορισμένες αντιλήψεις που παρέμειναν ζωντανές από τότε. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό του κοτζαμπασισμού που διατηρήθηκε και μετά το 1821 και σε κάποιες περιπτώσεις επιβιώνει και σήμερα με άλλη μορφή. Έτσι, ο Έλληνας βλέπει το κράτος σαν εμπόδιο, πρόβλημα, ταλαιπωρία. Προσωπικά, η πρώτη φορά που είδα φιλικά το κράτος ήταν η περίοδος του κορονοϊού.

    Ηρακλής Μίγδος: Αυτό που λέτε έχει ενδιαφέρον, γιατί λίγο πριν τον κορονοϊό είχατε αποφασίσει να κατεβείτε για πρώτη φορά στις εκλογές με την ΝΔ. Με ένα κόμμα δηλαδή που εν πολλοίς είναι το κράτος το οποίο εσείς βλέπατε εχθρικά.

    Άγγελος Συρίγος: Ναι ούτε τότε πίστευα πως το κράτος ήταν φιλικό απέναντι στον πολίτη αλλά ούτε και τώρα. Δεν παραγνωρίζω τα τεράστια βήματα που έγιναν τα τελευταία έξι χρόνια με την ψηφιοποίηση πλήθους κρατικών λειτουργιών. Θεωρώ όμως πως ακόμα και σήμερα σε πολλούς τομείς το κράτος ταλαιπωρεί τον πολίτη. Αυτό πρέπει να αλλάξουμε.

    Ηρακλής Μίγδος: Μα γι’ αυτό δεν έχει ευθύνη το κόμμα σας;

    Άγγελος Συρίγος: Ευθύνεται και το κόμμα μου, ναι. Γι’ αυτό και κατέβηκα στην πολιτική. Επειδή θεωρώ πως τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν.

    Ηρακλής Μίγδος: Κλείνοντας θα ήθελα να μου αναφέρετε μια μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης αυτά τα 6 χρόνια και μια μεγάλη αποτυχία.

    Άγγελος Συρίγος: Μεγάλη επιτυχία νομίζω ήταν η αντιμετώπιση του κορονοϊού. Από την άλλη, αποτυχία είναι ότι δεν αντιμετωπίσαμε τις εγγενείς παθογένειες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αποτυχίες είναι λογικό να υπάρχουν. Μόνο αν δεν κάνεις τίποτα δεν θα έχεις αποτυχίες…

  • Αποκλειστική συνέντευξη του Νάσου Ηλιόπουλου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Αποκλειστική συνέντευξη του Νάσου Ηλιόπουλου στο Vérité και τον Ηρακλή Μίγδο

    Ηρακλής Μίγδος: Αρχικά να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας και να ξεκινήσω με την πρώτη ερώτηση, με αφορμή όλα αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. Η χώρα μας εδώ και κάποια χρόνια έχει πολύ στενές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Ποια πιστεύετε πως θα ήταν η σωστή στάση από πλευράς μας και πώς αυτή θα ισχυροποιούσε τη θέση μας στη παγκόσμια σκακιέρα;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Η σωστή στάση της χώρας ταυτίζεται με το Διεθνές Δίκαιο. Οτιδήποτε άλλο είναι επικίνδυνο. Αν εμείς στηρίζουμε την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στην Μέση Ανατολή πως θα το επικαλεστούμε απέναντι στην αναθεωρητική πολιτική του Ερντογάν ή για την κατοχή στην Κύπρο; Δυστυχώς η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης λειτουργούν ως υπάλληλοι του ακροδεξιού Νετανιάχου. Προφανώς υπάρχουν και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που αφορούν τόσο τα εξοπλιστικά αλλά και την σχέση με Ισραηλινές εταιρίες που όπως αυτή του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού predator. Υπάρχει όμως και ένα κρίσιμο ερώτημα που αφορά σήμερα την ίδια την ανθρωπιά μας. Είμαστε η πρώτη γενιά που παρακολουθούμε και επιτρέπουμε μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση. Οι έννοιες οφείλουμε να είναι συγκεκριμένες και να κουβαλούν το βάρος τους. Αυτό που διαπράττει σήμερα το Ισραήλ είναι γενοκτονία. Ευτυχώς ο ελληνικός λαός έχει δείξει μέσα από τις κινητοποιήσεις του ότι η ντροπή της Ελληνικής κυβέρνησης, η στήριξη δηλαδή της γενοκτονίας, δεν θα γίνει ντροπή της χωράς. Με βάση τα παραπάνω η στάση είναι αυτονόητη: απαιτούνται κυρώσεις στο Ισραήλ και διακοπή οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας. Οτιδήποτε άλλο είναι ταυτόχρονα απάνθρωπο και επικίνδυνο.             

    Ηρακλής Μίγδος: Τους τελευταίους μήνες, με την υπόθεση των Τεμπών, είδαμε τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης να αυξάνουν τα ποσοστά τους. Ακόμα και το, συνήθως, σταθερό δημοσκοπικά ΚΚΕ. Με εσάς δε συνέβη αυτό. Πού οφείλεται κατά την άποψή σας;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Η πολιτική κατάσταση παραμένει ρευστή και αυτό είναι σημαντικό. Ας θυμηθούμε ότι στις ευρωεκλογές είχαμε ρεκόρ αποχής και στην συνέχεια ζήσαμε τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος δεν έχει γυρίσει την πλάτη του συνολικά στην πολιτική, ζητάει κάτι το οποίο σήμερα οι οργανωμένες δυνάμεις και ειδικά της αριστεράς δεν έχουν καταφέρει να υπηρετήσουν. Ταυτόχρονα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις νέες εξελίξεις από το νέο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έχουμε μπροστά μια κυβέρνηση που λεηλατεί κανονικά το δημόσιο χρήμα, τα κοινωνικά δικαιώματα, τις ελευθερίες, τους φυσικούς πόρους. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση κανείς δεν μπορεί να δηλώνει ικανοποιημένος από την πολιτική δυναμική της αντιπολίτευσης. Εμείς επιμένουμε ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μαχητική και ενωτική εναλλακτική πρόταση.        

    Ηρακλής Μίγδος: Έχει περάσει ήδη περισσότερο από ένας χρόνος από την ψήφιση του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εσείς ήσασταν αντίθετοι και αγωνιστήκατε να μη περάσει αυτό το νομοσχέδιο. Σήμερα, που όπως όλα δείχνουν είναι θέμα χρόνου τα ιδιωτικά πανεπιστήμια να έρθουν στη χώρα μας, θα συνεχίσετε τον αγώνα σας; Αν ναι, με ποιον τρόπο;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Το ελληνικό Σύνταγμα αναφέρει ελάχιστες φορές την λέξη «απαγορεύεται». Η μία αφορά την ίδρυση πανεπιστημιακών σχολών από ιδιώτες. Μία άλλη αναφορά γίνεται στο ζήτημα των βασανιστηρίων. Φαντάζεστε μια εφήμερη πλειοψηφία στο ΣτΕ να αποφάσιζε ότι αυτό το «απαγορεύεται» για τα βασανιστήρια τελικά σημαίνει «επιτρέπεται»; Αυτή η απόφαση του ΣτΕ είμαι σίγουρος ότι για πολλά χρόνια θα διδάσκεται σε μαθήματα Συνταγματικού δικαίου ως παράδειγμα ντροπής. Τίποτα όμως δεν έχει κριθεί ακόμα. Πρώτα από όλα να είναι καθαρό ότι δεν μιλάμε για πανεπιστήμια αλλά για κολλέγια που ήδη λειτουργούσαν στην χώρα και τώρα βαφτίστηκαν ΑΕΙ. Η κυβέρνηση ξέρει ότι ο νόμος είναι αντισυνταγματικός και ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ακυρωθεί. Για αυτό ο στόχος τους είναι η αναθεώρηση του Α16 έτσι ώστε να κλειδώσουν αυτή την αντιμεταρρύθμιση. Αναθεώρηση του Α16 θα φέρει αργά ή γρήγορα δίδακτρα και στα δημόσια ΑΕΙ. Το επιχείρημα θα είναι ακριβώς αυτό του «αθέμιτου ανταγωνισμού». Κάπως έτσι θα ήθελε η κυβέρνηση να φτάσουμε σε αυτό που είχε πει ο Κ. Μητσοτάκης ότι ένα παιδί από εργατικές λαϊκές γειτονιές όπως το Περιστέρι δεν χρειάζεται να σπουδάσει αλλά να γίνει ψυκτικός. Η αναθεώρηση λοιπόν του Α16 δεν θα είναι καθόλου εύκολη, η κυβέρνηση θα φάει τα μούτρα της όπως έγινε και το 2006-2007 με το μεγάλο εκπαιδευτικό κίνημα. Αυτό σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα ο συγκεκριμένο νόμος θα ακυρωθεί.          

    Ηρακλής Μίγδος: Σαν Νέα Αριστερά αλλά και προσωπικά εσείς, είστε υπέρ των συμμαχιών και τον κοινών μετώπων; Αν ναι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Η Νέα Αριστερά από την πρώτη στιγμή έχει μιλήσει για την ανάγκη ενός Λαϊκού Μετώπου έτσι ώστε να απαλλαγεί η χώρα από την σημερινή πολιτική. Το κρίσιμο εδώ είναι το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης. Ας γίνω συγκεκριμένος: πριν λίγες μέρες ο κ. Πιερακάκης δήλωσε ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για την επαναφορά του 13ου  και 14ου μισθού για τους εργαζόμενους στο δημόσιο. Αυτό σημαίνει ότι πχ εκπαιδευτικοί θα πρέπει να συνεχίσουν να ζουν με 800 ευρώ. Την ίδια στιγμή η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας δείχνει ότι η κυβέρνηση υλοποιεί φοροαπαλλαγές που αφορούν την κερδοφορία επιχειρήσεων της τάξης των 10 δις. Κοιτάξτε την αντίθεση: η οικονομία αντέχει 10 δις φοροαπαλλαγές αλλά δεν αντέχει λιγότερα από 2 δις που θα είναι ο 13ος και 14ος μισθός. Η χώρα αντέχει 410 εκ πρόστιμο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και σχεδόν άλλα τόσα από την ζημία που έχει ήδη γίνει, αλλά δεν αντέχει να διπλασιάσει τους μισθούς στο Ιατρικό προσωπικό με κόστος 500 εκ. Μέρος του κατώτατου μισθού σήμερα φορολογείται με 9% ακόμα και με 22% και τα μερίσματα με το ντροπιαστικό 5%. Άρα το πρώτο κρίσιμο είναι μια διαφορετική οικονομική πολιτική για τους μισθούς, την στέγαση, τα εργασιακά δικαιώματα, το ιδιωτικό χρέος και την φορολογία. Μία πολιτική που θα διευρύνει τα δικαιώματα των πολλών και θα μειώσει τα προνόμια των λίγων. Δεύτερο κρίσιμο ζήτημα σήμερα είναι η αντίθεση στην στροφή στην πολεμική οικονομία και τους υπερεξοπλισμούς που συμβαίνει στην Ευρώπη, μία αντίθεση που δυστυχώς εκφράστηκε κεντρικά μόνο από την στάση της Ισπανίας.        

    Ηρακλής Μίγδος: Ποια είναι τα βασικά σημεία των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι στιγμής σας εμποδίζουν να επιστρέψετε;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Ζητούμενο εδώ είναι η ευρύτερη δυνατή συνεργασία, όχι η συγχώνευση. Σε αυτή την συζήτηση εμείς είμαστε καθαροί στο περιεχόμενο από την αρχή. Η αντιπαράθεση στο πρόγραμμα υπέρ-εξοπλισμών του Κ. Μητσοτάκη πρέπει να είναι καθαρή. Για δύο βασικούς λόγους: μία χώρα που θα δαπανήσει 25 δις για εξοπλισμούς δεν θα κάνει τις απαραίτητες επενδύσεις στις υποδομές, στην υγεία, στην εκπαίδευση και στο κοινωνικό κράτος. Ταυτόχρονα η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά την διαφθορά των εξοπλιστικών και για να το πω διαφορετικά δεν εμπιστευόμαστε τον Κ. Μητσοτάκη να διαχειριστεί 5 ευρώ όχι 25 δις. Δεν γίνεται Αριστερές δυνάμεις να υπερψηφίζουν τα εξοπλιστικά του Μητσοτάκη στην Βουλή.  Δεύτερο κρίσιμο πεδίο είναι αυτό της φορολογίας. Χωρίς την κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών που απολαμβάνει σήμερα ο πλούτος και τα κέρδη δεν μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική. Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι η παράταξη των λιγότερων φόρων αλλά των δίκαιων φόρων. Τρίτο πεδίο είναι η προστασία από την κλιματική κρίση και τις περιβαλλοντικές καταστροφές. Η Ελλάδα βρίσκεται στο hot spot της κλιματικής κρίσης. Αυτό αφορά το νερό, την τροφή, το γεγονός ότι οι πόλεις μας γίνονται αφόρητες, την ποιότητα του αέρα και θανάτους που προκαλεί σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Αυτό απαιτεί συνολική αναθεώρηση απέναντι σε ζητήματα όπως πχ οι εξορύξεις.      

    Ηρακλής Μίγδος: Μιας και φημολογείται η ίδρυση νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, ποια είναι η άποψη σας πάνω σε αυτό; Μπορεί ο Τσίπρας να ενώσει την κεντροαριστερά και να αποτελέσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Όπως ανέφερα και προηγούμενα το ζητούμενο είναι το περιεχόμενο και η πολιτική πρόταση. Όποια πρόταση κινηθεί σε λογικές «μέσου όρου» όπως πχ έκανε η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία απλά θα οδηγήσει στην ήττα και στην περεταίρω ενίσχυση της ακροδεξιάς. Ο σημερινός κατακερματισμός δεν είναι αιτία της ήττας αλλά αποτέλεσμα της. 

    Ηρακλής Μίγδος: Κλείνοντας, το κόμμα σας αποτελείται από «πρωτοκλασάτα» στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Από όταν διασπαστήκατε όμως υιοθετήσατε μια πιο αντισυστημική ρητορική. Πόσο αντισυστημικό μπορεί να είναι ένα κόμμα που αποτελείται από πρώην υπουργούς;

    Νάσος Ηλιόπουλος: Επιτρέψτε μου να πω ότι ο όρος «αντισυστημικός» προσπαθεί να περιγράψει τόσα πολλά πράγματα που καταλήγει να μην σημαίνει τίποτα. Το ίδιο συνέβη και την περίοδο της κρίσης με την έννοια «λαϊκισμός». Θα κατανοήσουμε καλύτερα την πολιτική γεωγραφία αν στρέψουμε τα μάτια μας σε συγκεκριμένα ερωτήματα όπως το ζήτημα της σύγκρουσης ανάμεσα στην ενίσχυση ενός κοινωνικού κράτους ή την κυριαρχία της «ελεύθερης» αγοράς, το ζήτημα της στάσης απέναντι στον πόλεμο και την ευρωπαϊκή στροφή στην πολεμική οικονομία, το ζήτημα της σύγκρουσης ανάμεσα στην δημοκρατία και τον αυταρχισμό, το ζήτημα της κλιματική κρίσης. Οι παραπάνω είναι συγκεκριμένες πολιτικές τομές στο σήμερα και όχι αφηρημένες κατασκευές που περισσότερο δείχνουν μια ευκολία και θεωρητική οκνηρία. Τώρα σε σχέση με την Νέα Αριστερά, κάθε θέση πρέπει να κρίνεται μέσα στην συγκυρία και την πολιτική στιγμή που εκφράζεται και άρα τις δυνατότητες που υπάρχουν. Μέσα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες συμμετείχα σε μία κυβέρνηση που επανέφερε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατήργησε τον υποκατώτατο μισθό για τους κάτω των 25, αυξήσαμε τον κατώτατο μισθό 11%, με τον πληθωρισμό να είναι κάτω από 1% και το ρεύμα να μην έχει ανέβει ούτε ένα ευρώ από το 2015-2019. Προφανώς υπάρχουν και μετατοπίσεις αλλά κατά την γνώμη μου είναι αυτονόητο. Γίνεται σήμερα κάποιος να μην βλέπει ότι στο ζήτημα των κερδών και του μισθού, στο ζήτημα του πολέμου και στο ζήτημα της κλιματική κρίσης δεν απαιτούνται πιο ριζοσπαστικές λύσεις; Ο δογματισμός είναι κακός σύμβουλος και η ανανέωση αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για την πολιτική δράση και οργάνωση.         

  • Ρένος Χαραλαμπίδης: “Ψάχνε τον εαυτό σου κοντά στα δικά σου πλαίσια”

    Ρένος Χαραλαμπίδης: “Ψάχνε τον εαυτό σου κοντά στα δικά σου πλαίσια”

    *Στον Ηρακλή Μίγδο και την Ωραία Σπαρτσή

    Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι από εκείνες τις προσωπικότητες του ελληνικού σινεμά που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Με μια πορεία που ξεκινά σκηνοθετικά το 1997, όταν μας σύστησε το «No Budget Story» –μια ασπρόμαυρη ρομαντική ιστορία χαμηλού κόστους αλλά υψηλής ευαισθησίας–, ο Χαραλαμπίδης κατάφερε να αφήσει το στίγμα του από την πρώτη κιόλας εμφάνιση. Το 2000 ήρθαν τα «Φτηνά Τσιγάρα», που έκτοτε απέκτησαν φανατικό κοινό, ενώ το 2005 μετέφερε στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου «Η Καρδιά του Κτήνους», δίνοντάς του τη δική του σκοτεινή ματιά.

    Ακολούθησαν τα «4 Μαύρα Κουστούμια» το 2010, και πιο πρόσφατα –πριν από έναν χρόνο– η πέμπτη του ταινία, «Νυχτερινός Εκφωνητής». Έργα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά όλα φέρουν τη σφραγίδα του: έναν συνδυασμό λογοτεχνικού βάθους, χιούμορ και μελαγχολίας.

    Στην πορεία του απέσπασε σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη και το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Γιώργο Βουλτζάτη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς και το FIPRESCI στο Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης.

    Ηρακλής Μίγδος: Και για την τελευταία σας ταινία, Ο Νυχτερινός Εκφωνητής, όπως και για τα «Φθηνά Τσιγάρα» δεχτήκατε πολύ σκληρή κριτική. Πιστεύετε πως υπάρχει αδυναμία των κριτικών να αντιληφθούν τα νοήματα των ταινιών σας ή τα αίτια είναι άλλα;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Όχι, δε πιστεύω πως οι κριτικοί δε μπορούν να πιάσουν τα νοήματα των ταινιών μου, απλώς τα νοήματα αυτά τότε δεν είχαν κάποια αξία. Πιστεύω πως οι κριτικοί έχουν χάσει την επαφή τους με τον κόσμο και πια κινούνται μόνο στο επίπεδο της δημοσιογραφίας και όχι της κριτικής. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε ούτε έναν κριτικό κινηματογράφου που να έχει σπουδάσει θεωρεία. Σε γενικές γραμμές είναι δημοσιογράφοι. Βέβαια είμαι ανοιχτός στην κριτική, μου αρέσει να διαβάζω κριτικές. Δεν είμαι από αυτούς που είναι θυμωμένοι με τους κριτικούς παρόλο που δεν έχουν γράψει καλά για εμένα. Τους βλέπω με συμπάθια αλλά δε τους παίρνω και πολύ στα σοβαρά.

    Ηρακλής Μίγδος: Οι πρωταγωνιστές των ταινιών σας χαρακτηρίζονται από ρομαντισμό και από μια ερημίτικη/φιλοσοφική διάθεση. Πόσο σχέση έχουν με εσάς;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Είναι όλοι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Άλλοτε μικρότερο, άλλοτε μεγαλύτερο. Οι ταινίες μου είναι ημι-αυτοβιογραφικές και όχι απόλυτα αυτοβιογραφικές. Ασφαλώς υπάρχουν στιγμές της ζωής μου που εντάσσονται αλλά στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δραματουργικά έργα. Δε κάμω ντοκιμαντέρ για εμένα.

    Ωραία Σπαρτσή: Πολλοί νέοι σήμερα, βλέποντας και τις ταινίες σας, νοσταλγούν εποχές που δεν έζησαν. Πώς εξηγείτε αυτή τη ρομαντικοποίηση του παρελθόντος;  

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Συμβαίνει σε όλες τις γενιές αυτό. Συνέβη και στη δική μου. Όλες οι εποχές είναι μαγικές όπως επίσης και το παρόν είναι υπέροχο. Εμένα προσωπικά δε μου αρέσει η νοσταλγία του παρελθόντος. Θέλω να ζω το εδώ και το τώρα γιατί η νοσταλγία κρύβει και αυταπάτες… θυμάσαι μόνο τα καλά και ποτέ τα κακά. Νομίζω πως η νοσταλγία μιας άλλης εποχής δηλητηριάζει το παρόν.

    Ηρακλής Μίγδος: Οι ταινίες σας αγγίζουν τον έρωτα με έναν ιδιαιτέρως ρομαντικό τρόπο. Έχει αλλάξει σήμερα ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι νέοι τον έρωτα;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Δυστυχώς δε ξέρω τους νέους τόσο καλά. Έχω απομακρυνθεί από τη νέα γενιά. Πάντα όμως υπήρχαν και κυνικοί και ρομαντικοί και ποιητές. Θέλω να πιστεύω πως η νέα γενιά δεν είναι ένα πράγμα. Είναι πολλά πράγματα, όπως και κάθε ηλικιακή ομάδα.

    Ηρακλής Μίγδος: Έχετε δηλώσει στο παρελθόν πως δε καβαλήσατε ποτέ το καλάμι καθώς εξ αρχής είχατε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη. Κοιτώντας πίσω, νοιώθετε περήφανος για την καλλιτεχνική σας πορεία;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Περήφανος ναι είμαι, δεν είμαι τρελός όμως. Δεν ανακάλυψα την πενικιλίνη. Εντάξει, έκανα ταινίες, θέατρο και τηλεόραση. Ήταν ένα κομμάτι της δουλειάς μου. Ξέρεις Ηρακλή, όταν κάτι είναι προϊόν μεγάλου κόπου και ρίσκου δε μπορείς να καβαλήσεις το καλάμι γιατί ξέρεις πως πίσω από όλα αυτά κρύβεται πολύ οδύνη.

    Ηρακλής Μίγδος: Σήμερα, ποια είναι η σχέση των νέων με τον κινηματογράφο;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Την νέα γενιά η αλήθεια είναι πως την βλέπω πολύ σινεφίλ και ενημερωμένη. Ο κινηματογράφος από την άλλη πρέπει να επαναπροσδιοριστεί. Δεν είναι αυτό που ήταν σαν τέχνη. Όπως και η όπερα που ξεκίνησε σαν λαϊκό τραγούδι.       

    Ωραία Σπαρτσή: Μέσα από τις ταινίες σας βλέπουμε μια συνεχή αναζήτηση του εαυτού σας. Τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν νέο που ψάχνει τον εαυτό του;

    Ρένος Χαραλαμπίδης: Η αναζήτηση του εαυτού δε τελειώνει ποτέ. Η συμβουλή που θα έδινα λοιπόν είναι η εξής. Ψάχνε τον εαυτό όχι όμως μακριά από τον εαυτό σου. Ψάξε κοντά στις ρίζες σου με βάση τα δικά σου όνειρα και όχι κάποιου άλλου. Ψάχνε τον εαυτό σου κοντά στα δικά σου πλαίσια.

    Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στον Ηρακλή Μίγδο και την Ωραία Σπαρτσή, για την εκπομπή «Το Τέταρτο» του Ραδιοφωνικού Σταθμού του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.